บทที่11 ความเก่งที่ห้ามประมาท

เสียงพิมพ์แป้นพิมพ์ดังต่อเนื่องจนแทบไม่ได้ยินช่องว่างระหว่างเสียง ภายในห้องปิดของตระกูลโภคินชยกุล มีคนสี่คนซึ่งมีออร่าที่โดดเด่น สามคนเป็นผู้ชายและหนึ่งคนเป็นผู้หญิง แต่ละคนดูไม่ใช่คนธรรมดา และไม่ง่ายเลยที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยว พื้นที่เงียบสงบ เงียบจนประสาทการได้ยินสามารถไวต่อเสียงได้ถึงขั้นที่ว่าหากเข็มตกลงพื้น ก็จะได้ยินเสียง

แกร๊ก เสียงหนึ่งดังขึ้น

นิ้วมือเรียวยาวของแชมเปญกดปุ่ม Enter หลังจากนั้นเธอก็หยุดนิ่ง ดวงตาทั้งสองข้างยังคงจ้องมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ การกระทำที่หยุดนิ่งของเธอ ทำให้ผู้ชายทั้งสามคนในห้องอดไม่ได้ที่จะหันสายตา ไปที่ผู้หญิงเพียงคนเดียวในห้องพร้อมกัน แต่ภาพเดียวที่พวกเขาได้รับคือการขมวดคิ้วของเธอ

ขมวดคิ้ว?               คือหาไม่เจอ? หรือว่าหาเจอเร็วเกินไป? คือการดูถูก? หรือคือความมั่นใจที่หยิ่งผยอง?

"หาไม่พบ"

แชมเปญพูดประโยคหนึ่ง ดวงตาทั้งหกคู่ที่เหลือก็ขมวดคิ้วตามทันที จากนั้นเจซุสก็ยกมุมปากขึ้นอย่างไม่รีบร้อน เขารู้สึกอยากจะกระโดดขึ้นมาตะโกนเสียงดัง

‘เห็นไหม! ฉันรู้เลย ยัยนี่แค่ทำเป็นเก่งเท่านั้นแหละ จะเป็นไปได้ยังไงกัน...’

"ขอเวลาอีกยี่สิบวินาที" ขณะที่กำลังดีใจ แชมเปญก็พูดแทรกขึ้น ทำให้รอยยิ้มของเจซุสแข็งค้าง ก่อนที่เขาจะหุบปาก

อะไรกัน?

ยี่สิบวินาที?

เกือบสองนาทีหาไม่เจอ แล้วยี่สิบวินาทีนั้นเธอตั้งใจจะกอบกู้อะไร?

แต่ทว่า...รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนริมฝีปากของเธอคืออะไร? รอยยิ้มที่หยิ่งผยองท้าทายของผู้กุมอำนาจ

อธิปไม่พูดอะไรมองไปยังคีริน เห็นเพียงสีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่ในดวงตาสีดำสนิทมีความสนใจและความเอ็นดูปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก...

เสียงแป้นพิมพ์ดังขึ้นอีกครั้ง เติมเต็มและแผ่กระจายไปทั่วพื้นที่ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงพิมพ์แป้นพิมพ์อีกครั้ง ดวงตาสีฟ้าครามของแชมเปญ จ้องตรงไปที่หน้าจอแล็ปท็อปเบื้องหน้า นิ้วมือทั้งสิบเลื่อนไปบนแป้นพิมพ์ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย

"ฉันสงสัยว่าทำไมถึงหาคนที่มีลักษณะตรงกับที่ฉันอธิบายและคาดเดาไว้ไม่เจอ ฉันไม่กล้าที่จะเชื่อว่าตัวเองอาจจะผิด แต่เมื่อสักครู่หลังจากเจาะเข้าไปในระบบข้อมูล ของสำนักงานความมั่นคงนิวยอร์ก กลับหาตัวเขาไม่พบเลย"

แชมเปญยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดต่อ "ฉันหาลายนิ้วมือไม่เจอ ไม่มีภาพถ่ายในแฟ้มประวัติ และไม่มีใครอายุประมาณยี่สิบเอ็ดถึงยี่สิบสองปี ที่ฉลาดรอบรู้หรือละเอียดรอบคอบ และอาศัยอยู่กับแม่หรือพี่สาวเลย เหตุผลก็เพราะฉันมุ่งความสนใจไปที่การสันนิษฐาน ว่าฆาตกรต้องเป็นคนอายุเกินยี่สิบปี แต่ลืมสิ่งหนึ่งไปคืออาชญากรไม่แบ่งแยกอายุ"

ใช่! เธอได้ลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดนี้ไป นักฆ่าที่เปื้อนเลือดตั้งแต่เริ่มมีสติ สันนิษฐานว่าอาชญากรไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่มีกำลังกายหรือมีฐานะทางการเงิน เธอคิดว่าฆาตกรในครั้งนี้ จะต้องสามารถพึ่งพาตนเองได้ จึงสามารถเดินทางไปก่อเหตุในสถานที่ที่ห่างไกลจากที่ที่ตนอาศัยอยู่ อีกทั้งต้องมีกำลังกายพอที่จะฆ่าคน

เมื่อกดปุ่ม Enter แกร๊ก เสียงหนึ่งดังขึ้น

"ได้แล้ว ผู้ต้องสงสัย 99.9% คือคนนี้" แชมเปญพูดไปพลางหมุนหน้าจอแล็ปท็อปให้ทั้งสามคนดูพร้อมกัน

ในภาพเป็นรูปถ่ายในใบประวัติ ชื่อ มาวิส ผมสั้น ผิวขาว สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เรียบตึงไม่มีรอยยับ ใบหน้าแน่วแน่ ดูหล่อเหลา แต่ใบหน้านี้ยังคงมีร่องรอยของความอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มที่ยังไม่โตเต็มที่

เขาอายุราวๆ สิบห้าหรือสิบหกปี ดูเหมือนจะเป็นลูกครึ่ง เพราะดวงตาของเขามีสี เขียวมอส ส่วนผมเป็นสี ดำสนิท ในเวลานี้ แชมเปญก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เม้มริมฝีปากเบาๆ

ตาสีเขียว...ผมสีดำ

จริงอยู่ที่เธอรู้ว่าตัวเองเป็นลูกครึ่ง แต่...ตัวตนที่แท้จริงของเธอ เมื่อไหร่ถึงจะได้รู้?

"เด็กที่ยังไม่โตเต็มที่อย่างนี้เนี่ยนะ ที่คุณว่าสามารถลงมืออย่างโหดเหี้ยมในหลายคดีติดต่อกันได้?" อธิปพูดขึ้น

ชายหนุ่มคนนี้พูดน้อยมาก

แชมเปญเหลือบมองอธิปเล็กน้อย มีท่าทีประเมิน จากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น "การฆ่าคนไม่จำเป็นต้องเป็นผู้ใหญ่ ขอแค่มีสิ่งเดียว นั่นคือสิ่งนี้" หญิงสาวใช้นิ้วชี้ชี้ไปที่ศีรษะตัวเอง ความหมายคือแค่มีสมองที่ดี ก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้

พูดจบแชมเปญก็ลุกขึ้นยืน หันหน้าไปทางคีริน ยิ้มแล้วพูดต่อ "บอสคะ ครั้งนี้ฉันสร้างผลงานใหญ่แล้วนะคะพอจะเมตตาให้ฉันไปอาบน้ำสักหน่อยได้ไหมคะ?"

คีรินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงอาการดีใจแม้แต่น้อยที่หาตัวฆาตกรพบ เป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่เชื่อในตัวเธอ แชมเปญมีความสงสัยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

ได้ยินเพียงคีรินพูดขึ้นประโยคเดียว “เชิญตามสบาย ห้องของคึณอยู่สุดทางเดินด้านซ้าย”

หลังจากนั้นเธอก็ไม่เกรงใจที่จะกล่าว “ขอบคุณ” แล้วเดินตรงไปที่ประตู ปิดกั้นพื้นที่อันแปลกประหลาดของห้องไว้

ภายในห้องหลังจากแชมเปญออกไป เจซุสก็ได้รับโทรศัพท์ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “ได้ครับ ผมรู้แล้ว”

เมื่อวางสายแล้วเจซุสมองไปที่คีริน ผิวปากหนึ่งครั้งจากนั้นก็ยิ้ม “บอสครับ สมแล้วที่เป็นหัวหน้าของเจซุสคนนี้! ท่านรัฐมนตรีของสำนักงานความมั่นคงกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ บอกว่าจับฆาตกรได้แล้ว ชื่อของเขาคือมาวิสจริงๆ พวกเขายังบอกขอบคุณบอสสำหรับความช่วยเหลือด้วย อ่า แล้วก็...”

“นายพูดมากตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” คีรินพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ขัดจังหวะบทพูดที่ค้างอยู่ของเจซุส

ก่อนที่เจซุสจะนำแฟ้มประวัติมา ข้อมูลทั้งหมดก็ถูกสำนักงานความมั่นคงกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ ส่งมาทางคอมพิวเตอร์ให้เขาแล้ว หลังจากดูเอกสารเหล่านั้นผ่าน ๆ ไปสองนาที ก็พบฆาตกรและส่งรายงานกลับไป

“แต่ถึงจะพูดไปแล้วก็ต้องพูดซ้ำอีกครั้ง บอสครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นใครบางคน มีความเร็วในการพิมพ์ที่รวดเร็วและน่าทึ่งกว่าอธิปเสียอีก แถมยังแม่นยำมากด้วย ผู้หญิงคนนี้...ประมาทไม่ได้เด็ดขาด”