บทที่ 2.1 ไม่ชอบสิแปลก

"โมจะไม่เรียนต่อ" คำสั้น ๆ หลุดออกมาจากปากแตงโมตรงหน้าห้องพักฟื้นโรงพยาบาลเอกชน ทำลายความเงียบที่อึดอัดของคนสองคนลงในพริบตา

"พูดอะไรของโม" ลูกพีชหันขวับไปมองทันที คิ้วเรียงสวยขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

"โมอยากออกไปทำงานช่วยพีช" เสียงของน้องสาวหนักแน่นกว่าที่คิด แต่ดวงตาของเธอกลับสั่นไหว

 "ค่าผ่าตัดตั้งเกือบล้าน พีชจะหาเงินจากไหน แล้วยังเพิ่งถูกไล่ออกจากต้นสังกัด งานละครก็โดนปลดเพราะข่าวนั่นอีก" ลูกพีชเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะน้องสาวอย่างเอ็นดู

"แล้วเด็กเพิ่งจบ ม.6 จะไปหางานอะไรช่วยได้ล่ะฮื้ม" เธอพูดเสียงเบาแต่หนักแน่น 

"แค่หนึ่งอาทิตย์กับเงินเกือบล้าน ต่อให้โมทำงานทั้งวันทั้งคืนก็ไม่มีทางได้" แตงโมเม้มปากแน่น ก้มหน้าลงอย่างไม่พอใจตัวเองเพราะรู้ว่าพี่สาวพูดถูกทุกคำ

"โมฟังพีชนะ โมต้องตั้งใจสอบเข้ามหาวิทยาลัย พีชกันเงินค่าเทอมโมไว้แล้ว เข้าใจไหม"

"แต่พีชจะหาเงินจากไหน" เสียงถามเบาจนแทบเป็นลมหายใจ

ลูกพีชนิ่งไป ก่อนจะตอบออกมาตรง ๆ

"ตอนนี้พีชก็ยังไม่รู้เหมือนกัน" ชีวิตที่เคยพอประคองไปได้กำลังพังลงพร้อมกันทุกด้าน งานในวงการที่เคยมี แม้ไม่หวือหวาแต่ก็พอเลี้ยงตัวเองได้ ตอนนี้กลับหายไปแทบหมดเพราะข่าว เงินเก็บก้อนสุดท้ายก็เพิ่งนำไปปิดหนี้บ้านที่ติดจำนอง

ตอนนี้ในบัญชีของเธอแทบไม่เหลือถึงหกหลักด้วยซ้ำ และเงินก้อนนั้นก็เป็นส่วนที่เธอกันไว้ให้แตงโมสำหรับค่าเทอมมหาวิทยาลัยเทอมหน้า 

"หรือเราเปลี่ยนไปโรงพยาบาลรัฐดีไหม หรือเลือกการผ่าตัดธรรมดาแทนก็ได้" แตงโมเสนออีกทางอย่างลังเล 

ขณะที่ลูกพีชส่ายหน้าเบา ๆ 

"โรงพยาบาลรัฐค่ารักษาถูกกว่าก็จริง แต่คิวมันยาวเกินไป แม่รอไม่ไหวหรอกโม อีกอย่างหมอบอกว่าก้อนอยู่ลึก และอยู่ใกล้โครงสร้างสำคัญในปอด การผ่าตัดแบบธรรมดามันเสี่ยงเกินไป พีชไม่อยากเสียแม่ไปอีกคน" น้ำเสียงเธอแผ่วลงในประโยคสุดท้าย

"หรือเราจะขายบะ-" แตงโมอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

"ไม่โม ไม่เด็ดขาด" ลูกพีชสวนขึ้นโดยไม่ปล่อยให้น้องพูดจบ เพราะรู้ดีว่าคำถัดไปคืออะไร

แตงโมกลืนคำพูดกลับลงคออย่างเข้าใจ

บ้านหลังนั้นไม่ใช่แค่ทรัพย์สิน แต่มันคือความทรงจำสุดท้ายของแม่กับยาย เป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่จากครอบครัวในวันที่ทุกอย่างพังไปหมด เธอจะไม่ยอมแลกมันกับเงินเด็ดขาด

"โมเชื่อใจพีชนะ ยังไงพีชก็จะหาเงินมาผ่าตัดให้แม่ได้ทัน เราจะได้กลับมาอยู่กันสามคนเหมือนเดิม" ลูกพีชเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น

"อื้ม พีชอยากให้โมช่วยอะไร พีชบอกโมนะ โมมีพี่สาวคนเดียวรู้ไหม" แตงโมสวมกอดพี่สาวไว้แน่น 

"รู้แล้ว ตอนนี้เข้าไปดูแลแม่ก่อนนะ เดี๋ยวพีชจะลองปรึกษาพี่มายด์ก่อน เผื่อจะยังพอหาทางออกได้" แตงโมพยักหน้าทันที แล้วผลักประตูห้องพักฟื้นเข้าไป

ส่วนลูกพีชยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหามายด์ รุ่นพี่ในวงการและผู้จัดการส่วนตัวที่เคยดูแลเธออย่างใกล้ชิด ความหวังเพียงเส้นเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้

"พี่มายด์ ช่วยตอบรับรายการคุยแซ่บให้พีชหน่อยนะ" ทันทีที่ปลายสายกดรับเธอก็ไม่รีรอที่จะเอ่ยออกไป 

ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาทีก่อนจะตอบกลับมา

 (แกว่าไงนะ เอาจริงเหรอ) น้ำเสียงของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความตกใจ เพราะในจังหวะที่กระแสลบกำลังแรง ไม่มีใครอยากพาตัวเองเข้าไปอยู่กลางพายุข่าว

"ค่ะ พีชต้องใช้เงิน" แต่นั่นมันไม่ใช่สำหรับคนหมดทางเลือกอย่างเธอ 

 (แต่มันจะยิ่งโดนขุด โดนถามแรงกว่านี้อีกนะ) ลูกพีชหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่ออย่างนิ่ง ๆ

"พีชไม่มีทางเลือกแล้ว"

 (ก็ได้…ถ้าแกตัดสินใจแล้ว พี่จะจัดให้ แต่ระวังตัวด้วยนะ ข่าวแกกำลังฮอต นักข่าวคงไปดักรอเต็มแน่) 

"ขอบคุณค่ะพี่มายด์"

สามชั่วโมงต่อมา ในที่สุดลูกพีชก็เดินทางมาถึงสตูดิโอถ่ายทำแห่งหนึ่ง

ทันทีที่เธอก้าวผ่านประตูเข้าไปในโซนของรายการ สายตานับสิบคู่ก็หันมามองพร้อมกันราวกับนัดหมาย ทั้งทีมงาน ช่างกล้อง และคนเบื้องหลังต่างหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ชั่วครู่ เพื่อมองแขกรับเชิญของวันด้วยแววตาที่ปะปนกันทั้งอยากรู้อยากเห็นและกระหายข่าว

"พร้อมนะคะ" เสียงพิธีกรหญิงที่ขึ้นชื่อเรื่องความตรงไปตรงมาและไม่ไว้หน้าใครดังขึ้นข้างตัวเธอ

ลูกพีชพยักหน้าเบา ๆ เป็นการตอบรับ

ไฟสปอตไลต์จึงสาดลงมาในวินาทีถัดไป กล้องเคลื่อนเข้าหา และสัญญาณเปิดรายการก็เริ่มต้นขึ้นพอดี

"หลายคนกำลังสงสัยกันมากนะคะ กับข่าวนางเอกตกอับถูกไล่ออกจากต้นสังกัด ถูกแฉว่าควงไฮโซ 'ม.' ทั้งที่อีกฝ่ายมีแฟนอยู่แล้ว ซึ่งก็คือคุณลูกพีชกับไฮโซเมษ" พิธีกรหยุดพักนิดหนึ่งก่อนจะหันมาสบตาแขกรับเชิญตรง ๆ

"คุณลูกพีชมีความคิดเห็นกับเรื่องนี้ยังไงคะ" คำถามแรกพุ่งตรงเป้าอย่างไม่อ้อมค้อม ลูกพีชไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อย เธอคาดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าอย่างไรเนื้อหารายการคืนนี้ก็หนีไม่พ้นเรื่องนี้ มันคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอถูกเชิญมา ทั้งที่ก่อนหน้ารายการพวกนี้แทบไม่เคยให้ความสนใจเธอเลยสักนิดเดียว