Chapter 5 เข้าถ้ำเสือ

Chapter 5

เข้าถ้ำเสือ

“เฮ้ย... นั่นมันยัยนั่นไม่ใช่เหรอวะ ทำไมมาอยู่กับผู้จัดการได้”

รอยส์ที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับเอ่ยพึมพำพลางเพ่งสายตามองผ่านกระจกหน้ารถสปอร์ตคันหรู ในขณะที่เรย์ผู้เป็นพี่ชายกำลังบังคับพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้ามาจอดเทียบด้านหน้าคลับเพื่อเข้ามาดูแลกิจการของตัวเองเฉกเช่นทุกวัน 

และใช่... สายตาอันเฉียบคมของรอยส์ดันเหลือบไปเห็นจังหวะที่อิงดาวกำลังยื่นมือรับเงินมาจากผู้จัดการคลับพอดี

ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มและเรือนร่างอวบอิ่มของเธอนั้น ต่อให้มองจากระยะไกลก็สามารถจดจำได้ในทันที เพราะทุกสัดส่วนที่ดูโดดเด่นเกินพอดีนั่นมันส่งผลให้เธอสะดุ้งตาและจำง่ายมาก ด้วยความสงสัยค่อนไปทางสอดรู้สอดเห็น ฝาแฝดผู้น้องจึงรีบเปิดประตูลงจากรถ ตรงดิ่งเข้าไปหา ‘ยัยชีทเรียน’ ของตนทันที โดยมีแฝดพี่อย่างเรย์สาวเท้าเดินตามมาติดๆ

“ยัยชีทเรียน”

“ยัยเด็กเอ็นฯ”

สองเสียงทุ้มต่ำเรียกหญิงสาวขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่สองแฝดจะชะงักไปเล็กน้อยแล้วหันไปสบตากันด้วยท่าทีฉงน เช่นเดียวกับอิงดาวที่สะดุ้งสุดตัวแล้วหันหน้าขวับไปตามเสียงเรียกโดยอัตโนมัติ 

ให้ตายเถอะ... เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ ว่าจะหันไปทำไม ทั้งที่มันไม่ใช่ชื่อของเธอสักหน่อย แต่ร่างกายกลับตอบสนองไปโดยไม่รู้ตัว

“เฮ้ย... ทำไมมีสองคน!”

จู่ๆ คนงามก็อุทานออกมาเสียงหลง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ยามเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกันสองคนยืนขนาบข้างกันอยู่ตรงหน้า 

‘อย่าบอกนะว่าเป็นฝาแฝดกันน่ะ!’ 

มิน่าล่ะ... สรรพนาม ท่าทาง และบรรยากาศรอบตัวของผู้ชายที่เธอเจอตอนกลางคืนในห้องน้ำ กับคนที่เจอตอนกลางวันในห้องเรียนมันถึงได้แตกต่างกันนัก

แต่ถึงจะตื่นตะลึงแค่ไหน ตอนนี้อิงดาวก็ไม่มีแก่ใจจะมานั่งใส่ใจเรื่องของพวกเขาอีกแล้ว สมองอันน้อยนิดคิดเพียงแค่ว่า คืนนี้เธอจะไปซุกหัวนอนที่ไหนดี

ขณะเดียวกัน สองแฝดมาเฟียที่หันมาสบสายตากัน สันคิ้วเข้มข้นขมวดชนกันเป็นปมแน่นอย่างนึกแปลกใจ ที่ต่างฝ่ายต่างรู้จักผู้หญิงหน้าหวานคนเดียวกัน ทว่ากลับเรียกเธอด้วยสรรพนามต่างกัน 

ไม่สิ... จะพูดให้ถูกคือ พวกเขาไม่เคยเอ่ยปากถามชื่อจริงๆ ของอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ ราวกับว่าคนตรงหน้าไม่ได้อยู่ในระดับที่คนระดับพวกเขาจำเป็นต้องทำความรู้จัก อิงดาวทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งแล้งไปให้แฝดนรกตรงหน้าด้วยความอึดอัดใจ

เรย์ผู้เป็นพี่ชายเปิดฉากเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงติดจะหาเรื่องและปากไม่ดีเป็นทุนเดิม

“ไหงมาโผล่อยู่ที่นี่ได้ล่ะ? วันก่อนยังปากแข็งบอกว่าไม่ได้ขายตัวอยู่เลย... ที่แท้ก็อยากมาสมัครงานขายตัวที่คลับงั้นรึ เหอะ”

น้ำเสียงค่อนขอดเย้ยหยันมาพร้อมกับสีหน้าท่าทางมองเหยียดหยามขั้นสุด ก็น่าโมโหอยู่ล่ะ ในเมื่อคืนก่อนเขาอยากจะเอาเธอแทบตาย แต่อิงดาวกลับทำท่าทางกระบิดกระบวนบอกว่าไม่ได้ทำงานอย่างว่า ทีแบบนี้กลับบากหน้ามาสมัครงานคลับลับตาคนกับผู้จัดการร้านของเขา 

เหอะ... ยัยเด็กเอ็นฯ จอมลวงโลก

“เปล่าสักหน่อยค่ะ! พอดีว่าฉัน...”

“หรือว่าเป็นเมียน้อยผู้จัดการ?”

ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้เอ่ยปากอธิบายจนจบประโยค ถ้อยคำร้ายกาจก็หลุดออกมาจากปากของแฝดน้องอย่างรอยส์อีกระลอก ถึงแม้ใบหน้าคมคายของเขาจะยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์อยู่เสมอ ทว่าคำพูดคำจาที่พ่นออกมากลับไม่ได้มีความสร้างสรรค์หรือต่างไปจากพี่ชายของเขาเลยสักนิด... 

สองคนนี้เป็นแฝดนรกตัวร้ายของจริงอย่างไม่ต้องสงสัย!

เฮ้อ...

“คนนี้พ่อของฉันค่ะ”

อิงดาวพรูลมหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะกวาดสายตามองหน้าชายหนุ่มทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ เธอทอดถอนใจให้กับชีวิตที่แสนจะวุ่นวาย พลางคิดตัดพ้อในใจว่าเหตุใดโชคชะตาถึงต้องเหวี่ยงให้เธอมาเจอเรื่องราวชวนปวดหัวแบบนี้ไม่เว้นแต่ละวันด้วย

และเมื่อเห็นว่าป่วยการจะอยู่ยืนสนทนาให้เสียเวลา เพราะหากอยู่นานกว่านี้ อาจจะดึกจนหาที่นอนไม่ทัน คนหน้าสวยจึงตัดสินใจก้าวขาเดินเลี่ยงสองแฝดนรกออกมาทันที

“เดี๋ยว! ยัยชีทเรียน / ยัยเด็กเอ็นฯ”

สองเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกประสานขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำทั้งสองร่างจะสาวเท้าสืบก้าวตามหลังเธอมาติดๆ จนถึงบริเวณลานจอดรถกว้างขวางของคลับหรู ทันใดนั้น ข้อมือเล็กบางทั้งสองข้างก็ถูกคว้าจับหมับด้วยฝ่ามือของแฝดพี่และแฝดน้อง โดยแบ่งจับกันไปคนละข้างอย่างพอดิบพอดี ราวกับนัดหมายกันมาล่วงหน้า

ช่างน่าแปลกที่สองคนนี้มักจะมีความคิดและพฤติกรรมทำอะไรคล้ายๆ กันอยู่เสมอ แต่ก็นะ... พวกเขาเป็นฝาแฝดกันนี่นา

“มีอะไรอีกคะ?”

แม้น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปจะไม่ได้เกรี้ยวกราด ทว่าคนตัวเล็กกว่าก็แสดงท่าทีต่อต้านออกมาเนืองๆ ดวงตาสวยหมดจดก้มลงมองข้อมือตัวเองทั้งสองข้างที่ถูกกำไว้แน่น ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของมาเฟียตระกูลดังในเวลานี้กลับส่งเข้าไปในร่างกายโดยที่เธอไม่รู้ตัว 

ทว่าต่อให้จะรู้สึกวูบวาบเพียงใด อิงดาวก็สะบัดหัวไล่ความรู้สึกพิลึกนั่นออกไปทันที จะมามัวนั่งทำตัวโรแมนติกเป็นนางเอกซีรีส์ยามนี้ไม่ได้หรอก ในเมื่อแค่ปัญหาชีวิตและหนี้สินของตัวเองเธอยังเอาตัวไม่รอดเลยสักนิด

‘นี่พวกเขายังจะตามมากวนประสาทฉันอีกทำไมกันนะ... เอาเวลาที่ต้องมานั่งเถียงกับคนพวกนี้ ไปเดินหาที่ซุกหัวนอนปลอดภัยๆ สำหรับคืนนี้ก่อนดีมั้ย พ่อก็ให้เงินติดตัวมาแค่สามพันเอง ฮือ...’ 

อิงดาวได้แต่คร่ำครวญตัดพ้อในใจ ทว่าไม่กล้าจะปริปากเอ่ยเสียงดังออกไปต่อหน้าพวกเขา

“เฮ้... ฉันขอโทษ ที่ว่าเธอเป็นเมียน้อยผู้จัดการน่ะ ใครจะไปรู้ล่ะจริงไหม?”

เป็นฝาแฝดผู้น้องอย่างรอยส์ที่รีบเอ่ยขัดความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนระคนปลอบประโลม ใบหน้าคมคายแกล้งทำท่าทางกระเง้ากระงอดคล้ายเด็กหนุ่มแสนงอน ซึ่งมันช่างดูน่ารักน่าเอ็นดูและขัดกับคำพูดร้ายกาจเมื่อครู่ลิบลับ 

รอยยิ้มพราวเสน่ห์ของเขาน่าหลงใหล ราวกับมีมนต์สะกดที่สามารถทำให้โลกทั้งใบสว่างไสวขึ้นมาได้ทุกครั้งยามที่มุมปากหยักนั้นขยับยิ้ม นิสัยขี้เล่นเข้าหาคนง่ายคงทำให้หมอนี่มีมิตรสหายล้อมรอบตัวมากมายไม่ขาดสาย 

แต่สำหรับอิงดาวในยามนี้... รอยยิ้มนั่นมันไม่ได้ช่วยให้อะไรๆ ดีขึ้นมาเลยสักนิดเดียว!

“แล้วนี่จะไปไหน... ให้ไปส่งไหม”

เรย์เอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นแอบฉายแววไหววูบ ความจริงแล้วในใจของมาเฟียคนพี่ก็แอบรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ที่เผลอพ่นถ้อยคำค่อนขอดคนตรงหน้าออกไปเพราะอารมณ์หงุดหงิด คิดไปเองว่าอิงดาวตั้งแง่ปฏิเสธเขาในสนามรัก แต่กลับบากหน้ามาหาเงินในคลับอย่างเปิดเผย

ความรู้สึกผิดที่แล่นริ้วขึ้นมา ขับให้ชายหนุ่มผู้ปากแข็งยอมเอ่ยปากถามเพื่อแสดงความช่วยเหลือ ผู้เฉลียวฉลาดอย่างเขามองปราดเดียวก็อ่านสถานการณ์ได้ ดูท่าผู้จัดการคงไม่ได้นึกไยดีลูกสาวคนนี้สักเท่าไหร่นัก ยื่นเงินให้ไม่กี่พันก็เดินสะบัดก้นเข้าคลับไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลังมามองดูดำดูดี ซ้ำเวลานี้รอบกายก็เริ่มมืดค่ำลงทุกที ผู้หญิงตัวคนเดียวเดินดุ่มๆ แถวนี้มันอันตรายเกินไป

"คือ อ๊ะ คุณ..."

ยังไม่ทันที่คนหน้าหวานจะได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธรอยส์ก็จัดการออกแรงดึงแกมดันเรือนร่างบอบบางให้ก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังรถ ก่อนที่แฝดน้องจะพาตัวเองและพี่ชายก้าวตามขึ้นรถมาติดๆ สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วบดล้อออกไปจากบริเวณนั้นทันที ทิ้งเครื่องหมายคำถามไว้บนใบหน้าหวานของอิงดาวที่นั่งเบลออยู่เบาะหลัง

“เออ... แล้วสรุปเธอจะไปไหนล่ะ ยัย...”

“อิงดาวค่ะ”

คนตัวเล็กชิงเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนที่ฝาแฝดผู้พี่จะได้พ่นสรรพนามประหลาดๆ ออกมาอีกรอบ เธอเดาทางออกตั้งแต่นาทีแรกแล้วว่าผู้ชายบ้าอำนาจสองคนนี้คงไม่รู้แม้กระทั่งชื่อจริงๆ ของเธอด้วยซ้ำ

“ชื่อเพราะดีนี่”

คนพี่ปรายสายตามองคนหน้าสวยผ่านกระจกมองหลังพลางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกพอใจ หญิงสาวทำเพียงเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นไปอีกทาง เหม่อมองแสงสีภายนอกกระจกรถด้วยความกลัดกลุ้ม

“แล้วสรุปว่าจะไปไหน? บอกมาซะที เดี๋ยวไปส่ง”

เมื่อเห็นคนตัวเล็กเอาแต่เงียบเฉย แฝดพี่จึงเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นอีกระดับพลางใช้นิ้วมือเรียวยาวขยับกรอบแว่นตาของตนให้เข้าที่หนึ่งที ท่าทางเผด็จการและสายตาคมกริบที่สะท้อนผ่านกระจกมองหลัง บีบคั้นให้อิงดาวต้องรีบหาคำตอบให้แก่จุดหมายปลายทางของตัวเองในค่ำคืนนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้

“ไม่รู้สิคะ... คงเป็นห้องเช่าเล็กๆ ไม่ก็โรงแรมจิ้งหรีดมั้งคะ ฉันไม่มีที่ไปแล้วล่ะ เพราะไม่รู้ว่าแก๊งทวงหนี้จะย้อนกลับมาพังบ้านอีกเมื่อไหร่ ที่บ้านก็อยู่ตัวคนเดียวด้วย... ฉันกลัว พอจะบากหน้ามาพึ่งพ่อ พ่อแท้ๆ ก็ยังปฏิเสธเลย”

อิงดาวพรั่งพรูถ้อยคำเหล่านั้นออกมาอย่างสุดกลั้น ร่างบอบบางพยายามข่มก้อนสะอื้นไม่ให้สั่นเครือที่สุดเท่าที่จะทำได้ สายตาคู่สวยเหม่อมองทอดออกไปนอกหน้าต่างรถที่เคลื่อนผ่านแสงสียามค่ำคืนอย่างไร้โฟกัส ทิ้งความอ้างว้างชวนดิ่งให้ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องโดยสาร

เรย์ปรายสายตามองคนเรือนผมสีน้ำตาลผ่านกระจกมองหลังเงียบๆ ในขณะที่รอยส์ถึงกับต้องหันขวับมาจากเบาะข้างคนขับเพื่อจ้องมองดวงหน้าหวาน สองแฝดสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวน่าเวทนาของเธอได้อย่างชัดเจน

คงเป็นเรื่องจริงที่เธอบอกว่ากลัว สองพี่น้องไม่ได้เอ่ยปากซักไซ้ต่อว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของเธอในตอนนี้ เพราะหากให้เล่าต่อคงไม่จบลงง่ายๆ แค่การบอกเล่า แต่อาจจะลามไปถึงการปล่อยโฮร้องไห้

“นี่... ถ้าเธอไม่รังเกียจ ลองไปพักที่คอนโดของพวกเราก่อนไหมล่ะ? ที่นั่นมีตั้งสามห้องนอน”

รอยส์เป็นฝ่ายโพล่งเสนอข้อเสนอแนะที่ทำเอาคนฟังอย่างอิงดาวถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ซึ่งแม้กระทั่งคนเป็นพี่ชายอย่างเรย์เองก็ชะงัก ตกใจกับความคิดตื้นๆ ของน้องชายไม่ต่างกันนัก

“อะไรของมึงวะไอ้รอยส์... ยัยนี่จะมาอยู่ร่วมห้องกับพวกเราได้ไง”

เรย์ตวัดเสียงเข้มเอ็ดดุน้องชาย พลางกวาดสายตาประเมินมองร่างอวบอิ่มซ่อนรูปผ่านกระจกมองหลังอย่างพิจารณา จะให้ยัยนี่ไปอยู่ร่วมชายคาเดียวกันได้ยังไงกันเล่า... 

แค่เพียงสบดวงหน้าหวานละมุนแสนซื่อคู่นั้น ความเป็นชายเบื้องล่างของเขาก็ตื่นตัวปวดหนึบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกแล้ว และเขาก็เชื่อมั่นว่าเจ้าน้องชายฝาแฝดตัวแสบข้างๆ ก็คงจะมีสภาพไม่ต่างกันแน่ๆ หากปล่อยให้กวางน้อยมานอนในถ้ำเสือ มีหวังได้ถูกขย้ำจนแหลกคามือ...

จริงอยู่ว่าที่ผ่านมาพวกเขาสองพี่น้องมักจะแชร์ผู้หญิงร่วมเตียงกันมาโดยตลอด ทว่าข้อตกลงเหล่านั้นต้องตั้งอยู่บนความพึงพอใจและเต็มใจของอีกฝ่ายเท่านั้น ซึ่งมองยังไง ยัยกวางหลงทางคนนี้ก็...

“จะดีหรือคะ?!”

ทว่าเสียงหวานกลับแทรกขึ้นมาพร้อมใบหน้าฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิด ดวงหน้าสวยหวานที่เคยหมองเศร้าเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาและแววตาประกายความหวัง อิงดาวเอ่ยถามสองแฝดมาเฟียอย่างกระตือรือร้นผิดไปจากที่เรย์คาดการณ์เอาไว้ลิบลับ 

“พวกฉันไม่ค่อยได้นอนที่คอนโดนั้นเท่าไหร่หรอก ส่วนใหญ่ก็นอนที่บ้านใหญ่บ้าง นอนบ้านเพื่อนบ้าง ไม่ก็โรงแรม คอนโดซื้อทิ้งไว้หลายที่... จะแวะไปค้างหรือไม่ค้าง มันแล้วแต่อารมณ์มากกว่า”

คนพี่พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเข้มขรึมตามสไตล์ พลางสอดส่องสายตามองหาทางหนีทีไล่บนท้องถนน ก่อนจะจัดการหักพวงมาลัยรถสปอร์ตคันหรู เลี้ยวกลับรถมุ่งหน้าตรงไปยังเพนต์เฮาส์ของตนทันที

“นั่นสิ แล้วเงินที่พ่อให้เธอมาเมื่อกี้ ก็ควรเก็บไว้กินข้าวดีกว่าเอาไปเช่าห้องจริงไหม?”

ถ้อยคำของคนน้องช่างมีเหตุผลเหลือเกิน ลำพังแค่ค่ากับข้าวประทังชีวิตในแต่ละวันเงินแค่สามพันบาทมันจะไปพอกินได้กี่น้ำ หากอิงดาวต้องเจียดเงินก้อนสุดท้ายนี้เอาไปจ่ายค่าเช่าห้องเช่าหรือโรงแรมจิ้งหรีดอีก มีหวังเธอคงต้องอดตายไปทั้งแบบนั้นแน่ๆ

เมื่อคิดดูแล้ว คนหน้าหวานก็คิดว่าชีวิตของเธอในยามนี้ไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้อีกแล้ว อิงดาวพยักหน้ารับคำหงึกหงัก ตัดสินใจยอมตามสองพี่น้องทายาทมาเฟียไปอยู่ที่คอนโดหรูของพวกเขาอย่างไม่มีทางเลือก

โดยที่กวางน้อยตาใสหารู้ไม่เลยว่า... ปลายทางที่เธอกำลังก้าวเท้าเข้าไปพึ่งพิง มันคือรังของเสือร้ายสองตัวที่พร้อมจะตะครุบกินเธอทั้งตัวในไม่ช้า!

TBC...