ตอนที่ 4/2

ส่วนผู้เป็นพระสวามี...

แม้หลี่หลงเฟยจะยังคงสุขุมและไม่ค่อยแสดงความรู้สึกดังเช่นเคย อีกทั้งราชกิจที่ล้นมือทำให้ทั้งสองไม่ค่อยมีเวลาได้อยู่พร้อมหน้ากัน แต่หลัวเย่หลีก็ไม่เคยเก็บเรื่องเหล่านั้นมาคิดให้หนักใจ

เมื่อเห็นว่าสายฝนยังไม่มีทีท่าจะหยุด หลัวเย่หลีจึงล้มเลิกความคิดที่จะออกไปผิงเซียงเก๋อ นางหันไปสั่งห้องเครื่องให้จัดสำรับกลางวันเพิ่มอีกชุด ก่อนหยิบสมุดบัญชีของร้านติดมือไว้เล่มหนึ่งเพราะช่วงนี้พระสวามีของนางรั้งอยู่ตำหนักมิได้ออกไปต่างเมือง

เดิมทีหญิงสาวตั้งใจจะนำบัญชีไปตรวจที่ร้าน แต่เมื่อออกจากตำหนักไม่ได้ ก็คิดว่าใช้เวลาว่างหลังรับประทานอาหารร่วมกับพระสวามีตรวจดูตัวเลขเสียที่เรือนทรงงานก็นับว่าไม่เสียเวลา

ไม่นานนัก หลัวเย่หลีก็เดินไปยังเรือนด้านหน้าพร้อมจูอิงและจูลี่ซึ่งช่วยกันยกสำรับอาหารตามมาด้านหลัง

เมื่อก้าวเข้าไปภายในห้องทรงงาน นางก็เห็นหลี่หลงเฟยนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์ กำลังอ่านฎีกากองหนึ่งด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

บุรุษหนุ่มเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า แววตาคมที่มักเย็นชาพลันอ่อนลงอย่างยากจะสังเกต

"อาหลี เหตุใดวันนี้จึงมาร่วมมื้อกลางวันกับเปิ่นหวางได้เล่า"

หลัวเย่หลียิ้มบาง ก่อนวางสมุดบัญชีลงบนมุมโต๊ะ จากนั้นจึงช่วยจูอิงกับจูลี่จัดสำรับอาหารขึ้นโต๊ะด้วยตนเอง

"ฝนตกหนักเพคะ อาหลีออกไปผิงเซียงเก๋อไม่ได้ จึงคิดว่ามารับประทานอาหารเป็นเพื่อนชินอ๋องเสียหน่อย หลังอาหารค่อยตรวจบัญชีร้านต่อ"

กล่าวจบ นางก็จัดวางถ้วยชามและตะเกียบเข้าที่อย่างคล่องแคล่วตามความเคยชิน

ครั้นทุกอย่างเรียบร้อย หลัวเย่หลีกำลังจะเดินไปนั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม กลับรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่ทอดมองมาอย่างเงียบงัน

นางชะงักฝีเท้า ก่อนเงยหน้าสบตาพระสวามี หลี่หลงเฟยไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงยกปลายนิ้วเคาะเบา ๆ ลงบนตำแหน่งว่างข้างกาย

หลัวเย่หลีเม้มริมฝีปากอย่างลังเล เห็นนางยังคงยืนนิ่ง บุรุษหนุ่มจึงลุกขึ้น เดินตรงเข้ามาโอบเอวบางอย่างคุ้นเคย ก่อนยกนางขึ้นอย่างง่ายดาย แล้ววางให้นั่งลงบนต้นขาด้านซ้ายของตนเอง

การกระทำเช่นนี้มิใช่ครั้งแรก นับตั้งแต่หลัวเย่หลีมีอายุครบสิบหกปี หลี่หลงเฟยมักดึงนางมานั่งข้างกายด้วยท่าทีเช่นนี้อยู่เสมอ แม้จะไม่เคยล้ำเกินขอบเขตอันเหมาะสมก็ตาม

ทว่าทุกครั้งที่ถูกอ้อมแขนอันแข็งแรงโอบไว้ใกล้ชิดเช่นนี้ หัวใจของหลัวเย่หลีก็ยังเต้นผิดจังหวะไม่ต่างจากครั้งแรก

...ใกล้เกินไปแล้ว

หญิงสาวก้มหน้าลงเงียบ ๆ แก้มขาวค่อย ๆ แต้มด้วยสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่

"ชินอ๋องก็เป็นเสียเช่นนี้..."

หลัวเย่หลีกล่าวต่อว่าจบก็เม้มริมฝีปาก ไม่กล้าหันไปสบสายตาของฉู่กงกง เหล่าองครักษ์ และนางกำนัลที่ยืนคอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างแม้แต่น้อย

อาจเป็นด้วยเหตุนี้ นางจึงไม่ค่อยยอมมารับประทานอาหารร่วมกับหลี่หลงเฟย ภายนอกเขาเป็นบุรุษที่เคร่งขรึม สีหน้าเย็นชา พูดน้อยราวกับคำพูดมีค่าดุจทองคำ แต่กลับชอบแตะต้องนางอย่างแนบเนียนเสียทุกครั้ง

แม้ทั้งสองจะแต่งงานกันมาสามปีแล้ว ทว่าก็ยังมิได้เข้าหอตามความหมายของสามีภรรยา เช่นนี้จะไม่ให้หลัวเย่หลีรู้สึกกระอักกระอ่วนได้อย่างไร

หลี่หลงเฟยก้มมองคนในอ้อมแขน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เปิ่นหวางบอกเจ้าหลายครั้งแล้วว่า อย่าเรียกว่าชินอ๋อง"

ดวงตาคมจับจ้องนางนิ่ง ก่อนกล่าวต่อ

"เรียกท่านพี่ก็ได้ หรือจะเรียกพี่เฟยยิ่งดี เหตุใดเจ้าจึงจำไม่ได้เสียที"

เขาหยุดเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นแทบมองไม่เห็น

"หากต่อไปเปิ่นหวางยังได้ยินเจ้าเรียกว่าชินอ๋องอีกหนึ่งครั้ง เปิ่นหวางจะลงโทษเจ้าหนึ่งครั้ง"

หลัวเย่หลีได้ยินดังนั้นก็แอบขัดเคืองอยู่ในใจ นางเป็นถึงพระชายาของเขานะ หาใช่ทหารใต้บังคับบัญชาที่จะถูกออกคำสั่งเสียทุกเรื่องไป

ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่พอใจ แก้มทั้งสองข้างค่อย ๆ พองออกโดยไม่รู้ตัว ดุจปลาทองตัวน้อยกำลังงอนเจ้าของ ภาพนั้นทำให้หลี่หลงเฟยอดกลั้นรอยยิ้มไว้แทบไม่อยู่

เขาก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว ก่อนประทับริมฝีปากลงบนแก้มป่องทั้งสองข้างอย่างถือวิสาสะ

...ฟอด...

...ฟอด...

หลัวเย่หลีเบิกตากว้าง รีบยกมือกุมแก้มของตนเองทันที

"โอ๊ย... ชินอ๋อง... ท่าน..."

นางทั้งอายทั้งขัดเขินจนพูดไม่ออก หากเปลี่ยนเป็นสตรีอื่นคงยกกำปั้นทุบเขาไปแล้ว

ทว่าหลัวเย่หลีเติบโตมาจากจวนติ้งเป่ยโหว ได้รับการอบรมกิริยามารยาทมาตั้งแต่เล็ก มีหรือจะกล้าลงไม้ลงมือกับพระสวามีผู้สูงศักดิ์

สิ่งที่นางทำได้จึงมีเพียงลุกขึ้นจากที่นั่ง ค้อนเขาไปหนึ่งวงใหญ่ ก่อนตั้งใจจะกลับไปใช้สำรับที่ตำหนักหน้าของตนเอง

ต่อหน้าฉู่กงกง นางกำนัล และองครักษ์มากมาย นางอับอายจนไม่อาจฝืนรับประทานอาหารต่อได้จริง ๆ

ทว่าเพียงนางก้าวออกไปได้ไม่ถึงสองก้าว เสียงทุ้มเรียบนิ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"หากเจ้าก้าวออกไปแม้เพียงก้าวเดียว"

  หลัวเย่หลีชะงักฝีเท้าทันที

"มื้อเที่ยงวันนี้ เปิ่นหวางก็ไม่จำเป็นต้องกินข้าวแล้ว"

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเช่นเดิม

"แต่จะกินเจ้าแทน"

เพียงประโยคนั้น หลัวเย่หลีก็แทบไม่กล้าหายใจ พระสวามีของนางคือผู้ใดเล่า เขาคือชินอ๋อง ผู้บัญชาการกองทหารม้าเฮยฉี บุรุษผู้เด็ดขาดจนแม้ขุนนางชั่วหลายคนยังหวาดกลัว

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ นางมีหรือจะกล้าหนีต่อ หญิงสาวจึงเดินกลับมาหาเขาแต่โดยดี ก่อนนั่งลงข้างกายอย่างว่าง่าย

ทว่าหลี่หลงเฟยกลับตบมือลงบนต้นขาของตนเองเบา ๆ เป็นเชิงบอกตำแหน่งเดิม

หลัวเย่หลีได้แต่นิ่งงัน สุดท้ายก็ยอมให้อีกฝ่ายดึงตัวขึ้นไปนั่งบนตักตามใจเขา หาไม่แล้ว หากเขาโกรธขึ้นมาจริง ๆ จะทำเช่นไร

แต่สิ่งที่หลัวเย่หลีไม่เคยรู้เลยก็คือ คำว่า "กินเจ้า" ของนางกับของหลี่หลงเฟยนั้น มีความหมายต่างกันคนละฟ้ากับเหว

ในความคิดของหลัวเย่หลี นางเข้าใจว่าเขาจะจับนางกินจริง ๆ กินเสียจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก ภาพน่าหวาดหวั่นผุดขึ้นเต็มสมองของหญิงสาวผู้ไร้เดียงสา

ทว่าในความหมายของหลี่หลงเฟย...

เขาหมายถึงการพานางกลับเข้าห้องหอ มิใช่อาหารมื้อกลางวันต่างหาก ด้วยเหตุนี้ ตลอดมื้ออาหาร หลัวเย่หลีจึงนั่งตัวเกร็งจนแทบกลืนข้าวไม่ลง

หลี่หลงเฟยมองออกทุกอย่าง

สุดท้ายเขาจึงวางตะเกียบก่อนเวลา ยอมจบมื้ออาหารเร็วกว่าปกติ เพราะไม่อยากเห็นนางหวาดกลัวไปมากกว่านี้ หลัวเย่หลีรีบลุกขึ้น ยอบกายคำนับอย่างเรียบร้อย

"หม่อมฉันอิ่มแล้วเพคะ เช่นนั้นเย่หลีขอตัวกลับตำหนักหน้าก่อน"

หลี่หลงเฟยพยักหน้าเบา ๆ

"ไปเถิด"

หญิงสาวล้างมือ บ้วนปาก แล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเกรงว่าหากช้ากว่านี้จะถูกเรียกกลับไปนั่งบนตักอีกครั้ง

หลี่หลงเฟยนั่งมองแผ่นหลังของนางจนลับสายตา ในดวงตาที่ผู้คนนอกมองว่าเย็นชา กลับซ่อนความอ่อนโยนและความหนักใจเอาไว้เต็มเปี่ยม

สามปีที่ผ่านมา เขาเชื่อว่าตนแสดงออกชัดเจนพอแล้ว ทว่าหลัวเย่หลีกลับไม่เคยรู้เลยว่า ผู้เป็นสามีรักและทะนุถนอมนางเพียงใด

ขณะเดียวกัน เสียงกดดันจากเชื้อพระวงศ์สกุลหลี่สายรองก็เริ่มดังขึ้นทุกวัน แม้แต่หรงไท่เฮาผู้เป็นพระมารดา ยังมีรับสั่งเรียกเขาเข้าเฝ้าหลายครั้ง เพื่อเตือนให้รีบมีทายาทสืบสายโลหิตราชวงศ์

หากปีนี้ชินหวางเฟยยังไม่ตั้งครรภ์ เกรงว่าพระองค์คงไม่อาจต้านกระแสเรียกร้องให้รับพระชายารองเข้าจวนได้อีก

ยิ่งเวลาผ่านไป ความตั้งใจที่อยากมีพระชายาเพียงผู้เดียวก็ยิ่งถูกสั่นคลอนด้วยแรงกดดันจากทุกทิศทาง เพราะเหตุนี้ หลี่หลงเฟยจึงพยายามลดการออกไปราชการต่างแคว้นในช่วงหลัง

มิใช่เพราะเกียจคร้านราชกิจ แต่เพราะเขาตัดสินใจแล้วว่า...

ไม่ว่าจะอย่างไร เขาจะไม่มีวันยอมให้สตรีอื่นก้าวเข้ามาใต้ชายคาเดียวกัน ฐานะพระชายาของชินอ๋อง มีได้เพียงหลัวเย่หลีผู้เดียวเท่านั้น!