ตอนที่ 10 ให้นางมาปรนนิบัติข้า

“นี่มันจะมากไปแล้วนะเจ้าคะ” เจียวฝางเดือดดาลแทนผู้เป็นนาย

            ฉินมี่ปรายตามองนาง เจียวฝางจึงก้มหน้าแล้วพูด “บ่าวพูดมากไปแล้วเจ้าค่ะ” แต่มันมากไปจริง ๆ นางไม่คิดว่าเว่ยอ๋องจะใจดำกับสตรีเช่นนี้ เขาคงเกลียดสตรีต่างแคว้นเข้าไส้จริง ๆ

            “เจ้ากลับไปบอกท่านอ๋องเถิดว่าข้าจะทำตามที่เขาสั่ง”

            “ขอบคุณแม่นางฉิน”

            ชิวหมัวมัวจากไปแล้ว เจียวฝางจึงอ้าปากพูดออกอีก “องค์หญิงท่านทนได้อย่างไรเจ้าคะ ก่อนหน้าท่านไม่ใช่คนเช่นนี้สักหน่อย หากเป็นเมื่อก่อนท่านต้องไปอาละวาดที่เรือนท่านอ๋องแล้ว ไม่ปล่อยให้เขาทำเช่นนี้เด็ดขาด”

            “ตอนนี้ข้าทำอย่างนั้นได้หรือ” มีข้าวกินมีเรือนให้นอนก็ดีแค่ไหนแล้ว

            “องค์หญิง”

            “พูดให้น้อยลงหน่อย ข้าจะไปออกกำลังกาย ห้ามใครรบกวน”

            “เจ้าค่ะ”

            วันต่อมาฉินมี่ก็เข้าไปอยู่หน่วยงานซักผ้า โดยเสื้อผ้าที่นางต้องซักก็เป็นของเซียวเหิงอีกเช่นเคย ความจริงแล้วเหมือนจะซักง่าย ทว่ามันกลับไม่ง่ายเพราะเขาเป็นผู้ป่วยติดเตียงนี่แหละ สิ่งปฏิกูลที่เขาขับถ่ายออกมาทั้งหมดจึงติดอยู่กับเสื้อผ้าของเขา

            เจียวฝางมีใบหน้าเหยเกราวกับอยากจะร้องไห้ ทั้งซักทั้งกลั้นหายใจ ทำไมนางต้องมาทำอะไรเช่นนี้ด้วย แต่พอหันไปมองเจ้านาย ฉินมี่กลับซักผ้าด้วยท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาว นางทำได้อย่างไร

            ทางด้านฉินมี่นางกลับคิดว่าปล่อยให้ผู้ป่วยติดเตียงขับถ่ายใส่เสื้อผ้าแบบนี้นาน ๆ คงไม่ดีต่อสุขภาพแน่

            ซูลี่เดินเข้ามาทำหน้าเย้ยหยัน “เร่งมือหน่อย ๆ ผ้าจะได้แห้งได้ทันเวลา”

            ฉินไม่มองหน้านางเลยด้วยซ้ำ

            ผ่านไปสิบวันฉินมี่ยังคงทำตัวมีความสุขเป็นปกติ ซูลี่เป็นผู้เข้ามารายงานยังไม่อยากเชื่อ

            “นางมีความสุขจริงหรือ” เซียวเหิงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

            “เจ้าค่ะ”

            เซียวเหิงคิดหาทางทรมานนางอีกครั้ง แล้วจึงกล่าวออกไป “ส่งนางไปดูแลคอกม้า”

            “เจ้าค่ะ”

            เมื่อฉินมี่ทราบเรื่องว่าเว่ยอ๋องจะให้นางไปดูแลคอกม้าก็ยิ้มพรายออกมา ผู้ชายคนนี้ไม่รู้แค้นเคืองนางมาแต่ชาติปางไหนถึงได้โกรธเกลียดนางถึงเพียงนี้ อย่าให้นางมีโอกาสเอาคืนก็แล้วกัน ถึงเป็นอ๋องนางก็ไม่สนใจแล้ว

            เจียวฝางจับมือผู้เป็นนายขึ้นมาดูด้วยความสงสาร จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา องค์หญิงใหญ่ของนางเคยลำบากเช่นนี้ที่ใดกัน ถึงจะถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในตำหนักก็ใช่ว่านางจะเคยทำงานหนัก เว่ยอ๋องยิ่งใหญ่มาจากไหนถึงได้ทำกับนางเช่นนี้ “องค์หญิงของบ่าว ช่างน่าสงสารยิ่งนัก”

            “เจ้าจะสงสารข้าทำไม ตอนนี้ข้ารู้สึกมีความสุขยิ่งนัก” การได้ใช้ชีวิตอยู่ในจวนอ๋องนางมีความสุขยิ่งนัก แค่ทำหน้าที่ของตนให้ดีก็พอแล้ว นอกนั้นไม่มีใครมาตำหนินางได้ ต่างจากอาชีพพยาบาลที่เคยทำมาก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง อาชีพพยาบาลนั้นต้องวุ่นวายอยู่กับผู้คนทั้งวัน อีกทั้งยังต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้เก่งอีกด้วย  

            เช้าวันถัดมาสิ่งที่ฉินมี่ต้องทำเป็นอันดับแรกก็คือกวาดมูลม้า หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนฟางรองพื้น ต่อมาจึงเตรียมหญ้าแห้งและน้ำให้ม้า

            ฉินมี่ทำงานอย่างไม่อิดออด อีกทั้งยังทำได้อย่างกระฉับกระเฉง ซูลี่เฝ้ามองการทำงานของนาง จวบจนตอนนี้แทบไม่อยากเชื่อสายตา แม้แต่นางที่เป็นผู้หญิงด้วยกันยังรู้สึกทึ่งในความแข็งแรงของฉินมี่ คนอะไรทำงานไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้

            ซู่ลี่รีบนำเรื่องนี้ไปรายงานเซียวเหิงทันที

            ปัง! เขาเอามือทุบโต๊ะน้ำชาที่วางอยู่ด้านข้างรถเข็นด้วยความโกรธเกรี้ยว ทำไมเรื่องมันถึงได้กลายเป็นอย่างนี้ไปได้ หรือว่า…

            ซูลี่ออกไปแล้ว เซียวเหิงจึงพูดกับชิวหมัวมัว “อีกสิบวันให้นางมาปรนนิบัติข้า” องค์หญิงใหญ่ผู้สูงศักดิ์อย่างนางจะเก็บกวาดเช็ดถูอุจจาระปัสสาวะของเขาได้อย่างไร คิดมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกสนุกขึ้นมาไม่น้อย

            แต่ก่อนอื่นก็ต้องมีการทดสอบความอดทนกันสักเล็กน้อย ว่าสิ่งที่ซูลี่รายงานมาจะเป็นความจริงหรือไม่

            “ท่านอ๋องคงไม่คิดสังหารนางหรอกกระมัง” ชิวหมัวมัวรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง

            “เช่นนั้นมันง่ายเกินไป เก็บไว้ทรมานเล่นยังดีกว่า” อย่างไรสตรีผู้นี้ก็เคยเป็นคนรักของหยวนหงเจี๋ยมาก่อน เขาจะปล่อยให้นางตายง่าย ๆ ได้อย่างไร อีกทั้งงานดูแลผู้ป่วยติดเตียงอย่างเขาไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่รู้ว่าองค์หญิงอย่างนางจะอกแตกตายก่อนหรือไม่

            “ท่านอ๋อง นางไม่รู้เรื่องอะไรด้วย อย่าทำอะไรนางเลยนะเจ้าคะ อย่างน้อยนางมาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีใคร” ชิวหมัวมัวรู้สึกเห็นใจฉินมี่เป็นอย่างมาก

            “นางรนหาที่ตายเองต่างหากเล่า” ที่ยอมรับนางเข้าจวนก็เพราะทำไปตามน้ำเท่านั้น รอให้เขาหายดีก่อน เขาจะไปคิดบัญชีกับคนผู้นั้นในภายหลัง

            ชิวหมัวมัวได้แต่ทอดถอนใจ นางอุตส่าห์ดีใจที่เซียวเหิงได้แต่งภรรยาคนใหม่ เขากลับให้นางมาเป็นเพียงสาวใช้ แล้วองค์หญิงผู้นั้นจะทนรับไหวได้อย่างไร

            สิบวันต่อมาหลังจากนางกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ชิวหมัวมัวจึงมาพบนาง

            “คารวะแม่นางฉิน”

            ฉินมี่พยักหน้าเล็กน้อย “ชิวหมัวมัวมีธุระกับข้าหรือ” เจอชิวหมัวมัวทีไรมีงานใหม่ให้ทำทุกที

            “ท่านอ๋องเรียกท่านไปปรนนิบัติเจ้าค่ะ”

            เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของฉินมี่อยู่เหมือนกัน หนึ่งเดือนเต็มที่นางไม่เคยพบหน้าเว่ยอ๋องเลย ก็ดีเหมือนกันนางจะได้เห็นหน้าคนใจร้ายก็วันนี้  “นำทางไปสิ”

            เกรงว่าฉินมี่จะทนรับอารมณ์ของเซียวเหิงไม่ไหว ระหวางทางชิวหมัวมัวจึงเอ่ยเตือน “แม่นางฉิน ตั้งแต่ท่านอ๋องป่วยอารมณ์ก็ค่อนข้างโมโหร้ายอยู่สักหน่อย อีกทั้งยังไม่ยอมกินข้าวกินยาเจ้าค่ะ” เพราะตั้งแต่ฉินมี่ไม่ได้ทำงานที่โรงครัว เซียวเหิงก็กลับมากินอาหารได้น้อยอีก

            “ไม่กินข้าวกินยาแล้วจะหายได้อย่างไร”

            “เฮ้อ!” นางถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน “ไม่มีใครบังคับท่านอ๋องได้หรอกเจ้าค่ะ แม่นางฉินเองก็ต้องระวังตัวด้วย” ชิวหมัวมัวรู้สึกถูกชะตากับนางตั้งแต่แรกพบ จึงอยากให้นางอยู่ที่นี่นานสักหน่อย

            “ข้าจดจำไว้แล้ว” คนไข้เจ้าอารมณ์นางล้วนพบเจอมาหมดแล้ว ส่วนมากจะเป็นพวกมนุษย์ลุงกับมนุษย์ป้า “ปีนี้ท่านอ๋องอายุเท่าไร”

            “สามสิบแล้วเจ้าค่ะ”

            นี่เป็นเฒ่าทารกหรืออย่างไรถึงไม่ยอมกินยา หากสักเจ็ดแปดขวบจะไม่ว่าอะไรเลยสักนิด