BAD CARELESS พลั้งหัวใจให้นายมาเฟีย

BAD CARELESS #1

ตืดดด ตืดดด

ตี๊ด! “หายไปไหนกันหมด” เพทายพูดเสียงนิ่งก่อนจะกดโทรศัพท์หาน้องสาวตนเองอีกครั้ง

ตืดดด ตืดดด

“นายครับ แฮ่กๆ” ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเพทาย

“มีอะไร” เพทายถามขึ้นอย่างสงสัย ก่อนจะกดวางสายไป

“คนที่บ้านแจ้งมาว่าคุณหนูถูกรถชนครับ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลครับ”

“ฮะ!” เพทายร้องขึ้นด้วยความตกใจ “ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมเพิ่งมีคนมาบอกกู!” ก่อนจะเดินไปที่รถแล้วขับออกไปทันที

.

.

แกรก!

“ริน!” เพทายมองน้องสาวที่นั่งอยู่บนเตียงคนป่วย ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปกอดด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ทำไมไม่บอกผมว่าน้องเข้าโรงบาล”

“เอ่อ รินบอกป๊ากับม้าเองค่ะเฮีย เห็นเฮียเรียนอยู่” ไพรินพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มให้พี่ชาย “รินไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“ไม่มาก?” เพทายจ้องหน้าน้องสาว “แผลเต็มตัวแบบนี้คือไม่มากเหรอริน!”

“ทาย ใจเย็นๆ หน่อยลูก” เฟร์ญ่าพูดขึ้นอย่างเตือนสติ

“ใครทำครับป๊า” เพทายหันไปถามคนเป็นพ่อ “บอกผมมา ผมรู้ว่าป๊ารู้”

“เฮีย...”

“หยุด!” เพทายชี้หน้าน้องสาว “หยุดเห็นใจคนที่ไม่ควรเห็นใจได้แล้วริน!”

“ทาย!” วายุลุกขึ้นมองหน้าลูกชาย “สงบสติอารมณ์แล้วฟัง! ป๊าจัดการเอง มันไม่ใช่คนที่แกควรจะไปท้าทาย”

“ผมไม่สน!” เพทายพูดขึ้นอย่างไม่ยอม “มันก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องคนในครอบครัวเราเหมือนกัน!”

“หยุด! ทั้งคู่เลย” เฟร์ญ่าพูดขึ้น “ทายควรใจเย็นกว่านี้นะ เฮียก็ด้วย แยกกันเลย ใจเย็นแล้วค่อยมาคุยกัน” ก่อนจะลากวายุให้เดินแยกออกไปอีกทาง

-ผ่านไปสักพัก-

“มาคุยกับป๊าหน่อย” วายุพูดเสียงนิ่งก่อนจะเดินนำลูกชายออกไปด้านนอก

เพทายหันไปมองที่ประตูก่อนจะลุกเดินตามคนเป็นพ่อออกไป

ตึกตัก ตึกตัก

“ครับ” เพทายหันไปมองหน้าวายุ “ป๊ามีอะไรจะคุยกับผม”

“ล้มเลิกความคิดในหัวของแกซะ”

“ป๊ารู้เหรอ ว่าผมคิดอะไรอยู่”

“ป๊าคือป๊าของแกนะทาย” วายุพูดเสียงนิ่ง “อย่าไปยุ่งกับพวกมัน มันอันตรายเกินไป”

“ป๊าอย่าทำเหมือนผมเป็นเด็กได้มั้ย ทำไมเราต้องยอมพวกมันด้วย” เพทายถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“ป๊ามีวิธีของป๊า แกอย่าเข้ามายุ่งเรื่องนี้” วายุจ้องหน้าลูกชาย “นี่คือคำสั่ง”

“ไม่!” เพทายส่ายหน้าอย่างไม่ยอม “ป๊ามีวิธีของป๊า ส่วนผมก็มีวิธีของผม” ก่อนจะจ้องหน้าวายุอย่างไม่ยอม “ผมจะไม่มีทางให้พวกมันมาทำเราฝ่ายเดียวเด็ดขาด!” ก่อนจะเดินหันหลังออกไปอย่างรวดเร็ว

-สองวันต่อมา-

ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา” เพทายพูดเสียงนิ่งพน้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองที่ประตู

“นายน้อยครับ” ชายชุดดำโค้งหัวให้คนตรงหน้าก่อนจะหันไปมองที่ประตู “พามันเข้ามา”

เพทายลุกจากที่นั่งด้วยใบหน้านิ่งเรียบก่อนจะเดินมายืนกอดอกมองชายคนหนึ่งในสภาพสะบักสะบอมพร้อมกับจ้องมาที่เขาด้วยแววตาหวาดกลัว

“คะ...คุณเพทาย...ผะ...ผม” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาไหว้คนตรงหน้า

“ไปเจอมันที่ไหน” เพทายหันไปถามลูกน้องพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ออกมา

“มันกำลังจะข้ามไปฝั่งพม่าครับ”

เพทายยกยิ้มมุมปากพร้อมกับมองคนตรงหน้า “ใครสั่งมึงมา”

“ผม...”

“ใครสั่งให้มึงมาทำร้ายน้องกู!”

ตุ้บบ! ตุ้บบ!

เพทายตะคอกขึ้นด้วยความโมโหก่อนจะถีบผู้ชายคนนั้นลงไปกองกับพื้น พร้อมกับคว้าปืนที่เอวมาจ่อไปที่ชายคนดังกล่าว

“ผมขอโทษครับ ผะ...ผมขอโทษ ไว้...ชะ...ชีวิตผม...”

ปัง!

อ๊ากกก! ชายหนุ่มร้องขึ้นพร้อมกับเอามือไปกุมที่ขาของตนเองที่มีเลือดไหลนองออกมา

“มึงตอบไม่ตรงคำถาม” เพทายพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น พร้อมกับขึ้นลำปืนแล้วจ่อไปที่ชายคนเดิม “กูถามว่าใคร!”

“ผะ...ผมไม่รู้ พะ...พวกมัน...”

ปัง!

โอ๊ยยยย!

“งั้นมึง...ก็ไม่มีประโยชน์” เพทายพูดพร้อมกับส่งปืนให้ลูกน้องคนสนิท “จัดการมัน” ก่อนจะหันกลับไปนั่งที่โต๊ะด้วยแววตานิ่งเรียบ

“คุณเพทาย! ยะ...อย่านะครับ ยะ...อย่า...”/“เอามันออกไปให้พ้นหน้ากู”

ลูกน้องโค้งรับก่อนจะลากชายหนุ่มคนนั้นออกไปทันที

“เอายังไงต่อดีครับนายน้อย” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามขึ้น

“จับตาดูพวกมัน” เพทายพูดเสียงนิ่ง “ไม่ต้องให้ไอ้เวรนั่นบอก กูก็รู้ว่าฝีมือใคร”

“แต่นายใหญ่ เอ่อ นายใหญ่ไม่อยากให้นายน้อยเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้นะครับ”

“กูไม่สน” เพทายพูดพร้อมกับกำมือแน่น

“มันอันตรายนะครับนายน้อย”

“แล้วในจุดที่กูยืนอยู่ มันมีคำว่าปลอดภัยด้วยเหรอไง?” เพทายมองไปยังลูกน้อง

“ผมเข้าใจครับ” ชายชุดดำพูดเสียงนิ่ง “แต่ตอนนี้ฝั่งนั้นมันก็กัดไม่ปล่อย นายน้อยกับคุณหนูคือหัวใจของนายท่าน”

“...”

“นายท่านคงรู้ว่ายิ่งนายน้อยเข้าไปยุ่งมันก็ยิ่งพุ่งเป้ามาที่นายนะ...”/“หยุด” เพทายพูดขัดขึ้น “มึงมีอะไรอีกมั้ย”

“ไม่ครับ”

“ออกไป กูจะทำงาน”

“ครับ” ชายชุดดำพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปทันที

เพทายนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะคล้ายกับครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนที่จะหยิบมือถือโทร. ออกหาใครบางคน

-หลายวันต่อมา-

“ผู้รับเหมาและผู้ถือหุ้นพร้อมแล้วครับ เชิญนายน้อยที่ห้องประชุมได้เลย”

“อื้อ” เพทายพยักหน้าก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องประชุมด้วยสีหน้าเย็นชา ท่ามกลางพนักงานที่มองจ้องมาที่ชายหนุ่มอย่างไม่วางตา

แกรก!

เพทายกวาดสายตามองคนในห้องก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ “ทุกท่านคงทราบแล้ว ว่านับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะเป็นคนดูแลโครงการต่างๆ ในบริษัทแทนคุณพ่อ”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับคุณเพทาย” หนึ่งในผู้ประชุมถามขึ้น

“มันไม่ใช่ธุระของคุณ” เพทายตอบเสียงนิ่ง “เริ่มประชุมได้ ผมมีเวลาไม่มาก ขอแบบรวบรัด เชิญ” ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

-อีกด้าน-

“ไอข้าว เร็ว!” ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนเรียกเพื่อนรักที่กำลังวิ่งมาหาด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อยๆ

“แฮ่กๆ” ใบข้าวจับไหล่เพื่อนพร้อมกับหายใจอย่างเหนื่อยหอบ “ขะ...ขอพักแป๊บ หะ...หายใจไม่ทัน”

“ทำไมถึงมาช้าวะ ลืมเหรอว่าวันนี้มีพรีเซนต์งานอะ”

“ไม่ได้ลืม แต่ว่าเมื่อคืนกว่าจะทำงานเสร็จก็ปาไปตี 2 แล้วอะ” ใบข้าวพูดพร้อมกับปาดเหงื่อบนกรอบหน้า

“แกร้อนเงินเหรอ” ชายหนุ่มหันมามองค้อนใส่อย่างหงุดหงิด

“เหอะน่า ก็มาทันแล้วนี่ไง”

“เหอะ! ทันเพราะถ้าอาจารย์เข้าเลตเหอะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าแขนเพื่อนรัก “ไป จะถึงคิวพวกเราพรีเซนต์แล้ว”

“ขอพักอีกแป๊บไม่ได้เหรอ”

“ไม่ทันแล้ว จะพรีเซนต์แล้ว ไป!” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับลากแขนเพื่อนสาวให้เดินไปที่ลิฟต์ทันที