- 5 - เศษเหรียญ

หน้าปัดนาฬิกาข้อมือเรือนหรูแบรนด์ดังระดับโลกที่ประดับอยู่บนข้อมือแกร่ง บ่งบอกเวลาว่าขณะนี้เป็นเวลาเกือบจะตีหนึ่งแล้ว 

แสงไฟวิบวับจากสปอตไลต์บนฟลอร์ชั้นล่างยังคงสาดส่องสลับสีไปมา ท่ามกลางเสียงเพลงอีดีเอ็มจังหวะหนักหน่วงที่กระหึ่มไปทั่วทั้งร้าน 

ทว่าสำหรับพื้นที่โซนวีไอพีชั้นลอยกลับถูกกั้นด้วยกระจกเก็บเสียง ทำให้บรรยากาศบนนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและสงบกว่ามาก

บรู๊คละสายตาจากหน้าปัดนาฬิกาเรือนล้านของตัวเอง ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบหันไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังกระดกเครื่องดื่มสีอำพันเข้าปาก

"ไอ้วา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยเรียกเจ้าของร้าน

"อะไรของมึง?" วาโร่เลิกคิ้วถามพลางวางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะ

"ปกติเด็กที่ทำงานเสิร์ฟโซนวีไอพีที่ร้านมึงเลิกงานกันกี่โมง?"

คำถามนั้นทำเอาวาโร่และคีรินที่กำลังนั่งเอนหลังพิงโซฟาอยู่ถึงกับชะงักไปพร้อมกัน 

วาโร่หรี่ตามองเพื่อนรักอย่างจับผิด ก่อนจะตอบออกไปตามความจริง

"ก็ถ้าเป็นกะปกติ ไม่ได้มีงานจัดเลี้ยงพิเศษอะไร เด็กเสิร์ฟโซนวีไอพีจะเลิกงานตอนตีหนึ่งครึ่ง เก็บกวาดเคลียร์โต๊ะนิดหน่อย เปลี่ยนชุดเสร็จก็ประมาณตีสองนั่นแหละ ทำไมวะ? มึงถามทำไม? อย่าบอกนะว่า..."

วาโร่ยังพูดไม่ทันจบ คีรินก็ประสานเสียงหัวเราะร่วนขึ้นมาเสียก่อน แล้วตบเข่าตัวเองฉาดใหญ่พลางชี้หน้าเพื่อนอย่างล้อเลียน

"โอ้โห! คุณพระคุณเจ้าช่วย! ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นไอ้คุณบรู๊คมันสนใจเวลาเลิกงานของใคร แค่มันโผล่หน้ามาร้านมึงวันนี้กูก็ว่าเซอร์ไพรส์ชิบหายแล้วนะ แต่นี่มันนั่งแช่อยู่นานจนร้านใกล้จะปิด แถมยังถามเวลาเลิกงานของเด็กร้านมึงอีก ยิ่งเซอร์ไพรส์เข้าไปใหญ่เลยว่ะ ฮ่าๆๆ สงสัยแบงก์ร้อยใบนั้นจะขลังจริง"

คีรินอดไม่ได้ที่จะขุดเอาเรื่องธนบัตรสีแดงใบนั้นขึ้นมาแซวอีกรอบ ทำให้วาโร่หัวเราะสมทบอย่างเห็นด้วย

บรู๊คไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านกับคำแซวของเพื่อนสนิทแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาดุดันยังคงเรียบเฉย ทว่ามุมปากหยักลึกกลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆที่อ่านยาก

นัยน์ตาทอดมองลงไปยังฟลอร์ด้านล่างอีกครั้งราวกับกำลังมองหาใครบางคน

"ถ้ามีอะไรที่มันน่ารอ กูก็รอได้"

ประโยคสั้นๆที่หลุดออกมาจากปากของผู้นำแก๊งเบรคคิง ทำเอาเพื่อนสนิททั้งสองคนถึงกับอ้าปากค้าง 

เพราะคนอย่างบรู๊คไม่เคยรอใคร และไม่เคยต้องเสียเวลากับเรื่องไร้สาระ แต่ตอนนี้เขากลับยอมนั่งจิบเหล้าฆ่าเวลาเพื่อรออะไรบางอย่างหรือใครบางคน

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งเข็มยาวของนาฬิกาชี้บอกเวลาตีหนึ่งสี่สิบห้านาที

ร่างสูงใหญ่ของบรู๊คผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาจัดการติดกระดุมสูทสีเข้มของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่วงท่าสง่างาม

"กูขอตัวก่อน"

เขาเอ่ยลาเพื่อนสั้นๆโดยไม่รอฟังคำทัดทานหรือคำแซวใดๆทั้งสิ้น ร่างกำยำก้าวเดินออกไปจากโซนวีไอพีอย่างรวดเร็ว โดยมีทิมและลูกน้องชุดดำอีกสองคนเดินคุมเชิงตามหลังไปติดๆ ทิ้งให้วาโร่กับคีรินได้แต่นั่งมองหน้ากันอย่างงุนงง

ทว่าเมื่อลงมาถึงลานจอดรถด้านหลังร้าน บรู๊คกลับไม่ได้สั่งให้คนขับรถบึ่งรถสปอร์ตคันหรูของเขากลับคฤหาสน์อย่างที่ควรจะเป็น 

ร่างสูงก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่เบาะหลังของรถสีดำสนิทติดฟิล์มทึบ ที่จอดซุ่มอยู่ในมุมมืดห่างจากประตูทางออกพนักงานเพียงไม่กี่สิบเมตร

"มึงยังไม่ต้องออกรถ รออยู่ตรงนี้ก่อน" บรู๊คออกคำสั่งเสียงเรียบผ่านกระจกกั้นคนขับ

ทิมที่นั่งอยู่เบาะหน้าคู่กับคนขับพยักหน้ารับทราบ แม้จะแปลกใจแต่เขาก็รู้ดีว่าเจ้านายกำลังรอใครอยู่

ดวงตาคมทอดมองฝ่าความมืดออกไปยังประตูเหล็กบานใหญ่ที่ใช้สำหรับพนักงานเข้าออก เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างบางที่คุ้นตาก็เดินผลักประตูออกมา

แพรขวัญในตอนนี้ไม่ได้อยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสุดเซ็กซี่เหมือนเมื่อชั่วโมงก่อนแล้ว 

เธอเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวสกรีนลายการ์ตูน กับกางเกงยีนส์ขาสั้นกุดและรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เดิม 

ผมยาวที่เคยรวบเป็นหางม้าสูงถูกปล่อยสยายลงมากลางหลัง ดูเป็นเด็กสาวมหาวิทยาลัยธรรมดาๆที่ไม่น่าจะดึงดูดสายตาใครได้ แต่กลับทำให้สายตาของมาเฟียหนุ่มไม่อาจละไปไหนได้เลย

"แกกลับดีๆนะเว้ยยัยแพร ดึกแล้วแถวซอยหอแกมันยิ่งเปลี่ยวๆอยู่ด้วย" เสียงของวาโยดังแว่วมาให้ได้ยิน

"เออ แกก็เหมือนกันนั่นแหละ ถึงห้องแล้วไลน์บอกฉันด้วยนะ" 

แพรขวัญโบกมือลาเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันเดินไปคนละทิศทาง

แพรขวัญกระชับสายกระเป๋าเป้ใบเล็กบนบ่า ขาเรียวก้าวเดินไปตามทางเท้าอย่างทะมัดทะแมง แม้จะเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งคืน แต่พอนึกถึงทิปที่ได้มาบวกกับเงินเดือนที่จะออกในอีกไม่กี่วัน เธอก็มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาทันที

แต่แล้วความโชคร้ายก็มักจะมาในรูปแบบของความซวยที่ไม่ได้รับเชิญเสมอ

เมื่อเดินพ้นหัวมุมถนนมาได้เพียงนิดเดียว ร่างสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์สามคนที่อยู่ในสภาพเมาแอ๋ เดินโซเซส่งกลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั่วบริเวณ ก็เดินเข้ามาขวางหน้าเด็กสาวเอาไว้

"โอ๊ะโอ น้องสาวคนสวย ดึกป่านนี้แล้วมาเดินทำอะไรแถวนี้คนเดียวจ๊ะเนี่ย" 

หนึ่งในนั้นเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงยานคาง สายตาหยาบโลนกวาดมองเรียวขาขาวเนียนของแพรขวัญอย่างจาบจ้วง

"ให้พวกพี่เดินไปส่งไหมจ๊ะ รับรองว่าส่งถึงเตียง เอ้ย! ถึงห้องแน่นอน ฮ่าๆๆ" อีกคนพูดเสริมพลางเดินรี่เข้ามาทำท่าจะคว้าแขนเธอ

แพรขวัญเบิกตากว้าง ถอยกรูดไปด้านหลังทันที สัญชาตญาณระวังตัวทำงาน

"ถอยไปนะ! อย่าเข้ามา ไม่งั้นฉันร้องให้คนช่วยจริงๆด้วย"

"ร้องเลยจ้ะ ร้องดังๆเลย แถวนี้ไม่มีใครหรอกน้องสาว มามะ มาสนุกกับพวกพี่ดีกว่า"

มันยังพูดไม่ทันขาดคำ...

พลั่ก!! ตุ้บ!!

ร่างของไอ้ขี้เมาคนที่กำลังจะยื่นมือมาแตะตัวแพรขวัญ ก็ลอยหวือกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงอิฐด้านหลังอย่างแรง ก่อนจะร่วงลงไปกองกับพื้นด้วยฝีเท้าของชายชุดดำสองคนที่พุ่งพรวดเข้ามาจากความมืดราวกับเงา

"เฮ่ย! พวกมึงเป็นใครวะ!" 

สองคนที่เหลือตื่นตระหนก พยายามจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่อง แต่ก็ถูกการ์ดชุดดำของเบรคคิงจัดการซัดหมัดเข้าที่ปลายคางจนสลบเหมือดไปกองรวมกันอยู่ที่พื้นภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที

แพรขวัญยืนตัวแข็งทื่อ อ้าปากค้างกับเหตุการณ์ชุลมุนที่เกิดขึ้นรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน 

เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก กระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆของใครบางคนก้าวเดินออกมาจากมุมมืด ท่ามกลางแสงไฟสลัวริมทาง

รองเท้าหนังขัดมันวับ กางเกงสแล็กเนื้อดีสีเข้ม และเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง...

บรู๊คเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอกำลังประดับไปด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน 

ชายหนุ่มยกมือข้างหนึ่งขึ้น ปลายนิ้วหยาบกร้านเชยคางมนของเด็กสาวที่กำลังยืนช็อกให้เงยขึ้นมาสบตากับเขา

"ฉันช่วยเธออีกแล้วนะ ยัยเด็กดื้อ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบหยอกเย้า นัยน์ตาสีนิลพราวระยับ 

"รอบนี้จะให้กี่บาทดีล่ะ แบงก์ร้อยฉันมีแล้ว ขอเป็นแบงก์พันสักสิบใบได้ไหม?"

พอได้ยินคำทวงบุญคุณที่มาพร้อมกับการเรียกเก็บเงิน สติของแพรขวัญก็กลับมาครบถ้วนทันที เธอปัดมือใหญ่ที่จับคางเธออยู่ออกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะจิ๊ปากอย่างขัดใจ

"จิ๊! บ้าเหรอ! ใครจะไปมีเงินเยอะขนาดนั้น คุณช่วยหนู หนูก็ขอบคุณ แต่ถ้าจะมาทวงเงินกันล่ะก็ ฝันไปเถอะ เงินทุกบาททุกสตางค์ หนูต้องเก็บไว้กินไว้ใช้จ่าย ไม่มีมาแจกคนรวยที่ชอบรีดไถหรอกนะ" 

เธอแหวเข้าให้ กอดกระเป๋าเป้ของตัวเองไว้แน่นราวกับกลัวเขาจะมาแย่งชิงไป

ท่าทีหวงแหนทรัพย์สินของเด็กสาว ทำเอามาเฟียหนุ่มที่คุ้นเคยกับการใช้เงินฟาดหัวคนอื่นมาตลอดชีวิต ถึงกับหลุดหัวเราะเสียงทุ้มออกมาในลำคอ

"หึ ฉันก็แค่พูดเล่นไปงั้นแหละ ใครจะไปอยากได้เงินเศษเหรียญของเธอกัน"

มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของเธอแน่น ก่อนจะออกแรงกระตุกเบาๆให้เธอเดินตามไปที่รถตู้คันหรูที่จอดรออยู่ไม่ไกล

"โอ๊ะ นี่คุณ จะลากหนูไปไหนเนี่ย ปล่อยนะ" แพรขวัญโวยวาย พยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม 

"ไปขึ้นรถ ฉันจะไปส่ง" บรู๊คเอ่ยสั้นๆอย่างเอาแต่ใจ

"ไม่เอา! หนูกลับเองได้ หอหนูอยู่แค่นี้เอง นั่งวินมอเตอร์ไซค์ไปแป๊บเดียวก็ถึง ปล่อยนะ"

บรู๊คหยุดเดิน ก้มหน้าลงมองยัยเด็กดื้อที่พยายามขืนตัวเอาไว้ เขาชำเลืองสายตาไปทางกลุ่มขี้เมาสามคนที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เอาสิ ถ้าเธออยากจะดื้อ แล้วยืนรอให้ไอ้พวกเวรนั่นมันฟื้นขึ้นมาจัดการเธอต่อ ก็เชิญตามสบาย ฉันจะถือว่าฉันไม่ได้เห็นเหตุการณ์เมื่อกี้ก็แล้วกัน"

เขาทำท่าจะปล่อยมือเธอจริงๆ แพรขวัญหันไปมองไอ้พวกขี้เมาหน้าตาหื่นกามพวกนั้น แล้วก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ถ้าพวกมันฟื้นขึ้นมาแล้วไม่มีบอดี้การ์ดชุดดำของเขาคอยช่วย เธอคงไม่รอดแน่ๆ

สุดท้าย เด็กสาวก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไหล่ลู่ลงอย่างยอมจำนน

"ก็ได้ ไปส่งก็ไปส่งสิ ขู่เก่งจริงๆ" 

เธอพึมพำบ่นอุบอิบ ยอมเดินตามแรงจูงของเขาขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังของรถคันหรูแต่โดยดี

บรรยากาศภายในรถที่กว้างขวางและหรูหรานั้นเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบาๆ 

แพรขวัญนั่งตัวเกร็งชิดติดขอบประตูอีกฝั่ง พยายามรักษาระยะห่างจากร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างๆอย่างเต็มที่ 

กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆจากตัวเขาทำให้เธอรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก

ความเงียบโรยตัวอยู่ครู่ใหญ่ จนกระทั่งมือหนาของบรู๊คล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน แล้วหยิบกระดาษแข็งแผ่นเล็กๆสีดำขลิบทองยื่นส่งมาตรงหน้าเธอ

"อะไรคะ?" แพรขวัญเลิกคิ้วถามอย่างงุนงง แต่ก็ยอมยื่นมือไปรับมาดู

มันคือนามบัตรของบริษัทโมเดลลิ่งชื่อดังแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่รู้กันดีในวงการบันเทิงว่าเป็นบริษัทระดับท็อปที่ปั้นนางแบบและดาราดังมาแล้วนับไม่ถ้วน

"บริษัทนี้ฉันมีหุ้นส่วนใหญ่อยู่" บรู๊คเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

"เห็นว่าปกติเธอรับจ้างถ่ายแบบก๊อกๆแก๊กๆตามสตูเล็กๆด้วยใช่ไหม? เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ลองติดต่อไปที่เบอร์นี้ บอกผู้จัดการบริษัทว่าฉันเป็นคนฝากมา ถ้ามีงานที่เหมาะกับบุคลิกของเธอ พวกนั้นจะจัดคิวและส่งงานมาให้"

พอได้ยินคำว่างาน ดวงตากลมโตของแพรขวัญก็เบิกกว้างเป็นประกายรุกวาวขึ้นมาทันที 

ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มกว้างขวางอย่างลืมตัว ความประหม่าหวาดกลัวเมื่อครู่ปลิวหายไปในพริบตา เพราะถ้าได้งานจากโมเดลลิ่งใหญ่ขนาดนี้ ค่าตัวก็ต้องสูงลิ่วตามไปด้วยแน่นอน

"จริงเหรอคะ? คุณพูดจริงนะ ไม่ได้หลอกให้หนูดีใจเก้อใช่ไหม?" เธอถามเสียงใส พลิกนามบัตรในมือดูด้วยความตื่นเต้น

แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆจางลง เมื่อสมองเริ่มประมวลผลคำพูดของเขาได้ แพรขวัญหรี่ตามองหน้ามาเฟียหนุ่มอย่างจับผิด

"เดี๋ยวนะ แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าหนูรับงานถ่ายแบบด้วย? หนูจำได้ว่าหนูไม่เคยบอกเรื่องนี้กับคุณเลยนะ แถมตอนที่อยู่ร้านคุณวาโร่ เราก็ไม่ได้คุยอะไรกันยาวๆด้วยซ้ำ"

บรู๊คแค่นหัวเราะในลำคอ เอนแผ่นหลังพิงพนักเบาะอย่างผ่อนคลาย นัยน์ตาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธออย่างสื่อความหมาย มุมปากหยักกระตุกยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองเต้นผิดจังหวะ

"คนอย่างฉัน  เธอคิดว่ามีอะไรที่ฉันอยากรู้ แล้วฉันจะไม่มีปัญญารู้บ้างล่ะ ยัยเด็กโง่"

คำตอบที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจล้นเหลือ ทำเอาแพรขวัญถึงกับอ้าปากค้าง

"นี่อย่าบอกนะ ว่าคุณให้คนไปสืบประวัติหนูมาน่ะ" เธอชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่อง 

"นี่มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลชัดๆเลยนะ คุณเป็นโรคจิตหรือไงถึงชอบไปสืบเรื่องของคนอื่นเขาน่ะ"

แทนที่จะโกรธที่ถูกต่อว่า บรู๊คกลับเพียงแค่ยิ้มมุมปาก เขาไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ยอมตอบรับ ปล่อยให้เด็กสาวนั่งโวยวายบ่นกระปอดกระแปดไปตลอดทาง จนกระทั่งรถคันหรูแล่นมาจอดเทียบหน้าหอพักเก่าๆซอมซ่อของเธอ

"ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" 

แพรขวัญเปิดประตูรถก้าวขาลงไปยืนบนพื้นถนน แต่ก่อนที่จะปิดประตู เธออดไม่ได้ที่จะยื่นหน้ากลับเข้าไปแกล้งถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านใน

"อ่อ คุณช่วยหนูไว้ แล้วยังอุตส่าห์ขับรถมาส่งถึงที่อี งานนี้หนูต้องจ่ายเงินค่าจ้างให้คุณอีกไหมเนี่ย หืม?" เธอยักคิ้วหลิ่วตาใส่เขาอย่างกวนๆ

บรู๊คมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังทำหน้าตาทะเล้นใส่เขา รอยยิ้มอบอุ่นที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยักลึก

"เก็บเศษเงินของเธอไว้ซื้อขนมกินเถอะ ดึกแล้ว รีบขึ้นห้องไปได้แล้วไป" เขาดุเบาๆด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด

แพรขวัญทำปากยื่นใส่เขา กำลังจะดึงประตูรถปิด ทว่าเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็เอ่ยรั้งเอาไว้ด้วยประโยคที่ทำให้เธอต้องชะงักงัน

"ยัยเด็กดื้อ"

"คะ?" เธอชะงัก หันกลับไปมองเขา

นัยน์ตาคมกริบของผู้นำมาเฟียจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาของเขาไม่ได้ดุดันเหมือนอย่างเคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและยากจะคาดเดา

"เอาไว้เร็วๆนี้ เราคงได้รู้จักกันมากกว่านี้อีกนะ เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ"

พูดจบเขาก็กดปุ่มปิดประตูรถอัตโนมัติ ทิ้งให้แพรขวัญยืนกระพริบตาปริบๆอยู่ริมถนน มองตามไฟท้ายของรถหรูที่ค่อยๆแล่นลับหายไปในความมืด

"รู้จักกันมากกว่านี้งั้นเหรอ..." 

เด็กสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ มือเล็กกำนามบัตรในมือแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้