Share

บทที่ 323

Penulis: ซีซีโหย่วอวี๋
“อีอี เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

ทันทีที่รับสาย สิ่งเดียวที่หลินซีอินเป็นห่วงก็คือเซียวรั่วอี

น้ำเสียงข
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 326

    สารภาพตามตรงว่า... ตอนที่หลินซีอินเจอกับฉือเทียนหลินเป็นครั้งแรก เธอถึงกับตะลึงในความดูดีของเขาไปเลย หากไม่ใช่เพราะคิ้วเข้มที่ดูองอาจ จมูกโด่งเป็นสัน และดวงตาคู่นั้นที่ฉายแววหยิ่งทะนงดุจมองข้ามหัวผู้คนไปเสียหมดแล้วละก็... เขาคงเป็นผู้ชายที่มีใบหน้าสวยหวานราวกับผู้หญิงอย่างแท้จริง รู้จักกันมาหลายปี ดูเหมือนสวรรค์จะลำเอียงรักเขาเป็นพิเศษ เพราะกาลเวลาไม่สามารถทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้บนใบหน้าของเขาได้เลย เขายังคงครอบครองใบหน้าที่หล่อเหลาสมบูรณ์แบบ... สมบูรณ์แบบเสียจนทำให้ผู้ชายทุกคน หรือแม้กระทั่งผู้หญิงด้วยกัน ยังต้องรู้สึกละอายใจเมื่อนำตัวเองไปเทียบกับเขา หลินซีอินไม่ค่อยกล้าสบตากับเขานัก สายตาของเธอจึงทอดมองแค่ตรงหัวไหล่ของชายหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยถาม: “คุณมาทำไมคะ โยวโยวไม่อยู่บ้านหรอกนะ”ร้อยทั้งร้อยที่ฉือเทียนหลินมาที่นี่ มักจะใช้ข้ออ้างว่ามาเยี่ยมลูกทูนหัวเสมอ “มาหาคุณนั่นแหละ” ทว่าครั้งนี้ จุดประสงค์ของฉือเทียนหลินกลับชัดเจน หลินซีอินเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี มือข้างหนึ่งของเธอยังคงจับบานประตูไว้แน่น: “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?” “จะไม่ยอมให้ฉันเข้าไปหน่อยเหรอ?” น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 325

    เซียวรั่วอีรีบเออออ: “โอเค ๆ ก็แค่พวกผู้ชายเฮงซวย เราไม่พูดถึงมันแล้วดีกว่า!” หลินซีอินเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า: “เมื่อวานฉือเทียนหลินโทรหาฉันด้วยนะ”“แต่เมื่อวานเธอเมาภาพตัดไปเลยไม่ใช่หรือไง”“ก็ใช่น่ะสิ ฉันเลยมั่นใจว่าไม่ได้เป็นคนรับสายแน่ ๆ... ฉันสงสัยว่าเผยมู่เหยี่ยจะเป็นคนรับ” พอจินตนาการถึงภาพนั้น เซียวรั่วอีก็หลุดสบถออกมาคำหนึ่ง: “ร้ายไม่เบา เผยมู่เหยี่ยทำแสบได้ใจจริง ๆ!”ฉวยโอกาสตอนหลินซีอินหลับมารับสายของฉือเทียนหลินเนี่ยนะ ป่านนี้ฉือเทียนหลินไม่โกรธจนอกแตกตายไปแล้วหรือไง ถึงยังไงหลินซีอินก็ไม่ได้ชอบฉือเทียนหลินอยู่แล้ว แถมหมอนั่นยังชอบมาแย่งความสำคัญของลูกทูนหัวกับเธออีก ทางที่ดีต่อไปนี้ก็เลิกมาวนเวียนให้หลินซีอินเห็นหน้าอีกเลยยิ่งดี “จนป่านนี้ฉือเทียนหลินก็ยังไม่ติดต่อฉันมาเลยนะ” เซียวรั่วอีรีบสวนขึ้นมา: “ก็ดีแล้วนี่ ทำไม หรือว่าเธอเสียดาย?”“ก็ไม่ได้อะไรหรอก” หลินซีอินถอนหายใจ: “ฉันแค่กลัวเขาจะเข้าใจผิด แต่พอคิดดูอีกที... เข้าใจผิดก็ปล่อยให้เข้าใจผิดไปเถอะ” “สามปีแล้วนะ บ้าเอ๊ย สามปีเต็ม ๆ เชียวนะ” เซียวรั่วอีว่า: “เขาชอบเธอชัวร์ล้านเปอร์เซ็

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 324

    พูดจบเธอก็ล้มตัวลงนอน พลางยกมือขึ้นทัดปอยผมไว้ที่หลังใบหู จู่ ๆ เซียวรั่วอีก็จ้องเธอเขม็ง: “หร่วนหร่วน” หลินซีอินเอียงคอมอง: “มีอะไรเหรอ?” เซียวรั่วอีผลักศีรษะของเธอให้หันไปอีกทางเล็กน้อย ทำให้เห็นรอยจูบบนลำคอของเธออย่างชัดเจน รอยจูบนั้นอยู่ตรงบริเวณใต้ใบหูค่อนไปทางด้านหลัง ต่อให้หลินซีอินส่องกระจก ถ้าไม่ตั้งใจสังเกตจริง ๆ ก็คงมองไม่เห็น เซียวรั่วอีถามด้วยความไม่สบายใจ: “เมื่อคืนเธอกับเผยมู่เหยี่ย...” หลินซีอินรีบตอบ: “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ ฉันหลับสนิทรวดเดียวสว่างเลย” “แต่หลังหูเธอมีรอยจูบนะ” เซียวรั่วอีทัก: “รอยจูบใช่ไหม? หรือว่ายุงกัด?” ซึ่งอันที่จริง รอยจูบกับรอยยุงกัด เธอแยกแยะออกอยู่แล้ว หลินซีอินชะงักอึ้งไป ก่อนจะรีบกระโดดลงจากเตียงแล้วพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำทันที เธอเอียงคอยืดตัวส่องกระจก จนกระทั่งเห็นรอยนั้น รอยเด่นหราซะขนาดนั้น มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่รอยยุงกัดแน่ ๆ รอยจูบชัด ๆ! วินาทีนั้น ต่อให้หลินซีอินจะเป็นคนเย็นชาและไม่ค่อยแสดงความรู้สึกแค่ไหน ก็แทบจะหลุดสบถด่าออกมา เผยมู่เหยี่ย ไอ้คนเฮงซวย! ตอนที่เขาถอดเสื้อผ้าเช็ดตัวให้ เธออุต

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 323

    “อีอี เธอไม่เป็นไรใช่ไหม” ทันทีที่รับสาย สิ่งเดียวที่หลินซีอินเป็นห่วงก็คือเซียวรั่วอี น้ำเสียงของเซียวรั่วอีแหบพร่าและทุ้มต่ำราวกับคนเป็นหวัด: “ฉันไม่เป็นไร” “เธอเป็นอะไรไป เป็นหวัดเหรอ” หลินซีอินขมวดคิ้ว: “เมื่อวานเธอเพิ่งดื่มมา วันนี้ห้ามกินยาฆ่าเชื้อเด็ดขาดเลยนะ” “ไม่ได้เป็นหวัดซะหน่อย” เซียวรั่วอีตวัดสายตาขวับไปถลึงใส่ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะถามกลับ: “เธอถึงบ้านหรือยัง” “ถึงแล้ว” หลินซีอินมีคำถามมากมายที่อยากถาม แต่ไม่รู้ว่าสถานการณ์ทางฝั่งของเซียวรั่วอีเป็นอย่างไรบ้าง: “แล้วเธอล่ะ อยู่ที่ไหน” “ฉันอยู่...” เซียวรั่วอีกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป: “เดี๋ยวฉันไปหานะ”“โอเค” ปากบอกว่าเดี๋ยวแต่หลินซีอินกลับต้องรอจนกระทั่งนอนกลางวันตื่นขึ้นมา กว่าเซียวรั่วอีจะมาถึงก็ปาเข้าไปบ่ายสามกว่าแล้ว หลินซีอินมองสำรวจเพื่อน หญิงสาวดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ผิวพรรณผุดผ่อง ไม่เหมือนคนป่วยเป็นหวัดเลยสักนิด เธอถึงค่อยเบาใจลง วันนี้เซียวรั่วอีมาในลุคหน้าสดไร้เครื่องสำอาง พอมาถึงห้องของหลินซีอินก็สะบัดรองเท้าทิ้ง หยอกล้อกับหลินโย่วสิงอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ทิ้งตัวนอนคว่ำแหมะลงบนเตียงกว้างอย่างห

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 322

    นั่นเป็นชุดที่เธอเคยใส่เมื่อสามปีก่อน ตอนที่จากไป เธอไม่ได้หยิบอะไรติดตัวไปเลยสักอย่าง ผ่านไปสามปี...ไม่น่าเชื่อว่าเผยมู่เหยี่ยจะยังไม่ยอมทิ้งมันไปอีก หลินซีอินขมวดคิ้ว ก่อนจะก้มลงหยิบเดรสตัวนั้นขึ้นมาพาดไว้ที่แขน แล้วเดินออกจากห้องนอน เผยมู่เหยี่ยรอเธออยู่ด้านนอก ถ้าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง... หลินซีอินเอ่ยปาก: “ขอบคุณนะ มือถือของฉันอยู่ที่คุณหรือเปล่า” เธอไม่อยากถามว่าใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อตัวของเธอยังรู้สึกสะอาดสะอ้าน ไม่รู้ว่าถูกจับอาบน้ำหรือแค่เช็ดตัวให้ แต่เธอไม่อยากรับรู้ทั้งนั้น ตอนนี้เธอแค่อยากกลับบ้าน เผยมู่เหยี่ยยื่นมือถือคืนให้โดยไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่หลุบตาลงมองเธอ หลินซีอินปลดล็อกหน้าจออย่างรวดเร็ว ดูประวัติการโทร แล้วก็เข้าไปดูข้อความ ป้าจ้าวกับฉือเทียนหลินโทรมาหลายสาย ฉือเทียนหลินยังส่งข้อความทิ้งไว้อีกตั้งเยอะ แต่เธอไม่ได้กดเข้าไปอ่านรายละเอียดก็กดออกจากแอปฯ เสียก่อน ไม่มีข้อความจากเซียวรั่วอีเลย เธอล็อกหน้าจอมือถือ แล้วเงยหน้ามองเผยมู่เหยี่ยอีกครั้ง: “ขอบคุณนะ ฉันไปล่ะ” “กินข้าวก่อนค่อยไปสิ” “ไม่เป็นไรค่ะ” น

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 321

    จังหวะที่เขาจะเดินจากไป เธอไม่ยอมปล่อย เผยมู่เหยี่ยแทบจะสะกดกลั้นสัตว์ร้ายในกายเอาไว้ไม่อยู่ เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เขามักจะไร้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจมาแต่ไหนแต่ไร “งั้นยังอยากได้ไม้ขีดไฟอยู่ไหม?” เขาถาม หลินซีอินพยักหน้ารัว ๆ: “เอา!” เผยมู่เหยี่ยคว้าของบางอย่างใกล้มือยัดใส่มือเธอ: “อะ นี่ไงไม้ขีดไฟ” มันคือนาฬิกาข้อมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง หลินซีอินยิ้มกว้างทันที: “ฉันจะออกไปขายไม้ขีดไฟแล้วนะ” เธอล้มตัวลงนอนกอดนาฬิกาข้อมือไว้อย่างพึงพอใจ มุมปากของเผยมู่เหยี่ยยกยิ้มขึ้นมา รู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่าเธอในตอนนี้น่ารักน่าเอ็นดู และมีเสน่ห์เหลือเกิน เขาไม่เคยเห็นหลินซีอินในมุมนี้มาก่อนเลย หลินซีอินเพิ่งผ่านการร้องไห้มา ปลายจมูกจึงยังแดงรื้นนิด ๆ ทว่าริมฝีปากกลับอวบอิ่มแดงระเรื่อ แวววาวราวกับเยลลี่ ชวนให้คนมองอยากจะก้มลงไปจุมพิตสักที ลูกกระเดือกของเผยมู่เหยี่ยขยับขึ้นลงอีกครั้ง เขาเบือนหน้าหนีอย่างงุ่นง่านใจ ก่อนจะหลุดสบถคำหยาบออกมาคำหนึ่งในที่สุด ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลินซีอินยังไม่ทันลืมตาก็รู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด เธอยกมือขึ้นนวดคลึงขมับทั้งสองข้าง ความทรง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status