บทที่ 3

ติ่งน่อง~ ติ่งน่อง~

ปึก!

“จะออกไปเที่ยวที่ไหนกัน”

หลังจากที่เดินออกจากห้องของตัวเองเคย์เดนก็แวะลงไปหาน้องสาวคนเล็กของครอบครัวที่อาศัยอยู่ในคอนโดเดียวกันแต่เป็นชั้นล่างถัดจากห้องของเขาสามชั้นก่อนที่จะแวะกลับไปบ้านใหญ่ของพ่อแม่เพราะมีธุระต้องทำและจะไปต่อที่ยิมกับเพื่อนต่อ ตอนที่น้องสาวกระชากประตูเปิดออกเขาก็เลยไม่รอช้าที่จะรีบตั้งคำถามออกไป

เพราะก่อนหน้านี้น้ำขิงคู่หมั้นสาวที่อายุห่างจากเขาถึงสองปีเพิ่งบอกว่าจะออกไปเที่ยวกับยัยตัวแสบตรงหน้าที่กำลังทำหน้างงว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไร ซึ่งเอาจริงๆ เขาไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ที่เห็นไคร่าทำหน้าไม่รู้เรื่องแบบนี้ เพราะไคร่าคือยัยตัวแสบที่เขาไม่ค่อยไว้ใจเวลาออกไปข้างนอกเท่าไหร่เนื่องจากชอบสร้างเรื่องและชอบทำอะไรแผลงๆ อยู่ตลอดเวลา

“เฮียเคย์หมายถึงอะไรอะคะ ไคร่าไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยค่ะ” นั่นไง

“น้ำขิงบอกเฮียว่าอีกสักพักจะออกไปเที่ยวกับเธอ จะไปไหนกัน” เคย์เดนถามย้ำอีกครั้งพร้อมกับจับท่าทางและสีหน้ากับสายตาของน้องสาวตัวเองอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

ความสามารถพิเศษของผู้ชายที่ชื่อเคย์เดนก็คือ เขาสามารถอ่านสีหน้าและสายตาของอีกฝ่ายได้ เขาได้รับการถูกฝึกเพราะเขาดันเป็นทายาทที่ต้องสืบทอดอำนาจถัดจากคนเป็นพ่อหลังจากที่ถึงเวลาต้องวางมือ ทั้งการต่อสู้ การใช้อาวุธปืน การเรียนบริหารงานในองค์กรทุกอย่าง และทุกปีหลังจากที่ปิดเทอมจากการเรียนที่ไทยเขาก็จะเดินทางไปต่างประเทศเพื่อทำสิ่งที่กล่าวไว้ตลอด

การวิเคราะห์สีหน้ายัยน้องสาวตัวแสบจึงเป็นเหมือนบททดสอบให้เขาทุกปี เพราะชอบสร้างเรื่องแล้วให้พี่ชายทั้งสองคนต้องคอยไปเคลียร์ให้

“อ่อ ใช่ค่ะ ทำไมอะเฮียเป็นห่วงยัยน้ำขิงเหรอ ไหนเคยบอกหนูว่าไม่ได้ชอบน้ำขิงแต่หมั้นเพราะผู้ใหญ่ต้องการไง”

เห็นสีหน้าที่ดูกังวลของพี่ชายคนโตที่ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครแต่กลับลงมาหาถึงห้องเพียงเพราะมาถามว่าจะออกไปไหนกับคู่หมั้นของตัวเองที่ได้ข่าวว่าไม่ได้ชอบแต่หมั้นเพราะผู้ใหญ่ต้องการ ไคร่าก็แอบยิ้มมุมปากด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ทันที

ก็มันเรื่องใหญ่โตอะไรที่คนไม่ชอบกันจะต้องคอยเป็นห่วงกันแบบนี้ล่ะ แถมท่าทางแบบนี้เธอก็ไม่ค่อยคุ้นชินสักเท่าไหร่ด้วย ไอ้ท่าทางเป็นห่วงออกนอกหน้าเนี่ย

“ก็เข้าใจถูกแล้ว” เคย์เดนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แอบไม่เข้าใจเล็กน้อยกับประโยคคำพูดของน้องสาวว่าหมายถึงอะไร

“แต่ที่หนูไม่เข้าใจก็คือ เฮียดูห่วงยัยน้ำขิงแปลกๆ นะ” ห่วงน้ำขิงแปลกๆ แล้วเขาไม่สามารถเป็นห่วงคนที่อยู่ในสถานะคู่หมั้นได้หรือไงกัน

“ก็ตอนนี้เป็นคู่หมั้นกันแล้ว” น้ำเสียงปกติแต่เจือไปด้วยความเคลือบแคลงใจเล็กน้อยของเคย์เดนเอื่อนเอ่ยออกไปอย่างไม่ได้คิดอะไร

เพราะตอนนี้น้ำขิงเป็นคู่หมั้น เขาก็แค่ดูแลเป็นห่วงตามสถานะคู่หมั้น มันมีอะไรผิดปกติตรงไหนกัน

“โอเค๊ ตามนั้นเลยค่ะพี่ชายที่รัก เอาจริงเฮียก็แปลกคนเหมือนกันนะ ยอมหมั้นกับน้ำขิงทั้งๆ ที่ไม่ได้ชอบแต่ยัยน้ำขิงรายนั้นก็แปลกเหมือนกัน ยอมหมั้นกับเฮียทั้งๆ ที่ไม่ได้ชอบเหมือนกัน สรุปพวกเฮียมันก็แปลกกันทั้งคู่อะ”

แปลกทั้งคู่? ไคร่าชักจะพูดจาเลอะเทอะไปแล้ว

“พูดเยอะไปแล้ว ถ้าจะออกไปเที่ยวก็อย่าลืมเปิดเครื่องติดตามด้วยละกัน” ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากหน้าห้องของน้องสาวเคย์เดนก็ไม่ลืมที่จะกำชับให้น้องสาวเปิดเครื่องติดตามเอาไว้ เวลาเกิดเรื่องหรือมีปัญหาเกิดขึ้น ลูกน้องของเขาที่คอยติดตามอยู่ห่างๆ จะได้เข้าไปช่วยไว้ทัน

ทว่ายังไม่ทันจะได้ไปไคร่าก็ส่วนกลับไปว่า...

“ไม่เปิดหรอก เบื่อบอดี้การ์ดของเฮียชอบตามไปทุกที่ เที่ยวไม่สนุกเลย” ไคร่ายกมือกอดอกเบะปากพูดด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มประดา เธอไม่ชอบที่พี่ชายทั้งสองคนคอยตามติดชีวิตส่งลูกน้องมาสอดส่องความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา มันอึดอัดและไม่มีความเป็นส่วนตัวเลยสักนิด

จริงที่ครั้งหนึ่งเธอเคยสร้างเรื่องใหญ่โตไว้จนถูกข่มขู่ว่าจะถูกฆ่าปิดปากเพราะความอวดดีของตัวเองที่ไปยุ่งเรื่องของชาวบ้านเขา ก็เธอมันเป็นคนที่เห็นผู้หญิงถูกทำร้ายไม่ได้ก็เลยเขาไปยุ่ง แต่ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นดันเป็นลูกนักเมืองบ้านใหญ่มีอำนาจ เธอก็เลยถูกข่มขู่ แต่ด้วยความเบื่อหน่ายและรำคาญไอ้บ้านั่น ไคร่าจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ชายทั้งสองคนทราบ เรื่องเลยจบไปแค่นั้นเพราะพี่ชายทั้งสองคนไปเคลียร์ให้เรียบร้อย

พอเห็นสีหน้าและท่าทางที่เริ่มจะดื้ออีกครั้งของน้องสาวตอนนี้ เคย์เดนก็อดดุน้องสาวตัวเองไม่ได้

“ไคร่าอย่าดื้อ ไม่งั้นเฮียจะส่งเธอกลับไปอยู่บ้าน”

“เฮียเปอร์ก็ขู่แบบนี้ นี่เฮียก็อีกคนเหรอเนี่ย”

"ก็ถ้าดื้ออีก เฮียส่งกลับแน่"

"เช๊อะ คอยดูเถอะหนูจะชวนยัยน้ำขิงสร้างเรื่องให้เฮียปวดหัวคูณไปอีกเท่าตัวเลย ชอบออกคำสั่งดีนัก"

ปัง!

ข่มขู่พี่ชายตัวเองจบ ไคร่าก็จัดการปิดประตูกระแทกใส่หน้าพี่ชายตัวเองเสียงดังปัง จนเส้นผมกระเพื่อมเคลื่อนไหวตามแรงลมที่กระแทกใส่หน้า เคย์เดนที่ยืนเท้าเอวทั้งสองข้างตรงหน้าประตูห้องจึงทำได้เพียงยืนหลับตาข่มอารมณ์เดือดไว้เงียบๆ เพราะ...

เลี้ยงเองมากับมือตามใจน้องทุกอย่าง มันก็สมควรแล้วที่ยัยนั่นจะเอาแต่ใจแบบนั้น ก่อนที่จะทำใจปลงกับนิสัยของน้องสาวที่เขามีส่วนทำให้เป็นแบบนั้นแล้วหมุนตัวพาร่างสูงของตัวเองเดินเข้าไปในลิฟต์เพื่อลงไปขึ้นรถที่ลูกน้องรอรับอยู่ชั้นล่างอย่างทำอะไรไม่ได้...