บทที่ 5

@คอนโดอาร์โน

หลังจากที่เคย์เดนกลับมาจากโรงพยาบาล เขาก็ขึ้นห้องนอนที่อยู่ชั้นสองของคอนโดถอดเสื้อผ้าโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดีจากนั้นก็พาเรือนร่างสูงโปร่งเปลือยกายท่อนบนเผยมัดกล้ามหน้าท้องที่เรียงสวยเดินเข้าไปในห้องน้ำ เคย์เดนใช้เวลาในการชำระล้างร่างกายที่เหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัวไม่ถึงสิบนาที เขาก็หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำขึ้นมาสวมใส่ จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกน้ำไปด้วย ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องน้ำหยิบโทรศัพท์ที่เขวี้ยงทิ้งลงบนเตียงเมื่อหลายนาทีที่แล้วขึ้นมาต่อสายหาธันวา

[ครับคุณเคย์]

"ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง" ทันทีที่ธันวารับสายประโยคแรกที่เคย์เดนถามก็พุ่งตรงไปที่สองสาวอย่างน้ำขิงกับไคร่าทันที แต่ที่ทำให้ทายาทมาเฟียผู้นิ่งขรึมวางใจไม่ให้เป็นห่วงไม่ได้ก็คงจะเป็นคู่หมั้นสาวที่เพิ่งทราบว่าไม่เคยเที่ยวกลางคืนมาก่อนนี่ละ เคย์เดนค่อนข้างที่จะกังวลและเป็นห่วงน้ำขิงเป็นพิเศษในขณะที่น้องสาวตัวแสบอย่างไคร่าเขาแทบจะไม่ได้เป็นห่วงเลยสักนิด เพราะเรื่องเอาตัวรอดเขามั่นใจว่าไคร่าเอาอยู่แน่นอน

[ยังเรียบร้อยดีครับ แต่ว่า...]

"แต่ว่าอะไร" หัวคิ้วบนใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าหากันเล็กน้อยหลังจากที่ลูกน้องคนสนิททำท่าจะพูดเหมือนเจอปัญหา

[คุณน้ำขิงดื่มไปเยอะมากครับ ตอนนี้...]

"เดี๋ยวฉันไปจัดการเอง" ทันทีที่ได้ยินว่าคู่หมั้นสาวดื่มแอลกอฮอล์ไปเยอะ คนที่เริ่มอยู่ไม่เป็นสุขอย่างเคย์เดนก็รีบออกคำสั่งว่าจะออกไปจัดการเอง ปลายสายอย่างธันวาจึงรีบขานรับอย่างรวดเร็ว

[ครับ]

หลังจากที่วางสายธันวาเสร็จ เคย์เดนใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีเขาก็แต่งตัวเตรียมออกไปรับน้ำขิงเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าสวมชุดAll black ทั้งตัวใบหน้ามีแผลฟกช้ำให้เห็นตรงมุมปากและบริเวณโหนกแก้มเล็กน้อยเดินล้วงมือในกระเป๋ากางเกงลงไปที่ลานจอดรถวีไอพี ขึ้นรถปอร์เช่สีดำแวววับของตัวเองเสร็จก็รีบขับไปยังจุดหมายปลายทางที่คู่หมั้นสาวไปเที่ยวทันที ภายในเวลาไม่กี่นาทีรถปอร์เช่สีดำของเคย์เดนก็ขับไปถึงที่หมาย ธันวาที่ยืนรอรับอยู่ก่อนแล้วจึงรีบเดินเข้าไปหา...

"สองคนนั้นอยู่ไหน"

"อยู่ข้างในครับ ผมให้คนของเราเฝ้าอยู่ห่างๆ ครับ"

"นายไปลากยัยไคร่าออกมาแล้วส่งกลับไปที่บ้าน ส่วนน้ำขิงฉันจัดการเอง"

"ครับ"

หลังจากที่ตกลงกับธันวาเสร็จเคย์เดนก็เดินเข้าไปหาน้ำขิงข้างในผับ และทันทีที่ย่างกรายเข้าไปเสียงเพลงที่ค่อนข้างจะดังมากก็กระแทกแก้วหูจนทำให้คนที่รักสงบอย่างเคย์เดนถึงกับรู้สึกหงุดหงิดแถมผู้คนก็มากมายจนต้องเดินเบียดกันอีก กว่าที่ร่างสูงของเคย์เดนจะเดินไปถึงโต๊ะของน้ำขิงกับไคร่าก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะระหว่างทางก็แอบโดนเต๊าะจากสาวๆ ตลอดทางด้วย ทำเอาคนที่ไม่ค่อยชอบพื้นที่วุ่นวายเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอย่างเคย์เดนถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ก่อนที่จะเดินต่อไปจนถึงโต๊ะของสองสาวในที่สุด

และทันทีที่เคย์เดนไปถึงโต๊ะเขาก็เห็นน้ำขิงฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะแล้ว ส่วนไคร่ายังยืนเต้นอยู่ข้างๆ โดยที่ยังไม่รู้ตัวว่าตอนนี้มีพี่ชายยืนมองอยู่ด้วยสายตาเอือมระอา และเพราะความรู้สึกเอือมระอาน้องสาวคนตัวสูงที่ยืนล้วงมือในกระเป๋ากางเกงอยู่เงียบๆ จึงหันไปพยักหน้าสั่งให้ลูกน้องคนสนิทอย่างธันวาหิ้วปีกไคร่าออกไป

ไคร่าที่จู่ๆ ก็โดนหิ้วปีกไปแบบไม่ทันตั้งตัวจึงร้องกรี๊ดด้วยความตกใจออกมา แต่พอเหลือบไปเห็นพี่ชายที่ยืนทำหน้าเทวรูปมารมองอยู่ก่อนแล้วก็ต้องถอนหายใจพร้อมกลอกตามองบนจากไปแบบเงียบๆ แทน

เพราะถ้าพี่ชายคนโตจ้องมองด้วยนัยน์ตาดุๆ แบบนั้นแล้วก็อย่าได้คิดลองของเชียว มันจะไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเอา

"ไคร่า~ ฉันว่าเรากลับกันเถอะ ฉันมึนหัวแล้วอะ" น้ำขิงที่กำลังฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะเอ่ยด้วยน้ำเสียงยานคางออกไปพร้อมกับอาการมึนหัวแทบจะพยุงตัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว ทว่าเจ้าตัวยังไม่ทราบว่าตอนนี้เพื่อนสนิทที่พามาเปิดโลกนั้นได้ถูกหิ้วออกไปจากผับแล้ว

ทำให้เคย์เดินที่ยืนล้วงมือในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างกำลังมองคนตัวเล็กที่ฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะด้วยสายตาราบเรียบต้องเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายออกไปแทน

"อยากกลับก็ลุกขึ้น"

ฟึบ!

"เฮียเคย์เหรอ~ สุดหล่อของขิงจริงๆ ปะ ไหนดูซี้" เคย์เดนถึงกับสะดุ้งตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ น้ำขิงก็ยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยขึ้นมา อีกทั้งยังจ้องมองเขาด้วยสายตาหวานเยิ้มแถมยังยิ้มหวานจนเขารู้สึกขนลุกซู่อีก ไม่พอเท่านั้นน้ำขิงไม่ได้มองเขาอย่างเดียวแต่เธอกำลังขยับตัวเข้าไปหาร่างสูงของเดย์เดนใกล้ๆ แล้วยกมือทั้งสองข้างวางแนบลงไปบนแก้มเคย์เดนอีกด้วย

หมับ!

จากนั้นก็หันหน้าหล่อๆ ของคู่หมั้นตัวเองหันซ้ายขวาตามอำเภอใจเพื่อตรวจสอบความแน่ชัดว่าใช่คนที่ตัวเองหมั้นไปหรือเปล่าอีกด้วย แต่พอเห็นชัดถึงความหล่อที่ไม่มีใครหล่อได้เท่านี้อีกแล้ว และในผับแห่งนี้ก็ไม่มีผู้ใดจะสู้ความหล่อเทียบเท่าบุรุษรูปงามตนนี้ได้อีกแล้ว รอยยิ้มดีใจแต่กลับสวยงามตราตรึงใจแบบคนเมาที่เผยยิ้มออกมาจากใบหน้าสวยของน้ำขิงก็ทำให้เคย์เดนถึงกับใจสั่นขึ้นมา

"อ่า~ สุดหล่อของขิงจริงๆ ด้วย ตาคมดุแบบนี้ใช่เลยเฮียเคย์แน่นอน~ เอิ่ก"

"เป็นผู้หญิงทำไมดื่มเยอะขนาดนี้ ปล่อยให้ตัวเองเมาแบบนี้ได้ไงกัน" ใช้เวลาจ้องมองใบหน้าสวยจนเหมือนเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ เคย์เดนก็เหมือนจะได้สติกลับมา จึงรีบตีหน้านิ่งบ่นคนตัวเล็กพร้อมกับยื่นฝ่ามือใหญ่ช่วยรั้งเอวบางทั้งสองข้างที่กำลังทำท่าจะเซให้ยืนตรงๆ ไว้ ก่อนที่จะขยับตัวหยิบกระเป๋าสะพายของคนเมาแต่พูดมากเอามาคล้องคอของตัวเองเพื่อที่จะเตรียมพาออกไปจากตรงนี้

ทว่า...

"แหนะ! บ่นอะ เฮียบ่นเพราะเป็นห่วงคู่หมั้นสุดสวยคนนี้ใช่ม้า~" มือเล็กยกมือคล้องคอคนตัวสูงพร้อมกับเอียงใบหน้าลงแล้วเผยรอยยิ้มบางๆ เล็กน้อยหลังจากที่พูดประโยคที่ทำให้คนตัวสูงอย่างเคย์เดนหน้าตึงขึ้นมา

เป็นห่วงงั้นเหรอ? เป็นภาระขนาดนี้ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่าคนอื่นเป็นห่วงอีก

"กลับบ้านได้แล้ว"

"หมายถึงกลับรังรักของเราใช่ไหม ไปสิๆ แต่ขิงเดินไม่ไหวอ่า มึนหัว" แต่ก็ยังไม่วายโดนน้ำขิงพูดจากระเซ้าเย้าแหย่จีบปากจีบคอท่าทางเหมือนเด็กเมากาวไม่หยุด ซึ่งเป็นการแหย่ให้คนที่กำลังทำหน้าตึงอยู่แล้วยิ่งตึงเข้าไปอีก แต่ที่ดูเหมือนว่าจะทำให้เคย์เดนฉุนไม่พอใจขึ้นมาอีกเท่าตัวก็ตรงที่บอกว่ารู้สึกมึนหัวนี่ละ

คนตัวสูงได้ยินว่าคนที่คล้องคอตาหวานเยิ้มพูดว่ามึนหัวเขาก็อดที่จะดุออกไปไม่ได้

"รู้ว่าคออ่อนแล้วดื่มเยอะ ซ่าไม่เข้าเรื่อง"

"บ่นอะ ไหนที่ได้ยินมาคือเฮียพูดน้อยไง นี่ไม่น้อยเลยนะบ่นเป็นพ่อเลย" ทันทีที่โดนส่วนกลับมาแบบนั้นเสียงแค่นหัวเราะในลำคอของเคย์เดนก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับที่สายตาคมดุตวัดมองน้ำขิงตาดุอย่างเอาเรื่อง ทำให้น้ำขิงที่เห็นดวงตาเข้มๆ ของคู่หมั้นตัวเองตวัดมองนิ่งๆ กลับมาก็ชะงักนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่จะทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ในเวลาต่อมา ซึ่งเกือบจะทำให้เธอสร่างเมาเลยทีเดียว

"จะกลับได้ยัง" เสียงเข้มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ขณะที่สายตาก็จ้องใบหน้าสวยที่กำลังทำหน้าเฉไฉไปด้วย น้ำขิงที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่เข็ดกลับผุดความคิดที่อยากลองแกล้งคนหน้าตึงขึ้นมาด้วยการสั่งให้อุ้มเธอออกไป ซึ่งเธอคิดว่าคนอย่างเคย์เดนไม่ยอมอุ้มเธอออกไปแน่นอน

"ก็อุ้มก่อนสิ เดินเองไม่ไหวอะ"

ทว่า...

หมับ!

เขากลับอุ้มเธอขึ้นมาเสียงั้น ผิดคาดไปจากที่เธอคิดไว้มากแต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ ทันทีที่ร่างเล็กๆ ของเธอถูกอุ้มโดยคนที่แข็งแรงกว่าจนร่างกายลอยแนบชิดกันแถมจมูกยังซุกเข้าไปใกล้ซอกคอหนาส่งกลิ่นหอมพอดี ความคิดในหัวของคนเมาที่สติสตังไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ก็ดังออกไปอย่างห้ามไม่อยู่

"อ่า เฮียตัวหอมจัง เพิ่งอาบน้ำมาเหรอ~"

"อยู่นิ่งๆ" น้ำขิงชะงักพร้อมทำท่ารูดซิปปากตัวเองลงทันทีหลังจากที่โดนคนหน้านิ่งเอ่ยดุเสียงเข้มสวนกลับมาจนหัวใจดวงน้อยๆ เต้นแรงเป็นซุ้มบ้าเพราะตกใจ ก่อนที่จะทำหน้างอง้ำแล้วปล่อยให้ถูกอุ้มแหวกผู้คนออกไปจากผับด้วยความรู้สึกเหมือนอยู่บนหลังม้าเพราะเคย์เดนเล่นเดินจ้ำเอาไม่สนใจใครเลย

"แต่จะว่าไปหน้าเฮียก็หล่อทุกมุมเหมือนกันนะ" น้ำขิงทำหน้างอได้ไม่ถึงสามนาทีก็ทนความหล่อที่แอบมองไม่ไหว เธอจึงใช้ปลายนิ้วมือลูบไล้กรอบหน้าหล่อคมพร้อมเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มหวานอย่างชื่นชม ทว่า...

ตุบ!

"อั๊ก! เจ็บจัง" แต่เขากลับโยนเธอใส่เบาะรถอย่างกับกระสอบทรายอย่างนี้ได้ยังไงกัน! ก้นเธอระบมแล้วมั้งไอ้คนบ้า!

"เจ็บก็หุบปากซะบ้าง ไม่งั้นฉันจะเอาเทปปิดปากเธอซะ" ทันทีที่โดนเคย์เดนสวนกลับท่าทางโหดกลับมา น้ำขิงก็ได้แต่ทำหน้าย่นมู่ทู่ไม่ปริปากพูดกลับไปแทน ก่อนที่จะนั่งเงียบแล้วบ่นในใจว่า…

‘ไอ้คนดุไอ้คนใจร้าย เขามันคนเถื่อนสุดๆ ไปเลย กับคนเมาตัวเล็กๆ ก็ไม่เว้น!'