ตอนที่ 8 ทำงานที่โรงครัว

เห็นนางยืนจ้องอยู่นาน ฉินมี่จึงกล่าว “ชิวหมัวมัว”

            ชิวหมัวมัวได้สติจึงเรียกนาง “แม่นางฉิน”

            ฉินมี่ขมวดคิ้วกับคำเรียกขานของชิวหมัวมัวที่เปลี่ยนไป แต่เจียวฝางกลับพูดขึ้นก่อน “แม่นางฉินอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ไม่ใช่ว่า…”

            “แม่นางโปรดอภัยให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ แต่ท่านอ๋องสั่งมาเช่นนี้เจ้าค่ะ”

            “อืม ก็ถูกของท่านอ๋อง ยังมิได้เข้าพิธีแต่งงานจะเรียกพระชายาได้อย่างไร”

            “ขอบคุณแม่นางฉินที่เข้าใจ” ชิวหมัวมัวว่า “ท่านอ๋องมีคำสั่งมาว่า ตั้งแต่พรุ่งนี้ให้แม่นางฉินไปทำงานที่โรงครัวเจ้าค่ะ”

            “ฮะ โรงครัว” เจียวฝางแทรกขึ้นทันที

            แต่ฉินมี่กลับตอบด้วยท่าทีสงบ “ข้าเข้าใจแล้ว”

            “องค์หญิง” เจียวฝางมีสีหน้าเศร้าสร้อย

            ฉินมี่กลับแสร้งทำไม่รู้ไม่เห็นอาการของสาวใช้ บอกกับชิวหมัวมัวว่า “เจ้ากลับไปเถิด”

            “เจ้าค่ะ”

            เจียวฝางรู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก พออยู่กันตามลำพังในห้อง เจียวฝางจึงพูดออกไป “พระชา…” นางเกือบจะหลุดปากพูดออกไปแล้ว “องค์หญิงเจ้าคะ ทำไมท่านอ๋องนั่น ถึงได้ใจร้ายกับท่านนัก องค์หญิงไม่เคยทำงานหนักจะไปทำงานที่โรงครัวได้อย่างไร”

            “ไม่เคยก็เรียนรู้ได้” เรื่องเข้าครัวเป็นเรื่องง่ายสำหรับนางมาก ตั้งแต่เล็กจนโตนางทำงานบ้านเองมาตลอด รวมถึงทำกับข้าวด้วย

            “องค์หญิง ท่านไม่โกรธเขาสักนิดเลยหรือเจ้าคะ” บทเจ้านายจะนิ่งนางก็นิ่งสงบมากจริง ๆ จนบางครั้งเจียวฝางยังเผลอคิดไปว่า นี่ใช่องค์หญิงใหญ่คนเดิมของนางหรือไม่

            “ข้ามีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา” หากทำตัวบุ่มบ่ามเขาอาจจะฆ่านางทิ้งก็ได้ การที่เขาทำเช่นนี้เขาอาจจะแค่ลองใจ หรือไม่ก็บีบบังคับให้นางปลิดชีพตนเองเสีย นางแค่นยิ้มในใจ ฝันไปเถอะท่านอ๋อง ข้าตายมาชาติหนึ่งแล้ว จะยอมตายง่าย ๆ ได้อย่างไร

            ปลายยามอิ๋นฉินมี่ก็ต้องลุกไปทำงานที่โรงครัวแล้ว แต่ก็ไม่ใช่เรื่องลำบากสำหรับนางเพราะปกติฉินมี่ก็ตื่นมายามนี้เพื่อออกกำลังกายอยู่แล้ว แต่หลังจากนี้นางคงเปลี่ยนเวลาออกกำลังกายมาเป็นตอนเย็น

            มาถึงที่โรงครัวพ่อครัวหูทำความเคารพฉินมี่อย่างนอบน้อม ถึงแม้เว่ยอ๋องจะมีคำสั่งให้คนในจวนห้ามเรียกขานนางว่าพระชายาก็ตาม

            พ่อครัวหูพูดกับนางว่า “แม่นางฉิน ท่านแค่ยืนดูเฉย ๆ ก็พอขอรับ” แค่ตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังทันไม่สว่างก็ถือว่าลำบากนางมากแล้ว เขาจะกล้าใช้งานนางได้อย่างไร

            แต่สาวใช้ซูลี่ที่ยืนมองอยู่ด้านข้างกลับแย้งขึ้นว่า “ได้อย่างไรกัน วันนี้ท่านอ๋องมีคำสั่งมาว่าต้องให้แม่นางฉินทำอาหารให้ท่านอ๋องทาน และห้ามใครช่วยนางเป็นอันขาด” นางกล่าวด้วยท่าทางอวดดีและไม่เกรงกลัวต่อฉินมี่แม้แต่น้อย แถมยังนึกเหยียดหยามในใจ นี่หรือคือพระชายาคนใหม่ สุดท้ายก็ได้เป็นเพียงสาวใช้ ถึงอย่างไรในใจของเว่ยอ๋องก็มีเพียงเจ้านายของนางเท่านั้น ซูลี่นึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

            ฉินมี่ปรายตามองซูลี่เล็กน้อย แต่ไม่ได้ใส่ใจ เอ่ยกับพ่อครัวอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “ทำตามที่นางว่าเถิด” ฉินมี่ทราบดีว่าซูลี่คือสาวใช้ที่เซียวเหิงส่งมา

            “ขอรับ”

            “ปกติมื้อเช้าท่านอ๋องทานสิ่งใด” ฉินมี่ถาม

            “มักเป็นอาหารที่ย่อยง่ายจำพวกโจ๊กหรือข้าวต้มขอรับ ช่วงหลังมานี้ท่านอ๋องมักไม่ค่อยเจริญอาหาร ทำอะไรไปท่านอ๋องก็กินได้น้อยขอรับ”

            “เมื่อวานท่านอ๋องกินอะไร”

            “โจ๊กไข่ขอรับ”

            ฉินมี่จึงถามพ่อครัวว่า “มีปลากะพงหรือไม่”

            “มีขอรับ แต่ท่านอ๋องไม่ค่อยชอบทานปลา บอกว่ามันมีกลิ่นคาวขอรับ”

            “วันนี้ข้าจะทำโจ๊กปลาให้ท่านอ๋อง”

            “แต่ว่า… แม่นางฉินอาจจะโดนท่านอ๋องตำหนิได้นะขอรับ” พ่อครัวหูพูดออกด้วยความห่วงใย

            “ไม่เป็นไร ทำตามที่ข้าบอกเถิด”

            “ขอรับ”

            พ่อครัวหูรับคำแล้วจึงให้นางเริ่มทำตั้งแต่การก่อไฟทำโจ๊กปลา ฉินมี่จัดการก่อไฟเองขึ้นมาสองเตาโดยไม่ต้องให้พ่อครัวสอน เจียวฝางเองยังประหลาดใจที่เจ้านายทำสิ่งนี้เป็น

            อันดับแรกฉินมี่ต้องหุงข้าวก่อน จากนั้นจึงทำน้ำซุปโดยการต้มจากกระดูกปลาและโครงไก่

            “แม่นางฉินโจ๊กปลาไม่ได้ทำเช่นนี้นะขอรับ” ปกติพ่อครัวไม่ได้ทำโจ๊กเช่นนี้ เหตุใดนางไม่ต้มข้าวใส่น้ำเปล่าไปเลย แล้วเหตุใดทำโจ๊กปลาต้องต้มโครงไก่ลงไปด้วย

            “สูตรนี้อร่อยกว่า” เพราะน้ำซุปสูตรที่นางทำจะทำให้โจ๊กมีรสหวานอย่างธรรมชาติ

            “ขอรับ”

            พ่อครัวหูรับคำแล้วก็ผละไปทำอาหารให้คนในจวนต่อ แต่สายตายังคอยมองมาที่ฉินมี่ตลอด ภายในใจนึกชื่นชมนางอยู่มาก เป็นถึงองค์หญิงแต่กลับทำอาหารอยู่ในโรงครัวได้อย่างชำนาญเช่นนี้

            เมื่อข้าวสุกแล้วฉินมี่ให้เจียวฝางนำไปบด จากนั้นจึงนำมาต้มในน้ำซุปอีกครั้ง เช่นนี้จะทำให้ได้เนื้อโจ๊กที่เนียนนุ่มกว่าการต้มข้าวกับน้ำเปล่าแล้วค่อยเคี่ยวทีหลัง และเพราะไม่อยากให้เห็ดหอมเละจนเกินไปนางจึงใส่ในขั้นตอนนี้ ไม่ได้ใส่พร้อมกับตอนทำน้ำซุป

            ต่อจากนั้นจึงนำปลาไปนาบกับกระทะให้พอเหลืองทำให้ช่วยลดกลิ่นคาว และเพิ่มเนื้อสัมผัส เจียวกระเทียมพอเหลือง ซอยขิงและผักชีเตรียมไว้

            นอกจากนั้นยังมีเกี๊ยวนึ่ง ผักดองเค็มเตรียมไว้เป็นเครื่องเคียง

            ฉินมี่ตักโจ๊กใส่ชาม เติมชิ้นปลา ขิงแก่ซอยฝอยและผักชีลงไป ส่วนกระเทียมเจียวนางแยกไว้ในถ้วยเล็กให้ต่างหากเพราะอยากให้กระเทียมเจียวยังคงความกรอบเอาไว้ กลิ่นโจ๊กปลาหอมฟุ้งไปทั่วห้องครัว ทุกคนต่างกลืนน้ำลายไปหลายอึก คนงานที่อยู่ในนั้นไม่อยากเชื่อสายตาเลยว่าองค์หญิงอย่างนางจะทำอาหารเป็น แถมยังทำได้น่ากินอีกด้วย

            “เสร็จแล้ว นำไปให้ท่านอ๋องได้เลย” ฉินมี่บอกซูลี่

            ซูลี่เบะปากเล็กน้อย “ก็ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ หากข้านำไปให้ท่านอ๋องแล้ว ท่านอ๋องสั่งให้นำมาเททิ้งก็อย่าโทษข้าก็แล้วกัน” ถึงแม้ในใจจะรู้สึกประหลาดใจกับการทำอาหารของฉินมี่อยู่มาก แต่ซูลี่ก็กล่าวออกคล้ายไม่ใส่ใจ หากเป็นไปได้นางอยากบอกเล่าเรื่องนี้ให้อดีตผู้เป็นนายได้ทราบด้วยซ้ำว่าองค์หญิงแคว้นฉินทำอาหารได้คล่องกว่าเจ้านายของนางเสียอีก แต่ปัญหาคือนางไม่รู้ว่าผู้เป็นนายอยู่ที่ใด จึงไม่สามารถบอกนางได้

            “ยกออกไปเถิด” ฉินมี่ไม่ชอบคนพูดมากจึงพูดตัดบทนางเช่นนั้น