ตอนที่4||(1)

อย่าให้นางโจรนามจีเมี่ยวหลัวออกปล้น!

ถึงนางจะไม่นับว่าเป็นโฉมงาม แต่จีเมี่ยวหลัวก็รู้จักรรักตนเองเห็นคุณค่าของตนเอง ยิ่งได้ฟังคำของเหล่าฮูหยินหยวนพูดกลับดำเป็นขาวจีเมี่ยวหลัวย่อมไม่คิดจะแต่งเข้าจวนนี้อีกต่อไป

"วันนี้ไอ้ตัวบัดซบนี้หลอกลวงเจ้า ตบหน้าของเจ้า หากวันนี้เจ้าให้อภัยมัน ใครจะกล้ารับประกันว่าวันหน้ามันจะไม่หลอกลวงเจ้าอีก ไม่ตบตีทำร้ายเจ้าหนักมือกว่านี้ ชีวิตนี้ท่านพ่อกับท่านแม่มอบให้เจ้ามา เจ้าต้องคิดให้ดีว่าจะยอมให้ไอ้ตัวบัดซบมันสวมเขาและทำร้ายต่อไปจริงหรือเมี่ยวเมี่ยว"

เพราะกลัวน้องสาวจะใจอ่อนกับบุรุษเช่นหยวนเค่อเจวี๋ยทำให้จีม่อชงจึงพูดชี้แนะไม่หยุด ถึงจะมั่นใจว่าน้องสาวของตนไม่ใช่สตรีโง่เขลาแต่ก็อดไม่ได้ที่จะห่วงและกังวลไปก่อน

"ต้าเกอตัวของข้าเป็นใคร ข้าคือจีเมี่ยวหลัว เป็นบุตรสาวของแม่ทัพผู้องอาจหาญกล้าและยังเป็นน้องสาวของจีไท่เว่ย ชาตินี้ขาดบุรุษนามหยวนเค่อเจวี๋ยได้แต่ขาดศักดิ์ศรีมิได้ หน็อยแน่…ขอเวลาดูแลภรรยากับบุตรของสหายผู้มีพระคุณตอบแทนสามปีแล้วข้าจะกลับมาแต่งงานกับเจ้าเมี่ยวหลัว เฮอะ!"

จีเมี่ยวหลัว หยุดเว้นช่วงเพื่อพักหายใจพร้อมกับกวาดสายตามองสำรวจสีหน้าของทุกคนภายในโถงกลางแห่งนี้อีกด้วย

"ทุกคนก็ดูเอาเถิดมาคุณชายใหญ่หยวนดูแลกันอย่างไร พอแต่งกับข้ายังไม่ทันเข้าหอก็เอาบุตรที่เกิดจากภรรยาของสหายรักมายกให้ข้าอุ้มชูรับเป็นบุตรในอุทร มารดามันเถอะ ฮูหยินเอกอันใด ใครอยากเป็นก็เป็นไปเถอะข้า จีเมี่ยวหลัวไม่ยินดีเป็น!"

คนตัวอวบประกาศออกมาด้วยกิริยาแข็งกร้าวแววตาของนางโกรธแค้นอยู่แปดส่วน เสียใจอยู่สองส่วน นางเสียใจที่บุรุษซึ่งนางคิดฝากชีวิตหลอกลวง นับแต่เติบโตเป็นสาว จีเมี่ยวหลัวก็บอกกับใจตนเองมาตลอดให้รักหยวนเค่อเจวี๋ยถึงนางจะรักเขาลึกซึ้งไม่ได้ก็จะรักแบบสหายร่วมจวนกันไป นางจึงไม่เคยมองบุรุษอื่น ปักใจว่าเขาคือคู่ชีวิตที่บิดาเลือกเอาไว้ให้ก่อนจะจากไปนางจึงซื่อตรงอยู่แค่กับเขามาสามปีเต็ม ไม่เสียใจไม่เคียดแค้นวันนี้จะให้นางไปเสียใจและเคียดแค้นวันใดได้อีก

"สตรีอำมหิตเช่นเจ้าข้าก็ไม่คิดจะแต่งมาเป็นภรรยาเช่นกัน ท่านพ่อ ท่านย่า ท่านพ่อใหญ่ ข้าจะหย่ากับนาง!"

ไอ้ตัวบัดซบ!

พอหยวนเค่อเจวี๋ยตะโกนออกมาดังนั้นจีเมี่ยวหลัวก็อยากจะลุกขึ้นไปกระทืบอีกฝ่ายให้สลบไปอีกรอบจริงๆ คาดว่าที่ตนเองลงมือลงเท้าไปครู่ก่อนยังอาจไม่สาสมมันจึงยังเอ่ยปากอ้อนมือและอ้อนเท้าของนางเช่นนี้

"แล้วคิดว่าข้ายังจะยินดีรับเจ้าเป็นสามีหรือหยวนเค่อเจวี๋ย! ไอ้ตัวบัดซบ! เจ้าฝันไปเถอะ!"

จีเมี่ยวหลัวก็หันไปตะโกนตอบโต้ไอ้ตัวบัดซบที่นอนเป็นผักอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ นางกระทืบไปไม่น้อย แต่ดันลืมกระทืบปากเน่าหนอนของมันเสียได้มัน่าเจ็บใจยิ่งนัก! จีเมี่ยวหลัวแทบจะพุ่งไปเหยียบปากของไอ้สารเลวที่ฉางตี้ฮ่องเต้อนุญาตให้ไปหามมาในโถงกลางเพื่อร่วมเจรจาใจแทบขาดแล้วจริงๆ

"ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างมีใจเป็นหนึ่งเช่นนี้ก็…"

ซ่างกวนโทวรู้สึกง่วงนอนแล้วจึงคิดว่าจบเรื่องสนุกเพียงเท่านี้ดีกว่า คิดแล้วจึงเอ่ยขึ้นมาทำเอาทุกสรรพสำเนียงภายในห้องโถงรับแขกใหญ่ของจวนเว่ยกั๋วกงพลันเงียบลงโดยพลัน

"สมรสนี้ก็ให้เป็นโมฆะไปเสียเถอะ"

ทุกคนภายในห้องโถงล้วนแสดงสีหน้าแตกต่างกันไปฝ่ายสกุลหยวนนั้นซีดเซียว ส่วนสกุลจีกลับยิ้มแย้มสาสมใจ

ซึ่งพอกล่าวจบเรือนกายสูงใหญ่จึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ของประมุขของสกุลหยวนทันที แต่คล้ายจะนึกบางสิ่งได้ขึ้นมาแบบปัจจุบันทันด่วน

"เว่ยกั๋วกง ตำแหน่งซื่อจื่อนี้เจิ้นมองว่าคุณชายใหญ่หยวนไม่คู่ควร ตำแหน่งเว่ยกั๋วกงคงยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง บัดนี้คุณชายรองหยวนหย่งฉีลำบากอยู่เป่ยฉีกับชินอ๋อง เช่นนั้นฐานะเว่ยกั๋วกงนี้ก็ยกให้คุณชายลองหยวนหย่งฉีไปเสียเถอะ"

ใครยังจะกล้าคัดค้าน ในเมื่อคนเปิดปากคือปีศาจดำ แห่งต้าเซี่ย ภาพซากศพนับพันกองสูงเป็นภูเขาล้วนติดตา ถึงไม่พึงใจเพียงใดก็จำยอมก้มหน้ารับพระบัญชาทั้งสิ้นต่อให้เป็นสกุลหยวนเองก็ไม่กล้าเหิมเกริมแน่นอน

"ฝ่าบาทช้าก่อนเพคะ!"

เกินกว่าที่ใครจะคาด จีเมี่ยวหลัวรีบตรงไปคุกเข่าขวางหน้าฉางตี้ฮ่องเต้เอาไว้ในระยะประชิด จนเท้าแกร่งเกือบจะเหยียบลงบนหลังมือของนางเสียแล้ว คิ้วเข้มของฉางตี้ฮ่องเต้พลันกระตุก

"เมี่ยวเมี่ยวเจ้าทำอันใดน่ะ"

จีม่อชงรีบเข้ามาจับร่างของน้องสาวให้ถอยออกห่างจากจอมปีศาจดำด้วยกิริยาร้อนใจยิ่ง ฉางตี้ฮ่องเต้เป็นคนเช่นไรเขาที่เติบโตมากับอีกฝ่ายมีหรือจะไม่ทราบ สมญานามปีศาจดำไม่ใช่เอาห่านแลกมาจึงมีคนเรียกขาน แต่อีกฝ่ายได้มาเพราะความสามารถล้วนๆ

"ไม่เป็นอันใดต้าจี ให้น้องสาวท่านพูดเถอะ ว่าอย่างไรเจ้ามีอันใดจะพูดกับเจิ้นหรือ"

หากเป็นสตรีอื่นซ่างกวนโทวคงถีบกระเด็นไปแล้ว แต่ไม่รู้เหตุใดตนเองจึงถีบเจ้าสาวตัวอวบแก้มกลมตรงหน้าไม่ลงก็ไม่ทราบได้ บางทีคงเพราะนางดูแปลกดีกระมัง