- 2 - ประวัติ

"งั่ม หมูปิ้งป้าหน้าปากซอยเจ้านี้อร่อยที่สุดในโลกเลย"

เสียงหวานพึมพำอย่างอารมณ์ดี แพรขวัญในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทความยาวเหนือเข่า สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา กำลังเดินฮัมเพลงไปตามทางเท้าที่มุ่งหน้าเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย 

มือเล็กข้างหนึ่งถือถุงพลาสติกใส่น้ำเต้าหู้ ส่วนอีกข้างถือไม้ข้าวเหนียวหมูปิ้งที่เพิ่งซื้อมาจากแผงลอยหน้าปากซอย

เด็กสาวกัดหมูปิ้งเนื้อฉ่ำเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ สลับกับปั้นข้าวเหนียวคำโตตามเข้าไป  ใบหน้าจิ้มลิ้มประดับไปด้วยรอยยิ้ม 

วันนี้โลกทั้งใบของเธอดูสดใสไปหมด อาจจะเพราะรายงานวิชาเอกที่สูบพลังชีวิตไปหลายวันเพิ่งถูกปรินต์ออกมาเป็นรูปเล่มสวยงามเรียบร้อย แถมในกระเป๋าสตางค์ใบเก่งยังมีเงินทอนสีแดงๆ และสีเขียวๆนอนนิ่งเป็นค่าขนมให้อุ่นใจ ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับคุณลุงหน้าโหดที่มอบเงินสองพันบาทให้เธอเมื่อคืนก่อน

ด้วยความเบิกบานใจ ขาเรียวเล็กจึงเผลอกระโดดหย็อยๆข้ามรอยแตกบนพื้นฟุตบาทไปเรื่อย อย่างเริงร่าราวกับเด็กประถม 

ทว่าในจังหวะที่กำลังจะอ้าปากงับหมูปิ้งไม้ที่สอง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็แล่นขึ้นมาตามแนวสันหลัง

มันเป็นความรู้สึกเย็นยะเยือก เหมือนกำลังถูกใครบางคนจ้องมองอยู่จากที่ไกลๆ

แพรขวัญชะงักฝีเท้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ เธอหยุดเคี้ยวข้าวเหนียวในปาก แล้วค่อยๆหันขวับกลับไปมองทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว

ดวงตากลมโตสอดส่องไปตามทางเท้าที่มีผู้คนเดินพลุกพล่านในยามเช้า แต่แล้วสายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงของชายคนหนึ่งในชุดแจ็กเก็ตสีดำมิดชิด ที่เพิ่งจะผลุบตัวหลบเข้าไปหลังต้นไม้ต้นใหญ่ริมรั้วมหาวิทยาลัยอย่างมีพิรุธ

"อะไรของเขานะ  โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย"

เด็กสาวพึมพำกับตัวเอง หรี่ตามองต้นไม้ต้นนั้นอยู่อึดใจหนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีใครโผล่ออกมาและบริเวณนั้นก็มีนักศึกษาคนอื่นๆเดินกันขวักไขว่ เธอจึงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก 

สงสัยตัวเองคงจะตาฝาด หรือไม่ผู้ชายคนนั้นก็อาจจะแค่หลบแดดไปล่ะมั้ง

แพรขวัญหันกลับมาสนใจหมูปิ้งในมือต่อ กัดมันเข้าปากอีกคำ แล้วก้าวเท้าเดินผ่านประตูรั้วมหาวิทยาลัยเข้าไปอย่างไม่คิดจะเก็บเรื่องเล็กน้อยมาใส่ใจ

ทว่าคล้อยหลังร่างบางไปเพียงไม่กี่นาที ชายลึกลับในชุดแจ็กเก็ตสีดำก็ค่อยๆก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ 

นัยน์ตาเรียบเฉยมองตามแผ่นหลังเล็กจนลับสายตา ก่อนที่มือหนาจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหาใครบางคนอย่างรวดเร็ว

"เจอตัวแล้วครับนาย"

ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบกลับมาสั้นๆด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

(ดี)

คาสิโน เบรคคิง 

ณ ห้องทำงานส่วนตัวระดับวีไอพีที่ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของอาคารคาสิโนสุดหรูใจกลางเมืองหลวง กลิ่นหอมจางๆ ของไม้หอมผสมผสานกับกลิ่นนิโคตินชั้นดีลอยอวลอยู่ภายในห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและทองอย่างมีระดับ

บรู๊คในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักที่คอที่โผล่พ้นปกเสื้อขึ้นมา กำลังนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ 

ขาทั้งสองข้างพาดวางบนโต๊ะกระจกอย่างไม่แยแสสิ่งใด นิ้วเรียวหนาคีบบุหรี่ที่จุดแล้วไว้ในมือ อัดควันสีเทาหม่นเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพ่นมันออกมาเป็นสายยาว 

นัยน์ตาคมจ้องมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงในยามสาย

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นเบาๆเป็นจังหวะ ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยทิมลูกน้องคนสนิทที่เดินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง ในมือหนามีแฟ้มเอกสารสีดำสนิทติดมาด้วย

"เจอแล้วครับนาย"

ทิมเอ่ยรายงานทันทีที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะกระจก เขาค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารในมือลงตรงหน้าเจ้านายหนุ่ม

"เธอชื่อ แพรขวัญ จิรัตวงศ์ ครับ ตอนนี้เป็นนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ ปี 2 เห็นว่ารับงานจ็อบเสริมประปรายอย่างพวกงานถ่ายแบบเสื้อผ้าเล็กๆน้อยๆถ้ามีคนจ้าง" ทิมเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำขึ้น 

"และที่สำคัญคือ ตอนนี้เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ที่วาโร่บาร์ ครับ"

คิ้วเข้มของบรู๊คขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินชื่อสถานที่คุ้นหู เขาละสายตาจากวิวเมือง หันมามองหน้าลูกน้องคนสนิท

"ร้านไอ้วา?"

"ครับนาย ร้านของคุณวาโร่เพื่อนสนิทนาย" ทิมพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

บรู๊คบี้ปลายบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลจนดับสนิท ก่อนจะยื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสารตรงหน้ามาเปิดดู

ภายในนั้นมีรูปถ่ายของเด็กสาวหน้าจืดเมื่อคืนในชุดนักศึกษาที่ดูสดใสสมวัย พร้อมกับรายละเอียดประวัติส่วนตัวอย่างครบถ้วน มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะออกมาเบาๆ

"หึ โลกกลมชิบหาย"

"กลมกว่านั้นอีกครับนาย" 

ทิมเอ่ยแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความกังวลบางอย่างที่ปิดไม่มิด

บรู๊คชะงักมือที่กำลังพลิกหน้ากระดาษ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับมือขวาคนสนิท นัยน์ตาหรี่ลงอย่างจับผิด 

"มึงหมายความว่าไง?"

"คุณแพรขวัญ เธอเป็นลูกสาวของไอ้คราม ลูกค้าประจำในบ่อนของเราครับ"

ชื่อที่หลุดออกมาจากปากของทิม ทำให้มาเฟียหนุ่มถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองอันเฉียบแหลมประมวลผลอย่างรวดเร็ว 

ภาพของผู้ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมโซ ขอบตาคล้ำลึก ที่มักจะมานั่งขลุกอยู่ที่โต๊ะบาคาร่าข้ามวันข้ามคืนปรากฏขึ้นในหัว

"คราม? ไอ้ครามที่ชอบเข้ามากู้เงินเล่นที่โซนวีไอพีบ่อยๆน่ะนะ?"

"ใช่ครับนาย ไอ้ครามคนนั้นแหละครับ" ทิมตอบรับเสียงเครียด 

"และที่สำคัญ ตอนนี้มันเป็นหนี้คาสิโนของเราอยู่หลายล้านเลยครับ"

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องทำงานกว้างขวาง บรู๊คไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือโวยวายออกมา เขากลับทิ้งแผ่นหลังพิงพนักโซฟา 

นัยน์ตาคมจ้องมองรูปถ่ายของแพรขวัญนิ่งนานราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มเย็นเยียบลงจนทิมสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านออกมา

เวลาผ่านไปเกือบนาที กว่าที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอื้อนเอ่ยประโยคถัดมา

"ทิม มึงไปสืบให้ดี ว่าใครในบ่อนเราที่กล้าผิดกฎ"

ทิมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง 

"กฎ? กฎอะไรหรือครับนาย ไอ้ครามมันก็แค่ผีพนันที่กู้เงินเราไปเล่นเสีย ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ"

"มึงลองใช้สมองคิดดูดีๆ" 

บรู๊คสวนกลับเสียงเย็น ชายหนุ่มโยนแฟ้มประวัติลงบนโต๊ะ ก่อนจะชี้ปลายนิ้วไปที่รูปของเด็กสาว 

"เด็กนั่น อาศัยอยู่หอพักรูหนูเก่าๆ ห้องแคบเท่าแมวดิ้นตาย ต้องวิ่งทำงานงกๆทั้งถ่ายแบบทั้งเสิร์ฟเหล้าในบาร์ดึกๆดื่นๆ ดูจากสภาพการใช้ชีวิตของลูกสาวแล้ว มึงคิดว่าที่บ้านมันจะมีเงิน มีสมบัติ หรือมีหลักทรัพย์อะไรมาค้ำประกันงั้นเหรอ?"

ทิมเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวตามที่เจ้านายชี้แนะ

บรู๊คแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธ

"คาสิโนของเรามีกฎชัดเจน การจะปล่อยกู้ระดับวีไอพีได้ ลูกค้าต้องมีเครดิตและมีหลักทรัพย์ค้ำประกันที่สมน้ำสมเนื้อ แล้วมึงคิดว่า ใครหน้าไหนในบ่อนของเรา ที่มีอำนาจเซ็นอนุมัติปล่อยกู้ให้ไอ้ผีพนันขี้ยาอย่างไอ้คราม จนยอดหนี้มันทะลุหลักสิบล้านแบบนี้ได้ โดยที่มันไม่มีหลักประกันห่าอะไรเลย!"

คำพูดที่เฉียบขาดและทะลุปรุโปร่งของเจ้านาย ทำให้ทิมถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก 

ความรอบคอบและใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของบรู๊คเป็นสิ่งที่เขานับถือมาเสมอ 

เพียงแค่เห็นสภาพความเป็นอยู่ของลูกสาวลูกหนี้ เจ้านายของเขาก็สามารถมองทะลุไปถึงความผิดปกติและการทุจริตที่อาจเกิดขึ้นภายในองค์กรได้ทันที

"มีหนอนบ่อนไส้ หรือไม่ก็มีผู้บริหารระดับสูงทุจริตหักหลังเราสินะครับนาย" ทิมสรุปความด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

"เออ ไปสืบมาให้ลึกที่สุด ห้ามให้พวกมันรู้ตัวเด็ดขาด ใครที่มันกล้าเอาเงินของเบรคคิงไปละลายเล่นแบบนี้ กูจะสับมือมันทิ้งให้หมด" บรู๊คสั่งการเสียงเฉียบขาด

"รับทราบครับนาย ผมจะจัดการสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเองให้เร็วที่สุดครับ" 

ทิมพยักหน้ารับคำสั่งอย่างแข็งขัน ก่อนจะค้อมหัวเตรียมตัวหมุนตัวเดินออกจากห้องไปเพื่อเริ่มงานทันที

"เดี๋ยว"

เสียงทุ้มที่ดังขัดขึ้น ทำให้ทิมต้องชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามอง

"คืนนี้มึงเตรียมรถกับคนของเราให้พร้อม" บรู๊คสั่งการขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่รูปถ่ายใบเล็กบนโต๊ะ 

"กูจะไปร้านไอ้วา"

ทิมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเมื่อวันก่อนเจ้านายของเขายังเพิ่งจะปฏิเสธคำชวนของคุณวาโร่ไปหมาดๆแถมยังบ่นรำคาญอีกต่างหาก 

แต่จู่ๆวันนี้กลับสั่งให้เตรียมตัวจะไปที่นั่นเสียอย่างนั้น แต่ในฐานะลูกน้องคนสนิท เขาเรียนรู้ที่จะไม่ตั้งคำถามกับความต้องการของเจ้านาย

"รับทราบครับนาย" 

ทิมรับคำสั้นๆก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป ปล่อยให้ผู้เป็นนายจมอยู่กับความคิดของตัวเองเพียงลำพัง

เมื่อประตูห้องปิดสนิทลง บรู๊คก็เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มประวัติของแพรขวัญขึ้นมาดูอีกครั้ง นัยน์ตาคมไล่อ่านรายละเอียดเกี่ยวกับการทำงานของเธออย่างถี่ถ้วน

นางแบบรับจ้าง? 

พนักงานเสิร์ฟร้านเหล้า? 

ลูกสาวของผีพนันที่เป็นลูกหนี้รายใหญ่?

ดูจากโปรไฟล์และภูมิหลังของเธอแล้ว มันช่างเป็นชีวิตที่แสนจะธรรมดาค่อนไปทางตกต่ำ ไม่มีอะไรที่ดูโดดเด่นหรือน่าสนใจพอที่จะดึงดูดสายตาของคนอย่างเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว ผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเขา มีแต่พวกคุณหนูไฮโซหรือดาราระดับท็อปที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง

ปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้ไปตามโครงหน้าจิ้มลิ้มในรูปถ่ายเบาๆ สัมผัสจากมือนุ่มๆที่พยายามเช็ดแอลกอฮอล์ลงบนแผลให้เขาอย่างเบามือเมื่อคืน ยังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึก พร้อมกับเสียงบ่นเจื้อยแจ้วที่เรียกเขาว่าลุงอย่างไม่เกรงกลัว

บรู๊คกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาเปล่งประกายบางอย่างที่อ่านยากออกมา

"ดูแล้วก็ไม่น่าจะมีอะไรให้น่าสนใจ แต่ทำไม..."

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน

"ทำไมฉันถึงยังอยากจะเจอเธออีกสักทีนะ ยัยเด็กปากดี"