บทที่3 นักล่ากลายเป็นเหยื่อ

ใต้แสงไฟสลัวของลานจอดรถใต้ดิน แชมเปญเดินเคียงข้างคีรินไปจนถึงซูเปอร์คาร์สีดำ เธอรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไว้ตลอดทาง ทั้งที่สมองกำลังคำนวณระยะจากตัวเขาถึงทางหนีฉุกเฉินทุกก้าว

การซ่อนตัวในที่ที่คนของเขาคาดไม่ถึงที่สุด หากผ่านประตูรักษาความปลอดภัยไปได้ เธอจะหาโอกาสแยกตัวทันที แผนชั่วคราวได้ผลในช่วงแรก เจ้าหน้าที่ตรงโถงทางออกเพียงก้มศีรษะให้คีริน ไม่มีใครกล้าขวางหรือขอตรวจแขกหญิงที่เดินอยู่ข้างเขา

แชมเปญยังยิ้มร่าราวกับคนเมา มือคล้องแขนเขาไว้หลวมๆ ขณะเดินผ่านด่านสุดท้าย แต่ภายในใจกลับนับจำนวนคน จุดติดกล้อง และระยะถึงประตูฉุกเฉินอย่างต่อเนื่อง

เสียงรองเท้าส้นสูงหยุดลงตรงหน้ารถ แชมเปญกำลังจะหมุนตัวถอยห่าง แต่เอวกลับถูกแขนแข็งแรงรวบไว้ก่อน ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าหาแผงอกของเขาอย่างรวดเร็ว

หัวใจของเธอกระตุก

คีรินก้มมองใบหน้าของเธอใกล้ๆ สายตานั้นไม่เหมือนผู้ชายที่เพิ่งรู้จักหญิงสาวในงานเลี้ยง แต่เหมือนคนกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่ตนสงสัยอยู่

แชมเปญยกมือยันหน้าอกเขาแล้วหัวเราะเบาๆ “ท่านสุภาพบุรุษคะ รีบร้อนเกินไปหรือเปล่า?”

“คุณหนูนักสังหารไร้เงา ผมต่างหากที่ควรถามว่าคุณรีบร้อนจะไปไหน”

เสียงทุ้มเรียบประโยคนั้นทำให้รอยยิ้มของแชมเปญหยุดไปเสี้ยววินาที

เขาไม่ได้ “จำ” เธอได้จากใบหน้า แต่ระบุตัวเธอได้ว่าเป็นคนเดียวกับนักสังหารที่บุกเข้าไปในห้องรับรองเมื่อครู่

แชมเปญย้อนเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ตอนลงมือเธอสวมหน้ากากครึ่งหน้า ใช้เครื่องเปลี่ยนเสียง และเก็บชุดสีดำกับอาวุธก่อนกลับไปปะปนกับแขก ช่วงที่เธอเดินออกจากห้องน้ำ ก็ไม่มีสิ่งใดบนร่างกายบ่งบอกว่าเกี่ยวข้องกับการลอบสังหาร หากคีรินยังชี้ตัวได้ แสดงว่าเขาไม่ได้อาศัยใบหน้า เสียง หรือเสื้อผ้าเป็นหลัก

แล้วเขารู้ได้อย่างไร?

“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณพูดเรื่องอะไร” แชมเปญตอบพร้อมรอยยิ้มเดิม นิ้วเรียวยาวลากผ่านปกเสื้อสูทของเขาอย่างยั่วเย้าเพื่อกลบความระแวงในใจ “นักสังหารไร้เงาคือใครเหรอคะ หน้าตาเหมือนฉันเหรอ”

คีรินหัวเราะในลำคอเบาๆ “ผมก็ไม่ได้เห็นหน้าคุณตอนอยู่ในห้องนั้น และผมไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย”

ดวงตาของแชมเปญหรี่ลง

คีรินจึงพูดต่ออย่างไม่เร่งรีบ “เซ็นเซอร์หน้าห้องที่คุณตัดวงจรเป็นระบบชั้นแรก ผมตั้งใจให้มันอยู่ในจุดที่คนมีฝีมือมองเห็นและจัดการได้ ส่วนระบบสำรองอีกชุดแยกออกจากเครือข่ายหลักทั้งหมด มันจับการเคลื่อนไหวและความร้อนตามทางเดินบริการ คุณตัดมันไม่ได้จากแผงวงจรหน้าประตู”

ประโยคนั้นทำให้แชมเปญนึกถึงทางเดินที่เงียบผิดปกติ และประตูซึ่งเปิดทางให้เธอง่ายเกินไปในทันที ช่องโหว่ที่คิดว่าตัวเองค้นพบตั้งแต่แรกไม่ใช่ความสะเพร่า แต่เป็นเส้นทางที่ถูกจงใจทิ้งไว้ให้เธอเลือก

“ตอนควันกระจาย คุณหนีออกจากห้องรับรองผ่านทางเดินบริการ ระบบสำรองตามสัญญาณความร้อนของคุณไปจนถึงเขตห้องน้ำชั้นจัดเลี้ยง หลังจากนั้นสัญญาณก็หายไปเพราะผนังกั้น” คีรินกล่าว “แต่ช่วงเวลานั้นไม่มีคนอื่นใช้ทางบริการเส้นเดียวกับคุณ”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนมองชุดราตรีสีชมพูอ่อนบนตัวเธอ “ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้หญิงคนหนึ่งออกจากฝั่งห้องน้ำแล้วตรงกลับเข้าไปในงาน จังหวะเวลา ส่วนสูง รูปร่าง และการเคลื่อนไหวตรงกับคนที่ระบบจับไว้ทั้งหมด ที่สำคัญ...ผู้หญิงคนนั้นเดินตรงมาหาผมเอง”

แชมเปญนิ่งไปครู่หนึ่ง คำอธิบายนี้หมายความว่าคีรินไม่ได้รู้จักตัวตนจริงของเธอมาก่อน เขาเพียงตามเส้นทางของนักสังหารจนเชื่อมกับหญิงสาวในชุดราตรีตรงหน้าได้เท่านั้น ต่อให้เธอเปลี่ยนหน้า เปลี่ยนเสียง หรือเปลี่ยนเสื้อผ้า หากยังเคลื่อนอยู่ในเส้นทางที่เขาคุมไว้ก็ยากจะตัดร่องรอยทั้งหมด

“ถ้าคุณรู้ตั้งแต่ฉันออกจากห้องนั้น แล้วทำไมไม่ให้คนจับฉันเสียตั้งแต่ข้างในคะ?” เธอถามหยั่งเชิง น้ำเสียงยังนุ่มนวลเหมือนกำลังเกี้ยวพาราสีมากกว่าสอบสวนศัตรู

“เพราะผมอยากรู้ว่าคุณจะทำอะไรต่อเมื่อภารกิจล้มเหลว” คีรินตอบ “จะฆ่าคนเปิดทาง จะทิ้งหลักฐาน จะหนีออกไปทันที...หรือจะเปลี่ยนตัวเองกลับไปเป็นแขกธรรมดาแล้วเดินออกจากประตูหน้า คุณเลือกอย่างหลัง และยังเลือกใช้ผมเป็นทางผ่านด่านรักษาความปลอดภัยอีกต่างหาก”

แชมเปญยกมุมปากขึ้นทั้งที่ในใจเย็นวาบ คนตรงหน้าไม่ได้จับเธอได้เพราะโชคช่วย แต่ปล่อยให้เธอหนีเพื่อดูวิธีคิดของเธอเสียด้วยซ้ำ “แล้วตอนนี้รู้หรือยังคะ?”

คีรินมองเธออยู่ชั่วอึดใจ สายตาหยุดที่ลักยิ้มข้างแก้มเพียงเสี้ยววินาทีก่อนตอบเรียบๆ “รู้มากขึ้นนิดหน่อย แต่ผมยังไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วคุณเป็นใคร”

แชมเปญไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ มือที่แตะอกเขาพลิกกลับในทันที อาวุธลับเส้นใยสีเงินพุ่งออกจากซอกนิ้วตรงเข้าหาลำคอ เธอไม่ได้หวังให้การโจมตีครั้งแรกจบชีวิตเขา จุดประสงค์คือบังคับให้คีรินถอย เปิดระยะให้เธอเข้าถึงประตูหนีไฟด้านหลังรถ

แต่ชายหนุ่มกลับก้าวสวนเข้ามาแทนที่จะถอย ทำให้แผนเปลี่ยนจังหวะทันที แชมเปญใช้เข่ากระแทกเข้าหาลำตัว เขาบิดสะโพกหลบพร้อมล็อกข้อมือเธอ ความเร็วของทั้งคู่แทบไม่เปิดช่องให้ฝ่ายใดหายใจ

รองเท้าส้นสูงไม่เหมาะกับการต่อสู้ แชมเปญจึงเตะมันออกข้างหนึ่งแล้วหมุนตัวใช้แรงจากเอวดึงเส้นใยกลับ คีรินยอมปล่อยข้อมือเธอ แต่ยังคงจับปลายเส้นไว้แน่น การต่อสู้กลายเป็นการชิงจังหวะบนระยะไม่ถึงหนึ่งเมตร ฝ่ายหนึ่งต้องการหนี อีกฝ่ายดูเหมือนต้องการจับเป็นมากกว่าฆ่า

คีรินเอียงตัวหลบและใช้มือเปล่าคว้าเส้นใยนั้นไว้

หญิงสาวชะงักเพียงเสี้ยววินาที อาวุธชนิดนี้บางจนแทบมองไม่เห็น และเคลื่อนไหวเร็วพอจะตัดผิวหนังได้ในจังหวะเดียว แต่เขากลับจับมันได้ราวกับรู้ทิศทางล่วงหน้า

แชมเปญกระชากเส้นใยกลับเต็มแรง ฝ่ามือของคีรินเกิดรอยบาดบางๆ ทว่าเขาไม่ปล่อย กลับออกแรงดึงเธอเข้าหาตัว

เส้นใยตึงขึ้นและเฉือนฝ่ามือเธอเอง หญิงสาวหน้าซีดทันที พิษบนอาวุธชนิดนี้ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาทอย่างรวดเร็ว แม้เธอจะมียาถอนพิษฉุกเฉินซ่อนอยู่กับตัว แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาหยิบมันออกมา

ร่างกายเริ่มชา เปลือกตาหนักอึ้ง

แชมเปญพยายามขยับมือไปยังตำแหน่งที่ซ่อนยาถอนพิษไว้ แต่กล้ามเนื้อเริ่มไม่ตอบสนอง ปลายนิ้วเพิ่งแตะขอบซับเสื้อก็ถูกคีรินรวบไว้ เขาก้มมองตำแหน่งนั้นเพียงครั้งเดียว ก่อนค้นพบหลอดยาขนาดเล็กซึ่งเย็บซ่อนอยู่ด้านใน

“ยาถอนพิษ?” เขาถาม

เธออยากตอบประชดสักคำ แต่ลิ้นหนักจนแทบออกเสียงไม่ได้ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่า สิ่งสุดท้ายที่ได้ยินคือเสียงคีรินเรียกคนของเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นกว่าเดิมหลายเท่า

“เอารถมา แล้วเรียกเจซุส อย่าให้เธอตาย”

คำสั่งนั้นยิ่งทำให้แชมเปญสับสนกว่าพิษเสียอีก คนที่เธอมาฆ่ากลับเป็นคนสั่งช่วยชีวิต แต่เธอไม่มีแรงเหลือพอจะหาคำตอบ ก่อนสติจะดับ แชมเปญเห็นคีรินก้มลงมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ไม่ใช่ความสะใจของคนที่จับมือสังหารได้ แต่เป็นความตกใจบางอย่างซึ่งเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เมื่อเห็นใบหน้าของเธอชัดเจน

แชมเปญไม่ทันได้คิดต่อ ร่างทั้งร่างก็หมดแรงล้มลง

ตั้งตนเป็นนักล่า แต่สุดท้ายกลับถูกเหยื่อของตัวเองล่าเสียเอง