บทที่16 คุณคือฆาตกร

ในห้องโถงใหญ่…

ทั้งสี่คนกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง หลังจากแชมเปญได้ยินคีรินพูดถึงการตายของมาวิสในคุก และยังมีกระดาษในมือซึ่งเขียนข้อความว่า ‘We are the same’ เธอรีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมแล้ววิ่งออกมาดู

ในมือของแชมเปญคือแล็ปท็อปรุ่นใหม่ล่าสุด ข้างกายเธอคือชายหนุ่มรูปงามผู้ ทรงอิทธิพลสามคนแห่งตระกูลโภคินชยกุล หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ที่กุมอำนาจ และเป็นสายเลือดเศรษฐกิจของโลก

คีรินยืนอยู่ด้านหลังแชมเปญ ส่วนเจซุสและอธิปยืนอยู่สองข้าง สิ่งเดียวที่พวกเขาทุกคนกำลังทำคือจ้องมองไปที่หน้าจอแล็ปท็อป ซึ่งเต็มไปด้วยตัวเลขและรูปภาพบางส่วน ในนั้นมีรูปถ่ายของชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น ในฝ่ามือกำกระดาษแผ่นหนึ่งไว้ หากขยายภาพจะเห็นชัดเจนว่าบนกระดาษเขียนว่า we are the same.

บรรยากาศในห้องเงียบงันอย่างที่สุด เงียบจนกระทั่งได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจ หรือเสียงหัวใจเต้นอย่างชัดเจน

นิ้วของแชมเปญกำลังจะพิมพ์ลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้ง

“หยุดก่อน” อธิปเอ่ยขึ้น สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่หน้าจอแล็ปท็อป

ทันทีที่เขาพูดจบ นิ้วของแชมเปญก็หยุดลง ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหรี่ลงเล็กน้อย

อะไรกัน?

ความหมายของคุณคือ...” แชมเปญพูดติดอ่างไม่จบประโยค แต่ก็เพียงพอให้อธิปเข้าใจว่าเธอต้องการจะสื่ออะไร

ชายหนุ่มตอบกลับสายตาของเธอ ด้วยการมองที่ลุ่มลึกและเย็นชา จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ “ตามข้อมูลที่เราได้รับจากสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติอเมริกา มาวิสคนนี้ไม่มีทางฆ่าตัวตายได้แน่นอน ดังนั้นนี่จึงเป็นคดีฆาตกรรมอย่างไม่ต้องสงสัย”

“แต่เหตุผลและฆาตกร? นั่นแหละคือกุญแจสำคัญ” คีรินที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังแชมเปญมาครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น เขายืนสง่างาม มองดูภาพถ่ายและเอกสารในคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาที่เฉียบคมราวเหยี่ยว

จากนั้นสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วเดินไปที่หน้าต่างกระจกสูงจรดพื้น มองทิวทัศน์เมืองยามค่ำคืนที่สว่างไสวด้วยแสงไฟเล็กๆ หลากสีสันอย่างล้ำลึก คือการผสมผสานที่อธิบายไม่ได้ของสองแนวคิดที่มาคู่กันเสมอ นั่นคือ เสน่ห์เย้ายวนและความลึกลับ

ในใจของเขากำลังคิดถึงเรื่องที่อธิบายไม่ได้ ว่าทำไมแชมเปญถึงเหมือนเธอคนนั้นมากขนาดนี้ แต่กลับไม่ใช่เธอคนนั้น ชัดเจนว่าเขาเคยคิดไว้ว่าหลังจากเธอถอดผ้าขนหนูออกแล้ว เขาจะดีใจมากแค่ไหน เขาจะโอบกอดเธอไว้ จะดีใจจนอาจจะรั้งหญิงสาวให้อยู่ข้างๆ เพื่อเล่าว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธออยู่ที่ไหน ทำอะไร และต้องทนทุกข์ยากลำบากอย่างไรบ้าง?

แต่ทว่า...ทำไมถึงไม่มีอะไรเลย?

ทำไมที่ขาของเธอถึงไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็นเล็กๆ?

คีรินเคยหลอกตัวเองว่าเมื่อโตขึ้นแผลเป็นมันก็จางหายไปได้ แต่แม้กระทั่งตอนที่เขาก้มลงไปมองอย่างชัดเจน มันก็ไม่มี ผิวพรรณของหญิงสาวยังคงเรียบเนียน ต้นขาเรียวยาวที่งดงามนั้นไม่ใช่ของเธอคนนั้นที่เขาเฝ้าตามหา คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน มือที่กำอยู่ในกระเป๋ากางเกงบีบแน่นแล้วคลายออก สุดท้ายแล้วเขาจะต้องตามหาเธอคนนั้นไปอีกนานแค่ไหนกัน?

“นี่คือคดีฆาตกรรมในห้องปิดตาย” คีรินกล่าวอย่างเฉยชา น้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่ส่งผลกระทบอย่างชัดเจนต่อทุกคนที่อยู่ในห้อง

เมื่อได้ยินคีรินพูดเช่นนั้น แชมเปญที่ยังไม่แน่ใจนักจึงเอ่ยโต้แย้งทันที “คุณเอาอะไรมาตัดสินว่านี่คือคดีฆาตกรรม? คุณควรจำไว้ว่าการรักษาความปลอดภัย ของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติอเมริกานั้นเข้มงวดอย่างยิ่ง ไม่มีช่องโหว่แม้แต่น้อย การจะบุกรุกเข้าไปในที่นั่นก็เป็นปัญหาใหญ่แล้ว หากใครสามารถทำได้อย่างที่คุณพูด คนๆ นั้นหากไม่เป็นแค่นักฆ่า แต่ต้องมีระดับสติปัญญาล้ำเลิศอย่างหาใครเปรียบไม่ได้ด้วย”

“ฉันตัดสินจาก…” คีรินหันกลับมา ริมฝีปากบางเผยอออก ดวงตาสีดำคมกริบเหลือบมองเธอ “เพราะแนคือคีริน”

“พรืด! ฮ่าๆ หัวหน้าใหญ่ช่างรู้วิธีล้อเล่นจริงๆ” แชมเปญหัวเราะออกมา จากนั้นสีหน้าก็กลับมาจริงจังอย่างรวดเร็ว ในดวงตาฉายแววเย้ยหยันเล็กน้อย “แต่นี่ไม่ใช่เรื่องตลก”

“ฉันไม่รู้จักการล้อเล่น” คีรินกล่าว

หลังจากเขาพูดจบ คนที่อยู่ด้านหลังก็พยักหน้าเห็นด้วย หากใครบอกว่าหัวหน้าใหญ่อย่างคิรินรู้จักล้อเล่น พวกเขาเชื่อว่าสี่คุณชายจากสี่ตระกูลใหญ่ห้ำหั่นกันเองยังจะง่ายกว่า แต่เรื่องที่สี่คนสำคัญอย่างคีริน, เจิ้งเลี่ยง, ไมค์และเจโรม จะห้ำหั่นกันเองน่ะหรือ แม้แต่ในความฝันก็ไม่น่าจะเกิดขึ้น นับประสาอะไรกับความเป็นจริง

“ถ้าหัวหน้าพูดแบบนี้ แสดงว่าต้องมีการคาดเดาส่วนตัวแล้วใช่ไหม? ช่วยบอกให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม?” เจซุสกัดริมฝีปากล่าง ริมฝีปากสีชมพูอ่อนยิ่งขับให้ผิวขาวผ่องโดดเด่น ประกอบกับใบหน้าที่ดูเหมือนผิวเด็กทารก ทำให้มองไม่ออกเลยว่าเขาเป็นผู้ชายที่อายุเกือบสามสิบปีแล้ว

ผู้ชายช่างเป็นสิ่งที่สร้างความหลอกลวงของธรรมชาติจริงๆ

แชมเปญสั่นศีรษะเบาๆ แล้วกล่าว “ฉันเองก็อยากฟัง” พูดจบ ธอก็เลิกคิ้วเรียวสวย ริมฝีปากโค้งขึ้น กอดอกไว้ ท่าทางสบายๆ นั้นช่างคล้ายกับใครบางคน จนเจซุสกระตุกมุมปาก

นี่...นี่มันไม่ใช่ท่าทางของคีรินหรอกหรือ? เธอไปเรียนรู้ความโอหังลำพองแบบหัวหน้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“ฆาตกร... คือคุณไงล่ะ ไดแอนน่า แชมเปญ”