LOGINคนสั่งการกระซิบบอก ที่เป็นอันรู้กันว่ามันหมายถึงอะไร แล้วเดินกลับไปด้านหน้าเพื่อไปพักเบรค ส่วนคนรับคำสั่งก็ลุกพรวดพราดหลังวางป้ายบอกไว้ว่าห้ามเข้าใช้บริการชั่วคราวตรงบริเวณสระน้ำที่เห็นวิวทะเลแบบพาโนรามา ก่อนวิ่งปรู้ดไปเข้าห้องน้ำเพราะของดองที่กินไปเมื่อเที่ยงทำพิษเข้าให้
ป้ายห้ามเข้าถูกวางไว้ไม่ดีนัก จึงถูกลมหอบใหญ่พัดวูบจนล้มเซลงแล้วกลิ้งไปตามแรงลมจนพ้นจากบริเวณทางเข้าของสระน้ำติดทะเลที่เป็นจุดขายของโรงแรม เนื่องจากอยู่ในช่วงโลวซีซันที่มีนักท่องเที่ยวน้อยมาก จึงเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
พิชชาอรที่เดินดูอะไรไปรอบๆ จนไปเจอกับส่วนที่เป็นสระว่ายน้ำทั้งยังทำยื่นออกไปทางทะเลถึงค่อยยิ้มออก ตรงนี้แหละที่ทำให้เธออยากมาพัก แค่เห็นในรูปยังว่ามันสวยสุดๆไปเลยแล้วตอนนี้มันก็อยู่ตรงหน้าเธอนี่แล้ว
ในรูปว่าสวยขนาดไหนของจริงนี่สิสวยกว่าในรูปเป็นกองเลย
พิชชาอรเมียงมองไปรอบๆเห็นว่าตอนนี้ไม่มีใครในบริเวณนั่น จึงยิ้มกริ่มเดินรี่ตรงไปสำรวจ
มีสระน้ำวนด้วย เสียแต่ทำขอบเดินไว้แคบไปหน่อย นี่ถ้าเดินไม่ระวัง ได้ตกไปแน่
ว่าแล้วก้มลงไปแตะมือในนั้น ที่ห้องพักนั่นเป็นอ่างขนาดเล็กที่แช่เต็มที่ได้ไม่เกินสองคน แต่ตรงนี้ใหญ่โตทั้งยังบรรยากาศดีมากๆอีกด้วย
อุ่นสบาย น่านอนแช่จัง เสียดายที่เธอไม่มีชุดติดมา พิชชาอรคิดอยู่เพียงลำพังแล้วตัดใจเดินไปสำรวจตรงที่อื่นบ้าง
“อ่า...อืม... ตรงนั้นอย่าค่ะ พลีส อ่า...”
เสียงงึมงำปนครางซี้ดแว่วออกมาจากทางอีกด้าน พิชชาอรเลยหยุดเท้า หน้าแดงกล่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอายเมื่อเห็นว่ามีคนกำลังทำกิจกรรมอะไรกันตรงนั้น ที่มีไม้ประดับวางเรียงรายบดบังอยู่
“น่าเกลียดชะมัด ในห้องไม่มีให้ทำหรือยังไง” พิชชาอรถอยหลังทั้งยังนึกรังเกียจคนพวกนี้ น่าไม่อาย ที่โล่งแจ้งยังไม่เว้นจะทำเรื่องแบบนี้
แต่เจ้ากรรม ด้วยความไม่ทันตั้งตัว เธอถอยหลังมาโดยไม่ดูแล้วจึงรู้ตัวว่าก้าวพลาดพลัดตกลงไปในสระน้ำในทันที
“ว้าย!”
ตูม!
พิชชาอรตกลงไปในน้ำด้วยความตกใจที่ขาไม่สามารถหยั่งถึงพื้น ทำให้เธอตะเกียกตะกายตัวเองในสระจนกินน้ำเข้าไปหลายอึก แล้วพยายามตั้งสติขณะที่ตั้งสติได้แล้วนั้นลำตัวของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้ แล้วรัดนั่นก่อนจะถูกพาขึ้นมาที่ขอบสระได้ในที่สุด
“คุณเองหรอกเหรอ”
เสียงคนที่ช่วยเธอว่าขึ้น พิชชาอรไอเอาน้ำออกมาลูบใบหน้าแล้วถึงแหงะมองเขา จึงเห็นว่าเป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ ที่ช่วยเธอเอาไว้ แต่แล้วเสียงหวานๆของอีกคนก็ดังแทรกขึ้นกลางปล้อง
“ปุญญ์คะ เป็นยังไงบ้าง แล้วนี่เธอเข้ามาทำอะไร ป้ายก็บอกไว้นี่ว่าห้ามเข้า”
“ไปรอที่ห้องเดี๋ยวผมตามไป”
ปุญญ์ลุกขึ้นแล้วเข้าไปดันหลังหญิงสาวคนนั้นให้ทำตามคำสั่งของเขา แล้วจึงหันมามองที่เธอ ตอนนี้พิชชาอรเปียกโชกไปหมดทั้งตัวแล้ว เธอบิดเสื้อที่ชุ่มโชกน้ำด้วยมืออย่างไม่สบอารมณ์นักทั้งกางเกงทำงานนั่นด้วยที่เปียกไปหมด ปากก็บ่นไม่หยุด
“น่าเกลียดชะมัด ที่อื่นไม่มีแล้วหรือไง”
“อะไรครับที่ว่าน่าเกลียด” ปุญญ์ถามยิ้มๆ เขาคิดว่าเมื่อครู่ที่กำลังพัวพันกับสาวดีกรีร้อนพิชชาอรเองคงเห็น
“รู้แล้วยังจะถาม” เธอว่ากลับแล้วส่งสายตาอย่างรังเกียจให้ด้วย
“กิจกรรมแบบนี้ มันน่ารังเกียจตรงไหนกัน” เขาว่าเสียงเนิบๆ อดคิดไม่ได้ว่าเธอคงพยายามทำตัวให้ดูเดียงสาละมัง เพื่อเรียกความสนใจจากเพศตรงข้ามแบบที่เคยใช้ได้ผลมาก่อน ดีแต่ว่าเขารู้ทัน
ว่ากันว่าเพศชายชอบนักล่ะ หญิงสาวที่ดูอ่อนใสไร้เดียงสา ไม่แน่ว่าพิชชาอรเองก็อาจจะทำเช่นนั้นอยู่ก็เป็นได้
“ที่สาธารณะแบบนี้ มันสมควรหรือไง ที่จะมา...เอ่อ...มาทำอะไรกันแบบนั้นน่ะ” พิชชาอรกระดากจะพูดถึง ใบหน้าสวยเฉี่ยวออกร้อนแดงระเรื่อขึ้นทันทีขณะโต้ตอบเขา
“โอเค เราจะไม่คุยเรื่องนี้อีกแล้ว”
เขาว่าคล้ายยอมจำนน แต่แท้ที่จริงปุญญ์แค่ไม่ต้องการจะเถียงกับผู้หญิงอย่างเธอด้วยเรื่องไร้สาระเช่นนั้น มันไม่เกิดประโยชน์กับใครแถมยังเสียเวลาอีกด้วย แล้วเผลอมองเรือนร่างใต้เสื้อผ้าที่เปียกโชกของเธอด้วยสายตาอย่างหนึ่ง หากพิชชาอรเงยมาเห็นเข้าคงได้ควักเอาลูกตาของเขาเควี้ยงลงทะเลไปแน่ๆ ก่อนจะบอกขึ้นด้วยเสียงราบเรียบ
“ผมจะให้เด็กจัดการเสื้อผ้าให้ ขึ้นไปรอบนห้องก่อนก็แล้วกัน”
“ขอบคุณค่ะ เป็นพระคุณอย่างที่สุด” พิชชาอรบอกประชดนิดๆ เค้นเสียงใส่เขา
“ถ้าเรียบร้อยแล้วเชิญที่ห้องเลยครับ” ปุญญ์บอกตัดบท พิชชาอรยิ้มเยาะหน่อยหนึ่งก่อนว่าเบาๆ “สงสัยอยากขึ้นห้องเต็มที”
“หรือคุณอยากเปลี่ยนชั้นที่พักเป็นแถวๆห้องผมก็ได้นะ ยินดีครับ”
ปุญญ์ว่ายั่วๆยิ้มๆ ทำเอาคนที่เพิ่งได้เห็นได้ยินเสียงสยิวของผู้หญิงคนนั้นกับเขา หน้าแดงซ่านขึ้นมาอีกรอบ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยความกระดากอายอย่างที่สุด พิชชาอรกระแทกนิ้วจิ้มปุ่มกดตัวเลขบอกชั้นในลิฟต์ บ่นงึมงำคนเดียวในนั้นว่าเขาสิต้องอายไม่ใช่เธอต้องมาอายแบบนี้ พอขึ้นมาถึงห้องก็พบว่าอมิตานั่งดูรายงานโทรทัศน์รออยู่แล้ว
“ไปไหนมากี๋ ทำไมเปียกมาแบบนั้นล่ะ”
“อย่ามาทำเป็นพูดดี หายไปไหนมาทั้งคืน”
อมิตาเงียบเสีย ไม่ตอบน้องสาว จนคนถามชักหงุดหงิด ถามต่ออีก “ตกลงเรียบร้อยหรือยัง ธุระอุ๋มน่ะ”
“อือ ขายแล้ววินจะโอนเงินให้”
“จะให้แน่เหรอ”พิชชาอรถามเสียงสูง“ไม่ใช่ถูกเขาหลอกมาอีกหรือไง”
“ไม่หรอกกี๋ วินเขารวยมากนะ จะมาโกงเงินเราทำไมกัน”
“ให้มันจริงเหอะ” พิชชาอรกอดอกบอก ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างนั้นจะทำตามคำพูด ครู่ใหญ่ๆก็มีพนักงานของโรงแรมนำของมาให้
“ท่านประธานให้มาส่งเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนของคุณพิชชาอรค่ะ”
บทส่งท้ายเงาของผู้หญิงคนนั้นบนเตียงนอนดูลางเลือนเหลือเกิน แต่มันทำให้เขาสุขใจ อิ่มใจที่ได้ยืนมองเธออยู่ตรงข้างๆเตียงนั่น ใบหน้านั้นไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงของเธอยามเอื้อนเอ่ยทำให้เขาชุ่มชื่นใจเหมือนน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์ราดรดบนพื้นดินอันแตกระแหง“ตื่นแล้วเหรอคะ”เสียงของเธองึมงำถามเขา หวานเพราะเสนาะหูเหลือเกินพอเขาคว้ามือออกไปสัมผัสที่ตัวเธอ ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็กระจายสลายตัวไปราวกับหมอกควัน“เดี๋ยว”ปุญญ์คว้าอะไรวุ่นวายในอากาศ ใจหายเหมือนของล้ำค่าที่สุดในชีวิตกำลังเลือนหายและจะไม่กลับคืนมาอีกแล้ว เขาสะดุ้งตื่นจนได้และพบว่าเหงื่อออกเต็มใบหน้าและลำตัวฝันอีกแล้ว เขาฝันแบบนี้อีกแล้วปุญญ์สะบัดหัวแรงๆแล้วตวัดผ้าออกจากตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ“ฝันร้ายหรือคะ” พิชชาอรเปิดประตูเข้ามาพอดีถามขึ้น เมื่อเห็นว่าใบหน้าของสามีดูไม่สดชื่นนัก ทั้งที่นอนตื่นเกือบสิบโมงเช้า“ฮื่อ ทำไมชอบหลอกผมนัก ในฝันก็ไม่เว้น” ปุญญ์ว่าแล้วเดินมาสวมกอดคนท้องโตใกล้คลอดแทนที่จะเข้าไปในห้องน้ำ“โอย...อึดอัดค่ะ” เธอว่าแล้วเอามือดันอกเขาออกเพราะอึดอัดจริงๆที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ลูกคงอยากแกล้งเขาละมัง เธอคิดทั้งยังนึกขันเขา“อยากกอดเม
บรรยากาศระหว่างกันเป็นไปอย่างอึดอัด พิชชาอรมองไปรอบๆอย่างต้องการหาทางหนีทีไล่ แต่ก็จนซึ่งหนทางจะเอาตัวรอด นานแค่ไหนสุดจะเดาเวลาได้ เพราะสติกระเจิดกระเจิงไปแล้ว เงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏตรงทางเดินเป็นเงายาวทาบไปตามแสงจากด้านนอก“ไงวิน” เพียงแค่เสียงของเขาก็ทำให้พิชชาอรใจชื้น ปุญญ์มาแล้วนาวินเองก็ขยับตัวเช่นกัน แม้จะส่งเสียงให้ดูร่าเริงแต่ก็ฟังดูรนรานเต็มที “พี่ปุญญ์มาแล้ว หวัดดีฮะพี่ปุญญ์”“เอ...แล้วนี่พี่ปุญญ์จำยัยนี่ได้แล้วเหรอฮะ ถึงยกเลิกงานแต่งกับลูกศรน่ะฮะ”นาวินถามราวกับอยู่ในสถานการณ์ปกติ“ใช่ฉันจำได้หมด จำได้อีกด้วยว่านายน่ะทุจริตเรื่องอะไรเอาไว้” ปุญญ์ยังพูดไม่ทันจบดีก็ถูกนาวินเดินเข้าไปหาอย่างไวแล้วปล่อยหมัดใส่โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว“อุ้ย...ขอโทษทีฮะ มือมันกระตุก เป็นแบบนี้ทุกทีเลยฮะเวลามีคนพูดไม่เข้าหูผม”ปุญญ์ยกหลังมือปาดเลือดที่ซิบออกมานิดเดียวตรงมุมปาก ถามอย่างเอาเรื่อง แววตาเขาดูมีประกายห้ำหั่นขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่เคยคิดเลยที่จะต่อสู้กับญาติพี่น้องของตน“แกต้องการอะไรวิน”“ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องคราวนั้นเลยฮะ พี่ปุญญ์สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่แฉเรื่องที่ผมกับคณะกรรมการตอนจัด
“พูดจาทุเรศ “ด่าได้แบบนี้ดีกว่าทำหน้าขรึมๆใส่เขาเยอะเธอหันหลังเดินเข้าบ้านโดยมีปุญญ์เดินตามเข้าไป ทันทีที่ได้เห็นหน้าสองคนแม่ลูกใจของเขาก็โล่งราวกับยกหินหนักอึ้งที่กดทับออกไปจนหมด หลังจากยกเลิกงานแต่งกับสุภัคสรณ์ เขามีงานต้องเคลียร์จนเรียบร้อยอีกร่วมครึ่งเดือน ทั้งๆที่รู้พิกัดเธอตั้งแต่วันแรกที่ให้คนตามแล้วแต่กลับมาหาไม่ได้ มันทรมานแทบขาดใจ เธอจะรู้บ้างไหมเขาไม่สนใจเธออีกแล้วแล้วเดินเข้าไปด้านในร้องเรียกหาบุตรชายแทน “ตัญ หาพ่อเร็ว”“ป้า” เสียงเล็กๆเรียกหา เจ้าตัวลุกยืนกระโดดอย่างดีใจสุดแสน ปุญญ์ส่ายหน้าแล้วแก้คำใหม่ให้“พ่อ”เจ้าตัวอวบออกเสียงได้เพียง “ป้อ”“ได้ ป้อก็ได้” หากมันมีความหมายว่าเป็นคนให้กำเนิดคนหนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยความรักไม่ต่างจากแม่ ลูกจะเรียกเขาว่าอะไรก็ยอมทั้งนั้น ปุญญ์รัดเจ้าอวบเสียแน่นแล้วนอนเล่นกันจนบุตรชายหลับคาอกเขาไป เธอจึงไปจัดแจงอุ้มออกมาพากตัญญ์ลงนอนอย่างเรียบร้อยบนเตียงในห้องของตน จนแล้วเสร็จก็เห็นเขาทำท่ายืนมองอยู่“งานแต่งคุณวันไหนคะ ฉันจำได้ว่าเดือนนี้ แต่ไม่มั่นใจว่าวันไหน”ปุญญเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันที่เธอผลักไสเขาให้ไปแต่งงานกับคนอื่นนัก ทั้งๆที่เขารักเ
“นายคะ” เสียงคนรับใช้เรียกเขาด้วยท่าทางกลัวจัด“คุณกี๋ไปไหน”“เอ่อ”“ฉันถามว่ากี๋ไปไหน” ปุญญ์ตวาดเสียงก้องไปทั่วเคหะสถานส่วนตัวของตนเองคนฟังก็คอหดหนีอย่างเกรงกลัวผู้เป็นนายเช่นกัน บอกเสียงสั่นๆ“ไปแล้วค่ะ”“ไปแล้ว? ไปไหน” เขาถามอีกฝ่ายด้วยดวงตาแดงกล่ำ หัวสมองราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ“คุณอัมพร กับ คุณลูกศรมาพาไปแล้วค่ะ”ได้ฟังเช่นนั้นปุญญ์ก็บดกรามกรอดๆ กำมือแน่น เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว“ดูเซทนี้ก็สวยดีนะคะคุณป้า”เสียงหวานๆของสุภัคสรณ์ชี้ชวนให้หญิงผู้เป็นว่าที่แม่สามีดูชุดของชำร่วยที่จะใช้ในงานแต่งของตนเองกับปุญญ์“อือม์ก็สวยดีนะ...แต่ป้าว่ามันดูเด็กๆไปหน่อย แบบนี่เป็นไงจ๊ะหนู”สุภัคสรณ์เบ้ปากอย่างไม่ชอบใจสักนิดแอบขัดใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ความคิดเห็นไม่ตรงกันหลายเรื่องแล้ว นี่มันงานแต่งงานของเธอนะทำไมจะต้องมาเลือกของตามใจคนอื่นด้วย แล้วก่อนจะได้คุยกันต่อเสียงปึงปังด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามา อึดใจเดียวร่างสูงสง่าของปุญญ์ก็ปรากฏกายขึ้น“ปุญญ์มาดูของชำร่วยกับน้องหน่อยเร็ว” คุณอัมพรชวน ขณะสายตายังมองของในมือด้วยความสนใจไม่ทันเห็นว่าบุตรชายนั้นอยู่ในอารมณ์เช่นใด“คุณแม่ไล่เมียผมไปไหนครับ”
ปุญญ์จัดการกันคนที่เป็นเป้าของชนะชัยจนเรียบร้อยดีถึงกลับเข้าไปยังที่บ้าน แต่กลับไม่เจอใคร เห็นแต่สาวบัวที่กำลังสะพายกระเป๋าลงมาจากด้านบนของบ้าน“คุณแม่ไปไหนบัว”“คุณแม่แอดมิทค่ะพี่ปุญญ์”ปุญญ์ย่างเท้าเข้าไปตามทางเดินตรงสู่ห้องผู้ป่วยในของชั้นที่มีมารดาของตนเป็นคนไข้ด้วยสายตาครุ่นคิด เมื่อเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลก็มีเจ้าหน้าที่เดินตามประกบพาไปจนถึงห้องที่มารดาของเขาพักรักษาตัวอยู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็เห็นท่านอยู่ในชุดของโรงพยาบาล ศรีษะโพกไว้ด้วยผ้าสีขาว เนื้อตัวแขนขาเต็มไปด้วยผ้าปิดแผลเต็มไปหมด“คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ” “คุณท่านปลอดภัยดีแล้วค่ะคุณปุญญ์” เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบอกด้วยท่าทีระมัดระวัง สบตากับคุณอัมพรเป็นระยะๆ ปุญญ์พยักหน้าให้อย่างแล้วส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่นางนั้นออกไปจากห้อง เพื่อจะได้พูดคุยกับมารดาเป็นการส่วนตัว“ปุญญ์” เสียงคุณอัมพรเรียกบุตรชายคนเดียวด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน“เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณแม่ก็จะปลอดภัยดี ลุงหมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็หายครับ” “ไม่รู้แม่จะได้อยู่กับลูกอีกนานแค่ไหน”“ทำไมคุณแม่พูดแบบนั้นละครับ” คนเป็นแม่ถอนหา
“ไม่ได้แข็งแต่หัวนะ อย่างอื่นก็แข็งด้วย”“คุณ!”“ครับ”“ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลย”“ทำอะไรอยู่” เขาถามขณะยืนซ้อนอยู่ที่ด้านหลังของเธอ ทั้งยังบดเบียดความขึงแข็งกับบั้นท้ายของเธออย่างหน้าไม่อาย “อย่านะ นี่มันในครัว” เธอห้ามเขาเสียงสั่น ขาเธอเองก็ด้วยที่สั่นไปพร้อมเสียง นึกถึงบทรักที่เร่าร้อนตลอดคืนยิ่งวูบวาบไปทั่วช่องท้อง เธอดันเขาออกอย่างไม่ตั้งใจด้วยสะโพกและแผ่นหลัง แต่นั่นกลับทำให้ปุญญ์คำราม เขาวางแก้วเซรามิคแทบทันที สองมือยกกอดรอบเอวของเธอ ซุกไซ้ใบหน้าทันทีที่รอบลำคอ พึมพำเสียงกระเส่า “ในครัวก็ยังไม่เคยสักที อยากลองดูเหมือนกันนะ” “อย่า...นะ” เขาเม้มปากไปทั่วคอ เธอแหงนหน้า มือจิกกับอ่างไว้แน่น การคนต้องหยุดลงเมื่อถูกเขารุกรานอย่างจงใจ เธอใจสั่นเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่หยุดอยู่แค่นั้น สถานที่และกาลเทศะผลักดันให้เธอปรามเขาออกมา “ไม่นะคะ คนอื่น...จะ...เห็น” เธอบอกเขาเสียงกระท่อนกระแท่น วาบหวิวกับการปลุกเร้าของปุญญ์ “ผมให้เขาลงบ้านไปแล้ว” “ลงไปแล้วก็ไม่ได้” “ใจร้าย” เขาว่าเสียงงอนๆ แต่ไม่ยอมห







