บทที่2 สาส์นถึงคีริน

แชมเปญจิบไวน์แดงอีกอึกหนึ่ง แหวนโลหะสีดำอมน้ำเงินสะท้อนแสงจากโคมระย้า ริมฝีปากสีแดงอิ่มขยับนับถอยหลังอย่างเงียบเชียบ

“สาม...สอง...หนึ่ง”

ปลายนิ้วของเธอแตะขอบแหวน ไฟทั่วทั้งโรงแรมดับลงพร้อมกัน!

เสียงอุทานดังขึ้นจากทุกทิศทาง ความมืดทำให้ห้องจัดเลี้ยงที่หรูหรากลายเป็นพื้นที่ปิดซึ่งเต็มไปด้วยความสับสน เสียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตะโกนสั่งให้แขกหมอบต่ำ ตามด้วยเสียงปืนของเจ้าหน้าที่จากอีกฝั่งของชั้นล่าง เมื่อเกิดการกระแทกกันบริเวณทางออก

แชมเปญไม่ได้ยิงแม้แต่นัดเดียว สิ่งที่ต้องการมีเพียงความวุ่นวายมากพอ ให้สายตาของทุกคนละจากเธอ

ชุดราตรีสีแดงถูกปลดออกด้วยตัวล็อกซ่อน เผยชุดรัดรูปสีดำที่สวมเตรียมไว้ด้านใน หน้ากากครึ่งหน้าสีดำถูกดึงจากแถบซ่อนตรงเอวขึ้นมาปิดใบหน้า ขณะที่เส้นผมถูกเก็บเข้าใต้หมวกผ้าบางภายในเวลาไม่กี่วินาที

งานคืนนี้ห้ามแขกพกอาวุธอย่างเข้มงวด จึงไม่มีใครคาดคิดว่าอาวุธจริงของ ‘นักสังหารไร้เงา’ ไม่เคยผ่านประตูเข้ามาพร้อมตัวเธอเลย มันถูกซ่อนไว้ล่วงหน้าในจุดที่สำรวจไว้ก่อนวันงาน

หญิงสาวลัดเลาะไปตามระเบียงชั้นสอง จากนั้นข้ามลงสู่ชั้นลอยฝั่งตะวันออกเพื่อเลี่ยงบันไดหลัก เป้าหมายของเธอไม่ได้อยู่ชั้นล่าง แต่ถูกพาไปยังห้องรับรองส่วนตัวด้านหลังห้องจัดเลี้ยง ตามแผนรักษาความปลอดภัยที่เธอสืบมา

แชมเปญหยุดตรงผนังใกล้ทางเดินบริการ ดึงช่องซ่อนเล็กๆ ออกมา หยิบปืนพกสั้นเก็บเสียงและกระป๋องควันขนาดจิ๋วที่เตรียมไว้ แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องเป้าหมายทันที

หน้าประตูแกะสลักอย่างวิจิตรไม่มีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่ให้เห็น แต่แชมเปญรู้ดีว่ากล้องอินฟราเรดและเซ็นเซอร์ความเคลื่อนไหวรอบห้องยังทำงานด้วยระบบสำรอง เธอใช้กิ๊บโลหะปลดฝาครอบวงจรข้างประตู ทำให้สัญญาณหยุดชั่วคราวเพียงไม่กี่วินาที ก่อนสอดเครื่องมือเข้าไปที่ตัวล็อก

แกร๊ก...ประตูเปิดออก

แชมเปญก้าวเข้าไปอย่างเงียบๆ มือหนึ่งถือปืน อีกมือเตรียมควันสำรอง เธอเดินตามผังห้องที่จดจำไว้ในหัว แต่เพียงไม่กี่ก้าวก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ห้องมืดเกินไปและเงียบเกินไป

เธอคลำทางไปจนถึงพื้นที่กลางห้อง ทันใดนั้นแสงฉุกเฉินสีแดงจากมุมผนังก็ติดขึ้นพร้อมกัน เผยให้เห็นชายติดอาวุธหลายคนยืนล้อมอยู่ก่อนแล้ว

คีรินนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านในสุด ถ้วยชาในมือยังไม่ถูกวางลง ดวงตาคมมองตรงมาราวกับรู้อยู่แล้วว่าเธอจะเลือกเข้าทางไหน

แชมเปญสบตาเขาผ่านหน้ากากครึ่งหน้า เพียงเสี้ยววินาทีก็ยืนยันได้ชัดเจนว่าเป็นคนเดียวกับภาพในแฟ้มภารกิจ

เขารอเธออยู่

หญิงสาวขยับเท้าเพียงนิด ปากกระบอกปืนรอบทิศก็ยกขึ้นพร้อมกัน

“เตรียมต้อนรับกันดีจริงๆ” เธอพึมพำด้วยเสียงต่ำที่ถูกเครื่องเปลี่ยนเสียงตรงคอเสื้อ บิดโทนจนไม่เหลือสำเนียงเดิม

แชมเปญหมุนแหวนอีกครั้ง

ฟู่...

ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากอุปกรณ์ขนาดเล็กตรงข้อมือ กลบทั้งห้องในพริบตา เสียงไอและคำสั่งดังสับสน เธอใช้ช่วงเวลานั้นพุ่งออกทางประตูบริการที่เตรียมไว้

เธอวิ่งเข้าไปในห้องน้ำของชั้นจัดเลี้ยง ถอดหน้ากากและชุดรัดรูปด้านนอกเก็บลงช่องซ่อนทันที ก่อนดึงชุดราตรีสีชมพูอ่อนซึ่งเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาสวม

ระบบไฟกลับมาทำงานเร็วกว่าที่คาดเพียงเล็กน้อย แชมเปญมองตัวเองในกระจก เช็ดเหงื่อข้างขมับ แล้วสูดลมหายใจลึก

“บัดซบเอ๊ย...” คำสบถหลุดออกมาเบาๆ เพราะแผนลอบสังหารครั้งแรกในชีวิตของเธอ ถูกอีกฝ่ายอ่านทางได้แทบทุกขั้น

แต่เธอยังไม่แพ้

หากยังออกจากโรงแรมได้โดยไม่ถูกระบุตัวตน ก็ยังมีโอกาสหาวิธีใหม่ แชมเปญก้าวกลับเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยงพร้อมแก้วไวน์ขาวในมือ ทำตัวราวกับเป็นแขกคนหนึ่งที่เพิ่งหลบความวุ่นวายอยู่ในห้องน้ำ สายตาของเธอกวาดหาเส้นทางออก ก่อนจะหยุดลงที่ผู้ชายในชุดสูทสีดำคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล

คีริน

ครั้งนี้เขาไม่ได้อยู่ท่ามกลางวงล้อมของลูกน้อง มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งยืนพูดคุยอยู่ข้างตัว และสีหน้าของเขาก็ไม่เหมือนคนที่กำลังหวาดระแวงเลยแม้แต่น้อย

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวแชมเปญทันที

หลังเหตุการณ์เมื่อครู่ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต้องตรวจแขกทุกคนซ้ำ หากเธอพยายามหนีออกไปเพียงลำพังย่อมสะดุดตา แต่ถ้าเดินออกไปพร้อมเจ้าของงาน ผู้คุมประตูก็ไม่มีเหตุผลต้องขวาง

มันเสี่ยงที่สุด แต่ก็เป็นทางออกที่เร็วที่สุดเช่นกัน

แชมเปญยกมุมปาก เดินตรงเข้าไปวางแขนบนไหล่เขาอย่างเป็นธรรมชาติ “ท่านสุภาพบุรุษคะ...สนใจจะไปกับฉันสักคืนไหม?”

ดวงตาสีดำของคีรินเลื่อนมาหาเธอช้าๆ ราวกับกำลังรอประโยคนี้อยู่แล้ว “ถ้าคุณผู้หญิงต้องการเช่นนั้น ผมก็ไม่รังเกียจที่จะต้อนรับ”