บทที่3 นักล่ากลายเป็นเหยื่อ

ใต้แสงไฟสลัวของลานจอดรถใต้ดิน เงาของแชมเปญทอดยาวบนพื้น เสียงรองเท้าส้นสูงดัง "กึกๆ" หยุดลงตรงหน้าซูเปอร์คาร์หรูที่มันวาววับ รองเท้าหนังของผู้ชายที่อยู่ด้านหลังก็หยุดตามไปด้วย แชมเปญยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า

ทันทีที่เธอหันหลังกลับ เอวก็ถูกพลังอำนาจมหาศาลควบคุมไว้ แรงที่แข็งแกร่งและทรงพลังบีบรัดเอวเล็กๆ ดึงเข้าหาแผงอกของเขาอย่างแรง จมูกของหญิงสาวเผลอกระแทกเข้ากับหน้าอก ที่แข็งราวเหล็กของเขาอย่างไม่ระวัง ทำให้รู้สึกเจ็บเล็กน้อย

แชมเปญสูดจมูกเบาๆ เพื่อระงับความเจ็บปวด แล้วยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งยันหน้าอกเขาพลักออกเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองตรงเข้าไปในดวงตาของชายผู้นั้น

ทว่าเมื่อใบหน้าของเขาเข้าใกล้ หัวใจของเธอก็พลันเกิดความรู้สึกไม่สบายใจที่หาคำอธิบายไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่แชมเปญได้เห็นผู้ชายที่มีรูปลักษณ์งดงามถึงเพียงนี้ ทุกองค์ประกอบบนใบหน้าคมชัดราวกับถูกแกะสลักอย่างประณีต งดงามจนจู่ๆ อกของเธอก็รู้สึกหายใจติดขัด

แชมเปญพยายามสงบสติอารมณ์ บอกตัวเองว่าไม่ควรตื่นเต้นเกินไป

วงแขนของเขาค่อยๆ คลายความแน่นที่เอวเล็กลงเล็กน้อย บังคับให้ร่างกายของเธอแนบชิดกับเขามากขึ้น แชมเปญไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา

ในดวงตาของเธอปรากฏภาพชายตรงหน้า ชัดเจนทุกรายละเอียด ชัดเจนจนเธอต้องรำพึงในใจว่าผู้ชายคนนี้ช่าง ร้ายกาจจริงๆ ไม่คิดเลยว่ารูปลักษณ์ของมนุษย์ จะสามารถละเอียดอ่อนได้ถึงขนาดนี้

ผมสีดำขลับ คิ้วดกหนาเปี่ยมด้วย ราศีของผู้นำ สันจมูกโด่งตรง ดวงตาเหยี่ยวเรียวยาว นัยน์ตาสีดำเข้มและลึกล้ำราวกับไร้ก้นบึ้ง ส่องประกายเย้าแหย่ ริมฝีปากบางเฉียบเผยรอยยิ้มปีศาจ ราวกับพึงพอใจที่จับเหยื่อได้ ร่างกายทั้งหมดแผ่ซ่านความเผด็จการและยะโสของนักล่า

นักล่า??

คนที่ควรจะเป็นนักล่าต้องเป็นเธอสิ! แต่...

ความรู้สึกกดดันนี้คืออะไร? ตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด นี่เป็นครั้งแรกที่แชมเปญรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลเช่นนี้ ราวกับว่าความรู้สึกนี้มันคล้ายกับ...คีริน!

หัวใจของเธอเริ่มตึงเครียด

“คุณหนูนักฆ่าไร้เงา ผมสามารถทำอะไรให้คุณพอใจได้บ้างครับ?”

เสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง เหมือนธารน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ให้ความรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด แต่สำหรับแชมเปญมันกลับเหมือนระเบิดที่เพิ่งถูกจุดชนวนในห้องปิดตาย

หัวใจของแชมเปญเต้น 'ตึก' ครั้งหนึ่ง ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย แต่ก็รีบดึงสติกลับมา พยายามปรับอารมณ์ให้มั่นคง แล้วยิ้มออกมาอย่างนุ่มนวล เผยให้เห็นลักยิ้มอันมีเสน่ห์ข้างแก้มซ้าย

“ท่านสุภาพบุรุษคะ อยู่กับฮันแล้วยังเอ่ยถึงชื่อคนอื่น...แบบนี้ไม่สนุกเลยนะคะ” แชมเปญจงใจทอดเสียงให้ยานคาง ฟังดูแฝงความขี้เกียจเล็กน้อย เธอยื่นนิ้วเรียวยาวลากวนอยู่บนหน้าอกของเขาอย่างแผ่วเบา ใบหน้ายิ้มแย้มเผยให้เห็นความเย้ายวนน่ารักและอ่อนโยนอย่างยิ่ง

ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ เผยให้เห็นฟันสีขาวสะอาด แววตาที่เย้าแหย่ของเขายิ่งเข้มข้นขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาดุดันโน้มเข้าใกล้ ไอหายใจที่แฝงความเร่าร้อนและอันตรายพ่นรดอยู่ข้างหูเธอ

“คีรินคนนี้เกลียดคนโกหก แต่ที่เกลียดยิ่งกว่าคือคนที่แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง”

เขาคือ... คีริน อย่างนั้นหรือ??

แคว่ก! แกร๊ก!

ทันใดนั้นมือที่กำลังลากวนอยู่บนหน้าอกของเขาก็ถูกบิดล็อคไปด้านหลัง การกระทำของเขารวดเร็วเสียจนแม้แต่นักฆ่าที่เชี่ยวชาญอย่างเธอ ก็ยังไม่อาจตามความคิดได้ทัน

เสียง 'อา' หลุดออกจากลำคอ แชมเปญหมุนตัวหมายจะหลบหนีจากแรงกดดันอันหนักหน่วงของเขา แต่ก็ถูกชายหนุ่มกระชากกลับมา ซ้ำยังใช้แรงมากขึ้นจนเธอต้องขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ

สำหรับนักฆ่าสิ่งสำคัญที่สุดคือต้องมี 'อาวุธสังหาร' ติดตัวเสมอ

แชมเปญคลี่ฝ่ามือสวยออกอาวุธลับขนาดจิ๋ว สิ่งที่คล้ายกับใยด้ายสีเงินก็พุ่งออกไปทันที ชายหนุ่มผู้นั้นก็ว่องไวไม่แพ้กันใช้มือเปล่าจับเส้นด้ายนั้นไว้

หญิงสาวตกใจเล็กน้อย นี่คืออาวุธลับสุดล้ำที่ใช้เฉพาะสำหรับมือสังหารมืออาชีพ ดวงตาปกติไม่อาจมองเห็นได้ แต่ทำไมเขาถึงสามารถคว้ามันไว้ได้อย่างแม่นยำเช่นนี้? มุมปากที่งดงามของเธอเผยอยิ้มเล็กน้อย กระชากเส้นด้ายอย่างแรง ทำให้ฝ่ามือของเขามีรอยบาดแผลยาวและบาง แต่ทว่ามือของเขาก็ยังคงบีบรัดเส้นด้ายนั้นอย่างแน่นหนาไม่ยอมปล่อย ก่อนจะออกแรงกระชากกลับมาอย่างรุนแรง

แชมเปญไม่ทันได้ระวังตัว จึงล้มคว่ำลงไปหาเขา ฝ่ามือสวยของเธอก็เกิดรอยบาดแผล จากการถูกอาวุธลับนั้นกรีดบาดในทันที ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านในใจ เธอเบิกดวงตาสีฟ้าสวยกว้าง

เส้นด้าย...มันมีพิษ

พิษร้ายแรง!

เปลือกตาหนักอึ้ง ร่างกายทั้งหมดพลันหมดเรี่ยวแรงล้มลง ตรงหน้าหน้าคือภาพรางเลือนของชายผู้นั้นที่ยืนอยู่ด้วยความหยิ่งผยอง สายตาที่ดำมืดคมกริบราวกับนกอินทรี มองลงมาจากเบื้องบนใส่เหยื่อที่อยู่ในกำมือ

ช่างน่าขบขัน

ตั้งตนเป็นนักล่า แต่สุดท้ายกลับถูก เหยื่อ ของตัวเองล่าเสียเอง