- 1 - นายสนใจเธอหรอครับ

"เรื่องเมื่อคืนเป็นฝีมือคนของไอ้แอชตันจริงๆครับนาย"

น้ำเสียงเรียบสนิททว่าแฝงไปด้วยความตึงเครียดของทิมมือขวาคนสนิทดังขึ้นทำลายความเงียบภายในห้องทำงานกว้างขวาง

ร่างสูงของลูกน้องสวมสูทสีเข้มยืนประสานมืออยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ทำจากไม้ชั้นดี รายงานผลการสืบสวนที่เพิ่งได้รับมาหมาดๆ อย่างตรงไปตรงมา

"หึ"

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอหนา บรู๊คสายตาจากแฟ้มเอกสารบัญชีคาสิโนที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมฉายแววเยือกเย็นและอันตรายออกมาอย่างไม่ปิดบัง

การที่เขาเพิ่งก้าวขึ้นมารับตำแหน่งผู้นำมาเฟียแห่งแก๊งเบรคคิงเต็มตัวได้ไม่นาน ย่อมตกเป็นเป้าหมายของพวกหมาลอบกัดที่อยากจะลองดีเป็นเรื่องธรรมดา

แต่การที่ไอ้แอชตัน คู่อริทางธุรกิจคาสิโนที่สู้เขาไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว กล้าส่งคนมาลูบคมถึงถิ่นแบบนี้ มันชักจะเหิมเกริมเกินไปหน่อยแล้ว

"นายจะให้ผมสั่งคนของเรา จัดการเก็บพวกมันเลยไหมครับ?"

ทิมเอ่ยถามเสียงเข้ม แววตาเอาเรื่องพร้อมจะทำตามคำสั่งของเจ้านายทันที

บรู๊คเอนแผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท ปลายนิ้วแกร่งเคาะลงบนที่พักแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

"ยัง กูมีเรื่องสำคัญกว่าให้มึงไปทำ"

ชายหนุ่มดึงกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่จดรายละเอียดบางอย่างเอาไว้ เลื่อนไปตรงหน้าลูกน้องคนสนิท ทิมก้าวเข้ามารับมันไปดูด้วยความแปลกใจ

"พิกัดเมื่อคืน หอพักซอยหลังตลาด ห้อง 324 มึงสืบให้กูที ว่าเธอเป็นใคร ทำอะไร และตอนนี้อยู่ที่ไหน เอาข้อมูลให้ละเอียดที่สุด" บรู๊คสั่งการด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ทิมขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อไล่สายตาอ่านข้อความบนกระดาษ เจ้านายของเขาเพิ่งรอดตายจากการถูกลอบยิงมาหมาดๆ แต่แทนที่จะสั่งล่าหัวคนทำ กลับให้ไปสืบประวัติผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เนี่ยนะ

"นายสนใจเธอเหรอครับ?"

ทิมอดไม่ได้ที่จะถามออกมาตรงๆ เพราะร้อยวันพันปี บรู๊คไม่เคยให้ความสนใจผู้หญิงคนไหนเลย แม้จะมีดารานางแบบหรือลูกสาวนักธุรกิจระดับประเทศต่อคิวเสนอตัวให้ถึงที่ เขาก็แทบจะไม่ปรายตามอง

บรู๊คชะงักไปชั่วครู่ นัยน์ตาคมเลื่อนลงมองผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบสีข้างของตัวเองใต้เสื้อเชิ้ตปลดกระดุม ร่องรอยความเจ็บปวดจางๆยังคงย้ำเตือนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

"จะว่าน่าสนใจไหม ก็อาจจะใช่ แต่ยังไม่ขนาดนั้น" ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเล็กน้อย

"กูแค่อยากรู้ประวัติเธอเอาไว้หน่อย รีบไปจัดการซะ"

"รับทราบครับนาย"

ทิมพยักหน้ารับคำสั่งอย่างแข็งขัน โค้งศีรษะให้เจ้านายหนึ่งครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อบานประตูไม้บานใหญ่ปิดสนิทลง ทิ้งให้เหลือเพียงความเงียบสงบภายในห้อง บรู๊คก็ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง

ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนสะสมเริ่มจู่โจม แต่สมองกลับเอาแต่นึกถึงภาพของเด็กสาวเจ้าของห้องรูหนูเมื่อคืน

‘ช่วยก็ดีเท่าไหร่แล้วลุง ยังจะมีหน้ามาบ่นอีก’

เสียงหวานๆที่เอ่ยปากด่าเขาฉอดๆยังคงดังก้องอยู่ในหัว บรู๊คหลุดยิ้มออกมาบางๆอย่างไม่รู้ตัว

ยัยเด็กบ้าที่กล้าเรียกมาเฟียอย่างเขาว่าลุง แถมยังกล้าขู่ว่าจะเอาสเปรย์พริกไทยฉีดใส่หน้าเขาอีกต่างหาก ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดและใจกล้าบ้าบิ่นเสียจริง

แต่ถึงอย่างนั้นฝ่ามือเล็กๆที่พยายามทำแผลให้เขาอย่างเบามือที่สุด ก็ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่ดูดื้อรั้นนั้น

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูที่สั่นครืดอยู่บนโต๊ะทำงานดึงสติของชายหนุ่มให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

บรู๊คปรายตามองหน้าจอที่ปรากฏชื่อวาโร่เพื่อนสนิทจอมกวนประสาทและเป็นเจ้าของบาร์ชื่อดัง ก่อนจะกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไป

"มีอะไร?"

(ไอ้คุณบรู๊คครับ คืนนี้มึงแวะมาที่ร้านกูหน่อยไหมวะ สาวๆเด็ดๆเพียบเลยนะเว่ย วันนี้มีปาร์ตี้พิเศษด้วย มึงมาเปิดหูเปิดตาบ้างเถอะ)

เสียงเจี๊ยวจ๊าวของวาโร่ดังทะลุลำโพงออกมา บ่งบอกถึงความคึกคักของเจ้าตัว

"กูไม่ไป" บรู๊คตอบกลับสั้นๆอย่างไร้เยื่อใย

(อะไรว๊า!) ปลายสายโวยวายทันที

(ชวนมากี่ทีๆก็ไม่เคยจะมา เป็นเหี้ยอะไรวะ ทำตัวจำศีลเป็นพระสงฆ์ไปได้ นี่ถ้ากูไม่รู้จักมึงมาตั้งแต่เด็ก กูคงคิดว่ามึงตายด้านไปแล้วนะเนี่ย)

คิ้วเข้มของบรู๊คกระตุกเข้าหากันทันที เขาพ่นลมหายใจออกมายาวๆอย่างหงุดหงิด

"จำศีลเหี้ยไร กูมีเรื่องต้องทำ เมื่อคืนแม่ง กูเพิ่งถูกไล่ยิงเกือบตาย"

ประโยคสั้นๆแต่ได้ใจความนั้น ทำให้เสียงเพลงและเสียงจอแจจากฝั่งของวาโร่เงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่น้ำเสียงทีเล่นทีจริงเมื่อครู่จะแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดและจริงจังในพริบตา

(เหี้ย! จริงเหรอว่ะ!? แล้วตอนนี้มึงเป็นไงบ้าง? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? อย่าบอกนะว่าฝีมือไอ้เหี้ยแอชตันอีกแล้ว?) วาโร่รัวคำถามใส่เป็นชุดด้วยความเป็นห่วง

"เออ" บรู๊คตอบรับสั้นๆ

(ไอ้เวรนี่! โดนกี่ทีก็ไม่เคยจำ สงสัยมันอยากจะไปทัวร์นรกเต็มแก่แล้ว) วาโร่สบถด่าทอคู่อริอย่างหัวเสีย

(ละมึงจะเอาไงต่อ จะให้กูส่งคนไปช่วยกระทืบมันล้างบางเลยไหม หรือจะบุกไปเผาคาสิโนมันคืนนี้เลย!)

"ใจเย็น ปล่อยให้มันตายใจไปก่อน" บรู๊คเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"หึ กูเล่นมันคืนแน่ มึงไม่ต้องห่วง ตอนนี้กูมีเรื่องอื่นที่น่าสนใจกว่าต้องจัดการ แค่นี้นะ กูจะทำงาน"

ชายหนุ่มกดตัดสายไปดื้อๆ ไม่สนคำโวยวายที่กำลังจะหลุดตามมาของเพื่อนสนิท

เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงศอกเดินตรงไปยังมุมหนึ่งของห้องทำงาน ซึ่งเป็นผนังบิลต์อินลายไม้เรียบหรู

ปลายนิ้วแกร่งกดลงบนซอกหลืบที่ซ่อนตัวอยู่แนบเนียน ผนังไม้ส่วนหนึ่งเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นตู้เซฟนิรภัยล้ำสมัยที่ฝังตัวอยู่ด้านใน

บรู๊คทาบนิ้วหัวแม่มือลงบนเครื่องสแกนลายนิ้วมือ พร้อมกับกดรหัสผ่านตัวเลขแปดหลักอย่างรวดเร็ว

คลิก

บานประตูเหล็กเปิดออก ภายในตู้เซฟอัดแน่นไปด้วยทรัพย์สินมีค่ามากมาย ทั้งทองคำแท่ง เงินสดปึกใหญ่ เอกสารสัญญามูลค่ามหาศาล และปืนพกสั้นรุ่นคัสตอมอีกสองกระบอก

ทว่าสายตาของมาเฟียหนุ่มกลับไม่ได้มองผ่านสิ่งของเหล่านั้นเลย เขายื่นมือเข้าไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มใบเล็กจิ๋วที่วางหลบมุมอยู่ด้านในสุดออกมาอย่างทะนุถนอม

บรู๊คเปิดฝากล่องออกช้าๆ ภายในนั้นมีเข็มกลัดรูปผีเสื้อประดับเพชรเม็ดเล็กๆที่ดูไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมายนัก หากเทียบกับทรัพย์สินอื่นๆในห้องนี้ แต่มันกลับเป็นสิ่งที่มีค่าทางจิตใจมหาศาลที่สุดสำหรับเขา

ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามปีกผีเสื้อแผ่วเบา นัยน์ตาที่เคยดุดันและแข็งกร้าวอ่อนแสงจนกลายเป็นความโศกเศร้าและโหยหา ภาพความทรงจำในอดีตที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจค่อยๆฉายชัดขึ้นมาทีละฉาก

เขาจมอยู่ในภวังค์แห่งความหลังอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปิดฝากล่องกำมะหยี่ลงแล้วเก็บมันกลับเข้าที่เดิม

ชายหนุ่มปิดตู้เซฟแล้วเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังโถงทางเดินชั้นบนสุดของคฤหาสน์ ที่สุดปลายทางเดินนั้นมีประตูไม้บานใหญ่ที่ถูกปิดล็อกอย่างแน่นหนา

มันคือห้องต้องห้ามที่เขาออกกฎไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนก้าวล่วงเข้าไปโดยเด็ดขาด แม้แต่แม่บ้านที่ทำความสะอาดก็ไม่มีสิทธิ์

บรู๊คล้วงกุญแจดอกพิเศษที่พกติดตัวตลอดเวลาออกมาไขประตูเข้าไป ภายในห้องนั้นไม่มีหน้าต่าง มีเพียงแสงไฟสีที่สาดส่องลงมาจากเพดาน

กลิ่นของสีน้ำมันและผืนผ้าใบเก่าๆลอยแตะจมูกทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป รอบห้องเต็มไปด้วยภาพวาดงานศิลปะมากมายที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ

ทว่าจุดศูนย์กลางของห้อง กลับมีขาตั้งวาดรูปขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ พร้อมกับภาพวาดบานหนึ่งที่ถูกคลุมทับด้วยผ้าสีขาวสะอาดตา ปิดบังความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเอาไว้

ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหยุดอยู่หน้าผืนผ้าใบนั้น ฝ่ามือหนายกขึ้นช้าๆเตรียมจะจับชายผ้าเพื่อเปิดมันออกดู เหมือนอย่างที่เขามักจะทำเป็นประจำทุกวัน เพื่อตอกย้ำความทรงจำบางอย่าง

"กรี๊ดดด! ไม่เอา! ไลล่าจะขึ้นไปหาอาบรู๊ค! หลบไปเดี๋ยวนี้นะพวกรับใช้หน้าโง่!"

ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสกับผืนผ้า เสียงแหลมปรี๊ดที่แผดร้องโวยวายดังลั่นมาจากห้องโถงชั้นล่าง ก็ทำลายบรรยากาศเงียบสงบจนแตกกระเจิง

บรู๊คชะงักมือค้าง คิ้วหนากระตุกเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เขาลดมือลง สบถในใจอย่างหัวเสีย ก่อนจะหมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องต้องห้าม ล็อกประตูอย่างแน่นหนาเช่นเดิม

พอเดินกลับมาถึงหัวบันได ร่างอวบของป้าอุ่น แม่นมที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กและควบตำแหน่งหัวหน้าแม่บ้านของคฤหาสน์เดินหอบแฮกๆขึ้นมาพอดี

สีหน้าของหญิงสูงวัยเต็มไปด้วยความลำบากใจและเกรงใจเจ้านายหนุ่มอย่างเห็นได้ชัด

"คุณบรู๊คคะ" ป้าอุ่นเอ่ยเรียกเสียงอ่อย

"คุณหนูไลล่ามาค่ะ โวยวายอยู่ข้างล่าง จะขอขึ้นมาพบคุณบรู๊คถึงบนห้องให้ได้เลยค่ะ ป้าพยายามห้ามแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมฟัง"

บรู๊คถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นๆที่กำลังประทุ เมื่อนึกถึงใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ชอบแต่งหน้าจัดจ้านเกินวัยของไลล่าลูกสาววัยยี่สิบเอ็ดปีของหนึ่งในคู่ค้าทางธุรกิจที่พ่อของเขาเคยรู้จักมักคุ้นด้วย

ยัยเด็กนั่นชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขา ตามตื้อ ตามเกาะแกะ น่ารำคาญยิ่งกว่าแมลงวัน ทั้งที่เขาแสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจและไม่ชอบเด็กเสแสร้งที่ต่อหน้าผู้ใหญ่ทำตัวน่ารัก แต่พอลับหลังกลับวีนเหวี่ยงใส่คนใช้ราวกับตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล

ชายหนุ่มปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยกับแม่นมด้วยน้ำเสียงสุภาพและนุ่มนวล ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาทำกับป้าอุ่นเสมอมา

"ไม่ต้องคิดมากครับป้าอุ่น ป้าลงไปบอกเธอ บอกไปว่าผมไม่อยู่ หรือไม่ก็บอกว่าผมพักผ่อนอยู่ ไม่สะดวกรับแขก ผมไม่อยากเจอใครทั้งนั้นตอนนี้ ถ้าเธอยังโวยวายไม่เลิก ก็ให้การ์ดหน้าประตูมาลากตัวออกไปได้เลย"

"ค่ะคุณบรู๊ค เดี๋ยวป้าจะลงไปจัดการให้ค่ะ" ป้าอุ่นพยักหน้ารับคำด้วยความโล่งใจ ก่อนจะรีบเดินกลับลงไปชั้นล่าง

บรู๊คมองตามแผ่นหลังของแม่นมไป ก่อนจะส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา เสียงแหลมๆที่ยังคงดังแว่วมาให้รำคาญหู ทำให้เขาต้องบ่นพึมพำออกมาอย่างเหลืออด

"เด็กบ้าอะไร ตื๊อชะมัด"

ภาพของไลล่าที่กรี๊ดกร๊าดเอาแต่ใจ แวบเข้ามาเปรียบเทียบกับภาพของเด็กสาวในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขาสั้นย้วยๆที่ชี้หน้าขู่เขาฟ่อๆเมื่อคืนอย่างช่วยไม่ได้

บรู๊คแค่นหัวเราะในลำคอ ถ้าจะต้องรับมือกับเด็กเอาแต่ใจที่น่ารำคาญแบบนี้ สู้ให้เขากลับไปนั่งฟังยัยเด็กปากดีที่หอพักนั่นบ่นกระปอดกระแปดใส่ ยังจะบันเทิงกว่าเยอะเลย