บทที่ 3.2 ยิ้มทั้งน้ำตา

ลูกพีชกลับมาที่โรงพยาบาลเพื่อช่วยน้องสาวดูแลแม่เหมือนเดิม ภาพของคนไข้ที่นอนพักอยู่บนเตียงทำให้เธอไม่กล้าเข้าไปกวน จึงเบนสายตาไปหาน้องสาวที่นั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง

"แม่เป็นยังไงบ้าง" พี่สาวถามเสียงเบา

"คุณหมอบอกว่าทุกอย่างปกติดี ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ช่วงนี้ก็แค่รอวันผ่าตัดค่ะ" แตงโมตอบ

ลูกพีชพยักหน้ารับ ก่อนจะขยับตัวจะเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อที่ชุ่มเหงื่อจากการเดินทาง แต่ก็ต้องหยุดเมื่อได้ยินเสียงน้องสาวพูดขึ้นอีก

"พีช…วันนี้แม่อยากดูทีวีด้วย แต่โมไม่ได้ให้ดู บอกให้แม่พักผ่อนก่อน"

"อื้ม" เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก เหมือนใจที่ตึงอยู่ทั้งวันได้คลายลงนิดหนึ่ง

"แล้วโมก็เห็นคอมเมนต์รายการที่พีชไปออกมา พีชโอเคไหม" แตงโมพูดต่อ พลางกุมมือพี่สาวไว้แน่น สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"โอเคสิ" ลูกพีชยิ้มบาง ๆ 

"โดนด่านิดหน่อย แต่ก็ได้เงินมารักษาแม่ แค่นี้ก็คุ้มแล้ว" คำตอบฟังดูเบา ๆ เรียบง่ายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แตงโมไม่เชื่อ

คอมเมนต์ที่ถาโถมมาขนาดนั้น คนที่ต้องเผชิญด้วยตัวเองไม่มีทางโอเคได้จริง ๆ

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ โมดูแลแม่ให้ดีก็พอ อย่าให้แม่รู้เรื่องพีชเด็ดขาด พีชไม่อยากให้แม่เป็นห่วง ถ้าแม่เครียด อาการจะทรุดเอา" เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อเหมือนพยายามทำให้ทุกอย่างดูง่าย

"พีชคุยกับพี่มายด์แล้ว ยังพอมีละครที่เขาฝากให้ได้อยู่ เงินค่าผ่าตัด…พีชหาได้แน่นอน" คำพูดมั่นใจ แต่แววตายังแฝงความเหนื่อยล้า เป็นความเข้มแข็งของคนที่ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องยืนให้ได้แม้ข้างในจะสั่นแค่ไหนก็ตาม

ครืดดดดดด ยังไม่ทันที่เสียงสุดท้ายจะจบลง โทรศัพท์ในกระเป๋าของลูกพีชก็สั่นขึ้นมาพอดี

"พูดถึงก็มาพอดีเลย พีชไปคุยกับพี่มายด์ก่อนนะ" ลูกพีชเดินออกมาหน้าห้องพักฟื้น ก่อนจะรีบรับสายของผู้จัดการส่วนตัวที่โทรเข้ามาได้จังหวะเหมาะราวกับนัดกันไว้

 (ผู้กำกับรับแกแล้วนะพีช) 

"จริงเหรอพี่มายด์!" เธอเผลอฉีกยิ้มกว้างที่สุดในรอบหลายวัน หัวใจที่หนักอึ้งเหมือนได้รับอากาศหายใจเข้าเต็มปอดอีกครั้ง ในที่สุดฟ้าก็ยังไม่ใจร้ายกับเธอจนหมดทาง

 (จริงสิ คืนนี้แกต้องไปคุยรายละเอียดกับเขาก่อนนะ ฉันตอบตกลงให้แล้ว แกจะได้มีโอกาสขอเบิกเงินล่วงหน้าด้วย เอาไปรักษาแม่ก่อน) 

"แต่ผู้กำกับโจ้เขา…" เธอชะงัก ชื่อเสียงของเขาในวงการไม่ได้ดีนักโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง

 (แกไม่มีทางเลือกหรอกพีช เขาเป็นคนเดียวที่ยอมดึงแกกลับเข้าวงการตอนนี้ได้ และมันอาจให้อะไรมากกว่าแค่เงินค่าผ่าตัด) คำพูดนั้นทำให้ลูกพีชนิ่งไปวูบหนึ่ง

สิ่งที่มายด์หมายถึง…ไม่ใช่งานแสดง

"พี่หมายความว่ายังไง"

 (เดี๋ยวฉันส่งโลเคชั่นให้ แต่งตัวดี ๆ ไปเจอเขา ยิ่งเขาประทับใจ เขาก็จะยิ่งเอ็นดูแก เข้าใจไหม) แล้วสายก็ถูกตัดไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและคำพูดสุดท้ายที่ยังดังก้องอยู่ในหัวของเธอ

ผู้กำกับโจ้มีครอบครัว มีภรรยา มีลูกครบถ้วน เธอรู้ดีว่าเส้นทางที่กำลังจะก้าวไป มันคือเส้นเดิม…เส้นที่เคยทำให้เธอตกต่ำจนแทบไม่เหลืออะไร

ต่างกันเพียงครั้งนี้ เธอไม่ได้ถูกหลอก แต่เธอเป็นฝ่ายเลือกจะเดินเข้าไปด้วยสติที่ครบถ้วน