บทที่ 6

หลังจากที่ถูกโยนลงบนเบาะรถจนหลังแทบหักและโดนขู่ให้เงียบ น้ำขิงก็นั่งเงียบไม่ปริปากพูดวางมือบนหน้าตักอย่างเรียบร้อยตลอดทาง ส่วนคนข้างๆ ที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้ก็ขับรถไปเงียบๆ มองถนนตลอดทางไม่มีแวบมองไปทางน้ำขิงเลยสักนิด จนคนเมาที่เริ่มสร่างเมาขึ้นมาบ้างแล้วเป็นฝ่ายแอบมองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาที่มีแต่ความนิ่งเรียบเสียเอง

เขาหล่อมาก...นี่คือเสียงในหัวที่คอยดังตลอดเวลาของน้ำขิงเวลาที่ได้มองหน้าหล่อๆ ของเคย์เดน เคย์เดนสำหรับน้ำขิงเขาคือคนที่หล่อมากๆ หล่อเหมือนนายแบบจีนที่เธอชอบดูในโทรศัพท์อยู่บ่อยๆ หล่อจนเหมือนฝันว่าคนหล่อๆ แบบนี้จะมีอยู่บนโลกใบนี้จริงๆ เหรอ?

ซึ่งมันดันมีจริงและนี้ก็คืออีกสาเหตุหนึ่งที่เธอยอมตอบตกลงหมั้นง่ายๆ กับเคย์เดนก็เพราะสาเหตุนี้นี่แหละ เขาหล่อ เขาตรงสเปคทุกอย่างแต่เสียอย่างเดียวคือเขาดุและนิ่งเกินไปแถมเมื่อกี้ก็แอบโหดใส่เธอด้วย

แต่ไม่เป็นไร ถึงจะโหดไปบ้างดุไปบ้างแต่เอาความหล่อมาบวกลบคูณหารก็พอลบล้างกันได้อยู่

"มองอะไร" เคย์เดนที่กำลังขับรถอยู่สัมผัสได้ว่าถูกน้ำขิงจ้องมองได้สักพักก็เลยเอ่ยถามออกไปแต่เป็นการถามโดยที่ไม่ได้หันไปสบตาด้วย สายตายังคงมองถนนเหมือนเดิม ทำให้น้ำขิงที่เป็นฝ่ายถูกถามชะงักเล็กน้อยที่ถูกจับได้ว่าแอบมองเขาอยู่ ก่อนที่จะทำหน้าเลิ่กลั่กไปต่อไม่ถูกแต่ก็ต้องกลั้นใจตอบเสียงแผ่วเบาอย่างประหม่าออกไปอยู่ดี

"เปล่าค่ะ ขิงแค่มองเฮียเฉยๆ ว่าแต่หน้าไปโดนอะไรมาเหรอคะ เหมือนโดนต่อยมาเลยอะ" เพราะตรงมุมปากกับบริเวณโหนกแก้มมันมีรอยช้ำให้เธอเห็น ตอนพิจารณาความหล่อเมื่อกี้เลยแวบไปเห็นตรงจุดนั้นพอดี จริงๆ มันมีตรงหางคิ้วที่ปิดปลาสเตอร์ยาติดไว้ด้วยแต่เธอก็ไม่กล้าถาม

"มีเรื่องนิดหน่อย สร่างเมาขึ้นมาบ้างหรือยัง" เคย์เดนตอบเสียงเรียบไม่ได้ลงรายละเอียดว่าต่อยกับจอมทัพญาติของน้ำขิงแต่อย่างใดก่อนที่จะถามน้ำขิงว่าสร่างเมาหรือยัง

"สร่างขึ้นมาบ้างแล้วค่ะ"

"หิวหรือเปล่า" ปากถามคนข้างๆ แต่สายตากลับจ้องมองไปที่ร้านสะดวกซื้อที่เล็งอยู่ข้างหน้าไม่วางตา ที่เล็งไม่ใช่เพราะเขาหิวแต่เพราะคนข้างๆ ที่เพิ่งสร่างเมาต่างหากเขาถึงต้องเอ่ยถามและเล็งร้านไว้แบบนั้น

"นิดหน่อยค่ะ" ทันทีที่น้ำขิงตอบว่านิดหน่อยจบ เคย์เดนก็ตบไฟเลี้ยวพร้อมเลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าร้านสะดวกซื้อขนาดใหญ่ทันที จอดรถเสร็จก็เดินอ้อมไปเปิดประตูให้น้ำขิงลงจากรถจนน้ำขิงที่นั่งอยู่บนรถแอบงงเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมลงจากรถเดินเข้าไปด้านในร้านสะดวกซื้อพร้อมกับเคย์เดนแต่พอถึงหน้าเคาน์เตอร์เคย์เดนกลับพยักหน้าให้น้ำขิงเดินไปนั่งตรงมุมสำหรับนั่งกินอาหารแทน

คนว่านอนสอนง่ายและยังมีอาการมึนๆ อยู่เล็กน้อยอย่างน้ำขิงจึงไม่ปฏิเสธแต่อย่างใด เธอเลือกทำตามที่คู่หมั้นตัวเองสั่งอย่างว่าง่ายด้วยการไปนั่งรอที่มุมนั่งกินอาหาร ขณะที่เคย์เดนเห็นน้ำขิงเดินไปนั่งอย่างปลอดภัยแล้ว เขาก็เดินตรงไปที่โซนอาหารพร้อมทาน เลือกอาหารไม่เผ็ดและคิดว่าน้ำขิงน่าจะกินได้ติดมือมาสองสามอย่าง จากนั้นก็เดินไปหยิบน้ำเปล่ากับเบียร์หนึ่งกระป๋องให้ตัวเองก็เดินกลับไปที่เคาน์เตอร์สำหรับชำระเงิน

หลังจากที่ชำระเงินเสร็จและรับของกินที่เข้าตู้ไมโครเวฟเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าก็เดินไปหาคนตัวเล็กที่นั่งรออยู่เงียบๆ คนเดียวอีกครั้ง

"กินซะ" ทันทีที่ของกินถูกวางลงตรงหน้าพร้อมกับเสียงทุ้มเรียบนิ่งที่ออกคำสั่งให้กิน ใบหน้าสวยก็เงยหน้าขึ้นไปมองทันที น้ำขิงหยุดสายตามองคนตัวสูงข้างๆ ที่กำลังแกะถุงช้อนให้เปิดขวดน้ำเปล่าให้และตามด้วยแกะถุงหลอดให้ เธอก็เผยยิ้มบางๆ ออกมา

เพราะไม่คิดไม่ฝันว่าคนที่ดูเหมือนจะไม่เอาอะไรเลย ไม่สนใจใคร เย็นชา ดูเอาใจใครไม่เป็นและไม่อยากทำจะแอบมุมนี้ได้อย่างอบอุ่นขนาดนี้ ถึงแม้ว่าจะชอบทำหน้านิ่งไม่ยิ้มแต่การกระทำแอบอบอุ่นไม่น้อย อบอุ่นจนเธอแอบใจเต้นแรงเลยทีเดียว

‘ไอ้บ้าเอ้ยเผลอใจเต้นแรงอีกแล้ว ‘

"มองอะไร รีบกินได้แล้วจะได้รีบกลับ" เคย์เดนว่าจบก็นั่งลงข้างๆ น้ำขิงเปิดกระป๋องเบียร์แล้วกระดกเข้าปากไปเงียบๆ ขณะที่น้ำขิงยังแอบอมยิ้มพร้อมกับค่อยๆ ตักข้าวเข้าปากตัวเองไปเงียบๆ เช่นกัน

"เฮียชอบขิงเหรอ ปกติเฮียไม่น่าจะทำแบบนี้กับใคร"

แค่กๆ แค่กๆ

"ถามอะไรของเธอ” เคย์เดนถึงกับไอหน้าดำหน้าแดงหูแดงเถือกไปหมดหลังจากที่ได้ยินน้ำขิงตั้งคำถามจู่โจมออกมาแบบนั้น จนเขาที่นั่งทำตัวไม่ถูกเลิ่กลั่กไม่ไหว เขาไม่แน่ใจว่าอะไรดลใจให้น้ำขิงตั้งคำถามออกมาแบบนั้น แต่ในเมื่อกล้าถามก่อน เขาก็จะตั้งคำถามสู้กลับไปบ้างเพราะไม่อยากรู้สึกเสียเปรียบจนทำตัวไม่ถูกอยู่ฝ่ายเดียว

“แล้วเธอชอบฉันหรือไงถึงได้กล้าถามแบบนั้น"

ทำให้น้ำขิงที่โดนตั้งคำถามกลับไปบ้างถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ...

ชอบเหรอ? เธอยังไม่แน่ใจว่าใช่ความรู้สึกชอบไหม แต่แปลกที่เมื่อกี้เธอรู้สึกอุ่นวาบในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งการกระทำที่ดูห่วงใยจากคนข้างๆ ที่นั่งมองเธอตอนนี้และคำถามที่ออกจากปากเขาเมื่อกี้ มันรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้องเลย

"เปล่าหรอก ขิงจะชอบเฮียได้ไง" เคย์เดนนิ่ง ทันทีที่ได้ยินน้ำขิงปฏิเสธว่าไม่ได้ชอบด้วยท่าทางเรียบเฉยแต่แววตาเป็นประกายอมยิ้ม

แววตาของเขาก็ฉายความเย้ยหยันและเจือไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยในแววตาคู่นั้นทันที เธอเป็นคนตั้งคำถามแต่พอโดนตั้งคำถามกลับ กลับตอบไม่รักษาน้ำใจเลย ใจร้ายใช้ได้แถมดวงตาคู่นั้นก็ดูมีความสุขจนน่าหมั่นไส้ด้วย

"งั้นก็อย่ามาชอบฉันทีหลังละกัน เพราะฉันไม่อยากวุ่นวายกับใคร" น้ำเสียงราบเรียบแต่แอบแฝงความกระเง้ากระงอดเล็กน้อยเอ่ยออกไปตอนยกกระป๋องเบียร์ขึ้นไปจิบอีกครั้ง

"ขิงไม่กล้าชอบเฮียหรอก เฮียดุเกิน หล่อนะแต่น่ากลัวอะ" แต่พอได้ยินคำพูดแอบติดตลกของน้ำขิงมุมปากบนใบหน้าหล่อเหลาก็ยกยิ้มขึ้นบางๆ อย่างเผลอตัว ขณะที่คนพูดก็นั่งเขี่ยข้าวในกล่องอย่างน่าเอ็นดูไปด้วย

น้ำขิงเป็นผู้หญิงที่แปลกคนหนึ่งเท่าที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ ดูนิ่งๆ อ่อนหวานแต่ก็มีความดื้อแสบแอบซ่อนอยู่พอสมควร ดูเหมือนอ่อนต่อโลกแต่ความจริงไม่ใช่เลย ดูได้จากคำพูดแต่ละอย่างที่เธอตอบโต้เขาออกมา มันดูเหมือนไร้เดียงสาแต่จริงๆ แล้วร้ายกาจใช้ได้

ไม่แน่ใจว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ส่วนหนึ่งหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าตลกดีอยากถามก็ถามอยากตอบก็ตอบ จู่ๆ เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาแปลกๆ อยู่ด้วยแล้วรู้สึกผ่อนคลายดี ซึ่งความรู้สึกพวกนี้แน่นอนว่าเขาไม่เคยมีมาก่อน จนกระทั่งตอนนี้ที่น้ำขิงนั่งอยู่ข้างๆ

หึ น่าขำเหมือนกัน...

"รีบกินข้าวเถอะ ฉันอยากกลับแล้ว" ใบหน้าสวยพยักหน้ารับเบาๆ หลังจากที่คนข้างๆ ออกคำสั่งอีกครั้ง เธอจึงไม่รอช้ารีบกินข้าวเท่าที่อยากกินให้เสร็จไวๆ เพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว อีกอย่างพรุ่งนี้เช้าก็เป็นวันเปิดเทอมวันแรกด้วย

เพราะฉะนั้นรีบกินรีบกลับรีบเข้านอน....

.

.

.

เช้าวันต่อมา...

"อ่า~ ปวดหัวจัง"

ร่างเล็กใต้ผ้าห่มผืนหนาสีขาวขยับตัวยกแขนขึ้นไล่ความเมื่อยตามร่างกายในเช้าวันใหม่พร้อมกับอาการที่ยังรู้สึกมึนหัวอยู่เล็กน้อยหรือพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือเธอกำลังรู้สึกแฮงค์ น้ำขิงนอนกะพริบตามองเพดานห้องอย่างเหม่อลอย ความรู้สึกมึนหัวกำลังทำให้เธอลุกออกจากเตียงไม่ไหว แม้ว่าจะอยากลุกไปเข้าห้องน้ำแค่ไหนแต่ก็ลุกขึ้นไม่ไหวรู้สึกหนักไปทั้งตัวไปจนยากที่จะขยับลุกได้

เธอจำได้ว่าเมื่อคืนไม่ได้ซัดเหล้าที่ไคร่ายัดเยียดให้ดื่มฉลองต้อนรับวันเปิดเทอมมากสักหน่อย เธอดื่มแต่พอดีแต่ไม่รู้ทำไมเช้านี้ถึงได้รู้สึกไม่สบายตัวขนาดนี้ แล้วแบบนี้เธอจะไปเรียนยังไงกัน?

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"ตื่นหรือยัง" เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นตามมาด้วยเสียงทุ้มแสนคุ้นเคยของเคย์เดนดังขึ้นจากด้านนอกในลำดับต่อมา บ่งบอกว่าตอนนี้เจ้าของห้องเขายืนอยู่หน้าห้องเธอ

น้ำขิงนิ่งเงียบไม่ขานรับในขณะที่เคย์เดนเองก็เงียบเพื่อรอสัญญาณตอบกลับมาจากน้ำขิงที่อยู่ด้านในห้องแต่รอจนเวลาผ่านไปนานนับนาทีก็ไม่มีวี่แววว่าจะตอบกลับมา จนคนยืนล้วงมือในกระเป๋ากางเกงยีนพร้อมชุดช็อปสีแดงพร้อมไปเรียนรออยู่หน้าห้องอย่างเคย์เดนขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยปนกังวลขึ้นมา

ก๊อก! ก๊อก!

"น้ำขิง ตื่นหรือยังเป็นอะไรหรือเปล่า" เสียงเคาะประตูดังซ้ำขึ้นอีกครั้งพร้อมสุ้มเสียงของเคย์เดนที่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอย่างกังวลตามมา

"ใช้กุญแจเปิดไหมครับคุณเคย์" ธันวาที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างหลังเคย์เดนเห็นถึงความผิดปกติจึงเสนอความคิดเห็นออกไป เพราะนี่ก็นานหลายนาทีผ่านไปแล้วน้ำขิงที่อยู่ด้านในห้องยังไม่ตอบรับกลับมาเลย

"รีบไปหยิบมาเดี๋ยวนี้"

"ครับ" รับคำสั่งเสร็จธันวาก็รีบวิ่งไปหากุญแจห้องที่เก็บไว้ในห้องสำคัญของเคย์เดนที่อยู่อีกห้องทันที หยิบเสร็จก็รีบวิ่งกลับไปหาเจ้านายหนุ่มต่อ

"กุญแจครับคุณเคย์" เคย์เดนคว้ากุญแจห้องนอนน้ำขิงในมือของธันวาทันทีที่ธันวายื่นให้จากนั้นก็ไขประตูห้องพร้อมกับดันประตูเปิดเข้าไปด้วยความเร่งรีบอย่างร้อนรน ร่างสูงก้าวขาเดินไวๆ เข้าไปหาน้ำขิงที่เตียงก่อนจะหย่อนกายนั่งลงบนขอบเตียงข้างๆ น้ำขิงที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

น้ำขิงไม่รู้ว่าจะทำยังไงหลังจากที่เงียบไปสักพักใหญ่ตอนที่เคย์เดนยืนเรียกอยู่หน้าห้องเธอก็เลยผล็อยหลับไปอีกครั้ง อีกอย่างเมื่อกี้เธอก็รู้สึกหนักอึ้งไปทุกส่วนของร่างกายเลยด้วย จึงไม่สามารถลุกออกไปเปิดประตูให้ได้

"น้ำขิง ไม่สบายหรือเปล่า" ฝ่ามือใหญ่ค่อยๆ แนบลงบนแก้มนุ่มอย่างเบามือสัมผัสอุณหภูมิร่างกายที่อุ่นร้อนเบาๆ ของน้ำขิงจึงได้รู้ว่าคนที่หลับอยู่ตัวร้อนรุ่มๆเหมือนจะโดนไข้เล่นงานแล้ว ขณะเดียวกันคนถูกฝ่ามืออุ่นสัมผัสแก้มเบาๆ อย่างน้ำขิงก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

"เฮียเคย์ ขิงปวดหัวอะเหมือนหัวจะระเบิดเลย" น้ำเสียงแหบพร่าพร่ำเพ้อเบาๆ ตามความรู้สึกตอนนี้ของตัวเอง น้ำขิงกำลังเผชิญกับอาการปวดหัวและเหมือนหัวจะระเบิด คอแห้งปากแห้งเหมือนคนกำลังจะไม่สบาย

"เป็นเพราะเมื่อคืนคุณน้ำขิงดื่มไปเยอะแน่ๆ เลยครับ"

"แล้วทำไมนายไม่ห้ามปล่อยให้น้ำขิงดื่มเยอะทำไม" เคย์เดนหันขวับไปทางธันวาทันทีที่ได้ยินอย่างนั้นพร้อมกับสวนกลับเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิดอย่างเปิดเผย

ซึ่งทำให้ธันวาที่ถูกตำหนิหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยที่โดนเจ้านายดุตั้งแต่เช้า แถมสายตาและสีหน้าของเคย์เดนที่ปรากฏต่อหน้าธันวาตอนนี้ก็แอบทำให้เสียวสันหลังวาบไม่ใช่น้อย

สายตาคมดุที่จ้องเขม็งอยู่ตอนนี้ต้องยอมรับเลยว่าเสียวจะตกงานอยู่ไม่น้อย ปกติเคย์เดนจะนิ่งไม่บ่อยมากเท่าไหร่นักที่จะเห็นเขาออกอาการหน้าเข้มอย่างตึงตังแบบนี้ นี่คงจะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเพิ่งจะได้เห็นตั้งแต่ทำงานด้วยกันมา

เห็นทีคู่หมั้นสาวที่พร่ำแสดงออกว่าไม่ได้ต้องการเท่าไหร่นักจะแผลงฤทธิ์เสียแล้ว

"เมื่อคืนคุณเคย์ห้ามไม่ให้ปรากฏตัวนี่ครับ พวกผมเลยยืนดูอยู่ห่างๆ"

"เหอะ! วันหลังก่อนจะรายงานฉันถ้าเห็นท่าไม่ดีก็เข้าไปคุมก่อน" เสียงเข้มตอบกลับน้ำเสียงดุแถมยังทิ้งท้ายด้วยการทำตาขวางใส่ด้วยความไม่พอใจอีกด้วย

"ครับ" ทำให้ธันวาที่โดนดุแต่เช้าทำได้แค่ยอมรับชะตากรรมไปอย่างยอมจำนน ส่วนคนที่อยู่ในอาการไม่พอใจอย่างเคย์เดนก็ได้แต่นั่งหงุดหงิดก่อนจะออกคำสั่งเสียงเข้มอีกครั้ง

"ไปเตรียมยามา แล้วก็โทรบอกไคร่าด้วยว่าวันนี้น้ำขิงไม่ไปเรียน"

"ได้ครับคุณเคย์" รับคำสั่งเสร็จธันวาก็รีบโค้งคำนับเจ้านายหนุ่มทันทีก่อนที่จะรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องไปไวๆ น้ำขิงเห็นว่าธันวาเดินออกไปแล้วและก่อนหน้านี้เธอก็เพิ่งรับทราบว่าเมื่อคืนถูกสะกดรอยตามจึงตัดสินใจเอ่ยถามคนที่ยังทำหน้าตึงข้างๆ

"เมื่อคืนเฮียส่งคนตามไปดูเหรอ เฮียไม่ไว้ใจกลัวมีคนมาจีบขิงเหรอ" ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอกล้าถามว่ากลัวจะมีคนมาจีบเธอจากหนุ่มหน้าตึงตรงหน้าบุคคลที่เข้ามาในชีวิตเธอเพราะความจำเป็นไม่ใช่ความรัก เขาเข้ามาเพราะจำเป็นต้องหมั้นกับเธอตามที่ผู้ใหญ่ต้องการไม่ใช่หมั้นกันเพราะชอบกันสักหน่อย

เพราะฉะนั้นการกลัวจะมีคนมาจีบเธอ ทำไมเธอต้องคิดว่าเขาส่งคนตามไปดูเพราะกลัวสิ่งนั้นกันนะ

‘บ้าจริงๆ ปวดหัวจนสมองกลับไปหมดแล้วเหรอน้ำขิง’

ทว่า...คำตอบที่ได้กลับมาจากเคย์เดนกลับทำให้น้ำขิงอึ้งและนิ่งไปชั่วขณะเลยทีเดียว

"อืม ฉันไม่อยากโดนสวมเข่าถึงเราจะไม่ได้รักกันแต่สถานะเธอคือคู่หมั้นของฉัน ฉันก็ไม่อยากให้ใครมายุ่งกับเธอ" เคย์เดนเลือกที่จะตอบแต่เป็นการตอบเชิงประชดประชัน ซึ่งในความประชดประชันนั้นก็แอบแฝงความห่วงใยอยู่ด้วย

"...."

"คราวหลังอย่าดื่มเยอะแบบเมื่อคืนอีก"

"เป็นห่วงขิงเหรอ?" คำพูดมากมายความหมายคล้ายเป็นห่วงและหวงเธอไปในเวลาเดียวกัน หรือเธอคิดไปเอง

"เธออยู่ใต้ปีกฉัน ฉันก็ต้องดูแลเธอ" แต่เปล่าเลยเขาแค่เป็นห่วงตามสถานะที่ค้ำคอเขาเท่านั้น ไม่ได้เป็นห่วงจากหัวใจแต่เป็นห่วงเพราะเธอเป็นคู่หมั้นของเขาที่ต้องดูแล ณ เวลานี้เท่านั้น

"ค่ะ" หึ แอบใจสั่นวาบใช้ได้เลยแฮะ ส่วนเขาก็เย็นชาใช้ได้เลย