ตอนที่ 9 โจ๊กปลาแสนอร่อย

            คล้อยหลังซูลี่ เจียวฝางที่อดทนอดกลั้นมานานจึงเอ่ยถามพ่อครัวหู “ซูลี่ นางเป็นใครกันถึงได้กล้าพูดเช่นนี้กับองค์หญิง”

            พ่อครัวหูถอนหายใจออกเบา ๆ “เดิมทีนางเคยเป็นสาวใช้ของอดีตพระชายาที่ท่านอ๋องรักมาก ตอนนี้อดีตพระชายาไม่อยู่แล้ว ท่านอ๋องจึงย้ายนางมาเป็นผู้ช่วยพ่อบ้าน”

            ท่านอ๋องรักอดีตพระชายามากอย่างนั้นหรือ มิน่าเล่าถึงได้ทำเช่นนี้กับองค์หญิงของนาง เจียวฝางรู้สึกไม่พอใจเซียวเหิงขึ้นมาอีกหลายส่วน แล้วแบบนี้องค์หญิงของนางจะไม่ได้อยู่ในจวนนี้ในฐานะสาวใช้ตลอดไปหรือ

            ส่วนฉินมี่นั้นไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด ใครอยากรักใครมากก็รักไปสิ เกี่ยวอะไรกันกับนาง ได้มีชีวิตอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน สบายกว่าการเข้าเวรของพยาบาลเสียอีก

            เจียวฝางเห็นฉินมี่ทำไม่รู้ไม่ชี้ก็รู้สึกขัดใจยิ่งนัก “องค์หญิง ท่านจะไม่พูดอะไรสักหน่อยหรือเจ้าคะ”

            ฉินมี่จึงทำตามความต้องการของบ่าว พูดสักหลายคำก็ดี “ไปกินข้าวกันเถิด ข้าหิวจะแย่แล้ว”

เจียวฝางถึงกับพูดอะไรไม่ออก องค์หญิงของนางกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกไปตั้งแต่เมื่อไร

            พูดจบฉินมี่ก็ชวนพ่อบ้านไปกินอาหารด้วยกัน นางเป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายมาตั้งแต่เด็ก เรื่องแค่นี้ไม่ถือว่าลำบากสักนิด

            พ่อบ้านหูได้ชิมโจ๊กปลาคำแรกก็ถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ ฉินมี่เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม “เป็นอย่างไร”

            “ข้าไม่เคยกินโจ๊กปลาที่อร่อยเท่านี้มาก่อน” พูดจบก็รีบตักโจ๊กเข้าปากอีกหลายคำ เจียวฝางอยากรู้บ้างก็ตักโจ๊กกินเช่นกัน นางถึงกับตาค้างเลยทีเดียว องค์หญิงของนางมีพรสวรรค์ด้านการทำอาหารตั้งแต่เมื่อใดกัน

            ซูลี่นำอาหารมาที่เรือนยั่งยืน ในห้องนั้นมีชิวหมัวมัวยืนรออยู่ก่อนแล้ว ชิวหมัวมัวเอ่ยถาม “วันนี้แม่นางฉินทำสิ่งใดมาให้ท่านอ๋อง”

            “โจ๊กปลาเจ้าค่ะ”

            “พ่อครัวหูไม่ได้บอกนางหรือว่าท่านอ๋องไม่ชอบกินปลา” ชิวหมัวมัวตำหนิพ่อครัว

            “บอกเจ้าค่ะ แต่ดูเหมือนว่าแม่นางฉินอยากจะกลั่นแกล้งท่านอ๋องเจ้าค่ะ” ซูลี่ไม่ชอบสตรีทุกคนที่เข้าใกล้เว่ยอ๋อง เพราะเว่ยอ๋องต้องเป็นของเจ้านายของนางเพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะถ้าให้สตรีนางอื่นมาใกล้ชิดเว่ยอ๋อง ตัวนางเองก็จะหมดหนทางที่จะปีนป่ายไปเป็นอนุภรรยาของเขา ถึงตอนนี้เขาพิการก็ใช่ว่าอนาคตจะไม่มีทางหาย

ซูลี่เอ่ยถามเซียวเหิงอีกว่า “ท่านอ๋องจะให้ข้าเอาไปเททิ้งเลยหรือไม่เจ้าคะ”

            “ไม่ต้อง” นางอยากกลั่นแกล้งเขาก็ปล่อยให้นางทำไป ถึงอย่างไรเขาก็ไม่นึกอยากอาหาร กินคำสองคำก็พอแล้ว ลองชิมฝีมือนางสักหน่อยก็คงไม่เสียหาย เดี๋ยวนางจะหาว่าเขารังแกนาง สั่งให้ทำอาหารแล้วไม่ยอมกิน “นางทำเองทุกขั้นตอนหรือไม่”

            “เอ่อ… นางทำเองทุกขั้นตอนอย่างคล่องแคล่วราวกับว่าเคยเป็นแม่ครัวมาก่อนอย่างไรอย่างนั้นเลยเจ้าค่ะ” ทุกเรื่องที่เว่ยอ๋องให้นางไปทำ ซูลี่ไม่กล้าบิดเบือนความจริง เพราะหากว่าเขาจับได้นางคงตายอย่างไร้ที่ฝังเป็นแน่

            เซียวเหิงมองโจ๊กปลาที่หน้าตาไม่เหมือนกับที่พ่อบ้านหูเคยทำให้กิน ชิวหมัวมัวใช้เข็มทดสอบพิษแล้วจึงเอ่ย “น่ากินมากเลยเจ้าค่ะ”

            มุมปากเซียวเหิงโค้งขึ้นเล็กน้อย “น่ากินเพียงใดข้าก็กินได้ไม่กี่คำอยู่ดี” มือยกถ้วยกระเทียมเจียวเทใส่ชามโจ๊ก ซึ่งพ่อบ้านหูไม่เคยทำมาให้สักครั้ง

            ซูลี่ที่ยืนก้มหน้าอยู่ภาวนาให้เซียวเหิงปาถ้วยโจ๊กปลานั้นทิ้งเหมือนยามที่เขาไม่พอใจในรสชาติอาหาร

            เซียวเหิงคิดว่าเขาต้องอาเจียนออกมาแน่หากกินโจ๊กปลาชามนี้ แต่พอตักเข้าปากไปได้หนึ่งคำ ความเนียนละเอียดของเนื้อโจ๊กและความหวานกลมกล่อมของน้ำแกงก็ทำให้เขาหยุดมือไม่ได้ แม้กระทั่งเนื้อปลายังไม่มีกลิ่นคาวเลยสักนิด

อีกทั้งขิงซอยและกระเทียมเจียวกรอบ ๆ ก็ทำให้ความคาวหายไปจนหมดสิ้น เซียวเหิงตักโจ๊กเข้าปากพลางขมวดคิ้ว นี่ใช่ฝีมือนางจริง ๆ หรือ พลางกินพลางคิดไปด้วย กินกับผักดองเค็มก็เข้ากันยิ่งนัก กินไปกินมาจนโจ๊กปลาถ้วยนั้นหมดไปตั้งแต่เมื่อไรยังไม่รู้ตัว

            ชิวหมัวมัวยิ้มออกมาด้วยความยินดี “ท่านอ๋องกินข้าวหมดเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนเลยเจ้าค่ะ” ซูลี่เหลือบมองชามใส่โจ๊กยังรู้สึกตกใจ เว่ยอ๋องกินหมดได้อย่างไร

            เซียวเหิงมองชามใส่โจ๊กของตนด้วยความไม่อยากเชื่อเช่นกัน “ข้าก็แค่ไม่อยากกินทิ้งกินขว้าง” เขาไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าฝีมือการทำอาหารของนางดีมากแค่ไหน

            ชิวหมัวมัวรู้ว่านั่นคือคำแก้เก้อจึงไม่อยากทำให้เขาอาย “หากท่านอ๋องกินอาหารได้เช่นนี้ทุกวันก็คงดีไม่น้อย”

            “เรียกเฉียนฟู่เข้ามาเถอะข้าอยากออกไปข้างนอกแล้ว”

            “เจ้าค่ะ”

            ซูลี่กลับไปที่โรงครัวอยากจะขอลองชิมโจ๊กปลาสักหน่อย แต่ก็พบว่าไม่เหลือสักหยดแล้ว ทุกคนที่ได้ชิมต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอร่อยนุ่มลิ้นมาก

            หลังจากนั้นฉินมี่ก็มีหน้าที่ทำอาหารให้เซียวเหิงทุกวัน ทุกมื้ออาหารที่นางทำถูกเขากินจนหมด โดยเขาให้เหตุผลว่าไม่อยากให้เสียของ แต่ที่นางทำอาหารอร่อยก็ใช่ว่าเขาจะยินดี ในใจเขาอยากเห็นนางทรมานมากกว่า

ฉินมี่ทำหน้าที่แม่ครัวส่วนตัวให้เขาจนครบสิบวัน เขาจึงเอ่ยถามซูลี่ “นางมีท่าทีอย่างไรบ้าง”

“นางดูราวกับมีความสุขมากเลยเจ้าค่ะ” เป็นซูลี่เสียอีกที่ไม่อยากตื่นแต่เช้ามาเฝ้าแม่นางฉินทำอาหาร

            เซียวเหิงรู้สึกไม่พอใจกับคำตอบเป็นอย่างมาก เป็นไปได้อย่างไรที่นางจะมีความสุข หรือว่างานครัวจะเบาสำหรับนางเกินไป เช่นนั้นก็… “ตั้งแต่พรุ่งนี้ให้นางไปอยู่หน่วยซักล้าง”

            “เจ้าค่ะ”

            “ท่านอ๋อง!” ชิวหมัวมัวตกใจเป็นอย่างยิ่ง จะให้สตรีบอบบางเช่นนั้นไปอยู่หน่วยงานซักล้างได้อย่างไร

            เซียวเหิงพูดต่ออีกว่า “เจ้าออกไปได้แล้ว” ซู่ลี่เดินออกจากเรือนยั่งยืนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

            เมื่อนั้นชิวหมัวมัวจึงเอ่ย “ท่านอ๋องนางเป็นถึง…”

            “นางจะเป็นใครขึ้นอยู่กับความต้องการของข้า” ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็ตายสถานเดียว

            บ่ายวันนั้นชิวหมัวมัวก็มาพบกับฉินมี่อีกครั้ง นางยังคงยอบกายคารวะฉินมี่เสมอ “แม่นางฉิน”

            “ชิวหมัวมัวมีธุระอันใดหรือ”

            “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ท่านอ๋องให้ท่านไปอยู่หน่วยซักล้างเจ้าค่ะ” ดูท่าทางแล้วองค์หญิงผู้นี้ดูมีความสุขจริง ๆ น่าแปลกยิ่งนัก ถึงแม้นางจะตัวเล็กแต่ความอดทนเป็นเลิศจริง ๆ