Share

บทที่ 52

Penulis: ซีซีโหย่วอวี๋
เผยมู่เหยี่ยเงยหน้าขึ้นมามอง

หลินซีอินพลันรู้สึกว่า ทุกอย่างมันช่างน่าเบื่อสิ้นดี

ขณะที่เธอเตรียมจ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 246

    พูดจบเธอก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินขึ้นไปชั้นบน ตอนนี้เธอแค่อยากนอนเท่านั้น “หลินซีอิน!” เผยมู่เหยี่ยคว้าข้อมือเธอเอาไว้อย่างแรง หลินซีอินสะบัดออกอย่างไม่ไยดี: “เผยมู่เหยี่ย คุณจะจบไหม! คุณจะนอกใจหรือเปล่า จะไปนอนกับผู้หญิงกี่คน ฉันไม่สนใจ! ฉันไม่แคร์! พอได้แล้ว!” เผยมู่เหยี่ยจับแขนเธอแน่นขึ้นไปอีก ดวงตาแดงก่ำ: “หลินซีอิน ในใจคุณผมเป็นคนแบบนั้นเหรอ? เป็นคนที่ไปนอนกับผู้หญิงคนไหนก็ได้งั้นสิ! ใช่ไหม!” เขาตอบสนองรุนแรงขนาดนี้ หลินซีอินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะ: “แล้วไม่ใช่หรือไง? หมิงชิงหว่านมาลอยหน้าลอยตาอวดเบ่งต่อหน้าฉันตั้งกี่ครั้ง คุณตาบอดมองไม่เห็นหรือไง?” “ผมรู้ ชิงหว่านอาจจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่...” “พอแล้ว!” หลินซีอินขึ้นเสียงขัดจังหวะ ไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว: “เผยมู่เหยี่ย ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่สนใจ คุณเลิกพูดได้ไหม?” พูดจบเธอก็พยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุม แต่กลับพบว่าเขาจับแน่นมาก “ปล่อยนะ!” หลินซีอินตวาด: “ฉันเจ็บ!” เผยมู่เหยี่ยชะงักไปนิดหนึ่ง ถึงได้ยอมคลายมือออก หลินซีอินจ้ำอ้าวขึ้นบันไดไป เผยมู่เหยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่หลายวินาที ก่อนจะรีบก้าวยาว

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 245

    หลินซีอินไม่คิดว่าระหว่างพวกเขายังมีอะไรให้ต้องพูดคุยกันอีก ในเมื่อกำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว ยังจะมีอะไรให้ต้องพูดอีก? แต่เพราะเพิ่งกินข้าวอิ่มมาหมาด ๆ เธอจึงรู้สึกง่วงนอนจนตาแทบจะปิด ต่อให้จะรู้สึกโมโหกับการกระทำอันเอาแต่ใจของเผยมู่เหยี่ยมากแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานสัญชาตญาณของร่างกายได้ เธออยากนอนพักแล้ว เผยมู่เหยี่ยพาเธอกลับมาที่บ้านทะเลเมฆซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันนานที่สุดหลังจากแต่งงาน หลินซีอินรู้ดีว่าเตียงหลังนั้นนอนสบายแค่ไหน ข้าวของและการตกแต่งภายในบ้านทั้งหลังล้วนจัดวางตามความชอบของเธอ เธอถึงได้โปรดปรานที่นี่เป็นพิเศษ ตอนนี้เผยมู่เหยี่ยพาเธอมาที่นี่ ถึงแม้เธอจะไม่อยากเสวนาอะไรกับเขาก็ตาม แต่การได้นอนหลับพักผ่อนที่นี่สักคืนก็ไม่เลวเหมือนกัน ภายในลิฟต์ เผยมู่เหยี่ยหลุบตาลงมองหญิงสาว ขนตาของหลินซีอินงอนยาว เมื่อมองจากมุมนี้จึงดูคล้ายกับพัดเล่มเล็กสองเล่มที่ชวนให้คนมองรู้สึกคันยุบยิบในใจ สันจมูกของเธอโด่งรั้น ปลายจมูกเล็กจิ๋วดูน่ารักน่าเอ็นดู เผยมู่เหยี่ยละสายตาไปทางอื่น เขาขยับดึงคอเสื้อเล็กน้อย ลูกกระเดือกกลิ้งขึ้นลง ไม่ว่าเมื่อไหร่ ขอเพียง

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 244

    ความร้อนรนในน้ำเสียงของเขาค่อย ๆ จางหายไป เปลี่ยนเป็นความเย็นชาเยือก: “คำพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง หลินซีอิน พูดมาให้เคลียร์นะ!” หลินซีอินมองเขาผ่านม่านน้ำตา ชายหนุ่มตรงหน้าดูโกรธจัด แววตาคมกริบนั้นลึกล้ำทว่าเย็นเยียบ คิ้วเข้มได้รูปขมวดเข้าหากันแน่น หลินซีอินยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวก ๆ รู้สึกว่าท่าทีของตัวเองในตอนนี้ดูอ่อนแอเปราะบางอย่างน่าประหลาด แต่เธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เผยมู่เหยี่ยเห็น เธอจึงยืดแผ่นหลังตั้งตรง จ้องมองเขากลับด้วยสายตาเย็นชาไม่แพ้กัน: “ฉันพูดผิดประโยคไหนไม่ทราบ?” “แล้วเธอพูดถูกประโยคไหนบ้างล่ะ!” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยเย็นเยียบ: “ผมแต่งงานแล้ว และในระหว่างที่สถานะชีวิตคู่ยังคงอยู่ ผมไม่มีวันทำเรื่องทรยศภรรยาตัวเอง สิ่งที่คุณพูดว่าผมไปหาคนอื่นเพื่อระบายความต้องการทางกาย มันคือการใส่ร้ายกันชัด ๆ!” “อ้อ งั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษด้วยละกัน”หลินซีอินเอ่ยขอโทษอย่างขอไปที ปราศจากความจริงใจแม้แต่น้อย แววตาของเผยมู่เหยี่ยยิ่งทวีความเย็นชา: “หลินซีอิน! ต่อให้เราจะหย่ากันแล้ว คุณก็ไม่เห็นต้องมาหยามเกียรติผมขนาดนี้…” “หยามเกียรติคุณงั้นเหรอ?” หลินซีอ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 243

    เหมือนกับตอนที่ฉือเทียนหลินเลี้ยงบุฟเฟต์ก่อนหน้านี้ ร้านชาบูแห่งนี้ก็ไม่ค่อยมีใครเคยมาเหมือนกัน แต่ด้วยความที่การกินชาบูก็มักจะครึกครื้นในตัวของมันอยู่แล้ว บวกกับคนที่มาต่างก็เป็นวัยรุ่นกันทั้งนั้น ไม่นานนักบรรยากาศจึงเริ่มสนุกสนานและเป็นกันเอง สิ่งที่ทำให้หลินซีอินประหลาดใจก็คือ ท่าทีของเผยมู่เหยี่ยนั้นดูดีเอามาก ๆ มาตลอด เขานั่งอยู่ข้างกายหลินซีอิน คอยกระซิบถามว่าเธออยากกินอะไร จากนั้นก็คีบอาหารให้ แถมยังแกะกุ้งให้เธออีกด้วย หลินซีอินนั่งเงียบ แรก ๆ เธอยังเอ่ยคำขอบคุณ แต่หลัง ๆ ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรเลย อู๋ซินเยว่ที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นว่า: “พี่สาวกับพี่เขยรักกันดีจังเลยนะคะ! ขอให้พวกพี่สวีตกันแบบนี้ตลอดไปเลยน้า!” หลินซีอินทำเพียงแค่ส่งยิ้มบาง ๆ ทว่าเผยมู่เหยี่ยกลับกุมมือของหลินซีอินเอาไว้ แล้วตอบกลับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง: “ขอบใจนะ พวกเราจะเป็นแบบนั้นแน่นอน”ลี่สิงจือนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขามองทั้งสองคนเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินในส่วนของตัวเองต่อไป ทานมื้อค่ำเสร็จ เผยมู่เหยี่ยก็เอ่ยขึ้นว่า: “เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่งพวกเธอที่มหาวิทยาลัยนะ” อู๋ซินเย

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 242

    หลินซีอินขมวดคิ้วฉับ เผยมู่เหยี่ยจะพูดแบบนี้ทำไมกัน? เธอแค่ต้องการให้เขามาปรากฏตัว เพื่อให้ทุกคนเชื่อสนิทใจว่าเธอแต่งงานแล้วจริง ๆ ก็เท่านั้น ไม่ได้อยากให้เขามาสุงสิงใกล้ชิดกับเพื่อน ๆ มากนัก พูดกันตามตรง เผยมู่เหยี่ยก็เป็นแค่เครื่องมือของเธอเท่านั้นเอง เพราะสำหรับหลินซีอินแล้ว สถานะแต่งงานแล้วถือเป็นเกราะป้องกันชั้นดีที่ช่วยตัดปัญหาความวุ่นวายไปได้เยอะ แต่ถ้าปล่อยให้เผยมู่เหยี่ยคลุกคลีกับเพื่อนร่วมคลาสมากเกินไป เรื่องที่จะหย่ากันก็อาจจะปิดเอาไว้ไม่อยู่ แล้วถึงตอนนั้นเธอคงต้องมานั่งรับมือกับคำถามอีกสารพัด หลินซีอินดึงแขนเผยมู่เหยี่ยไปคุยกันที่สุดทางเดิน เธอขมวดคิ้วมองหน้าเขา: “คุณทำอะไรของคุณน่ะ ทำไมถึงบอกว่าจะเลี้ยงข้าวทุกคน” “พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมคลาสของคุณ ส่วนผมก็เป็นสามีคุณ การที่ผมจะเลี้ยงข้าวพวกเขา มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง” “ไม่ปกติค่ะ” หลินซีอินเถียง: “เรากำลังจะหย่ากันแล้วนะ” “แล้วคุณแนะนำผมให้พวกเขารู้จักทำไมล่ะ” เผยมู่เหยี่ยสวนกลับ: “หรือว่าตอนนั้นคุณลืมไปแล้วว่าเรากำลังจะหย่ากัน” หลินซีอินถึงกับไปไม่เป็น จะให้บอกออกไปตรง ๆ ได้ยังไงล่ะว่าคุณมันก

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 241

    ฉือเทียนหลินยกยิ้มมุมปาก: “หร่วนหร่วน งั้นผมไปก่อนนะ รอถึงวันที่คุณหย่าเมื่อไหร่ ผมจะเหมาพลุมาจุดฉลองเลย” หลินซีอินโบกมือลาเขาอย่างอ่อนใจ: “ขับรถดี ๆ ล่ะ” คล้อยหลังฉือเทียนหลิน เธอถึงหันไปมองเผยมู่เหยี่ย: “มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” “นี่คุณอยู่กับเขาทุกวันเลยงั้นสิ?” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยฟังดูไม่สบอารมณ์นัก หลินซีอินเอ่ยว่า: “คุณวางใจเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่ได้หย่า ฉันรู้สถานะของตัวเองดี และจะไม่เปิดโอกาสให้ใครมาครหาตระกูลเผยได้หรอก ฉันกับฉือเทียนหลิน เราก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดากัน...” “คุณคบหมอนั่นเป็นเพื่อนเนี่ยนะ?” เผยมู่เหยี่ยจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ: “คำพูดของผม คุณเอาหูทวนลมไปหมดแล้วใช่ไหม” “ประธานเผยคะ” หลินซีอินมองหน้าเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง: “ฉันคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องให้คุณมาสอนหรอกนะคะ ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ คุณพูดมาเถอะค่ะ ตกลงว่ามีธุระอะไรกันแน่” เผยมู่เหยี่ยเงียบไปอึดใจหนึ่ง ไม่ยอมปริปากพูดอะไร เอาแต่จ้องมองเธออยู่อย่างนั้น หลินซีอินขมวดคิ้ว: “ถ้าคุณไม่พูด ฉันขอตัวก่อนนะคะ ฉันยุ่งมาก” “คุณยุ่งเรื่องอะไรนักหนา” ในที่สุดเผยมู่เหย

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status