4

คนสั่งการกระซิบบอก ที่เป็นอันรู้กันว่ามันหมายถึงอะไร แล้วเดินกลับไปด้านหน้าเพื่อไปพักเบรค ส่วนคนรับคำสั่งก็ลุกพรวดพราดหลังวางป้ายบอกไว้ว่าห้ามเข้าใช้บริการชั่วคราวตรงบริเวณสระน้ำที่เห็นวิวทะเลแบบพาโนรามา ก่อนวิ่งปรู้ดไปเข้าห้องน้ำเพราะของดองที่กินไปเมื่อเที่ยงทำพิษเข้าให้

ป้ายห้ามเข้าถูกวางไว้ไม่ดีนัก จึงถูกลมหอบใหญ่พัดวูบจนล้มเซลงแล้วกลิ้งไปตามแรงลมจนพ้นจากบริเวณทางเข้าของสระน้ำติดทะเลที่เป็นจุดขายของโรงแรม เนื่องจากอยู่ในช่วงโลวซีซันที่มีนักท่องเที่ยวน้อยมาก จึงเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

พิชชาอรที่เดินดูอะไรไปรอบๆ จนไปเจอกับส่วนที่เป็นสระว่ายน้ำทั้งยังทำยื่นออกไปทางทะเลถึงค่อยยิ้มออก ตรงนี้แหละที่ทำให้เธออยากมาพัก แค่เห็นในรูปยังว่ามันสวยสุดๆไปเลยแล้วตอนนี้มันก็อยู่ตรงหน้าเธอนี่แล้ว

ในรูปว่าสวยขนาดไหนของจริงนี่สิสวยกว่าในรูปเป็นกองเลย

พิชชาอรเมียงมองไปรอบๆเห็นว่าตอนนี้ไม่มีใครในบริเวณนั่น จึงยิ้มกริ่มเดินรี่ตรงไปสำรวจ

มีสระน้ำวนด้วย เสียแต่ทำขอบเดินไว้แคบไปหน่อย นี่ถ้าเดินไม่ระวัง ได้ตกไปแน่

ว่าแล้วก้มลงไปแตะมือในนั้น ที่ห้องพักนั่นเป็นอ่างขนาดเล็กที่แช่เต็มที่ได้ไม่เกินสองคน แต่ตรงนี้ใหญ่โตทั้งยังบรรยากาศดีมากๆอีกด้วย

อุ่นสบาย น่านอนแช่จัง เสียดายที่เธอไม่มีชุดติดมา พิชชาอรคิดอยู่เพียงลำพังแล้วตัดใจเดินไปสำรวจตรงที่อื่นบ้าง

“อ่า...อืม... ตรงนั้นอย่าค่ะ พลีส อ่า...”

เสียงงึมงำปนครางซี้ดแว่วออกมาจากทางอีกด้าน พิชชาอรเลยหยุดเท้า หน้าแดงกล่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอายเมื่อเห็นว่ามีคนกำลังทำกิจกรรมอะไรกันตรงนั้น ที่มีไม้ประดับวางเรียงรายบดบังอยู่

“น่าเกลียดชะมัด ในห้องไม่มีให้ทำหรือยังไง” พิชชาอรถอยหลังทั้งยังนึกรังเกียจคนพวกนี้ น่าไม่อาย ที่โล่งแจ้งยังไม่เว้นจะทำเรื่องแบบนี้

แต่เจ้ากรรม ด้วยความไม่ทันตั้งตัว เธอถอยหลังมาโดยไม่ดูแล้วจึงรู้ตัวว่าก้าวพลาดพลัดตกลงไปในสระน้ำในทันที

“ว้าย!”

ตูม!

พิชชาอรตกลงไปในน้ำด้วยความตกใจที่ขาไม่สามารถหยั่งถึงพื้น ทำให้เธอตะเกียกตะกายตัวเองในสระจนกินน้ำเข้าไปหลายอึก แล้วพยายามตั้งสติขณะที่ตั้งสติได้แล้วนั้นลำตัวของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้ แล้วรัดนั่นก่อนจะถูกพาขึ้นมาที่ขอบสระได้ในที่สุด

“คุณเองหรอกเหรอ”

เสียงคนที่ช่วยเธอว่าขึ้น พิชชาอรไอเอาน้ำออกมาลูบใบหน้าแล้วถึงแหงะมองเขา จึงเห็นว่าเป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ ที่ช่วยเธอเอาไว้ แต่แล้วเสียงหวานๆของอีกคนก็ดังแทรกขึ้นกลางปล้อง

“ปุญญ์คะ เป็นยังไงบ้าง แล้วนี่เธอเข้ามาทำอะไร ป้ายก็บอกไว้นี่ว่าห้ามเข้า”

“ไปรอที่ห้องเดี๋ยวผมตามไป”

ปุญญ์ลุกขึ้นแล้วเข้าไปดันหลังหญิงสาวคนนั้นให้ทำตามคำสั่งของเขา แล้วจึงหันมามองที่เธอ ตอนนี้พิชชาอรเปียกโชกไปหมดทั้งตัวแล้ว เธอบิดเสื้อที่ชุ่มโชกน้ำด้วยมืออย่างไม่สบอารมณ์นักทั้งกางเกงทำงานนั่นด้วยที่เปียกไปหมด ปากก็บ่นไม่หยุด

“น่าเกลียดชะมัด ที่อื่นไม่มีแล้วหรือไง”

“อะไรครับที่ว่าน่าเกลียด” ปุญญ์ถามยิ้มๆ เขาคิดว่าเมื่อครู่ที่กำลังพัวพันกับสาวดีกรีร้อนพิชชาอรเองคงเห็น

“รู้แล้วยังจะถาม” เธอว่ากลับแล้วส่งสายตาอย่างรังเกียจให้ด้วย

“กิจกรรมแบบนี้ มันน่ารังเกียจตรงไหนกัน” เขาว่าเสียงเนิบๆ อดคิดไม่ได้ว่าเธอคงพยายามทำตัวให้ดูเดียงสาละมัง เพื่อเรียกความสนใจจากเพศตรงข้ามแบบที่เคยใช้ได้ผลมาก่อน ดีแต่ว่าเขารู้ทัน

ว่ากันว่าเพศชายชอบนักล่ะ หญิงสาวที่ดูอ่อนใสไร้เดียงสา ไม่แน่ว่าพิชชาอรเองก็อาจจะทำเช่นนั้นอยู่ก็เป็นได้

“ที่สาธารณะแบบนี้ มันสมควรหรือไง ที่จะมา...เอ่อ...มาทำอะไรกันแบบนั้นน่ะ” พิชชาอรกระดากจะพูดถึง ใบหน้าสวยเฉี่ยวออกร้อนแดงระเรื่อขึ้นทันทีขณะโต้ตอบเขา

“โอเค เราจะไม่คุยเรื่องนี้อีกแล้ว”

เขาว่าคล้ายยอมจำนน แต่แท้ที่จริงปุญญ์แค่ไม่ต้องการจะเถียงกับผู้หญิงอย่างเธอด้วยเรื่องไร้สาระเช่นนั้น มันไม่เกิดประโยชน์กับใครแถมยังเสียเวลาอีกด้วย แล้วเผลอมองเรือนร่างใต้เสื้อผ้าที่เปียกโชกของเธอด้วยสายตาอย่างหนึ่ง หากพิชชาอรเงยมาเห็นเข้าคงได้ควักเอาลูกตาของเขาเควี้ยงลงทะเลไปแน่ๆ ก่อนจะบอกขึ้นด้วยเสียงราบเรียบ

“ผมจะให้เด็กจัดการเสื้อผ้าให้ ขึ้นไปรอบนห้องก่อนก็แล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ เป็นพระคุณอย่างที่สุด” พิชชาอรบอกประชดนิดๆ เค้นเสียงใส่เขา

“ถ้าเรียบร้อยแล้วเชิญที่ห้องเลยครับ” ปุญญ์บอกตัดบท พิชชาอรยิ้มเยาะหน่อยหนึ่งก่อนว่าเบาๆ “สงสัยอยากขึ้นห้องเต็มที”

“หรือคุณอยากเปลี่ยนชั้นที่พักเป็นแถวๆห้องผมก็ได้นะ ยินดีครับ”

ปุญญ์ว่ายั่วๆยิ้มๆ ทำเอาคนที่เพิ่งได้เห็นได้ยินเสียงสยิวของผู้หญิงคนนั้นกับเขา หน้าแดงซ่านขึ้นมาอีกรอบ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยความกระดากอายอย่างที่สุด พิชชาอรกระแทกนิ้วจิ้มปุ่มกดตัวเลขบอกชั้นในลิฟต์ บ่นงึมงำคนเดียวในนั้นว่าเขาสิต้องอายไม่ใช่เธอต้องมาอายแบบนี้ พอขึ้นมาถึงห้องก็พบว่าอมิตานั่งดูรายงานโทรทัศน์รออยู่แล้ว

“ไปไหนมากี๋ ทำไมเปียกมาแบบนั้นล่ะ”

“อย่ามาทำเป็นพูดดี หายไปไหนมาทั้งคืน”

อมิตาเงียบเสีย ไม่ตอบน้องสาว จนคนถามชักหงุดหงิด ถามต่ออีก “ตกลงเรียบร้อยหรือยัง ธุระอุ๋มน่ะ”

“อือ ขายแล้ววินจะโอนเงินให้”

“จะให้แน่เหรอ”พิชชาอรถามเสียงสูง“ไม่ใช่ถูกเขาหลอกมาอีกหรือไง”

“ไม่หรอกกี๋ วินเขารวยมากนะ จะมาโกงเงินเราทำไมกัน”

“ให้มันจริงเหอะ” พิชชาอรกอดอกบอก ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างนั้นจะทำตามคำพูด  ครู่ใหญ่ๆก็มีพนักงานของโรงแรมนำของมาให้

“ท่านประธานให้มาส่งเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนของคุณพิชชาอรค่ะ”