Chapter 4 คนละคนกัน!

Chapter 4

คนละคนกัน!

วันต่อมา

ณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง

ท่ามกลางบรรยากาศการเรียนการสอนในวิชาเลือก ซึ่งเป็นวิชาศึกษาทั่วไปของชั้นปีที่หนึ่งอย่างวิชาจิตวิทยาพื้นฐาน สองหนุ่มทายาทมาเฟียกลับไม่ได้มีความสนใจในเนื้อหาบนกระดานเลยแม้แต่น้อย แฝดพี่อย่าง ‘เรย์’ ฟุบหน้าหลับยาวตลอดทั้งคาบเรียนโดยไม่สนใจโลก ส่วนฝาแฝดผู้น้องอย่าง ‘รอยส์’ ก็อยู่ในสภาพแฮงก์เหล้าอย่างหนักเพราะเมื่อคืนในปาร์ตี้เขาดื่มหนักมากเกินพอดี สองพี่น้องหาได้มีเนื้อหาความรู้ใด ๆ เข้าหัวสมองไม่

ราวกับฝันร้าย เมื่อเสียงของอาจารย์ผู้สอนเอ่ยประกาศในช่วงท้ายคาบว่า การเรียนการสอนในครั้งหน้าจะมีการสอบเก็บคะแนนย่อย ทันทีที่ได้ยิน รอยส์ก็พึมพำออกมาทันควันด้วยความกังวลใจ

“เชี่ยเอ๊ย... จะสอบแล้วเหรอวะ เรียนยังไม่รู้เรื่องเลย เอาไงดีวะเนี่ย”

คนน้องหันหน้าไปกระซิบถามพี่ชายหวังจะปรึกษา ทว่าผลลัพธ์กลับเหมือนนั่งคุยกับเสาไฟฟ้าเสียมากกว่า เพราะเจ้าแว่นคนพี่ดูท่าจะไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับเรื่องเรียนเอาเสียเลย ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติยังคงแนบสนิทไปกับโต๊ะเรียน หลับตาพริ้มไม่แม้แต่จะผงกหัวขึ้นมาตอบสนองเสียงเรียกของคนหน้าเหมือน

ท่าทีนิ่งเฉยนั้นทำเอารอยส์ยิ่งหงุดหงิด เหตุผลที่ทายาทมาเฟียตัวร้ายต้องมานั่งกังวลกับเรื่องสอบเก็บคะแนนเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้

 เป็นเพราะแม้ว่าตระกูลของพวกเขาจะร่ำรวยล้นฟ้าชวนให้เสเพลแค่ไหน แต่ผู้ใหญ่ที่บ้านกลับเข้มงวดเรื่องผลการเรียนเป็นที่สุด

‘ถ้าเกิดทำตัวเหลวไหลจนเกรดตก มีหวังโดนคุณปู่เนรเทศส่งไปคุมคาสิโนที่มาเก๊าแหงๆ’ แค่จินตนาการถึงหน้าโหดๆ และไม้เรียวของคุณปู่ มาเฟียสายปาร์ตี้ก็ถึงกับขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างเพื่อหาทางหนีทีไล่ ชายหนุ่มรีบหันไปสะกิดถามเพื่อนร่วมคลาสข้างๆ เพื่อสืบหาตัวท็อปของวิชาว่าพอจะขอซีร็อกซ์สมุดเลกเชอร์ของใครได้บ้าง ซึ่งเพื่อนคนดังกล่าวก็ชี้นิ้วตรงไปยังร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเก็บของอยู่ใกล้ประตูทางออก

ช่างเป็นคราวเคราะห์ต้อนรับเปิดเทอมของ ‘อิงดาว’ โดยแท้ ที่ดันเลือกมาลงเรียนวิชาเลือกตัวเดียวกับสองแฝดนรกแห่งตึกบริหาร ซึ่งที่จริงแล้วเธอเป็นนิสิตชั้นปีที่หนึ่ง คณะวิทยาศาสตร์ สาขาเทคโนโลยีทางอาหาร (Food Technology) 

ตามปกติแล้วรอบกายของคนหน้าหวานมักจะมี ‘แคนดี้’ เพื่อนสนิทหนุ่มร่างใหญ่ทว่าหัวใจเป็นสาวน้อยคอยเดินตามติด แคนดี้เป็นเพื่อนแท้ที่คบหากันมาตั้งแต่ช่วงเปิดเทอมแรกๆ และนับเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนในชีวิตมหาวิทยาลัยของอิงดาว

ทันทีที่สัญญาณกริ่งดังเตือนว่าหมดคาบเรียน รอยส์ก็ไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่รีบสาวเท้าวิ่งตรงดิ่งตามหลังสองคนนั้นไปเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

“เดี๋ยว! เธอน่ะ... หยุดก่อน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแสนคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังส่งผลให้ใจของอิงดาวกระตุกวูบอย่างรุนแรง ใบหน้าสวยหวานหันกลับไปมองตามต้นเสียงทันควัน ก่อนจะเพ่งมองใบหน้าคมคายของคนตัวใหญ่กว่าตรงหน้าอย่างพินิจ

นาทีนั้นผิวแก้มเนียนใสแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อฉับพลันด้วยความตกใจสุดขีด 

ใช่จริงๆ ด้วย... ผู้ชายคนนี้คือคนเมื่อคืนนี้ คนบ้าอำนาจที่เธอเพิ่งจะใช้ปากรูดรั้งแกนกายให้จนแตกระเบิดใส่หน้ามาหมาดๆ!

“อะ...เอ่อ คือว่า...”

สาวน้อยเอ่ยเสียงตะกุกตะกักพลางรีบหลุบสายตาลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะจ้องหน้าเขาตรงๆ ร่างบอบบางก้าวถอยหลังกรูดกระถดตัวเข้าไปแอบซ่อนอยู่หลังของเพื่อนสนิทอย่างหาที่พึ่ง

‘หมอนี่จะมาทวงเงินคืนงั้นเหรอ? แต่ว่าทำไมวันนี้ถึงไม่ใส่แว่นตาละ’ อิงดาวคิดในใจด้วยความหวาดระแวง

“นี่... ฉันขอยืมเลกเชอร์ของเธอหน่อยสิ พอดีเห็นเพื่อนๆ บอกว่าเธอเรียนเก่งจดไว้ละเอียดมาก”

คำพูดถัดมาของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ทำให้อิงดาวต้องช้อนสายตาขึ้นมองอีกรอบ คนคนนี้ไม่มีท่าทีที่แสดงออกมาว่ารู้จักกับเธอมาก่อน ทั้งๆ ที่เมื่อคืนนี้... เอ่อ ‘แตกออกมาเปรอะหน้าเยอะขนาดนั้นแท้ๆ!’

‘เฮ้ย! ไม่ได้ดิอิง แกจะมาคิดเรื่องลามกแบบนั้นเวลานี้ไม่ได้นะ!’ 

หญิงสาวแอบเอ็ดตัวเองในใจ ผิวแก้วเนียนใสระเบิดความร้อนขึ้นมาจนแดงแจ๋เมื่อภาพเหตุการณ์วาบหวามในห้องน้ำเมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมอง

ทางด้านแคนดี้... ในฐานะที่เป็นคนหูตาไวและรู้จักกิตติศัพท์ของแก๊ง ‘แฝดมาเฟีย’ กลุ่มคนดังของมหาวิทยาลัยนี้เป็นอย่างดี ต่างจากอิงดาวที่ไม่เคยสนใจเรื่องของชาวบ้านร้านตลาดรอบตัวเลยสักนิด หนุ่มตัวใหญ่หัวใจสาวน้อยจึงรีบเอ่ยปากสนับสนุนแทนเพื่อนสนิททันที เพราะรู้ดีว่าอิงดาวเรียนเก่งหัวกะทิ แถมผลสอบย่อยที่ผ่านมาก็ได้คะแนนเกือบเต็มทุกครั้ง ซ้ำยังเป็นคนใจดีชอบช่วยเหลือคนอื่นอยู่แล้ว

“อิง... แกก็ให้เขายืมไปสิแกร๊!”

แคนดี้คะยั้นคะยอเสียงเล็กเสียงน้อย โดยไม่ได้หันมามองสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเพื่อนรักเลยแม้แต่นิดเดียว อิงดาวในยามนี้ทั้งสับสนทั้งงงงวยกับท่าทีของผู้ชายตรงหน้าไม่หาย ที่เขาทำเหมือนกับจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยสักนิด... 

ก็แน่ละสิ! หมอนี่มันคนละคนกับเมื่อคืนต่างหากล่ะ!

ขณะเดียวกัน เมื่อรอยส์เห็นว่ายัยคนหน้าหวานทำท่าทีอึกอัก คล้ายไม่อยากจะเสวนาหรือทำความรู้จักกับเขา ความคิดบนรอยหยักสมองของมาเฟียสายปาร์ตี้ก็ผุดขึ้นมาทันที ชายหนุ่มเลือกเอาวิธีแก้ปัญหาที่ตระกูลของเขาส่งต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น เป็นคำสอนสืบทอดมาหลายชั่วอายุคน และมักจะใช้ได้ผลชะงัดกับสถานการณ์ทำนองนี้เสมอ

“อ่ะ... สองหมื่น เอาไป แล้วเอาชีทเรียนมาให้ฉัน”

ฝาแฝดผู้น้องพูดพลางล้วงเข้าไปในกระเป๋า ควักธนบัตรใบละพันปึกใหญ่ยื่นส่งให้คนตัวเล็กตรงหน้าทันที และใช่... คำสอนประจำตระกูลของเขาก็คือ 'เงินสามารถแก้ปัญหาทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้'

อิงดาวมองปึกเงินตาค้าง... เมื่อคืนก็พึ่งให้เธอมาหลายหมื่น วันนี้ก็ให้อีกงั้นเหรอ? คนงามผู้กำลังร้อนเงินกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่ออำนาจเงินตรา เอื้อมมือเรียวไปหยิบปึกเงินนั้นมาเก็บไว้ พร้อมกับยื่นสมุดจดเลกเชอร์วิชาจิตวิทยาให้เขาไปในคราเดียวกัน

“เงินมันทำให้คนเราสนิทกันเร็วขึ้นเยอะเลยว่าไหม? ขอบใจมากนะ... ยัยชีทเรียน”

คนหน้าทะเล้นเอ่ยพราวเสน่ห์ ยื่นมือไปรับสมุดมาถือไว้ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้หนึ่งทีแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้สองเพื่อนสนิทเดินทำหน้าเอ๋ออ้าปากค้างอยู่ตรงทางเดิน

เมื่อคืนไอ้หมอนั่นเรียกเธอว่ายัยเด็กเอ็นฯ มาวันนี้ก็เรียกเธอว่ายัยชีทเรียนอีก แล้วนี่เขาไม่คิดจะพูดถึงเรื่องเร่าร้อนในห้องน้ำคอนโดหรูเมื่อคืนเลยงั้นหรือ? ความสงสัยตีตื้นขึ้นมาในสมอง ขณะที่มือน้อยๆ ก็รีบโกยเงินเข้ากระเป๋าผ้าด้วยความมึนงง

แต่จะว่าไป... พอมาลองคิดๆ ดูแล้ว ทำไมบรรยากาศรอบตัวของเขามันถึงดูไม่เหมือนเดิมเลยล่ะ?

หมอนี่ดูยิ้มเก่งกว่าเมื่อคืนตั้งเยอะ จากผู้ชายเผด็จการชอบออกคำสั่งจอมตวาด ทำไมวันนี้กลายเป็นหนุ่มหล่อสายขี้เล่น ยิ้มโปรยเสน่ห์ตลอดเวลาแบบนี้ มีแววตาซุกซนฉายแววรักสนุกเด่นชัด แถมเขายังไม่ได้ใช้ถ้อยคำออกคำสั่งบีบคั้นอะไรกับเธอเลยสักคำ ถ้าเป็นไอ้คนบ้าอำนาจเมื่อคืน แค่ทำหน้าตึงตวัดเสียงสั่งคำเดียว เธอก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายแล้ว

‘ผีเข้าผีออกหรือไงกันนะ... พิลึกคนชะมัด!’ 

ทว่าตอนนี้เรื่องนั้นกลับไม่ได้สำคัญอะไรกับชีวิตของหญิงสาวมากเท่ากับ ‘หนี้สินก้อนโต’ ที่กำลังแบกรับอยู่บนบ่า ณ เวลานี้เลยสักนิด

หากจะถามว่าเพราะเหตุใดคนงามในวัยที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยและควรได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างมีความสุข ถึงต้องยอมลดตัวมาทำงานสีเทาเพื่อหาเงินใช้หนี้ล่ะก็... 

คำตอบทั้งหมดมันเริ่มต้นมาจากผู้เป็นมารดา แม่ของอิงดาวซึ่งเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวได้กู้หนี้ยืมสินมาลงทุนทำธุรกิจด้วยความหวังจะสร้างอนาคตที่ดีให้ลูกสาว ทว่ากลับถูกโกงจนหมดตัว สุดท้ายท่านจึงต้องเดินทางไปทำงานเก็บผลไม้ที่ต่างประเทศเพื่อส่งเงินกลับมาทยอยใช้หนี้

แต่ก็อย่างที่รู้กันดี... ดอกเบี้ยมันงอกเงยออกมาตลอดราวกับดอกเห็ด อิงดาวเข้าใจความจำเป็นของมารดาดีเพราะท่านเองก็ไม่ได้อยากให้เรื่องราวระทมทุกข์เช่นนี้เกิดขึ้น เธอไม่เคยนึกโกรธท่านเลยแม้แต่น้อย 

เธอโกรธไอ้คนชั่วที่โกงเงินแม่ของเธอไปมากกว่า ซึ่งจนถึงป่านนี้ก็ยังจับมือใครดมไม่ได้ ผลลัพธ์สุดท้ายจึงตกมาอยู่ที่เด็กสาวตาใสที่ต้องมานั่งรับกรรม ชดใช้หนี้ก้อนโตกว่าสองล้านบาท แถมยังต้องคอยส่งดอกเบี้ยรายสัปดาห์ที่แพงมหาศาลจนแทบกระอักเลือด

หลังจากผ่านมาได้สองสามวัน นายหน้าที่ว่าจ้างอิงดาวไปทำงานถือถ้วยรางวัลเพิ่งจะโอนเงินค่าจ้างมาให้ ซึ่งมันเลทช้ากว่ากำหนดเดิม ส่งผลให้อิงดาวต้องส่งเงินดอกเบี้ยให้พวกเงินกู้นอกระบบช้าไปหลายวัน และความล่วงเลยนั้นก็ลามมาเป็นภัยในวันต่อมา

"อะไรกันเนี่ย"

ข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านถูกรื้อค้นพังยับเยิน เศษซากความป่าเถื่อนตอกย้ำให้รู้ว่าพวกแก๊งทวงหนี้โหดเพิ่งจะมาเยือน ซ้ำร้ายพวกมันยังขนย้ายเครื่องใช้ไฟฟ้าหลายอย่างออกไปเพื่อเป็นการข่มขู่ อิงดาวลนลานรีบกดโอนเงินที่มีอยู่ทั้งหมดส่งให้พวกมันทันทีเพื่อรักษาชีวิต

เธอไม่รู้เลยว่าไอ้พวกเจ้าหนี้หน้าเลือดจะย้อนกลับมาพังบ้านอีกเมื่อไหร่ มือเรียวรีบคว้าเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นไม่กี่ชิ้นยัดใส่กระเป๋าเป้ใบเล็ก แล้วรีบก้าวเท้าออกจากบ้านทันที ปลายนิ้วมือกดเลื่อนหน้าจอสมาร์ตโฟนเพื่อโทรหาที่พึ่งเดียวในยามยาก

“แคนดี้... ฉันขอไปนอนค้างที่ห้องแกสักพักได้ไหม” คนหน้าสวยพยายามบังคับประคองน้ำเสียงที่สั่นเครือให้ดูเป็นปกติที่สุด เพราะเกรงว่าเพื่อนสนิทจะพลอยเป็นห่วงและตื่นตระหนกไปด้วย

“ได้สิมึง มาเลยๆ คืนนี้แฟนกูจะแวะมาหา เดี๋ยวกูไล่มันกลับดึกๆ หน่อย มึงเข้ามาได้เลยนะ”

แคนดี้เอ่ยตอบกลับมาด้วยความจริงใจและไม่มีท่าทีรังเกียจเลยสักนิด แต่นั่นกลับทำให้อิงดาวรู้สึกเกรงใจเพื่อนขึ้นมาเสียดื้อๆ เพราะความเดือดร้อนของตนเองทำให้แคนดี้ถึงกับต้องไล่แฟนกลับบ้านกลางดึก คนงามที่ทั้งขี้กลัวและขี้เกรงใจกำลังตกที่นั่งลำบาก

สุดท้ายจึงตัดสินใจบากหน้าไปพึ่งพิงบุคคลที่เธออยากจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือเป็นคนสุดท้ายของโลกใบนี้...

นั่นคือพ่อแท้ๆ ของตนเองที่ปัจจุบันทำงานเป็นผู้จัดการที่ไนต์คลับหรู พ่อเลิกรากับแม่ของเธอไปนานเป็นสิบกว่าปีแล้ว และได้แต่งงานมีครอบครัวใหม่ไปเรียบร้อย

และก็เป็นไปอย่างที่คาดคิดเอาไว้ไม่มีผิด ทันทีที่รับฟังความเดือดร้อนของลูกสาวคนโต พ่อก็ปฏิเสธเสียงอึดอัดทันที

“ออสการ์ไม่ค่อยสะดวกน่ะลูก... น้องขึ้น ม.ปลายแล้ว มีโลกส่วนตัวสูงมาก น่าจะไม่สะดวกใจถ้าให้ใครเข้าไปพักอยู่ที่บ้านเพิ่มตอนนี้”

ชายวัยกลางคนตอบกลับมาทันควันหลังจากที่ลูกสาวแท้ๆ ร้องขอความช่วยเหลือเรื่องที่ซุกหัวนอน 

ให้ตายเถอะ... ไม่น่าบากหน้ามาหาที่คลับแห่งนี้เลย ทั้งๆ ที่ลึกๆ ในใจก็รู้ซึ้งถึงคำตอบอยู่แล้วแท้ๆ อิงดาวลอบกลอกตามองบนกับท่าทีของผู้เป็นพ่อ ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเตรียมเดินจากไปด้วยความรู้สึกสมเพชในโชคชะตาของตัวเอง

แต่เสียงของบิดาก็ดังรั้งเอาไว้เสียก่อน

“อิง... เอาเงินนี่ไปใช้ก่อนลูก แล้วลองไปหาห้องเช่ารายเดือนอยู่ดู”

อิงดาวหันกลับไปมองปึกเงินสดที่ถูกยื่นมาตรงหน้า เธอยื่นมือไปรับมันมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ทว่าในสถานการณ์ที่ไร้ที่ไปเช่นนี้ เธอคงทำได้ดีที่สุดเท่านี้ อีกอย่างสำนึกด้านดีในใจก็กำลังพยายามคิดเข้าข้างพ่อตัวเองว่ามันไม่ใช่ความผิดของท่านไปเสียทั้งหมดหรอก ในเมื่อท่านมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว

มือน้อยกระชับเงินก้อนนั้นไว้แน่น ก่อนจะแหงนใบหน้าหวานขึ้นมองป้ายไฟนีออนของคลับหรูที่พ่อทำงานอยู่ แววตาคู่สวยไร้อารมณ์สบเข้ากับตัวอักษรชื่อร้าน...

‘Hell Twins Club’

ชื่อคลับแปลกพิลึก

TBC...