พันธนาการรักมาเฟียร้าย

พันธนาการรักมาเฟียร้าย

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Oleh:  ต้นอ้อOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
36Bab
481Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"บอกลาโลกที่แสนสดใสของเธอได้เลย" "แกมันโง่คริสเตียน! นายมันไอ้คนหน้าโง่ไม่หาความจริงเรื่องนี้ ฮึก" โมนาเอ่ยทั้งน้ำตาคับแค้นเครียดแค้นคนที่กระทำป่าเถื่อนกับเธอยิ่งนัก "หึ!" คริสเตียนหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วกดปลายกระบอกปืนใส่หัวโมนา "เธอควรจะกลัวความตายนะโมนา" คริสเตียนกระซิบข้างใบหูหอมกรุ่นของหญิงสาว "ยิงเลยสิ เก่งกับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันแล้วดูยิ่งใหญ่แกก็ทำเลย ฉันขอสาปแช่งให้แกตกนรกหมกไหม้" "ปากดี! ฆ่าเธอเสร็จฉันก็จะไปฆ่าพ่อแม่เธอ" "อยากจะฆ่าก็ฆ่าแค่ฉัน" "หึ!" "ฆ่าฉันคนเดียวก็พอ ฮึก อย่ายุ่งกับพ่อแม่ของฉัน ให้ฉันตายคนเดียวก็พอ" "หึ ดูเหมือนว่าความตายที่ฉันจะมอบให้ มันไม่ใช่ทางออกของทุกอย่างสินะ" คริสเตียนปล่อยมือที่กำผมของโมนาแล้วดันร่างเธอประชิดกำแพง เขาส่งรอยยิ้มร้ายกาจให้ในขณะที่หญิงสาวร่างกายเริ่มสั่นเทา "แต่ถ้าฉันทำบางอย่าง..." คริสเตียนเว้นวรรคพร้อมกับจ้องไปที่ดวงหน้าแล้วเลื่อนต่ำไปที่เนินอก "มันคงจะรู้สึกทรมานยิ่งกว่าตาย"

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

“Mom.”

Liana kept her eyes on the coffee she was making. She recognized that tone. When her name was said like that, it usually meant something was broken. Or missing. Or unexpectedly alive.

“Mom.”

“I heard you.” She poured the coffee. “What is it?”

Ethan showed up in the kitchen doorway wearing his dinosaur pajamas—the ones with the fraying hem she kept meaning to fix. He had his left shoe in one hand. A juice box in the other. His look suggested these two things were somehow connected. Clearly, she was to blame for both.

“I can’t find the other shoe,” he said.

“Where did you put it last night?”

He considered this with great seriousness. “I don’t remember last night.”

“You were there.”

“I was asleep.” His tone suggested she was unreasonable. He was good at that, though she had no idea where he learned it.

She took a sip of her coffee, set down the mug, and walked to the hallway closet. The shoe was on the second shelf, next to a stuffed triceratops. And the spare set of keys she’d been looking for since February.

“Here.”

Ethan accepted it without surprise, as though the universe reliably provided. “Thanks.” He dropped onto the kitchen floor and started wrestling with the laces.

Liana watched him for a moment. His dark curls fell forward, and his small hands worked at the laces with more determination than skill. As she observed, the familiar rush of emotion surfaced—the feeling she always got, too big to name and too steady to ignore. It settled in her chest: love twined with grief, edged with a fierceness that unsettled her. The shift snuck up on her, transforming amusement at his persistence into the heavier weight of this feeling—a transition that always caught her by surprise.

She turned back to her coffee before she could follow it anywhere.

HART Studio took up the second and third floors of a converted warehouse at Mercer and 9th. On a Tuesday morning in late September, the place smelled like fresh espresso and possibility. Maybe that was thanks to Liana’s design instincts, or maybe it was just because Simone had arrived first and started the good coffee machine.

“Seven minutes late,” Simone said without looking up from her laptop.

“I’m exactly on time.” Liana set her bag on her desk, which was really just a door on sawhorses that she had lacquered until it shone. When she started HART Studio four years ago, she only had enough money for a real desk or a real chair, and she picked the chair. She still had that chair. The desk came later.

“The Caldwell presentation starts at nine.”

“It’s eight fifty-two.”

“Seven minutes late.” Simone finally looked up, her face an open book. “Also, paint on your collar.”

Liana looked down. Sure enough, there was a dusty blue smear on her shirt collar, left over from Ethan’s school project about ocean habitats.

“I’ll call it intentional.”

“It doesn’t.”

“I have a scarf.”

“You have seventeen. Separate issue.” Simone closed her laptop. “Caldwell wants to expand—private floors, lobby. Full building package.”

Liana stopped. “That’s a seven-figure project.”

“That is a seven-figure project, yes.”

A quiet sense of satisfaction moved through her. She didn’t let it show. Early on, she made a rule: never let anyone see how much you want something, because wanting made you vulnerable, and vulnerability made you negotiable. Still, she felt it. Pride and longing always surged when HART Studio was chosen, hiding under her calm surface. She felt it every time, even after four years, the awards, the press features, and the growing list of clients. Each time someone said yes to her work, she felt a wave of vulnerability and triumph. Every success still surprised her, a mix of anticipation and the weight of accomplishment.

“Full scope proposal, please. On paper before they leave today.”

“Already started.” Simone smiled, smug. “Also, Daniel called.”

“About the Henderson commission?”

“About dinner.”

Liana pulled a folder from her bag. “What about the Henderson commission?”

“Liana.”

“The Henderson commission, Simone.”

Simone made a sound that conveyed entire novels of unspoken opinion in a single exhale. “He confirmed the final tile delivery for Thursday. He also said he had two tickets to the gallery opening on Friday.”

“Thank him for the tile update. I’ll be here Friday—final east wing walkthrough.”

“That’s not what he meant, and you know it.”

“I know. But the east wing still needs the lighting solved.”

“You can’t avoid this forever.”

“Deal with what?”

“The fact that a perfectly wonderful man is interested in you.”

“I’m too busy for wonderful men. I’m barely keeping up with mediocre ones.”

“You’re not interested in any men.”

“Correct.”

“That’s not healthy.”

“It’s efficient.” Liana glanced at the clock. “Is Caldwell here?”

“Being offered coffee as we speak.”

In two hours, it ended with a handshake and a deposit.

By one o’clock, Liana was at her drawing table—the real kind, tilted just right, which she had saved up for and still enjoyed using. She was working on a residential project, a brownstone in Hartwell Heights with old bones and bad lighting. She liked these kinds of problems because, if you looked long enough, you could find a real solution hidden inside. She looked long enough. That had always been the work.

Her phone buzzed.

She ignored it.

It buzzed again.

Check your email.

She opened her laptop and waited for the studio email to load. There were twelve unread messages: three from contractors, two from suppliers, one from a design publication, one from Ethan’s school about a parent volunteer day, and one she nearly scrolled past—

Until the sender’s name hit her like a stone.

COLE INDUSTRIES — Corporate Acquisitions Division

She stared at it for a moment.

She didn’t open it.

Then she did.

Dear Ms. Hart,

Cole Industries is reaching out regarding our interest in the Blackwell Centre development portfolio…

She stopped reading.

She scrolled to the bottom.

Adrian Cole

CEO, Cole Industries

The studio didn’t get any quieter. The hum of the espresso machine continued. Simone kept typing. The light through the warehouse glass stayed the same dusty gold.

She sat in the middle of it all and felt five years shrink into something too big and hard to name.

Then she closed the laptop.

She stood up.

She walked to the window.

Hartwell City carried on below her—cars, people, and the slow rhythm of a Tuesday afternoon.

Alright, she thought.

Calm and steady, the way you talk to yourself when panic is a luxury you can’t afford anymore.

She turned around and walked back to her drawing table.

She picked up her pencil.

She did not look at the laptop.

Not yet.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
36 Bab
บทนำ
บทนำเครื่องบินสุดหรูจอดสนิทพร้อมกับร่างกำยำก้าวเดินลงจากเครื่องบินส่วนตัว มือหนาของชายหนุ่ม​ถอดแว่นตาสีดำกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ​ แดดแสนร้อนระอุทำเอาลูกน้องคนสนิทนามว่าพีระรีบหยิบร่มออกมากางบังแดดให้ผู้เป็นนาย“ของพร้อมแล้วใช่ไหม?” คริสเตียน​ตวัดสายตาคมแล้วเอ่ยถามผู้เป็นลูกน้อง“ครับ” ภิภพพยักหน้า​รับคำพร้อมกับก้มหน้า เขาไม่ค่อยกล้าที่จะสบสายตาผู้เป็นนายสักเท่าไหร่ ใบหน้าเเสนเหี้ยมโหดนั้นยิ้มปีล่ะครั้งก็ว่าได้ แต่จะมียิ้มบ้างก็เพียงแค่แสยะยิ้มเท่านั้นคริสเตียน​ ดำรงค์​พงษ์​เมธา​ ทายาทตระกูลชื่อดัง มาเฟียที่โหดร้ายที่สุดของประเทศ​ เจ้าของธุร​กิจสีขาวสีเทาสีดำและร่ำรวย​อันดับต้น ๆ ของเมืองไทยก็ว่าได้ตระกูล​ของเขามีธุรกิจมากมาย คริสโตเฟอร์​อลิสผู้เป็นพี่ชายพี่สาวฝาแฝดทั้งสองดูแลธุรกิจ​สีขาว คริส​ดูแลเกี่ยวกับการค้าอาวุธ​ ส่วนเขาดูแลเรื่องการผลิต​หัวเชื้อยา ยาที่ทำให้คนเพลิดเพลิน​ยิ่งเสพก็ยิ่งติดแต่ไม่ถึงตาย นั่นคือยาพีที่สกัดมาจากใบของเมล็ดบีบีสีดำมันจะอยากเสพอยากสนุกแต่ถ้าขาดก็จะรู้สึกหิว แต่ต่อให้หาสิ่งมาเติมเต็ม​ คุณ​ก็จะไม่รู้สึกอิ่มหรือรู้สึกถูก​เติมเต็ม​ถ้าคุณ​ไม่ได้เสพมัน ถ้า
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Baca selengkapnya
Chapter 1
Chapter 1ครืด!ครืด!เสียงสมาร์ทโฟนราคาแพงแผดเสียงร้องดังขึ้น วิคเตอร์ทำหน้ายู่พร้อมกับใช้มือควานหาโทรศัพท์ที่กำลังมีสายเรียกเข้าอยู่บนหัวเตียง“ฮัลโหล” วิคเตอร์กลอกเสียงแล้วขยี้ตาตัวเองเบา ๆ(พ่อคะ อลิซกับคริสโตเฟอร์ถึงสนามบินแล้วนะคะ) น้ำเสียงหวานใสเอ่ยกลับมา ทำเอาวิคเตอร์ดีดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างดีใจ“ลูกมาไทยทำไมไม่บอกพ่อตั้งแต่ทีแรกล่ะลูก พ่อจะได้ให้ลูกน้องหไปรอรับ ตอนนี้ลูกน้องพ่อก็ให้ไปทำงานสำคัญ มีเหลืออยู่แค่ไม่กี่คนเอง แล้วไอ้คนที่เหลือมันก็ต้องเตรียมของล็อตใหม่เอาไว้ไปส่งให้กับลูกค้า ส่วนที่ว่างสุดก็แก่แล้ว”(ตอนแรกงานบริษัทมันเยอะน่ะค่ะ แต่พอเคลียร์งานเสร็จเรียบร้อยเราสองคนก็เลยอยากจะกลับมาหาพ่อกับแม่ค่ะ แต่ถ้าพ่อกับแม่ไม่สะดวกที่จะให้ใครมารับ อลิซกับคริสโตเฟอร์เราไปที่บ้านเองก็ได้ค่ะ)“งั้นพ่อจะไปรับลูกเอง รอพ่อแป๊บเดียวก็ถึงลูกรออยู่นั่นแหละไม่ต้องออกมาจากสนามบินนะ เดี๋ยวพ่อจะไปหาเอง”(ค่ะ) วิคเตอร์กดวางสายก่อน ท่อนขาแกร่งตวัดลงพื้นแล้วลุกขึ้นเต็มความสูง เขาปรายตามองกระจกที่สะท้อนร่างของตนเอง ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะอายุเลขสี่เลขห้าแล้ว แต่ร่างกายใบหน้าของเขายังคมเข้มไม่ไ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Baca selengkapnya
Chapter 2
Chapter 2“ไอ้พวกระยำ!” วิคเตอร์เอ่ยอย่างเคียดแค้น เขาไม่เคยรู้จักบุรุษตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรด้วยทั้งนั้น หรือว่าจะเป็นลูกน้องคู่อริ“มึงเป็นคนของตระกูลมังกรฟ้าใช่ไหม?” การินหัวเราะเมื่อได้ยินคำถามของวิคเตอร์ ลูกน้อยอีกสี่คนลงจากรถตามมาสมทบ“ถ้ากูตอบว่าไม่ล่ะ”“ถ้าไม่ใช่ แล้วมึงเป็นคนของใคร ศัตรูที่กูมีก็เห็นจะเป็นตระกูลมังกรฟ้า ถ้าไม่ใช่แล้วคนที่ให้มึงมาเก็บพวกกูคือใคร” วิคเตอร์ถามเสียงเข้มพลางกระชับอ้อมแขนกอดรัดภรรยาให้แน่นมากกว่าเดิม“มึงก็คิดสิ ว่ามึงกับลูกมึงสร้างศัตรูที่ไหนบ้าง คนอย่างมึงมีศัตรูเยอะจะตาย คงคิดไม่ออกสินะว่าเคยทำชั่วอะไรกับใครไว้บ้าง”“ไอ้คนระยำ”“อย่าพูดมาก มึงตายซะเถอะ!”ปัง!ปัง! เสียงปืนดังกึกก้องเมื่อพลกับสมยิงใส่ชายที่กำลังพล่ามอยู่เมื่อครู่และลูกน้องอีกสี่คนต้องหลบไปอีกทาง“ไอ้พล มึงระวังตัวด้วย”“กูไม่กลัวตายหรอก ตอนนี้รถของมันสตาร์ทเครื่องอยู่มึงต้องรีบพาเจ้านายขึ้นรถของมันแล้วพาไปโรงพยาบาล เราจะรอแบบนี้ไม่ได้ รถพยาบาลไม่มาง่ายแน่ ๆ เดี๋ยวกูจะยิงคุ้มกันให้เอง”“ไม่ได้นะไอ้พล ถ้าจะไปเราก็ต้องไปด้วยกัน”“ชีวิตนายสำคัญกว่า ถ้าเกิดว่ากู
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Baca selengkapnya
Chapter 3
Chapter 3สนามบินสุวรรณภูมิร่างสูงลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในสนามบิน ลูกน้องคนสนิทรีบหยิบสูทแล้ววิ่งตามผู้เป็นเจ้านาย“นายครับ”“อะไร?” คริสเตียนหันมาจ้องมองภิภพที่รีบวิ่งตามเขา“ใส่สูทตัวใหม่หน่อยครับนาย เลือดเต็มเสื้อไปหมด ผมกลัวคนที่มองนายจะแตกตื่นกัน”“ไม่จำเป็นที่กูจะต้องสน มันจะแตกตื่นไม่แตกตื่นก็เรื่องของมัน” ว่าจบเขาก็เดินเข้าไป ไม่สนใจที่จะสวมใส่สูทที่ลูกน้องเอามาให้เลยแม้แต่น้อย“คริสเตียน” อลิซโบกมือหย๋อย ๆ ให้น้องชาย“แล้วพ่อล่ะ?” คริสโตเฟอร์กวาดสายตามองหา ก่อนจะมาสะดุดกับเสื้อที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของผู้เป็นน้องชาย “พ่อบอกจะมารับ แล้วทำไมเป็นมึงมาได้ล่ะ? แล้วมึงไปทำอะไรมาวะเนี่ย เลือดโชกไปหมด”“พ่อไม่ว่างมา มีธุระด่วน ส่วนกูก็ไปทำงานเหมือนเดิมของกูทุก ๆ วันนั้นแหละ ส่วนเลือดบนเสื้อไม่ใช่เลือดกูแต่เป็นเลือดของคนสารเลว มึงไม่ต้องถามนะว่ามันเป็นใคร?”“อืม ไม่อยากบอกกูก็จะไม่เซ้าซี้ พอดีไม่อยากจะยุ่งเรื่องของใครสักเท่าไหร่หรอก”“รู้ไหมว่าไม่เจอกันนานฉันโคตรจะคิดถึงคริสเตียนกับคริสมาก ๆ เลย” อลิซเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสฉีกยิ้มให้กับผู้เป็นน้องชายแต่ทว่า ชายหนุ่มกลับไม่ยิ้มตอบแม้แต
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Baca selengkapnya
Chapter 4
Chapter 4คริสเตียนจ้องมองบิดาที่กำลังนั่งกุมมือมารดาของเขา แล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟา“เซ...เจ็บหรือเปล่า?” วิคเตอร์เอ่ยถามเสียงเบาพร้อมกับจูบที่มือเล็กอย่างอ่อนโยน“ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวก็หาย มึงต้องใจเย็น ๆ นะวิคเตอร์”“กูรู้ว่าควรใจเย็น แต่กูกลัว”“มึงอย่ากลัว มาถึงขั้นนี้ทุกอย่างต้องดำเนินต่อไป แล้วไอ้สองตัวนั้นหายไปไหนวะ”“ใคร?”“ไอ้สมกับไอ้พล”“เห็นว่าจะไปเอาเสื้อผ้ามาผลัดเปลี่ยน กูก็เลยให้ไปยกเลิกการส่งของพรุ่งนี้ให้หมดด้วย ถ้ามึงมีอะไรไปทำก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวพวกกูดูแลกันเองขอบใจที่ไปรับกู”“เราเป็นพี่น้องกัน มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกัน มึงอย่างคิดมากกูจะกลับไปหาน้ำค้างก่อน เดี๋ยวสาย ๆ กูจะมาอีกรอบ”“อืม” วิคเตอร์พยักหน้า พายุเดินไปตบบ่าผู้เป็นพี่ชายแล้วเดินออกไปจากห้อง คริสเตียนมองบิดาที่ตัวสั่นเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ใกล้ ๆ เขารู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยที่มารดาเป็นแบบนี้ แต่จะให้ฟูมฟายมันก็คงไม่เกิดประโยชน์อะไรนัยน์ตาคมหันไปจ้องบิดาที่กำลังร้องไห้ก้มหน้าซ่อนน้ำที่หยดลงบนมือของมารดา มันเป็นอะไรที่แปลกมากในความรู้สึก ท่านไม่เคยแสดงด้านนี้ให้เขาได้เห็นตั้งแต่เล็กจนโต“พ่อครับ...” เขาเจ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Baca selengkapnya
Chapter 5
Chapter 5ปัง!ปัง!ปัง!“อ้ากกก!!” ร่างชายชุดดำถูกกระสุนพุ่งเข้าใส่ถึงกับล้มตายลง คริสรีบวิ่งไปอีกทางแล้วเปิดฉากยิงใส่ลูกน้องของเอกพงศ์อย่างบ้าคลั่ง ใครที่มันกล้าลองดีกับพวกเขารับรองว่าไม่ตายดี“พวกมึงเป็นบ้าอะไรกัน พวกกูไปทำอะไรให้พวกมึง พวกมึงถึงได้เป็นบ้ามาถล่มพวกกูอยู่แบบนี้” ลูกน้องคนสนิทของเอกพงษ์ตะโกนด่าคริสเตียน“มึงไม่ได้ทำหรอก แต่นายมึงทำ”“นายกูไปทำอะไรให้พวกมึง ตอนนี้นายไม่เคยสั่งให้พวกกูไปทำอะไรที่เกี่ยวกับตระกูลของพวกมึงเลย ถ้านายกูทำจริงทำไมพวกกูจะไม่รู้”“กูไม่สน ทำแม่กูเจ็บปางตายกูจะฆ่าล้างโคตรพวกมัน”“ไอ้ระยำ”“ไอ้พวกหมากระจอกอย่ามาเห่ากับกู”ปัง!ปัง!เสียงปืนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ คริสเตียนยิงลูกน้องของเอกพงศ์ล้มลงกับพื้น ส่วนลูกน้องคนสนิทของเขาก็ทำงานอย่างดีเยี่ยม“อ้ากกก!!”ปัง!ปัง!ปัง!“เอาระเบิดปาใส่มันเลย” พีระตะโกนภิภพยิ้มแล้วดึงสลักระเบิดใส่เข้าไปในคฤหาสน์ตู้ม!!เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เอกพงศ์กับภรรยาวิ่งหลบไปอีกทาง ส่วนพวกคนใช้หนีตายกันอลม่าน“อย่าคิดว่าพวกมึงจะรอด” คริสเตียนวิ่งฝ่าคมกระสุนเข้าไปในบ้านเขากวาดสายตามองหาเอกพงศ์กับครอบครัว เขาจำได้ว่าอลิสเค
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Baca selengkapnya
Chapter 6
Chapter 6“เร็ว ๆ ๆ”“ไม่ ๆ ๆ ๆ” คะน้าส่ายหน้าปฏิเสธ นี่เธอกำลังเจอเรื่องบ้าอะไรอยู่เนี่ย“ขับชนมันเลยสิ” เอกพงศ์ตะเบ็งเสียงดังลั่น คริสย่างสามขุมมาเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้เขาสติแตก “ถ้าช้าไม่ว่าจะเป็นเธอฉันภรรยาของฉันเราจะไม่รอดกันสักคน แต่ถ้าจะขับชนมันอย่างน้อยเราก็มีโอกาสรอด”“เขาแค่เอาปืนมาขู่ เขาไม่กล้ายิงหรอก” คะน้าเอ่ยอย่างกล้าๆกลัว ๆ ถ้าชนแล้วโดนจับเธอคงจะโดนพี่สาวบ่นหูดับเป็นแน่ พี่สาวเธอยิ่งเป็นคนปากจัดถ้าได้ด่าสามวันก็ไม่จบปัง!“กรี๊ด!”กระสุนหนึ่งนัดพุ่งเข้ามา เอกพงศ์กับภรรยาหลบอย่างรู้งาน ส่วนคะน้ายังอ้าปากเหวอมองการกระทำชายที่เดินตรงมาอย่างตกใจ“ไอ้บ้าแกทำรถพี่ฉัน”บรืน!! คะน้าเหยียบคันเร่งอย่างแรง แล้วขับพุ่งทะยานเข้าชนทันที ไวเท่าความคิด คริสหลบแล้วลั่นกระสั่นใส่รถ“อ้ากกก!!” กระสุนพุ่งเข้าที่ต้นขาเอกพงศ์ทำให้เขาเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มือหนากุมต้นขาเอาไว้มองคะน้าที่ขับรถด้วยความเร็วสูง“ต้องหนีให้พ้นนะ ถ้าไม่พ้นเราจะตายกันหมด”“ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องพูดย้ำตลอดก็ได้ ตอนนี้ฉันจะพาคุณไปส่งโรงพยาบาล”“ไปโรงพยาบาลไม่ได้ ไอ้คริสกับไอ้คริสเตียนมันตามล่าพวกฉันแน่ ช่วยพวกฉันแล้วก็ช
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Baca selengkapnya
Chapter 7
Chapter 7“บอกลาโลกที่แสนสดใสของเธอได้เลย”“แกมันโง่คริสเตียน! นายมันไอ้คนหน้าโง่ไม่หาความจริงเรื่องนี้ ฮึก” โมนาเอ่ยทั้งน้ำตาคับแค้นเคียดแค้นคนที่กระทำป่าเถื่อนกับเธอยิ่งนัก“หึ!” คริสเตียนหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วกดปลายกระบอกปืนใส่หัวโมนา “เธอควรจะกลัวความตายนะโมนา” คริสเตียนกระซิบข้างใบหูหอมกรุ่นของหญิงสาว“ยิงเลยสิ เก่งกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างฉันแล้วดูยิ่งใหญ่แกก็ทำเลย ฉันขอสาปแช่งให้แกตกนรกหมกไหม้”“ปากดี! ฆ่าเธอเสร็จฉันก็จะไปฆ่าพ่อแม่เธอ”“อยากจะฆ่าก็ฆ่าแค่ฉัน”“หึ!”“ฆ่าฉันคนเดียวก็พอ ฮึก อย่ายุ่งกับพ่อแม่ของฉัน ให้ฉันตายคนเดียวก็พอ”“หึ ดูเหมือนว่าความตายที่ฉันจะมอบให้ มันไม่ใช่ทางออกของทุกอย่างสินะ” คริสเตียนปล่อยมือที่กำผมของโมนาแล้วดันร่างเธอประชิดกำแพง เขาส่งรอยยิ้มร้ายกาจให้ในขณะที่หญิงสาวร่างกายเริ่มสั่นเทา “แต่ถ้าฉันทำบางอย่าง...”คริสเตียนเว้นวรรคพร้อมกับจ้องไปที่ดวงหน้าแล้วเลื่อนต่ำไปที่เนินอก “มันคงจะรู้สึกทรมานยิ่งกว่าตาย”“กะ...แกจะทำอะไรฉัน” โมนาเอ่ยถามอย่างตระหนก “ฉันเป็นเพื่อนพี่แกนะ ฮึก”“เพื่อนพี่แล้วไง ดู ๆ ไปรูปร่างเธอมันก็น่าเอาเหมือนกัน เอาเสร็จแล้วค่อยตายแ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Baca selengkapnya
Chapter 8
Chapter 8ปึก!ปึก!ปึก!“ฮื่อ ๆ”“อ๊า” เสียงเนื้อกระทบเนื้อพร้อมกับเสียงครางหยาบโลนแข่งกับเสียงร้องไห้ดังไปทั่วอุโมงค์ มือหนาจับสะโพกของหญิงสาวแน่นแล้วโถมแรงกายใส่ไม่ยั้ง ร่างเล็กสั่นระริกเกร็งตัวอย่างหนัก เรี่ยวแรงที่เคยมีหดหายไม่อาจจะต้านการกระทำซาตานร้ายได้“โอ้วว” จอมเถื่อนครางออกมาอย่างไม่ไหว เขาเร่งเอวกระทั้นถี่แล้วจับสองขาของโมนาพาดบ่า กรามแน่นขบเข้าหากันข่มอารมณ์กระสันที่กำลังลุกกระพรือขึ้น ร่างหนาเคลื่อนไหวราวกับคลื่นลมโหมกระหน่ำ เสือกเสยความอลังการเข้าหาใบหน้าแดงก่ำความสุขสมปนเสียดเสียวทำเอาคนร่างใหญ่ครวญครางไม่หยุด“อ๊า” เอวสอบตอกอัดเสียวสะท้าน ร่างกายคนเถื่อนถึงกับขนลุกซู่เมื่อเขาใกล้จะแตะความสุขสม ทุกการจ้วงแทงแก่นกายเข้าไปในความอ่อนนุ่ม ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกทุกการกระทำ ยอดถันที่เคยสีหวานบัดนี้แดงเถือกบวมเป่งเพราะฝีมือเขา“ฮึก!” หญิงสาวได้แต่ปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้มไหลริน ร้องไห้ออกมาอย่างร้าวในหัวใจปึก!ปึก!ปึก!“อ๊า...” คนร่างใหญ่เร่งความเร็วความเสียวพรั่งพรูจนเขาแตะขอบสวรรค์กระตุกเกร็งกระแทกเน้น ปล่อยลาวาขาวขุ่นเข้าไปในร่างกายของหญิงสาวทุกหยดหยาด ความสุขสมที่คริสเตียนได้รับแต
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Baca selengkapnya
Chapter 9
Chapter 9“แกจะทำอะไรฉัน” น้ำเสียงสั่นนั้นทำให้เขารับรู้ได้ถึงความตื่นกลัว คริสเตียนจ้องไปที่คนหน้าสวยตรงหน้าใช้เดินเข้าไปประชิดจนถอยกรูติดฝา“แล้วคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอล่ะ” คริสเตียนใช้มือยันกำแพงแล้วจ้องใบหน้าซีดเผือดของคนตรงหน้า เขาจ้องมองริมฝีปากบางเล็กที่เขาเคยลิ้มลองรสชาติมันมาแล้ว“สารเลว...”“สารเลวแบบฉันนี่แหละเป็นผัวของเธอ”“ฉันไม่เคยมีผัวระยำแบบแก” โมนาเอ่ยเสียงกร้าวแล้วผลักหน้าอกของคริสเตียน“ลองดูไหมล่ะ เผื่อจะจำได้”“ไม่” ว่าจบโมนาก็รีบผลักมือของเขาออกแล้วเดินหลบเลี่ยงจากคนร่างสูง แต่ไม่ทันที่จะเดินไปได้ไกลเมื่อหนาก็คว้าหมับที่ต้นคอของเธอให้หันมา แล้วบดขยี้ริมฝีปากริมฝีปากบางของเธอจะบวมเจ่อ เขาจูบดุเดือดราวกับทะเลเดือด พร้อมกับดันกายคนร่างให้ถอยจนถึงเตียงตุบ! คริสเตียนผลักโมนาเเรง ๆ แล้วตามขึ้นไปทาบทับ“อื้อ อย่าทำฉัน”“มีสิทธิ์ต่อรองด้วยเหรอ หึ!”“แล้วแกมีสิทธิ์อะไร?”“หึ”“ปากดี” คริสเตียนบีบหน้าของโมนาอย่างเเรง “ฉันจะบอกเธอว่า....”“...”“น้องของฉันตามไปสระบุรีตามพ่อแม่ของเธอแล้ว และอีกไม่นานมันจะพลิกแผ่นดินหา เพียงแค่ฉันสั่งพวกมันก็ไม่รอด เธอก็รู้นะว่าฉันทำจริงเสมอ”“
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-06
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status