Share

4

Author: SHASHA
last update publish date: 2026-09-23 15:06:51

คนสั่งการกระซิบบอก ที่เป็นอันรู้กันว่ามันหมายถึงอะไร แล้วเดินกลับไปด้านหน้าเพื่อไปพักเบรค ส่วนคนรับคำสั่งก็ลุกพรวดพราดหลังวางป้ายบอกไว้ว่าห้ามเข้าใช้บริการชั่วคราวตรงบริเวณสระน้ำที่เห็นวิวทะเลแบบพาโนรามา ก่อนวิ่งปรู้ดไปเข้าห้องน้ำเพราะของดองที่กินไปเมื่อเที่ยงทำพิษเข้าให้

ป้ายห้ามเข้าถูกวางไว้ไม่ดีนัก จึงถูกลมหอบใหญ่พัดวูบจนล้มเซลงแล้วกลิ้งไปตามแรงลมจนพ้นจากบริเวณทางเข้าของสระน้ำติดทะเลที่เป็นจุดขายของโรงแรม เนื่องจากอยู่ในช่วงโลวซีซันที่มีนักท่องเที่ยวน้อยมาก จึงเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

พิชชาอรที่เดินดูอะไรไปรอบๆ จนไปเจอกับส่วนที่เป็นสระว่ายน้ำทั้งยังทำยื่นออกไปทางทะเลถึงค่อยยิ้มออก ตรงนี้แหละที่ทำให้เธออยากมาพัก แค่เห็นในรูปยังว่ามันสวยสุดๆไปเลยแล้วตอนนี้มันก็อยู่ตรงหน้าเธอนี่แล้ว

ในรูปว่าสวยขนาดไหนของจริงนี่สิสวยกว่าในรูปเป็นกองเลย

พิชชาอรเมียงมองไปรอบๆเห็นว่าตอนนี้ไม่มีใครในบริเวณนั่น จึงยิ้มกริ่มเดินรี่ตรงไปสำรวจ

มีสระน้ำวนด้วย เสียแต่ทำขอบเดินไว้แคบไปหน่อย นี่ถ้าเดินไม่ระวัง ได้ตกไปแน่

ว่าแล้วก้มลงไปแตะมือในนั้น ที่ห้องพักนั่นเป็นอ่างขนาดเล็กที่แช่เต็มที่ได้ไม่เกินสองคน แต่ตรงนี้ใหญ่โตทั้งยังบรรยากาศดีมากๆอีกด้วย

อุ่นสบาย น่านอนแช่จัง เสียดายที่เธอไม่มีชุดติดมา พิชชาอรคิดอยู่เพียงลำพังแล้วตัดใจเดินไปสำรวจตรงที่อื่นบ้าง

“อ่า...อืม... ตรงนั้นอย่าค่ะ พลีส อ่า...”

เสียงงึมงำปนครางซี้ดแว่วออกมาจากทางอีกด้าน พิชชาอรเลยหยุดเท้า หน้าแดงกล่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอายเมื่อเห็นว่ามีคนกำลังทำกิจกรรมอะไรกันตรงนั้น ที่มีไม้ประดับวางเรียงรายบดบังอยู่

“น่าเกลียดชะมัด ในห้องไม่มีให้ทำหรือยังไง” พิชชาอรถอยหลังทั้งยังนึกรังเกียจคนพวกนี้ น่าไม่อาย ที่โล่งแจ้งยังไม่เว้นจะทำเรื่องแบบนี้

แต่เจ้ากรรม ด้วยความไม่ทันตั้งตัว เธอถอยหลังมาโดยไม่ดูแล้วจึงรู้ตัวว่าก้าวพลาดพลัดตกลงไปในสระน้ำในทันที

“ว้าย!”

ตูม!

พิชชาอรตกลงไปในน้ำด้วยความตกใจที่ขาไม่สามารถหยั่งถึงพื้น ทำให้เธอตะเกียกตะกายตัวเองในสระจนกินน้ำเข้าไปหลายอึก แล้วพยายามตั้งสติขณะที่ตั้งสติได้แล้วนั้นลำตัวของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้ แล้วรัดนั่นก่อนจะถูกพาขึ้นมาที่ขอบสระได้ในที่สุด

“คุณเองหรอกเหรอ”

เสียงคนที่ช่วยเธอว่าขึ้น พิชชาอรไอเอาน้ำออกมาลูบใบหน้าแล้วถึงแหงะมองเขา จึงเห็นว่าเป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ ที่ช่วยเธอเอาไว้ แต่แล้วเสียงหวานๆของอีกคนก็ดังแทรกขึ้นกลางปล้อง

“ปุญญ์คะ เป็นยังไงบ้าง แล้วนี่เธอเข้ามาทำอะไร ป้ายก็บอกไว้นี่ว่าห้ามเข้า”

“ไปรอที่ห้องเดี๋ยวผมตามไป”

ปุญญ์ลุกขึ้นแล้วเข้าไปดันหลังหญิงสาวคนนั้นให้ทำตามคำสั่งของเขา แล้วจึงหันมามองที่เธอ ตอนนี้พิชชาอรเปียกโชกไปหมดทั้งตัวแล้ว เธอบิดเสื้อที่ชุ่มโชกน้ำด้วยมืออย่างไม่สบอารมณ์นักทั้งกางเกงทำงานนั่นด้วยที่เปียกไปหมด ปากก็บ่นไม่หยุด

“น่าเกลียดชะมัด ที่อื่นไม่มีแล้วหรือไง”

“อะไรครับที่ว่าน่าเกลียด” ปุญญ์ถามยิ้มๆ เขาคิดว่าเมื่อครู่ที่กำลังพัวพันกับสาวดีกรีร้อนพิชชาอรเองคงเห็น

“รู้แล้วยังจะถาม” เธอว่ากลับแล้วส่งสายตาอย่างรังเกียจให้ด้วย

“กิจกรรมแบบนี้ มันน่ารังเกียจตรงไหนกัน” เขาว่าเสียงเนิบๆ อดคิดไม่ได้ว่าเธอคงพยายามทำตัวให้ดูเดียงสาละมัง เพื่อเรียกความสนใจจากเพศตรงข้ามแบบที่เคยใช้ได้ผลมาก่อน ดีแต่ว่าเขารู้ทัน

ว่ากันว่าเพศชายชอบนักล่ะ หญิงสาวที่ดูอ่อนใสไร้เดียงสา ไม่แน่ว่าพิชชาอรเองก็อาจจะทำเช่นนั้นอยู่ก็เป็นได้

“ที่สาธารณะแบบนี้ มันสมควรหรือไง ที่จะมา...เอ่อ...มาทำอะไรกันแบบนั้นน่ะ” พิชชาอรกระดากจะพูดถึง ใบหน้าสวยเฉี่ยวออกร้อนแดงระเรื่อขึ้นทันทีขณะโต้ตอบเขา

“โอเค เราจะไม่คุยเรื่องนี้อีกแล้ว”

เขาว่าคล้ายยอมจำนน แต่แท้ที่จริงปุญญ์แค่ไม่ต้องการจะเถียงกับผู้หญิงอย่างเธอด้วยเรื่องไร้สาระเช่นนั้น มันไม่เกิดประโยชน์กับใครแถมยังเสียเวลาอีกด้วย แล้วเผลอมองเรือนร่างใต้เสื้อผ้าที่เปียกโชกของเธอด้วยสายตาอย่างหนึ่ง หากพิชชาอรเงยมาเห็นเข้าคงได้ควักเอาลูกตาของเขาเควี้ยงลงทะเลไปแน่ๆ ก่อนจะบอกขึ้นด้วยเสียงราบเรียบ

“ผมจะให้เด็กจัดการเสื้อผ้าให้ ขึ้นไปรอบนห้องก่อนก็แล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ เป็นพระคุณอย่างที่สุด” พิชชาอรบอกประชดนิดๆ เค้นเสียงใส่เขา

“ถ้าเรียบร้อยแล้วเชิญที่ห้องเลยครับ” ปุญญ์บอกตัดบท พิชชาอรยิ้มเยาะหน่อยหนึ่งก่อนว่าเบาๆ “สงสัยอยากขึ้นห้องเต็มที”

“หรือคุณอยากเปลี่ยนชั้นที่พักเป็นแถวๆห้องผมก็ได้นะ ยินดีครับ”

ปุญญ์ว่ายั่วๆยิ้มๆ ทำเอาคนที่เพิ่งได้เห็นได้ยินเสียงสยิวของผู้หญิงคนนั้นกับเขา หน้าแดงซ่านขึ้นมาอีกรอบ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยความกระดากอายอย่างที่สุด พิชชาอรกระแทกนิ้วจิ้มปุ่มกดตัวเลขบอกชั้นในลิฟต์ บ่นงึมงำคนเดียวในนั้นว่าเขาสิต้องอายไม่ใช่เธอต้องมาอายแบบนี้ พอขึ้นมาถึงห้องก็พบว่าอมิตานั่งดูรายงานโทรทัศน์รออยู่แล้ว

“ไปไหนมากี๋ ทำไมเปียกมาแบบนั้นล่ะ”

“อย่ามาทำเป็นพูดดี หายไปไหนมาทั้งคืน”

อมิตาเงียบเสีย ไม่ตอบน้องสาว จนคนถามชักหงุดหงิด ถามต่ออีก “ตกลงเรียบร้อยหรือยัง ธุระอุ๋มน่ะ”

“อือ ขายแล้ววินจะโอนเงินให้”

“จะให้แน่เหรอ”พิชชาอรถามเสียงสูง“ไม่ใช่ถูกเขาหลอกมาอีกหรือไง”

“ไม่หรอกกี๋ วินเขารวยมากนะ จะมาโกงเงินเราทำไมกัน”

“ให้มันจริงเหอะ” พิชชาอรกอดอกบอก ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างนั้นจะทำตามคำพูด  ครู่ใหญ่ๆก็มีพนักงานของโรงแรมนำของมาให้

“ท่านประธานให้มาส่งเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนของคุณพิชชาอรค่ะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ใยรักจอมวายร้าย   43

    บทส่งท้ายเงาของผู้หญิงคนนั้นบนเตียงนอนดูลางเลือนเหลือเกิน แต่มันทำให้เขาสุขใจ อิ่มใจที่ได้ยืนมองเธออยู่ตรงข้างๆเตียงนั่น ใบหน้านั้นไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงของเธอยามเอื้อนเอ่ยทำให้เขาชุ่มชื่นใจเหมือนน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์ราดรดบนพื้นดินอันแตกระแหง“ตื่นแล้วเหรอคะ”เสียงของเธองึมงำถามเขา หวานเพราะเสนาะหูเหลือเกินพอเขาคว้ามือออกไปสัมผัสที่ตัวเธอ ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็กระจายสลายตัวไปราวกับหมอกควัน“เดี๋ยว”ปุญญ์คว้าอะไรวุ่นวายในอากาศ ใจหายเหมือนของล้ำค่าที่สุดในชีวิตกำลังเลือนหายและจะไม่กลับคืนมาอีกแล้ว เขาสะดุ้งตื่นจนได้และพบว่าเหงื่อออกเต็มใบหน้าและลำตัวฝันอีกแล้ว เขาฝันแบบนี้อีกแล้วปุญญ์สะบัดหัวแรงๆแล้วตวัดผ้าออกจากตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ“ฝันร้ายหรือคะ” พิชชาอรเปิดประตูเข้ามาพอดีถามขึ้น เมื่อเห็นว่าใบหน้าของสามีดูไม่สดชื่นนัก ทั้งที่นอนตื่นเกือบสิบโมงเช้า“ฮื่อ ทำไมชอบหลอกผมนัก ในฝันก็ไม่เว้น” ปุญญ์ว่าแล้วเดินมาสวมกอดคนท้องโตใกล้คลอดแทนที่จะเข้าไปในห้องน้ำ“โอย...อึดอัดค่ะ” เธอว่าแล้วเอามือดันอกเขาออกเพราะอึดอัดจริงๆที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ลูกคงอยากแกล้งเขาละมัง เธอคิดทั้งยังนึกขันเขา“อยากกอดเม

  • ใยรักจอมวายร้าย   42

    บรรยากาศระหว่างกันเป็นไปอย่างอึดอัด พิชชาอรมองไปรอบๆอย่างต้องการหาทางหนีทีไล่ แต่ก็จนซึ่งหนทางจะเอาตัวรอด นานแค่ไหนสุดจะเดาเวลาได้ เพราะสติกระเจิดกระเจิงไปแล้ว เงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏตรงทางเดินเป็นเงายาวทาบไปตามแสงจากด้านนอก“ไงวิน” เพียงแค่เสียงของเขาก็ทำให้พิชชาอรใจชื้น ปุญญ์มาแล้วนาวินเองก็ขยับตัวเช่นกัน แม้จะส่งเสียงให้ดูร่าเริงแต่ก็ฟังดูรนรานเต็มที “พี่ปุญญ์มาแล้ว หวัดดีฮะพี่ปุญญ์”“เอ...แล้วนี่พี่ปุญญ์จำยัยนี่ได้แล้วเหรอฮะ ถึงยกเลิกงานแต่งกับลูกศรน่ะฮะ”นาวินถามราวกับอยู่ในสถานการณ์ปกติ“ใช่ฉันจำได้หมด จำได้อีกด้วยว่านายน่ะทุจริตเรื่องอะไรเอาไว้” ปุญญ์ยังพูดไม่ทันจบดีก็ถูกนาวินเดินเข้าไปหาอย่างไวแล้วปล่อยหมัดใส่โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว“อุ้ย...ขอโทษทีฮะ มือมันกระตุก เป็นแบบนี้ทุกทีเลยฮะเวลามีคนพูดไม่เข้าหูผม”ปุญญ์ยกหลังมือปาดเลือดที่ซิบออกมานิดเดียวตรงมุมปาก ถามอย่างเอาเรื่อง แววตาเขาดูมีประกายห้ำหั่นขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่เคยคิดเลยที่จะต่อสู้กับญาติพี่น้องของตน“แกต้องการอะไรวิน”“ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องคราวนั้นเลยฮะ พี่ปุญญ์สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่แฉเรื่องที่ผมกับคณะกรรมการตอนจัด

  • ใยรักจอมวายร้าย   41

    “พูดจาทุเรศ “ด่าได้แบบนี้ดีกว่าทำหน้าขรึมๆใส่เขาเยอะเธอหันหลังเดินเข้าบ้านโดยมีปุญญ์เดินตามเข้าไป ทันทีที่ได้เห็นหน้าสองคนแม่ลูกใจของเขาก็โล่งราวกับยกหินหนักอึ้งที่กดทับออกไปจนหมด หลังจากยกเลิกงานแต่งกับสุภัคสรณ์ เขามีงานต้องเคลียร์จนเรียบร้อยอีกร่วมครึ่งเดือน ทั้งๆที่รู้พิกัดเธอตั้งแต่วันแรกที่ให้คนตามแล้วแต่กลับมาหาไม่ได้ มันทรมานแทบขาดใจ เธอจะรู้บ้างไหมเขาไม่สนใจเธออีกแล้วแล้วเดินเข้าไปด้านในร้องเรียกหาบุตรชายแทน “ตัญ หาพ่อเร็ว”“ป้า” เสียงเล็กๆเรียกหา เจ้าตัวลุกยืนกระโดดอย่างดีใจสุดแสน ปุญญ์ส่ายหน้าแล้วแก้คำใหม่ให้“พ่อ”เจ้าตัวอวบออกเสียงได้เพียง “ป้อ”“ได้ ป้อก็ได้” หากมันมีความหมายว่าเป็นคนให้กำเนิดคนหนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยความรักไม่ต่างจากแม่ ลูกจะเรียกเขาว่าอะไรก็ยอมทั้งนั้น ปุญญ์รัดเจ้าอวบเสียแน่นแล้วนอนเล่นกันจนบุตรชายหลับคาอกเขาไป เธอจึงไปจัดแจงอุ้มออกมาพากตัญญ์ลงนอนอย่างเรียบร้อยบนเตียงในห้องของตน จนแล้วเสร็จก็เห็นเขาทำท่ายืนมองอยู่“งานแต่งคุณวันไหนคะ ฉันจำได้ว่าเดือนนี้ แต่ไม่มั่นใจว่าวันไหน”ปุญญเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันที่เธอผลักไสเขาให้ไปแต่งงานกับคนอื่นนัก ทั้งๆที่เขารักเ

  • ใยรักจอมวายร้าย   40

    “นายคะ” เสียงคนรับใช้เรียกเขาด้วยท่าทางกลัวจัด“คุณกี๋ไปไหน”“เอ่อ”“ฉันถามว่ากี๋ไปไหน” ปุญญ์ตวาดเสียงก้องไปทั่วเคหะสถานส่วนตัวของตนเองคนฟังก็คอหดหนีอย่างเกรงกลัวผู้เป็นนายเช่นกัน บอกเสียงสั่นๆ“ไปแล้วค่ะ”“ไปแล้ว? ไปไหน” เขาถามอีกฝ่ายด้วยดวงตาแดงกล่ำ หัวสมองราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ“คุณอัมพร กับ คุณลูกศรมาพาไปแล้วค่ะ”ได้ฟังเช่นนั้นปุญญ์ก็บดกรามกรอดๆ กำมือแน่น เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว“ดูเซทนี้ก็สวยดีนะคะคุณป้า”เสียงหวานๆของสุภัคสรณ์ชี้ชวนให้หญิงผู้เป็นว่าที่แม่สามีดูชุดของชำร่วยที่จะใช้ในงานแต่งของตนเองกับปุญญ์“อือม์ก็สวยดีนะ...แต่ป้าว่ามันดูเด็กๆไปหน่อย แบบนี่เป็นไงจ๊ะหนู”สุภัคสรณ์เบ้ปากอย่างไม่ชอบใจสักนิดแอบขัดใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ความคิดเห็นไม่ตรงกันหลายเรื่องแล้ว นี่มันงานแต่งงานของเธอนะทำไมจะต้องมาเลือกของตามใจคนอื่นด้วย แล้วก่อนจะได้คุยกันต่อเสียงปึงปังด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามา อึดใจเดียวร่างสูงสง่าของปุญญ์ก็ปรากฏกายขึ้น“ปุญญ์มาดูของชำร่วยกับน้องหน่อยเร็ว” คุณอัมพรชวน ขณะสายตายังมองของในมือด้วยความสนใจไม่ทันเห็นว่าบุตรชายนั้นอยู่ในอารมณ์เช่นใด“คุณแม่ไล่เมียผมไปไหนครับ”

  • ใยรักจอมวายร้าย   39

    ปุญญ์จัดการกันคนที่เป็นเป้าของชนะชัยจนเรียบร้อยดีถึงกลับเข้าไปยังที่บ้าน แต่กลับไม่เจอใคร เห็นแต่สาวบัวที่กำลังสะพายกระเป๋าลงมาจากด้านบนของบ้าน“คุณแม่ไปไหนบัว”“คุณแม่แอดมิทค่ะพี่ปุญญ์”ปุญญ์ย่างเท้าเข้าไปตามทางเดินตรงสู่ห้องผู้ป่วยในของชั้นที่มีมารดาของตนเป็นคนไข้ด้วยสายตาครุ่นคิด เมื่อเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลก็มีเจ้าหน้าที่เดินตามประกบพาไปจนถึงห้องที่มารดาของเขาพักรักษาตัวอยู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็เห็นท่านอยู่ในชุดของโรงพยาบาล ศรีษะโพกไว้ด้วยผ้าสีขาว เนื้อตัวแขนขาเต็มไปด้วยผ้าปิดแผลเต็มไปหมด“คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ” “คุณท่านปลอดภัยดีแล้วค่ะคุณปุญญ์” เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบอกด้วยท่าทีระมัดระวัง สบตากับคุณอัมพรเป็นระยะๆ ปุญญ์พยักหน้าให้อย่างแล้วส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่นางนั้นออกไปจากห้อง เพื่อจะได้พูดคุยกับมารดาเป็นการส่วนตัว“ปุญญ์” เสียงคุณอัมพรเรียกบุตรชายคนเดียวด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน“เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณแม่ก็จะปลอดภัยดี ลุงหมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็หายครับ” “ไม่รู้แม่จะได้อยู่กับลูกอีกนานแค่ไหน”“ทำไมคุณแม่พูดแบบนั้นละครับ” คนเป็นแม่ถอนหา

  • ใยรักจอมวายร้าย   38

    “ไม่ได้แข็งแต่หัวนะ อย่างอื่นก็แข็งด้วย”“คุณ!”“ครับ”“ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลย”“ทำอะไรอยู่” เขาถามขณะยืนซ้อนอยู่ที่ด้านหลังของเธอ ทั้งยังบดเบียดความขึงแข็งกับบั้นท้ายของเธออย่างหน้าไม่อาย “อย่านะ นี่มันในครัว” เธอห้ามเขาเสียงสั่น ขาเธอเองก็ด้วยที่สั่นไปพร้อมเสียง นึกถึงบทรักที่เร่าร้อนตลอดคืนยิ่งวูบวาบไปทั่วช่องท้อง เธอดันเขาออกอย่างไม่ตั้งใจด้วยสะโพกและแผ่นหลัง แต่นั่นกลับทำให้ปุญญ์คำราม เขาวางแก้วเซรามิคแทบทันที สองมือยกกอดรอบเอวของเธอ ซุกไซ้ใบหน้าทันทีที่รอบลำคอ พึมพำเสียงกระเส่า “ในครัวก็ยังไม่เคยสักที อยากลองดูเหมือนกันนะ” “อย่า...นะ” เขาเม้มปากไปทั่วคอ เธอแหงนหน้า มือจิกกับอ่างไว้แน่น การคนต้องหยุดลงเมื่อถูกเขารุกรานอย่างจงใจ เธอใจสั่นเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่หยุดอยู่แค่นั้น สถานที่และกาลเทศะผลักดันให้เธอปรามเขาออกมา “ไม่นะคะ คนอื่น...จะ...เห็น” เธอบอกเขาเสียงกระท่อนกระแท่น วาบหวิวกับการปลุกเร้าของปุญญ์ “ผมให้เขาลงบ้านไปแล้ว” “ลงไปแล้วก็ไม่ได้” “ใจร้าย” เขาว่าเสียงงอนๆ แต่ไม่ยอมห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status