บทที่12 ถอดผ้าออก

คีรินไม่พูดอะไร เพียงแค่เหลือบตาไปมองเจซุสแวบหนึ่ง จากนั้นเขาก็หลับตาลง ขนตาที่ยาวและหนาปิดสนิท ใบหน้าเย็นชา แผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้ด้านหลัง ขาทั้งสองข้างที่เรียวยาวและแข็งแกร่งไขว้กัน มือทั้งสองข้างประสานเข้าหากัน

บรรยากาศในห้องพลันจมดิ่งสู่ความเงียบงัน

เจซุสมองไปที่อธิปจากนั้นก็เชิดคางเล็กน้อย แล้วส่ายหน้าเบาๆ อธิปดูเหมือนจะเข้าใจความหมาย สายตามีแววจำใจอยู่บ้าง “คีริน ฉันจะพูดเรื่องนี้”

คีรินยังคงหลับตาอยู่ ไม่ได้เอ่ยอะไร อธิปใช้ความเงียบนั้นเป็นเครื่องยืนยันว่าอนุญาตแล้ว เพราะหากไม่ต้องการฟัง ชายหนุ่มคงไม่พูดพร่ำทำเพลง แต่เตะเขาปลิวออกจากห้องไปแล้ว

“ที่นายรั้ง นักสังหารไร้เงาไว้ที่นี่ เป็นเพราะ…” อธิปหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “นายน่าสงสัยว่าเธอคือคนที่กำลังตามหาใช่ไหม?”

ความจริงแล้วเรื่องนี้อธิปก็พอจะคาดเดาจุดประสงค์ของคีรินได้รางๆ น่าจะเป็นเพราะอีกฝ่ายมีจุดที่น่าสงสัยเกี่ยวกับเบื้องหลังของผู้หญิงคนนี้ จึงรั้งเธอไว้ที่ตระกูลโภคินชยกุล ไม่อย่างนั้นนักสังหารไร้เงาคงถูกคีรินฆ่าทิ้งอย่างไม่ไยดีตั้งแต่ตอนที่จับตัวเธอได้แล้ว

นิสัยของคีรินนั้น อธิปเข้าใจดีกว่าเจ้าตัวเสียอีก

เห็นคีรินยังคงอยู่ในท่าทีเงียบสงบเช่นเดิม เพียงแต่ร่างกายของเขาผ่อนคลายลง และนิ้วมือก็กำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัวเล็กน้อย เมื่อเห็นอาการเช่นนี้ ทั้งอธิปและเจซุสต่างก็ได้คำตอบอยู่ในใจ

จากนั้นทั้งสองก็เดินออกไปทางประตูพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทิ้งไว้เพียงคีรินที่ยังคงนั่งอยู่ที่นั่น มีเพียงความเงียบงันและความโดดเดี่ยวเป็นเพื่อน

ห้องที่ได้รับการออกแบบอย่างเรียบง่าย มีเพียงเตียงขนาดใหญ่หนึ่งหลัง ข้างหัวเตียงมีโต๊ะทำงานเล็กๆ และโคมไฟหัวเตียง บนเพดานประดับด้วยหลอดไฟนีออนขนาดใหญ่ที่ทอแสงระยิบระยับ หน้าต่างบานใหญ่แบบสูงจรดพื้น ทำจากกระจกเก็บเสียงชนิดใหม่ล่าสุด ผสมผสานกับผ้าม่านสีฟ้าอ่อนที่พลิ้วไหวอย่างนุ่มนวล มีลมบางเบาพัดเอาผ้าม่านให้โบกสะบัดอย่างอ่อนโยน นำพากลิ่นอายของค่ำคืนปลายฤดูใบไม้ร่วงเข้ามาในห้อง นอกหน้าต่างคือทิวทัศน์ที่สว่างไสวระยิบระยับด้วยแสงไฟ

มีเสียงน้ำไหลออกมาจากห้องน้ำ บ่งบอกว่ามีคนกำลังอาบน้ำอยู่ มองผ่านประตูห้องน้ำที่เต็มไปด้วยไอน้ำ สามารถมองเห็นเงาร่าง ที่งดงามกำลังยืนอยู่ใต้ฝักบัวได้อย่างรางเลือน กระแสน้ำกำลังไหลรดอยู่บนตัวของแชมเปญเธอยกใบหน้าขึ้น หลับตาลง ปล่อยให้สายน้ำสาดกระทบใบหน้างาม

ผมยาวสีดำขลับที่เปียกน้ำแนบชิดไปกับลำคอ ใบหน้าและผิวขาวผ่อง เธอปิดก๊อกน้ำ นิ้วมือเรียวยาวสวยงามเลื่อนขึ้นมาลูบเบาๆ บนใบหน้า หญิงสาวใช้ผ้าขนหนูสีขาวเนื้อนุ่มคุณภาพสูงพันรอบตัว แล้วยืนอยู่หน้ากระจก มองดูตัวเองที่สะท้อนอยู่ในนั้น

ดวงตาสีฟ้าที่ค่อนข้างเข้มคู่สวยสะท้อนภาพตัวเองอย่างแผ่วเบา ผิวพรรณราวกับหิมะขาวเนียนนุ่มดุจกระเบื้องเคลือบ ผมสีดำขลับ คิ้วเรียวบาง สันจมูกโด่ง และริมฝีปากสีเชอร์รี

สุดท้ายแล้ว...ดวงตาสีนี้ของเธอ เหมือนพ่อหรือแม่นะ?

แชมเปญถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วเดินออกจากห้องน้ำ ในมือถือผ้าเช็ดผมผืนหนึ่ง แต่ยังไม่ทันได้ยกผ้าขนหนูขึ้นเช็ดผม การเคลื่อนไหวพลันหยุดชะงักลง ดวงตาสวยจ้องมองไปยังทิศทางหนึ่ง นั่นคือบนเตียงนอนของเธอเอง

แชมเปญไม่พูดอะไร คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย จากนั้นก็ยืนตัวตรงเดินเข้าไปใกล้เตียงด้วยท่าทีที่สงบและเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

“คุณคีริน…ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ ยังไม่นอนแถมอุตส่าห์มาเยี่ยมเยียนฉันด้วยตัวเองแบบนี้ ช่างเป็นเกียรติของฉันจริงๆ ค่ะ” ทุกถ้อยคำที่แชมเปญพูดออกมาล้วนเน้นย้ำอย่างชัดเจน โดยเฉพาะคำว่า ดึกดื่นค่อนคืน

คีรินได้ยินแล้วจะทำเป็นไม่เข้าใจได้อย่างไร แต่เขากำลังต้องการยืนยันเรื่องหนึ่ง ว่าผู้หญิงคนนี้...เป็นเธอคนนั้นจริงๆ ใช่ไหม?

“ฉันมาที่นี่เพียงเพื่อต้องการยืนยันเรื่องหนึ่ง” คีรินยังคงความเยือกเย็นไว้ แววตาคมกริบราวกับใบมีดฉายตรงไปยังแชมเปญ ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจเล็กน้อย

ลึกๆ ข้างในแล้ว หญิงสาวมีลางสังหรณ์ไม่ดีปรากฏขึ้นมา

แชมเปญพยายามรักษาความสงบของตัวเองไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ระมัดระวัง “ยืนยัน? คุณต้องการยืนยันเรื่องอะไร ที่ต้องอาศัยความร่วมมือจากฉันด้วยหรือคะ?”

เสียงพูดของแชมเปญไพเราะ นุ่มนวลราวกับสายลมที่พัดอยู่ข้างนอกหน้าต่าง เมื่อผ่านเข้ามาในหูของคีรินก็ยิ่งเพิ่มความหอมหวาน ราวกับน้ำพุเย็นๆ ที่บริสุทธิ์และทำให้ผู้ฟังรู้สึกสบายใจ เมื่อได้ดื่มไปอึกหนึ่งแล้ว ก็อยากจะดื่มเพิ่มอีกอึก

คีรินมองไปยังหยดน้ำใสๆ ราวกับตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น กลิ้งลงบนผิวขาวผ่องของเธอ หยดน้ำค่อยๆ ไหลลงมาจากแก้มขาวนวลที่เปล่งประกายสีชมพูจางๆ เพราะเพิ่งอาบน้ำอุ่น ลงมาถึงคาง แล้วหยดลงบนไหปลาร้าที่สวยงามอ่อนช้อย จากนั้นก็กลิ้งลงสู่เนินอกของเธอและหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น มันเกาะอยู่บนพื้นผิวของผ้าขนหนู อาศัยจังหวะการเต้นของหัวใจเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะซึมซาบหายเข้าไปในเนื้อผ้า

แชมเปญรู้สึกได้ถึงสายตาที่เร่าร้อนกำลังจดจ่ออยู่บนตัวเธอ ทำให้หัวใจเต้นตึกหนึ่งครั้ง แต่ใบหน้ายังคงรักษาความสงบไว้ได้ แต่ไม่รู้ว่านิ้วมือของเธอกำเข้าหากันแน่นตั้งแต่เมื่อไหร่ แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว

“ถอดผ้าขนหนูออก” คีรินกล่าวอย่างไม่เร่งรีบ ไม่ช้าไม่เร็ว ในน้ำเสียงของเขาไม่มีท่าทีของการประนีประนอมใดๆ เลย แต่มันคือคำสั่งอย่างแท้จริง

เป็นคำสั่งที่ไม่อนุญาตให้มีการขัดขืน!