บทที่ 4

หลินซีอินรู้ดีว่าอารมณ์หงุดหงิดของเขามาจากไหน ส่วนใหญ่น่าจะเกี่ยวกับการหมั้นหมายของหมิงชิงหว่าน

ในใจของเธอรู้สึกขมขื่นมากยิ่งขึ้น จึงตัดสินใจปัดมือของเผยมู่เหยี่ยออก แล้วก้าวขาลงจากเตียง “คืนนี้ฉันไปนอนห้องรับแขกแล้วกันค่ะ”

เผยมู่เหยี่ยไม่พูดอะไร เพียงแค่ยื่นมือไปคว้าข้อมือของเธอ แล้วดึงตัวคนให้ล้มลงมา

“เผยมู่เหยี่ย ฉันไม่อยากทำ” หางตาของหลินซีอินแดงเรื่อ “คุณช่วยให้เกียรติฉันหน่อยได้ไหม?”

“ผมเป็นสามีของคุณ ตอนนี้ผมมีความต้องการ แล้วคุณช่วยให้เกียรติผมบ้างได้ไหม?”

“มีครั้งไหนบ้างที่ฉันไม่ยอมปล่อยให้คุณทำตามใจชอบ ฉันเคยขัดขืนด้วยหรือไง?”

ท่าทางของทั้งสองคนดูแนบชิด ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

เผยมู่เหยี่ยแค่นหัวเราะเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “หลินซีอิน การทำเรื่องแบบนี้กับผมมันทำให้คุณทรมานขนาดนั้นเลยหรือ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินซีอินก็หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบงัน

……

เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังมาจากในห้องน้ำ หลินซีอินตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นเดินไปยังห้องรับแขก

หลังจากนั้นไม่กี่วัน หลินซีอินก็นอนที่ห้องรับแขกมาตลอด และเผยมู่เหยี่ยก็ไม่ได้มาหาเธอเลย

และแล้วก็ถึงวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันที่ครอบครัวตระกูลเผยและตระกูลหมิงนัดหมายให้ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายมาพบปะกัน

เผยมู่เหยี่ยส่งเวลาและสถานที่ให้หลินซีอินแล้ว แต่เมื่อใกล้จะถึงเวลานัดหมาย พ่อแม่ของตระกูลหมิงก็มากันหมดแล้ว ทว่ากลับยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหลินซีอิน

เผยมู่เหยี่ยลุกขึ้นยืน จัดระเบียบปลายแขนเสื้ออย่างไม่รีบร้อน รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม “ผมจะไปโทรศัพท์”

หมิงชิงหว่านลุกขึ้นเช่นกัน “ฉันไปดูค่ะ”

เผยมู่เหยี่ยเดินมาถึงหน้าประตูร้านอาหาร กดโทรศัพท์ออกไป แต่ก็ยังไม่มีใครรับสาย

หมิงชิงหว่านเดินเข้ามาหา เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “พี่มู่เหยี่ยคะ พี่ซีอิน... มีอคติอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?”

เผยมู่เหยี่ยข่มความไม่พอใจในส่วนลึกของจิตใจลง เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่หรอก ชิงหว่าน เธออย่าคิดมากเลย”

“แต่ว่า ฉันไม่สบายใจเลยค่ะ” หมิงชิงหว่านมองเขาด้วยแววตาราวกับจะร้องไห้ “พี่มู่เหยี่ย ความจริงแล้วฉัน... รู้สึกกลัวนิดหน่อยค่ะ”

เผยมู่เหยี่ยถาม “กลัวอะไร?”

“อวิ๋นชิงบอกว่า พอพวกเราหมั้นกันแล้ว ก็จะให้ฉันย้ายไปอยู่ที่บ้านต้นตระกูล แต่ว่า...” หมิงชิงหว่านพูดไปได้สองประโยค ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความพึ่งพิง “พี่มู่เหยี่ย พี่... กับพี่ซีอิน กลับไปอยู่ที่นั่นด้วยได้ไหมคะ?”

หางตาของเผยมู่เหยี่ยกระตุกขึ้นมา

เขาหันไปมองหมิงชิงหว่านด้วยสายตาที่แฝงความอบอุ่น ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ได้สิ”

หลินซีอินยังไม่ทันได้จอดรถ ก็มองเห็นภาพฉากนี้เข้าพอดี

หญิงสาวใบหน้าเปื้อนยิ้ม ท่าทางออดอ้อนราวกับนกน้อยคล้อยตามคน มองดูเผยมู่เหยี่ยด้วยสายตาเป็นประกาย

ส่วนเผยมู่เหยี่ยก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย มุมปากประดับรอยยิ้ม แววตาเปล่งประกายความอ่อนโยนออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

หลินซีอินจอดรถเสร็จเรียบร้อย ก็เดินตรงเข้ามาทางนี้

“ทำไมถึงมาเอาป่านนี้? นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทางเสียอีก” เผยมู่เหยี่ยเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถาม “โทรไปทำไมถึงไม่รับสาย?”

น้ำเสียงของหลินซีอินก็ฟังดูไม่สบอารมณ์นัก “รถติด โทรศัพท์ตั้งปิดเสียงเอาไว้”

เธอปรายตามองหมิงชิงหว่านแวบหนึ่ง ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก

หมิงชิงหว่านยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “พี่ซีอิน มาถึงก็ดีแล้วค่ะ รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ พวกเขากำลังรออยู่เลย”

หลินซีอินไม่ได้พูดอะไรอีก และเดินนำเข้าไปในร้านอาหารก่อน

หมิงชิงหว่านและเผยมู่เหยี่ยเดินตามหลังมาหนึ่งก้าว ในสายตาของคนรอบข้าง พวกเขากลับดูเหมือนสามีภรรยากันมากกว่า

เมื่อคนมากันครบแล้ว หลังจากทักทายปราศรัยกันเสร็จสิ้น ก็เป็นช่วงเวลาที่ทั้งสองครอบครัวปรึกษาหารือกันเรื่องการหมั้นหมาย

หลินซีอินทำตัวราวกับเป็นคนนอก เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอาหารของตัวเอง

จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงของหมิงชิงหว่านพูดขึ้นมา “ฉันอยากให้พี่มู่เหยี่ยกับพี่ซีอินกลับมาอยู่ด้วยกันนี่คะ คนเยอะ ๆ บ้านจะได้คึกคัก”

หลินซีอินเงยหน้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ตอนที่เธอกับเผยมู่เหยี่ยแต่งงานกัน เผยมู่เหยี่ยเป็นฝ่ายที่ต้องการแยกออกไปอยู่ข้างนอกเอง

พูดตามตรง การที่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันแยกออกมาอยู่กันเอง ย่อมต้องรู้สึกอิสระและสบายใจกว่าอยู่แล้ว

กลับไปอยู่ที่บ้านต้นตระกูลเผยงั้นหรือ?

หลินซีอินไม่อยากกลับไปเลยแม้แต่นิดเดียว!

เผยเย่าไห่ยังพอทำเนา แต่โจวอวี้ซู่เป็นแม่เลี้ยง เผยอวิ๋นชิงก็เป็นน้องชายต่างแม่ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้หญิงอย่างหมิงชิงหว่านอยู่อีกคน

เธอคือรักแรกในดวงใจของเผยมู่เหยี่ยเชียวนะ!

แล้วต่อไปจะต้องไปอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเธองั้นเหรอ?

หลินซีอินอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเผยมู่เหยี่ย

ทุกคนต่างก็กำลังมองไปที่เขาเช่นกัน

หลินซีอินวางตะเกียบลง

เผยมู่เหยี่ยตอบตกลงโดยไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย “ได้”

หลินซีอินขมวดคิ้วแน่นในทันที

เขาตอบตกลงงั้นหรือ?

เขาตอบตกลงได้อย่างไร?

ไม่คิดจะปรึกษากับเธอสักคำเลยหรือไง?

พอกลับไปแล้ว พวกเขาสองคนก็ต้องกลับไปนอนห้องเดียวกันอีกไม่ใช่หรือไง

โจวอวี้ซู่ย่อมไม่อยากให้เผยมู่เหยี่ยกลับมาอยู่ด้วย แต่เธอกลับมองไปทางหลินซีอินแล้วยิ้มออกมา “ก็ดีเหมือนกัน ถึงตอนที่ซีอินตั้งครรภ์ ฉันจะได้ช่วยดูแลให้”

แถมเรื่องการมีลูก พวกเขาสองคนก็เคยตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นเผยมู่เหยี่ยฝ่ายเดียวที่แจ้งให้เธอทราบต่างหาก

ว่ายังไม่อยากมีลูกในตอนนี้

แล้วโจวอวี้ซู่จะมาพูดเรื่องตั้งครรภ์อะไรกัน

หมิงชิงหว่านรู้สึกดีใจมาก “พี่มู่เหยี่ย พี่กับพี่ซีอินกลับมาอยู่ด้วยกัน ก็จะมีคนอยู่เป็นเพื่อนฉันแล้ว ดีใจจังเลยค่ะ!”

ก็นั่นสินะ หมิงชิงหว่านเป็นคนโปรดในดวงใจของเขา คำขอที่เธอเอ่ยปากมา เขาจะตัดใจปฏิเสธลงได้อย่างไร

อีกอย่าง การได้อยู่ร่วมบ้านกับหมิงชิงหว่าน ก็คงเป็นสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดอยู่แล้วสินะ

ความเห็นของหลินซีอิน ถูกละเลยไปโดยสิ้นเชิง

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ มื้ออาหารมื้อนี้ คนบนโต๊ะไม่มีใครสนใจไยดีเธอเลยแม้แต่คนเดียว

ใช่สิ ไม่มีชาติตระกูล ไม่มีเบื้องหลัง สามีก็ไม่ยอมออกหน้าปกป้อง แล้วใครที่ไหนจะมาเห็นหัวเธอกัน?

ต่อให้เธอปฏิเสธ แล้วจะมีใครยอมฟังกัน?

อาหารมื้อนี้ นอกจากหลินซีอินแล้ว ทั้งเจ้าภาพและแขกเหรื่อต่างก็มีความสุขกันถ้วนหน้า

ตอนที่กำลังจะจากกัน หมิงชิงหว่านเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นส่งยิ้มหวานพลางมองไปที่เผยมู่เหยี่ย “พี่มู่เหยี่ย รีบย้ายกลับมาเร็ว ๆ นะคะ!”

เผยมู่เหยี่ยเอ่ยตอบ “พรุ่งนี้ก็ย้ายแล้วล่ะ”

หลินซีอินสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมตัวจะไปขับรถของตัวเอง

ทว่าข้อมือกลับถูกคนคว้าเอาไว้ คนอื่น ๆ ต่างพากันกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงแค่เผยมู่เหยี่ยเท่านั้น

ดวงตาของเขาล้ำลึกไร้ก้นบึ้ง ยามที่มองมายังเธอใบหน้านั้นไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ “นั่งรถผมไป”

“ฉันขับรถมาเองค่ะ” หลินซีอินสะบัดมือเขาออก “แล้วก็ ฉันไม่ตกลงเรื่องย้ายบ้าน คุณอยากกลับไปก็กลับไปคนเดียวสิ มีสิทธิ์อะไรมาบังคับให้ฉันกลับไปด้วย?”

หากกลับไปที่บ้านต้นตระกูล เธอก็ทำได้เพียงนอนห้องเดียวกันกับเผยมู่เหยี่ยเท่านั้น

มีคนคอยจับตามองอยู่ตั้งมากมาย เธอคงไม่สามารถแยกเตียงกับเขาแล้วหนีไปนอนห้องแขกได้แน่

“มีสิทธิ์อะไรงั้นเหรอ?” เผยมู่เหยี่ยหลุบตามองเธอ “ก็สิทธิ์ที่ค่าผ่าตัดของพ่อคุณผมเป็นคนจ่ายให้ สิทธิ์ที่บ้านของคุณผมก็เป็นคนซื้อให้...”

เมื่อเห็นใบหน้าของหลินซีอินซีดเผือดลงในพริบตา เผยมู่เหยี่ยก็เบือนหน้าหนีทันที “พอไหมล่ะ?”

ปลายนิ้วของหลินซีอินสั่นเทา พื้นที่บางส่วนในหัวใจแหลกสลายพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี

เธอหลับตาลง คำว่า “หย่า” ปรากฏขึ้นในหัวของเธออย่างแน่วแน่และชัดเจน

ชีวิตแต่งงานในครั้งนี้ เธอไม่อยากทนฝืนเดินหน้าต่อไปอีกแล้ว

เนิ่นนานผ่านไป เธอจึงเอ่ยปากขึ้น “พอแล้วค่ะ คุณว่ายังไงก็ว่าตามนั้น ฉันจะย้าย”

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไปทันที

เผยมู่เหยี่ยยืนหยัดด้วยรูปร่างสูงโปร่ง ท่ามกลางความมืดมิด เขาดูราวกับหอกเล่มหนึ่ง ที่ทั้งตั้งตรงและแหลมคม

หลินซีอินกลับมาถึงบ้าน แม้แต่จะอาบน้ำก็ยังไม่อยากทำ แต่เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับเผยมู่เหยี่ยมากยิ่งกว่า

หลินซีอินเป็นเด็กเรียนเก่งมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะวิชาสายวิทย์ เธอมีความคิดที่รอบคอบและมีตรรกะที่ชัดเจน

ความเสี่ยงที่ไม่อาจควบคุมได้นั้นสามารถหลีกเลี่ยงได้

แต่ทว่าเธอ... กลับไม่อาจควบคุมหัวใจของตัวเองได้เลย

ทั้งที่รู้ดีว่าการตกหลุมรักเผยมู่เหยี่ยคือเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ แต่เธอก็ยังไม่อาจห้ามใจจนถลำลึกตกหลุมพรางไปจนได้

คุณสมบัติส่วนตัวของเผยมู่เหยี่ยนั้นยอดเยี่ยมเพียงพออยู่แล้ว เขายังสร้างอาณาจักรธุรกิจที่ทำให้ผู้คนต้องตกตะลึงขึ้นมาได้อีก

ผู้ชายที่ประสบความสำเร็จและมีเสน่ห์เฉพาะตัวแบบนี้ ย่อมทำให้ผู้หญิงหลงใหลจนลืมตัวได้อย่างง่ายดาย

หลินซีอินเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เธอทำหน้าที่ภรรยาที่ดีอย่างสุดความสามารถ และทำตัวเป็นผู้หญิงที่เชื่อฟังอยู่ในกรอบระเบียบมาโดยตลอด

แต่สุดท้าย... เขาก็ยังคงไม่ปรายตามองเธอเลยแม้แต่น้อย

ถ้าอย่างนั้นก็ตัดใจเสียให้เด็ดขาดเถอะ เธอเองก็ควรจะไปตามหาชีวิตในแบบของตัวเองได้แล้ว

เธอตัดสินใจเด็ดขาด แล้วขังตัวเองเอาไว้ในห้องรับแขก

บางที นี่อาจจะเป็นคืนสุดท้าย ที่เป็นอิสระของเธอ และยังเป็นการต่อต้านของเธอด้วยเช่นกัน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เธอถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุก นั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว

เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องรับแขก ก็พบว่าเผยมู่เหยี่ยยังคงอยู่

ชายหนุ่มน่าจะเพิ่งกลับมาจากการวิ่งจ็อกกิ้งยามเช้า เขาสวมชุดกีฬาในโทนสีเทา เส้นผมปรกหน้าผากลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ดูมีความเป็นเด็กหนุ่มเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน เมื่อเทียบกับมาดท่านประธานสุดเย็นชาและสมบูรณ์แบบอย่างที่ผ่านมา

หลินซีอินละสายตาไปทางอื่น

“บ่ายวันนี้เก็บของซะ” เผยมู่เหยี่ยเอ่ยปากสั่ง “แล้วก็ย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่น”

รีบร้อนจนรอไม่ไหวขนาดนี้เลยหรือ?

ก็นั่นสินะ รักแรกในดวงใจกำลังรออยู่

“ตอนบ่ายฉันไม่ว่างค่ะ” หลินซีอินเห็นเขาขมวดคิ้ว จึงพูดต่อ “เอาเป็นตอนเย็นแล้วกัน”

เผยมู่เหยี่ยถามขึ้น “อยากให้ผมช่วยไหม?”

หลินซีอินส่ายหน้า

เผยมู่เหยี่ยไม่ได้พูดอะไรอีก และเดินขึ้นชั้นบนไป

หลินซีอินทานอาหารเสร็จก็มุ่งหน้าไปยังสถาบันวิจัย ทันทีที่นั่งลง ก็มีหัวของใครบางคนชะโงกเข้ามาที่ประตู