บทที่2 สาส์นถึงคีริน

หญิงสาวจิบไวน์แดงอีกอึกหนึ่ง แหวนโลหะสีดำอมน้ำเงินบนนิ้วเรียวยาววาววับขึ้นมาในความมืด ริมฝีปากสีแดงอิ่มที่เหมือนจะยิ้มหรือไม่ยิ้มเผยอออก

“สาม...สอง...หนึ่ง”

ไฟทั้งหมดในโรงแรมดับลงพร้อมกันทั่วทั้งบริเวณ ความมืดมิดเข้าปกคลุม พร้อมกับเสียงซุบซิบและความหวาดกลัวที่ดังระงม หากจะถามว่าโลกใต้ดินเป็นเช่นไร เวลานี้แหละคือคำตอบ

"ปัง! ปัง! ปัง!"

"ปัง! ปัง!"

เสียงปืน เสียงกระสุนยิงทะลุ เสียงข้าวของแตกหัก เสียงกรีดร้อง และแม้แต่เสียงสั่งการ ‘นักสังหารไร้เงา’ ในความมืดมิดปลดชุดราตรีสีแดงเพลิงที่โดดเด่นออกอย่างรวดเร็ว และแทนที่ด้วยชุดรัดรูปสีดำสนิทแนบชิดกับเรือนร่างที่เย้ายวน

เธอเหน็บปืนพกสั้นกลับเข้าที่เข็มขัด ก่อนจะย่อเข่าเบาๆ แล้วกระโดดลงสู่ชั้นล่างอย่างนุ่มนวล ราวกับแมวที่กำลังซุ่มดักหนูอยู่ในความมืด เพียงแต่...หนูตัวนี้ค่อนข้างใหญ่ สถานการณ์ภายในโรงแรมเต็มไปด้วยความอลหม่าน เหล่าหญิงงามที่ก่อนหน้านี้ทำตัวสง่างามอย่างเป็นผู้ดี ตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์อีกต่อไป ต่างส่งเสียงกรีดร้อง โอบกอดสิ่งกำบังเพื่อปกป้องตัวเองและพยายามเอาชีวิตรอดให้ได้

บรรดาเจ้าพ่อและนายใหญ่ต่างรีบชักปืนออกมาป้องกันตัว เดิมทีนี่คืองานเลี้ยงที่จัดขึ้นในโลกใต้ดิน ซึ่งมีข้อห้ามอย่างเคร่งครัดคือ ห้ามพกอาวุธและลูกน้องเข้ามา แต่อยู่ๆ ผู้นำแห่งโลกใต้ดิน กลับสั่งแจ้งล่วงหน้าหนึ่งวันก่อนการจัดงาน ว่างานเลี้ยงน้ำชาครั้งนี้อนุญาตให้พกอาวุธได้อย่างอิสระ

เหตุผลน่ะหรือ?

ก่อนปฏิบัติการสำคัญครั้งนี้ ‘นักสังหารไร้เงา’ ตั้งใจจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นการลอบสังหารแห่งศตวรรษ เธอจึงส่งสาส์นลับถึงคีรินอย่างเปิดเผย โดยระบุว่าจะมาเอาชีวิตเขาในคืนนี้

ดังนั้นทุกคนย่อมเข้าใจดีว่าครั้งนี้จะมีอันตรายแฝงตัวอยู่ การเตรียมปืนไว้กับตัวจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง

‘นักสังหารไร้เงา’ ใช้ประโยชน์จากความมืด ลัดเลาะผ่านฝูงชนได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าทั้งโรงแรมนี้มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น หญิงสาวเดินมาถึงห้องที่มีประตูแกะสลักอย่างวิจิตรงดงาม ประดับด้วยทองคำและปิดแน่นอย่างมิดชิด

‘นักสังหารไร้เงา’ ยิ้มเล็กน้อย ดึงกิ๊บหนีบผมเล็กๆ ที่ติดอยู่บนศีรษะออกมา แล้วสอดมันเข้าไปในรอยแยกของลูกบิดประตู

"แกร๊ก"

ประตูถูกเปิดออก หญิงสาวแง้มบานประตูยังคงมีแต่ความมืดมิด ก้าวเข้าไปข้างในอย่างแผ่วเบา เหยื่อของเธออยู่ในนี้แล้ว เพียงแค่สังหารเขาได้ ก็จะได้รับรู้เรื่องราวในอดีต ได้ค้นพบว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอคืออะไร ต้องการรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นใครกันแน่

และ คีริน เจ้าพ่อแห่งโลกใต้ดินคือเหยื่อรายสุดท้ายของ ‘นักสังหารไร้เงา’

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ‘นักสังหารไร้เงา’ จะไม่มีตัวตนอีกต่อไป แต่จะถูกแทนที่ด้วยหญิงสาวธรรมดาๆ คนหนึ่ง หญิงสาวที่มีชีวิตเหมือนคนอื่นๆ

สามารถใช้ชื่อ แชมเปญ ได้อย่างอิสระ แต่นามสกุลของเธอคืออะไร? มีแค่ต้องสังหารคีรินให้สำเร็จเท่านั้นถึงจะรู้ได้ เหลืออีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น เพียงแค่สังหารคีรินได้ องค์กรก็จะบอกฐานะที่แท้จริงของเธอ หญิงสาวคลำทางในความมืดมิด เมื่อรูม่านตาเริ่มคุ้นชินกับสีดำ ก็มองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบได้ชัดเจน

แชมเปญยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อม และคนผู้นั้นที่สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับผู้อื่นเพียงแค่การจ้องมอง ซึ่งเป็นภารกิจสุดท้ายของเธอ นั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยแม้แต่น้อย ราวกับจ้าวเหนือหัวกำลังครุ่นคิดถึงเหยื่อที่อยู่ในกำมือ โดยหันหน้าเผชิญกับเธอ

แม้จะอยู่ในความมืด แต่ก็เห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน

แชมเปญรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะถูกเปิดเผยเร็วขนาดนี้ หญิงสาวขยับเท้าเล็กน้อย ปืนจำนวนมากก็ถูกยกขึ้นจากทุกทิศทางจ่อเป้ามาที่เธอ

ฮ่าๆ ช่างน่าภาคภูมิใจเสียจริง ที่ได้รับเกียรติให้ "บอสใหญ่" ต้อนรับถึงขนาดนี้

หญิงสาวนิ้วเรียวหมุนแหวนที่สวมอยู่อย่างแผ่วเบา

ฟู่...

ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาจนมองไม่เห็นรอบทิศทาง กลุ่มคนที่ล้อมรอบเธอต่างสำลักและไออย่างหนักเพราะแก๊สน้ำตา เมื่อเปิดตาได้อีกครั้ง จุดศูนย์กลางของวงล้อมก็ได้หลบหนีไปแล้ว

แชมเปญหอบหายใจในห้องน้ำ "บัดซบเอ๊ย!"

พวกนั้นใช้รังสีที่แผ่ในอากาศ ทำให้เธอต้องดิ้นรนอย่างหนักกว่าจะหลุดออกมาได้ ปอดร้อนราวกับถูกไฟสุม แชมเปญไอเสียงแหบแห้ง ก่อนจะรีบดึงอิฐก้อนหนึ่งที่ผนังออก ด้านหลังอิฐมีช่องว่างที่ซ่อนชุดราตรีอยู่ หญิงสาวเตรียมพร้อมสำหรับแผนสำรองในกรณีที่ล้มเหลว เพื่อเข้ามาเปลี่ยนเป็นชุดราตรีสีชมพูอ่อน คอเสื้อที่เปิดกว้างเผยให้เห็นเนินอกขาวนวลอิ่มเต็ม ด้านข้างหน้าอกมีดอกป๊อปปี้สีแดงสด ชุดเดรสเกาะอกออกแบบเรียบง่าย มีเพียงสายคาดเอวที่ไร้ลวดลาย แต่กลับขับเน้นให้เห็นเอวที่เพรียวบางได้อย่างงดงาม

เธอก้าวออกจากห้องน้ำ เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ การตัดไฟฟ้าทั้งระบบของเมืองสามารถยื้อเวลาไว้ได้ไม่เกินสองนาที มีบริกรชายคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี จึงหยิบไวน์ขาวบนถาดมาหนึ่งแก้ว จากนั้นก็ก้าวเดินอย่างสง่างามและมั่นใจไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยง

ห้องจัดเลี้ยงที่เมื่อครู่ยังโกลาหล ตอนนี้กลับสว่างไสวและหรูหราอลังการ ราวกับไม่มีเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้น เหล่าบุคคลผู้ทรงอิทธิพลต่างกลับมาสวมหน้ากากแห่งรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรอีกครั้ง แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยการวางแผนและกลอุบาย ทุกคนล้วนดูมีระดับ มีสง่าราศี และเปี่ยมไปด้วยบุคลิกที่โดดเด่น

นับตั้งแต่แชมเปญรู้ชื่อตัวเอง เธอก็อยู่กับการฝึกฝนอย่างเข้มงวดเพื่อเป็นนักฆ่า เสน่ห์เย้ายวนและความเป็นชนชั้นสูง คือสองสิ่งที่ต้องเรียนรู้

หญิงเห็นชายคนหนึ่ง อายุประมาณยี่สิบเจ็ดปี สวมชุดสูทเนี้ยบ รูปร่างสมส่วน และมีออร่าที่ไม่ธรรมดา เพียงแค่เห็นก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ตัวละครระดับธรรมดา เขากำลังพูดคุยอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง

แชมเปญหรี่ตาลงมอง กล้ามเนื้อปากไม่มีการเปลี่ยนแปลง ดวงตาไม่แสดงความตื่นเต้นใดๆ อารมณ์บนใบหน้ามีความผันผวนต่ำ จากการประเมินเบื้องต้น ทั้งสองคนดูไม่เหมือนคนรัก หรือมีความสัมพันธ์คลุมเครือใดๆ เลย เธอจึงยิ้ม เดินเข้าไปหาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ไวน์ในมือแกว่งไกวตามการเคลื่อนไหว วางแขนขาวนวลลงบนไหล่ของเขา พร้อมทั้งพ่นลมหายใจแผ่วเบาไปที่ด้านหลังคอของเขา

“ท่านสุภาพบุรุษคะ...สนใจจะไปกับฉันสักคืนไหม?”

อย่างน้อยเธอต้องล่อลวงเขาให้ได้ เพราะไม่ใช่แขกรับเชิญ และเมื่อครู่เพิ่งเกิดเรื่องวุ่นวาย แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ ถ้าสามารถออกไปพร้อมกับคนสำคัญคนนี้ได้ ก็ถือว่ารอดตัวไปก่อน ส่วนเรื่องภารกิจนั้นค่อยว่ากันอีกทีหลังจากที่ออกจากที่นี่ไปแล้ว วันนี้ถือเป็นการสำรวจความสามารถของศัตรู

ชายผู้นั้นหันมามองเธอ ดวงตาที่คมกริบราวกับใบมีด กวาดสำรวจทั่วร่าง ทำให้แชมเปญรู้สึกสะท้านเล็กน้อย

“ถ้าคุณผู้หญิงต้องการเช่นนั้น ผมก็ไม่รังเกียจที่จะต้อนรับ”