พันธนาการรักมาเฟียร้าย

พันธนาการรักมาเฟียร้าย

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Oleh:  ต้นอ้อTamat
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
36Bab
947Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"บอกลาโลกที่แสนสดใสของเธอได้เลย" "แกมันโง่คริสเตียน! นายมันไอ้คนหน้าโง่ไม่หาความจริงเรื่องนี้ ฮึก" โมนาเอ่ยทั้งน้ำตาคับแค้นเครียดแค้นคนที่กระทำป่าเถื่อนกับเธอยิ่งนัก "หึ!" คริสเตียนหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วกดปลายกระบอกปืนใส่หัวโมนา "เธอควรจะกลัวความตายนะโมนา" คริสเตียนกระซิบข้างใบหูหอมกรุ่นของหญิงสาว "ยิงเลยสิ เก่งกับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันแล้วดูยิ่งใหญ่แกก็ทำเลย ฉันขอสาปแช่งให้แกตกนรกหมกไหม้" "ปากดี! ฆ่าเธอเสร็จฉันก็จะไปฆ่าพ่อแม่เธอ" "อยากจะฆ่าก็ฆ่าแค่ฉัน" "หึ!" "ฆ่าฉันคนเดียวก็พอ ฮึก อย่ายุ่งกับพ่อแม่ของฉัน ให้ฉันตายคนเดียวก็พอ" "หึ ดูเหมือนว่าความตายที่ฉันจะมอบให้ มันไม่ใช่ทางออกของทุกอย่างสินะ" คริสเตียนปล่อยมือที่กำผมของโมนาแล้วดันร่างเธอประชิดกำแพง เขาส่งรอยยิ้มร้ายกาจให้ในขณะที่หญิงสาวร่างกายเริ่มสั่นเทา "แต่ถ้าฉันทำบางอย่าง..." คริสเตียนเว้นวรรคพร้อมกับจ้องไปที่ดวงหน้าแล้วเลื่อนต่ำไปที่เนินอก "มันคงจะรู้สึกทรมานยิ่งกว่าตาย"

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

After Ethan deleted the photo, he handed Emma’s phone back to her.

“Go through the rest and delete any you don’t want.”

Before Emma could open the album, an email notification appeared across the screen.

Thank you for your interest. After careful consideration...

She had not gotten the job.

Emma’s eyes filled instantly.

“Maybe I’m just not good enough,” she whispered. “I’ve applied everywhere, and nobody wants me.”

Mom pulled her into her arms.

“That’s not true. You did everything right. The job market is terrible right now.”

Then she glanced at me.

“Natalie chose such a specialized degree that we expected her job search to be difficult. But you? You have the personality companies are looking for. That recruiter clearly didn’t know what he was doing.”

I stood a few feet away, still wearing my graduation gown.

I had said nothing.

Yet somehow, I had once again become the example they used to make Emma feel better.

For years, I had wondered whether Emma was their biological daughter, and I wasn’t.

Unfortunately, we were twins.

We had the same dark hair, the same gray eyes, and nearly identical faces. No DNA test was needed to prove that we belonged to the same family.

So I searched for another explanation.

Maybe I was harder to love.

Maybe I wasn’t smart enough, sweet enough, or charming enough.

I worked harder. I stopped complaining. I became the daughter who never caused trouble and never asked for help.

By the time I had enough achievements to make them proud, I finally understood.

It had never been about what Emma deserved.

Loving Emma first was simply a habit.

So was overlooking me.

Ethan lowered his voice as he comforted her. Dad stepped away from us and pulled out his phone.

He called an old college friend who worked in HR at Westbridge Technologies.

“Hey, Mark. It’s Daniel Bennett,” he said warmly. “My daughter just graduated, and I was hoping you could take a look at her résumé.”

A few minutes later, he ended the call with a satisfied smile.

“Send me your résumé tonight, Emma. Mark said he’ll make sure it gets in front of the right hiring manager. Your first job matters. You shouldn’t have to settle for some tiny company no one’s heard of.”

Emma always had a safety net beneath her.

She only had to stumble, and everyone rushed to catch her.

During our freshman year, she failed a required economics course.

Mom found a senior from the same department to tutor her at a hundred and fifty dollars an hour. She paid for twenty sessions in advance.

That same semester, I earned the highest grade in one of my materials engineering courses.

I sent Mom a screenshot, hoping she might tell me she was proud.

Instead, she called me.

“Emma just told us she failed her midterm,” she said. “Did you really have to send this today?”

“I didn’t know.”

“You’re her sister, Natalie. Try to read the room. Not everything has to be a competition.”

After that, I stopped sending my grades home.

Junior year, I collapsed outside the engineering building with pain so severe I could barely stand.

I called Ethan.

I had never asked him for help before. That day, all I needed was a ride to the emergency room.

He went quiet.

“Emma has a presentation tomorrow,” he finally said. “She’s having a panic attack, and I promised I’d help her rehearse.”

I pressed one hand against my stomach and struggled to breathe.

“Ethan, I can’t walk.”

“Nat, you’ve always been able to take care of yourself. Can you call an Uber? I’ll check on you later.”

In the end, it was my Uber driver who took one look at my pale face and came around to help me out of the car. He walked me into the ER and stayed until a nurse brought me a wheelchair.

A stranger had understood that I needed help.

My boyfriend had decided I could manage alone.

Maybe I had been independent for too long.

Once people became used to your silence, they started believing nothing could hurt you.

Much later, Mom finally remembered to ask about my plans.

“Have you applied anywhere yet, Natalie?”

I opened my mouth, but Dad waved the question away.

“She’ll figure something out. With a degree that specialized, she can’t expect too much right out of college.”

Ryan glanced at me.

“Just take whatever you can get. You don’t want to be living with Mom and Dad six months from now.”

Ethan even offered to ask if his company had any receptionist openings.

He sounded sincere, as though he had truly considered my future.

I lowered my eyes and opened the offer waiting on my phone.

Cascadia Advanced Materials Institute

Aerospace Materials Program — Seattle, Washington

The position was prestigious, the salary was more than I had dared to expect, and the work was exactly what I had spent four years preparing to do.

It was also nearly three thousand miles from home.

The offer had been sitting unsigned for seven days.

I had told myself I needed time to think.

The truth was, I had been waiting.

Waiting for Mom to ask where I wanted to live.

Waiting for Dad to sit down with me and help me plan my future, the way he had with Emma.

Waiting for Ethan to remember that we had promised to build a life in the same city after graduation.

With six hours left before the offer expired, no one had asked me anything.

Worse, they had already decided I had no future worth asking about.

I pressed Accept.

A message appeared on the screen.

Welcome to Cascadia, Natalie Bennett. We’re excited to have you on our team.

Please report to our Seattle campus in three days.

Great.

The first sincere welcome I received on graduation day came from nearly three thousand miles away.

I looked at the happy family gathered around Emma. They looked perfectly complete without me.

I booked a flight to Seattle that left in three days.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
36 Bab
บทนำ
บทนำเครื่องบินสุดหรูจอดสนิทพร้อมกับร่างกำยำก้าวเดินลงจากเครื่องบินส่วนตัว มือหนาของชายหนุ่ม​ถอดแว่นตาสีดำกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ​ แดดแสนร้อนระอุทำเอาลูกน้องคนสนิทนามว่าพีระรีบหยิบร่มออกมากางบังแดดให้ผู้เป็นนาย“ของพร้อมแล้วใช่ไหม?” คริสเตียน​ตวัดสายตาคมแล้วเอ่ยถามผู้เป็นลูกน้อง“ครับ” ภิภพพยักหน้า​รับคำพร้อมกับก้มหน้า เขาไม่ค่อยกล้าที่จะสบสายตาผู้เป็นนายสักเท่าไหร่ ใบหน้าเเสนเหี้ยมโหดนั้นยิ้มปีล่ะครั้งก็ว่าได้ แต่จะมียิ้มบ้างก็เพียงแค่แสยะยิ้มเท่านั้นคริสเตียน​ ดำรงค์​พงษ์​เมธา​ ทายาทตระกูลชื่อดัง มาเฟียที่โหดร้ายที่สุดของประเทศ​ เจ้าของธุร​กิจสีขาวสีเทาสีดำและร่ำรวย​อันดับต้น ๆ ของเมืองไทยก็ว่าได้ตระกูล​ของเขามีธุรกิจมากมาย คริสโตเฟอร์​อลิสผู้เป็นพี่ชายพี่สาวฝาแฝดทั้งสองดูแลธุรกิจ​สีขาว คริส​ดูแลเกี่ยวกับการค้าอาวุธ​ ส่วนเขาดูแลเรื่องการผลิต​หัวเชื้อยา ยาที่ทำให้คนเพลิดเพลิน​ยิ่งเสพก็ยิ่งติดแต่ไม่ถึงตาย นั่นคือยาพีที่สกัดมาจากใบของเมล็ดบีบีสีดำมันจะอยากเสพอยากสนุกแต่ถ้าขาดก็จะรู้สึกหิว แต่ต่อให้หาสิ่งมาเติมเต็ม​ คุณ​ก็จะไม่รู้สึกอิ่มหรือรู้สึกถูก​เติมเต็ม​ถ้าคุณ​ไม่ได้เสพมัน ถ้า
Baca selengkapnya
Chapter 1
Chapter 1ครืด!ครืด!เสียงสมาร์ทโฟนราคาแพงแผดเสียงร้องดังขึ้น วิคเตอร์ทำหน้ายู่พร้อมกับใช้มือควานหาโทรศัพท์ที่กำลังมีสายเรียกเข้าอยู่บนหัวเตียง“ฮัลโหล” วิคเตอร์กลอกเสียงแล้วขยี้ตาตัวเองเบา ๆ(พ่อคะ อลิซกับคริสโตเฟอร์ถึงสนามบินแล้วนะคะ) น้ำเสียงหวานใสเอ่ยกลับมา ทำเอาวิคเตอร์ดีดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างดีใจ“ลูกมาไทยทำไมไม่บอกพ่อตั้งแต่ทีแรกล่ะลูก พ่อจะได้ให้ลูกน้องหไปรอรับ ตอนนี้ลูกน้องพ่อก็ให้ไปทำงานสำคัญ มีเหลืออยู่แค่ไม่กี่คนเอง แล้วไอ้คนที่เหลือมันก็ต้องเตรียมของล็อตใหม่เอาไว้ไปส่งให้กับลูกค้า ส่วนที่ว่างสุดก็แก่แล้ว”(ตอนแรกงานบริษัทมันเยอะน่ะค่ะ แต่พอเคลียร์งานเสร็จเรียบร้อยเราสองคนก็เลยอยากจะกลับมาหาพ่อกับแม่ค่ะ แต่ถ้าพ่อกับแม่ไม่สะดวกที่จะให้ใครมารับ อลิซกับคริสโตเฟอร์เราไปที่บ้านเองก็ได้ค่ะ)“งั้นพ่อจะไปรับลูกเอง รอพ่อแป๊บเดียวก็ถึงลูกรออยู่นั่นแหละไม่ต้องออกมาจากสนามบินนะ เดี๋ยวพ่อจะไปหาเอง”(ค่ะ) วิคเตอร์กดวางสายก่อน ท่อนขาแกร่งตวัดลงพื้นแล้วลุกขึ้นเต็มความสูง เขาปรายตามองกระจกที่สะท้อนร่างของตนเอง ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะอายุเลขสี่เลขห้าแล้ว แต่ร่างกายใบหน้าของเขายังคมเข้มไม่ไ
Baca selengkapnya
Chapter 2
Chapter 2“ไอ้พวกระยำ!” วิคเตอร์เอ่ยอย่างเคียดแค้น เขาไม่เคยรู้จักบุรุษตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรด้วยทั้งนั้น หรือว่าจะเป็นลูกน้องคู่อริ“มึงเป็นคนของตระกูลมังกรฟ้าใช่ไหม?” การินหัวเราะเมื่อได้ยินคำถามของวิคเตอร์ ลูกน้อยอีกสี่คนลงจากรถตามมาสมทบ“ถ้ากูตอบว่าไม่ล่ะ”“ถ้าไม่ใช่ แล้วมึงเป็นคนของใคร ศัตรูที่กูมีก็เห็นจะเป็นตระกูลมังกรฟ้า ถ้าไม่ใช่แล้วคนที่ให้มึงมาเก็บพวกกูคือใคร” วิคเตอร์ถามเสียงเข้มพลางกระชับอ้อมแขนกอดรัดภรรยาให้แน่นมากกว่าเดิม“มึงก็คิดสิ ว่ามึงกับลูกมึงสร้างศัตรูที่ไหนบ้าง คนอย่างมึงมีศัตรูเยอะจะตาย คงคิดไม่ออกสินะว่าเคยทำชั่วอะไรกับใครไว้บ้าง”“ไอ้คนระยำ”“อย่าพูดมาก มึงตายซะเถอะ!”ปัง!ปัง! เสียงปืนดังกึกก้องเมื่อพลกับสมยิงใส่ชายที่กำลังพล่ามอยู่เมื่อครู่และลูกน้องอีกสี่คนต้องหลบไปอีกทาง“ไอ้พล มึงระวังตัวด้วย”“กูไม่กลัวตายหรอก ตอนนี้รถของมันสตาร์ทเครื่องอยู่มึงต้องรีบพาเจ้านายขึ้นรถของมันแล้วพาไปโรงพยาบาล เราจะรอแบบนี้ไม่ได้ รถพยาบาลไม่มาง่ายแน่ ๆ เดี๋ยวกูจะยิงคุ้มกันให้เอง”“ไม่ได้นะไอ้พล ถ้าจะไปเราก็ต้องไปด้วยกัน”“ชีวิตนายสำคัญกว่า ถ้าเกิดว่ากู
Baca selengkapnya
Chapter 3
Chapter 3สนามบินสุวรรณภูมิร่างสูงลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในสนามบิน ลูกน้องคนสนิทรีบหยิบสูทแล้ววิ่งตามผู้เป็นเจ้านาย“นายครับ”“อะไร?” คริสเตียนหันมาจ้องมองภิภพที่รีบวิ่งตามเขา“ใส่สูทตัวใหม่หน่อยครับนาย เลือดเต็มเสื้อไปหมด ผมกลัวคนที่มองนายจะแตกตื่นกัน”“ไม่จำเป็นที่กูจะต้องสน มันจะแตกตื่นไม่แตกตื่นก็เรื่องของมัน” ว่าจบเขาก็เดินเข้าไป ไม่สนใจที่จะสวมใส่สูทที่ลูกน้องเอามาให้เลยแม้แต่น้อย“คริสเตียน” อลิซโบกมือหย๋อย ๆ ให้น้องชาย“แล้วพ่อล่ะ?” คริสโตเฟอร์กวาดสายตามองหา ก่อนจะมาสะดุดกับเสื้อที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของผู้เป็นน้องชาย “พ่อบอกจะมารับ แล้วทำไมเป็นมึงมาได้ล่ะ? แล้วมึงไปทำอะไรมาวะเนี่ย เลือดโชกไปหมด”“พ่อไม่ว่างมา มีธุระด่วน ส่วนกูก็ไปทำงานเหมือนเดิมของกูทุก ๆ วันนั้นแหละ ส่วนเลือดบนเสื้อไม่ใช่เลือดกูแต่เป็นเลือดของคนสารเลว มึงไม่ต้องถามนะว่ามันเป็นใคร?”“อืม ไม่อยากบอกกูก็จะไม่เซ้าซี้ พอดีไม่อยากจะยุ่งเรื่องของใครสักเท่าไหร่หรอก”“รู้ไหมว่าไม่เจอกันนานฉันโคตรจะคิดถึงคริสเตียนกับคริสมาก ๆ เลย” อลิซเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสฉีกยิ้มให้กับผู้เป็นน้องชายแต่ทว่า ชายหนุ่มกลับไม่ยิ้มตอบแม้แต
Baca selengkapnya
Chapter 4
Chapter 4คริสเตียนจ้องมองบิดาที่กำลังนั่งกุมมือมารดาของเขา แล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟา“เซ...เจ็บหรือเปล่า?” วิคเตอร์เอ่ยถามเสียงเบาพร้อมกับจูบที่มือเล็กอย่างอ่อนโยน“ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวก็หาย มึงต้องใจเย็น ๆ นะวิคเตอร์”“กูรู้ว่าควรใจเย็น แต่กูกลัว”“มึงอย่ากลัว มาถึงขั้นนี้ทุกอย่างต้องดำเนินต่อไป แล้วไอ้สองตัวนั้นหายไปไหนวะ”“ใคร?”“ไอ้สมกับไอ้พล”“เห็นว่าจะไปเอาเสื้อผ้ามาผลัดเปลี่ยน กูก็เลยให้ไปยกเลิกการส่งของพรุ่งนี้ให้หมดด้วย ถ้ามึงมีอะไรไปทำก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวพวกกูดูแลกันเองขอบใจที่ไปรับกู”“เราเป็นพี่น้องกัน มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกัน มึงอย่างคิดมากกูจะกลับไปหาน้ำค้างก่อน เดี๋ยวสาย ๆ กูจะมาอีกรอบ”“อืม” วิคเตอร์พยักหน้า พายุเดินไปตบบ่าผู้เป็นพี่ชายแล้วเดินออกไปจากห้อง คริสเตียนมองบิดาที่ตัวสั่นเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ใกล้ ๆ เขารู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยที่มารดาเป็นแบบนี้ แต่จะให้ฟูมฟายมันก็คงไม่เกิดประโยชน์อะไรนัยน์ตาคมหันไปจ้องบิดาที่กำลังร้องไห้ก้มหน้าซ่อนน้ำที่หยดลงบนมือของมารดา มันเป็นอะไรที่แปลกมากในความรู้สึก ท่านไม่เคยแสดงด้านนี้ให้เขาได้เห็นตั้งแต่เล็กจนโต“พ่อครับ...” เขาเจ
Baca selengkapnya
Chapter 5
Chapter 5ปัง!ปัง!ปัง!“อ้ากกก!!” ร่างชายชุดดำถูกกระสุนพุ่งเข้าใส่ถึงกับล้มตายลง คริสรีบวิ่งไปอีกทางแล้วเปิดฉากยิงใส่ลูกน้องของเอกพงศ์อย่างบ้าคลั่ง ใครที่มันกล้าลองดีกับพวกเขารับรองว่าไม่ตายดี“พวกมึงเป็นบ้าอะไรกัน พวกกูไปทำอะไรให้พวกมึง พวกมึงถึงได้เป็นบ้ามาถล่มพวกกูอยู่แบบนี้” ลูกน้องคนสนิทของเอกพงษ์ตะโกนด่าคริสเตียน“มึงไม่ได้ทำหรอก แต่นายมึงทำ”“นายกูไปทำอะไรให้พวกมึง ตอนนี้นายไม่เคยสั่งให้พวกกูไปทำอะไรที่เกี่ยวกับตระกูลของพวกมึงเลย ถ้านายกูทำจริงทำไมพวกกูจะไม่รู้”“กูไม่สน ทำแม่กูเจ็บปางตายกูจะฆ่าล้างโคตรพวกมัน”“ไอ้ระยำ”“ไอ้พวกหมากระจอกอย่ามาเห่ากับกู”ปัง!ปัง!เสียงปืนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ คริสเตียนยิงลูกน้องของเอกพงศ์ล้มลงกับพื้น ส่วนลูกน้องคนสนิทของเขาก็ทำงานอย่างดีเยี่ยม“อ้ากกก!!”ปัง!ปัง!ปัง!“เอาระเบิดปาใส่มันเลย” พีระตะโกนภิภพยิ้มแล้วดึงสลักระเบิดใส่เข้าไปในคฤหาสน์ตู้ม!!เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เอกพงศ์กับภรรยาวิ่งหลบไปอีกทาง ส่วนพวกคนใช้หนีตายกันอลม่าน“อย่าคิดว่าพวกมึงจะรอด” คริสเตียนวิ่งฝ่าคมกระสุนเข้าไปในบ้านเขากวาดสายตามองหาเอกพงศ์กับครอบครัว เขาจำได้ว่าอลิสเค
Baca selengkapnya
Chapter 6
Chapter 6“เร็ว ๆ ๆ”“ไม่ ๆ ๆ ๆ” คะน้าส่ายหน้าปฏิเสธ นี่เธอกำลังเจอเรื่องบ้าอะไรอยู่เนี่ย“ขับชนมันเลยสิ” เอกพงศ์ตะเบ็งเสียงดังลั่น คริสย่างสามขุมมาเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้เขาสติแตก “ถ้าช้าไม่ว่าจะเป็นเธอฉันภรรยาของฉันเราจะไม่รอดกันสักคน แต่ถ้าจะขับชนมันอย่างน้อยเราก็มีโอกาสรอด”“เขาแค่เอาปืนมาขู่ เขาไม่กล้ายิงหรอก” คะน้าเอ่ยอย่างกล้าๆกลัว ๆ ถ้าชนแล้วโดนจับเธอคงจะโดนพี่สาวบ่นหูดับเป็นแน่ พี่สาวเธอยิ่งเป็นคนปากจัดถ้าได้ด่าสามวันก็ไม่จบปัง!“กรี๊ด!”กระสุนหนึ่งนัดพุ่งเข้ามา เอกพงศ์กับภรรยาหลบอย่างรู้งาน ส่วนคะน้ายังอ้าปากเหวอมองการกระทำชายที่เดินตรงมาอย่างตกใจ“ไอ้บ้าแกทำรถพี่ฉัน”บรืน!! คะน้าเหยียบคันเร่งอย่างแรง แล้วขับพุ่งทะยานเข้าชนทันที ไวเท่าความคิด คริสหลบแล้วลั่นกระสั่นใส่รถ“อ้ากกก!!” กระสุนพุ่งเข้าที่ต้นขาเอกพงศ์ทำให้เขาเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มือหนากุมต้นขาเอาไว้มองคะน้าที่ขับรถด้วยความเร็วสูง“ต้องหนีให้พ้นนะ ถ้าไม่พ้นเราจะตายกันหมด”“ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องพูดย้ำตลอดก็ได้ ตอนนี้ฉันจะพาคุณไปส่งโรงพยาบาล”“ไปโรงพยาบาลไม่ได้ ไอ้คริสกับไอ้คริสเตียนมันตามล่าพวกฉันแน่ ช่วยพวกฉันแล้วก็ช
Baca selengkapnya
Chapter 7
Chapter 7“บอกลาโลกที่แสนสดใสของเธอได้เลย”“แกมันโง่คริสเตียน! นายมันไอ้คนหน้าโง่ไม่หาความจริงเรื่องนี้ ฮึก” โมนาเอ่ยทั้งน้ำตาคับแค้นเคียดแค้นคนที่กระทำป่าเถื่อนกับเธอยิ่งนัก“หึ!” คริสเตียนหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วกดปลายกระบอกปืนใส่หัวโมนา “เธอควรจะกลัวความตายนะโมนา” คริสเตียนกระซิบข้างใบหูหอมกรุ่นของหญิงสาว“ยิงเลยสิ เก่งกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างฉันแล้วดูยิ่งใหญ่แกก็ทำเลย ฉันขอสาปแช่งให้แกตกนรกหมกไหม้”“ปากดี! ฆ่าเธอเสร็จฉันก็จะไปฆ่าพ่อแม่เธอ”“อยากจะฆ่าก็ฆ่าแค่ฉัน”“หึ!”“ฆ่าฉันคนเดียวก็พอ ฮึก อย่ายุ่งกับพ่อแม่ของฉัน ให้ฉันตายคนเดียวก็พอ”“หึ ดูเหมือนว่าความตายที่ฉันจะมอบให้ มันไม่ใช่ทางออกของทุกอย่างสินะ” คริสเตียนปล่อยมือที่กำผมของโมนาแล้วดันร่างเธอประชิดกำแพง เขาส่งรอยยิ้มร้ายกาจให้ในขณะที่หญิงสาวร่างกายเริ่มสั่นเทา “แต่ถ้าฉันทำบางอย่าง...”คริสเตียนเว้นวรรคพร้อมกับจ้องไปที่ดวงหน้าแล้วเลื่อนต่ำไปที่เนินอก “มันคงจะรู้สึกทรมานยิ่งกว่าตาย”“กะ...แกจะทำอะไรฉัน” โมนาเอ่ยถามอย่างตระหนก “ฉันเป็นเพื่อนพี่แกนะ ฮึก”“เพื่อนพี่แล้วไง ดู ๆ ไปรูปร่างเธอมันก็น่าเอาเหมือนกัน เอาเสร็จแล้วค่อยตายแ
Baca selengkapnya
Chapter 8
Chapter 8ปึก!ปึก!ปึก!“ฮื่อ ๆ”“อ๊า” เสียงเนื้อกระทบเนื้อพร้อมกับเสียงครางหยาบโลนแข่งกับเสียงร้องไห้ดังไปทั่วอุโมงค์ มือหนาจับสะโพกของหญิงสาวแน่นแล้วโถมแรงกายใส่ไม่ยั้ง ร่างเล็กสั่นระริกเกร็งตัวอย่างหนัก เรี่ยวแรงที่เคยมีหดหายไม่อาจจะต้านการกระทำซาตานร้ายได้“โอ้วว” จอมเถื่อนครางออกมาอย่างไม่ไหว เขาเร่งเอวกระทั้นถี่แล้วจับสองขาของโมนาพาดบ่า กรามแน่นขบเข้าหากันข่มอารมณ์กระสันที่กำลังลุกกระพรือขึ้น ร่างหนาเคลื่อนไหวราวกับคลื่นลมโหมกระหน่ำ เสือกเสยความอลังการเข้าหาใบหน้าแดงก่ำความสุขสมปนเสียดเสียวทำเอาคนร่างใหญ่ครวญครางไม่หยุด“อ๊า” เอวสอบตอกอัดเสียวสะท้าน ร่างกายคนเถื่อนถึงกับขนลุกซู่เมื่อเขาใกล้จะแตะความสุขสม ทุกการจ้วงแทงแก่นกายเข้าไปในความอ่อนนุ่ม ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกทุกการกระทำ ยอดถันที่เคยสีหวานบัดนี้แดงเถือกบวมเป่งเพราะฝีมือเขา“ฮึก!” หญิงสาวได้แต่ปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้มไหลริน ร้องไห้ออกมาอย่างร้าวในหัวใจปึก!ปึก!ปึก!“อ๊า...” คนร่างใหญ่เร่งความเร็วความเสียวพรั่งพรูจนเขาแตะขอบสวรรค์กระตุกเกร็งกระแทกเน้น ปล่อยลาวาขาวขุ่นเข้าไปในร่างกายของหญิงสาวทุกหยดหยาด ความสุขสมที่คริสเตียนได้รับแต
Baca selengkapnya
Chapter 9
Chapter 9“แกจะทำอะไรฉัน” น้ำเสียงสั่นนั้นทำให้เขารับรู้ได้ถึงความตื่นกลัว คริสเตียนจ้องไปที่คนหน้าสวยตรงหน้าใช้เดินเข้าไปประชิดจนถอยกรูติดฝา“แล้วคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอล่ะ” คริสเตียนใช้มือยันกำแพงแล้วจ้องใบหน้าซีดเผือดของคนตรงหน้า เขาจ้องมองริมฝีปากบางเล็กที่เขาเคยลิ้มลองรสชาติมันมาแล้ว“สารเลว...”“สารเลวแบบฉันนี่แหละเป็นผัวของเธอ”“ฉันไม่เคยมีผัวระยำแบบแก” โมนาเอ่ยเสียงกร้าวแล้วผลักหน้าอกของคริสเตียน“ลองดูไหมล่ะ เผื่อจะจำได้”“ไม่” ว่าจบโมนาก็รีบผลักมือของเขาออกแล้วเดินหลบเลี่ยงจากคนร่างสูง แต่ไม่ทันที่จะเดินไปได้ไกลเมื่อหนาก็คว้าหมับที่ต้นคอของเธอให้หันมา แล้วบดขยี้ริมฝีปากริมฝีปากบางของเธอจะบวมเจ่อ เขาจูบดุเดือดราวกับทะเลเดือด พร้อมกับดันกายคนร่างให้ถอยจนถึงเตียงตุบ! คริสเตียนผลักโมนาเเรง ๆ แล้วตามขึ้นไปทาบทับ“อื้อ อย่าทำฉัน”“มีสิทธิ์ต่อรองด้วยเหรอ หึ!”“แล้วแกมีสิทธิ์อะไร?”“หึ”“ปากดี” คริสเตียนบีบหน้าของโมนาอย่างเเรง “ฉันจะบอกเธอว่า....”“...”“น้องของฉันตามไปสระบุรีตามพ่อแม่ของเธอแล้ว และอีกไม่นานมันจะพลิกแผ่นดินหา เพียงแค่ฉันสั่งพวกมันก็ไม่รอด เธอก็รู้นะว่าฉันทำจริงเสมอ”“
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status