LOGIN“ท่านประธานให้มาส่งเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนของคุณพิชชาอรค่ะ”
พนักงานคนนั้นบอกแล้วนำของมาวางไว้ให้ที่ชุดโต๊ะรับแขกค่อยจากไป พิชชาอรรอจนประตูปิดลงจึงเปิดกล่องเสื้อผ้าออกดู เห็นมีชุดเดรสผ้าฝ้ายสีฟ้าน้ำทะเลในนั้น ทั้งยังมีอีกชุดในกล่องนั่นด้วย พอเธอหยิบออกมาดูก็พบว่ามันเป็นชุดชั้นในที่ตรงไซซ์กับของเธอพอดิบพอดี
นี่เขาใช้อะไรวัดเรือนร่างของเธอกัน ขนาดไม่ได้จับต้องมองด้วยตายังระบุไซซ์ได้ขนาดนี้
พิชชาอรหน้าแดงจัดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วรีบกลบเกลื่อนเมื่อเห็นอมิตายืนมองอย่างแปลกใจ รีบเก็บมันเข้าไปดังเดิม
“อุ๋มมีเสื้อผ้าติดมาไหม ขอเราชุดหนึ่ง”
เธอไม่ชอบใจทุกอย่างที่เป็นของเขาทั้งนั้น ไม่สะดวกใจจะเอามาใช้ด้วย ดีที่อมิตาแวะหาเสื้อผ้ามาไว้ให้ หากไม่มีจริงๆเธอก็ยอมทนใส่ผ้าเปียกๆแบบนี้กลับดีกว่าใช้ของของเขา
“ถ้าเรียบร้อยแล้วเรากลับกันเถอะอุ๋ม”
บอกคนเป็นพี่แล้วพากันลงมาด้านล่างแจ้งกับพนักงานว่าเช็คเอาท์และขึ้นรถกลับที่พักในเวลาถัดมา
“พี่กี๋คะ”
พิชชาอรเงยหน้าจากเอกสารบนโต๊ะ เมื่อถูกเรียกจากลูกน้องคนสนิทในวันทำงานวันแรก ที่ได้หยุดทำธุระของตัวเองเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น ที่เหลือกยกให้อมิตาทำธุระไปจนสิ้น เมื่อกลับมาเพียงวันแรกก็ดูท่าจะมีปัญหาให้เธอต้องจัดการอีกแล้ว
“ว่าไงน้ำตาล”
อีกฝ่ายเป็นเด็กสาวอายุย่างยี่สิบปี ที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ น้ำตาลบอกเสียงอ่อยว่า “ช่วยเคลียร์ลูกค้าให้น้ำตาลทีค่ะ ในห้องวีหนึ่งนะคะ”
พิชชาอรวางปากกาลงทันทีเมื่อได้ยินว่าต้องเคลียร์ลูกค้าในห้องวีหนึ่ง หรือ ห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่ง นั่นคือ ลูกค้ากำลังโกรธจัดและมีท่าทีที่จะตกลงกันไม่ได้ ไม่ยอมและคงสร้างปัญหาขึ้นในเวลาอันใกล้ เธอสอบถามเด็กสาวที่มาขอความช่วยเหลือจนรู้รายละเอียดทั้งหมดแล้วจึงเข้าไปพบลูกค้าในทันที
“สวัสดีค่ะน้องบัว”
ลูกค้าเป็นหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ที่มีดีกรีเป็นถึงดารานักแสดงและเป็นลูกหลานไฮโซมีชื่อเสียง อีกฝ่ายได้ยินเสียงทักก็เงยหน้าจากจอมือถือ แล้วก้มหน้าลงไปใหม่ พูดเสียงห้วนว่า
“บัวไม่ซื้อแล้ว อะไรกันคะ คราวก่อนบอกบัวว่าโปรแกรมนี้มันมีแถม ซื้อหนึ่งแถมเลเซอร์หนึ่งโบท็อกซ์อีกหนึ่ง แล้วยังจ่ายราคาลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ นี่อะไรมาคิดเงินบัวราคาเต็ม บัวยกเลิกค่ะ ไม่เอา แล้วก็จะมาที่นี่อีก”
“โอ๋ โอ๋ น้องบัวใจเย็นๆนะคะ” พิชชาอรปลอบอย่างคนคุ้นเคยกันดี แล้วรีบอธิบาย
“เด็กในร้านคงอธิบายไม่เคลียร์ ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง นี่ไงคะน้องบัว มันจัดโปรฯอยู่ แต่ต้องชำระเงินสดก่อนสิ้นเดือนเท่านั้นค่ะ” พิชชาอธิบายอย่างใจเย็น
“สิ้นเดือน? มันผ่านมาแค่ห้าวันเองนะ...แล้วเธอน่ะปากมีไหม ทำไมไม่พูดไม่บอกฉันว่าหมดดีลแล้ว” สาวน้อยที่ชื่อบัวเชิดหน้าถือดี ท่าทางโกรธเกรี้ยวบอก ท้ายประโยคชี้หน้าลูกน้องของเธออย่างเอาเรื่อง
“ใจเย็นค่ะน้องบัว” พิชชาอรรีบห้าม นึกสงสารเด็กในสังกัดที่คงขวัญเสียไปแล้วตอนนี้ แล้วรีบสะกิดลูกน้อง “ขอโทษคุณบัวแล้วไปเตรียมห้องทรีทเม้นต์ตัวไป” แล้วหันมาทางลูกค้าเจ้าปัญหา “น้องบัวขา ไปนวดกระชับผิวกันก่อนดีกว่า ตัวนี้เพิ่งมาใหม่ พี่ให้โปรแกรมนี้พิเศษสำหรับน้องบัวคนเดียวเลยนะคะ”
หญิงสาวชื่อบัวเงียบแล้วทำเฉยเสีย ใบหน้าไม่สบอารมณ์นัก พอดีกับที่ประตูห้องวีหนึ่งถูกเคาะแล้วเปิดออกพอดี บัวหันขวับไปมองแล้วยิ้มหวานเรียกคนมาใหม่
“พี่ปุญญ์”
ชายหนุ่มในเสื้อเชิร์ตสีอ่อนดูภูมิฐาน ใบหน้าเรียบสงบทักหญิงสาวที่ชื่อบัวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ว่าไงคะคนสวยของพี่”
บัวคว้ากระเป๋าของเธอตรงไปหาปุญญ์ คล้องแขนแล้วบอกขึ้นว่า “ไปเถอะค่ะ บัวไม่อยากใช้บริการที่นี่แล้ว”
“อ้าว ทำไมล่ะ”
เสียงเขาถามอย่างอ่อนโยนอีกครั้งลูบศรีษะบัวด้วยความเอ็นดู จนพิชชาอรอดเบือนหน้าไม่ได้ เธอแปลกใจอยู่บ้างที่เห็นเขาอีกครั้งในที่ทำงานของเธอ วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย
“พูดจาสับปลับ บอกบัวว่าลดราคา พอคิดเงินจะเอาราคาเต็ม”
พิชชาอรหน้าเจื่อน คนมาใหม่เลยถามต่อ “เท่าไรคะ มานี่พี่เคลียร์ให้” พิชชาอรจึงรีบใช้โอกาสนี้อธิบายให้ปุญญ์ฟังอีกครั้ง เขายิ้มพยักหน้าตามฟังจนจบแล้วสรุป “โอเคครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง บัวเข้าไปทำเลย พี่จะรอนะ” ท้ายประโยคเขาบอกหญิงสาวที่ชื่อบัว
“พี่ปุญญ์...ทำไมน่ารักแบบนี้เนี่ย”
สาวน้อยเอียงคอมองเขาด้วยสายตาหวานฉ่ำ แล้วลุกขึ้นเพื่อไปที่ห้องทรีทเม้นต์ คล้อยหลังบัวไปแล้ว พิชชาอรจึงรับหน้าที่ดูแลเขาต่อ
“ขอบคุณมากนะคะ ถ้ามีอะไรให้ทางเราช่วย แจ้งได้เลย ทางเรายินดีให้ความร่วมมือค่ะ”
ปุญญ์เพียงยิ้ม สายตาของเขาดูลุ่มลึกแปลกๆชนิดที่ทำให้พิชชาอรรู้สึกประหม่าขึ้นมาได้ในนาทีนั้น เลยส่งยิ้มและแสดงความนอบน้อมให้ไปพร้อมกับขอตัวทำงานต่อ เบาใจที่ไม่ต้องมาเสียลูกค้าแบบหญิงสาวที่ชื่อบัวไป เพราะไม่ใช่แค่ยอดเงินที่จะไม่ได้ แต่หมายถึงลูกค้าปากต่อปากที่มาจากหญิงสาวที่ชื่อบัวที่ผ่านมามีไม่น้อยเลยทีเดียว และรวมไปถึงภาพลักษณ์ของร้านอีกด้วย ภาระงานถาโถมเข้ามาหาเธออีกครั้ง จวบจนเลิกงานจึงได้ผ่อนลมหายยาวโล่งอกที่มันหมดไปอีกวันอย่างไม่มีอะไรร้ายแรงนัก
หลังจากวันที่เธอได้เจอปุญญ์ครั้งล่าสุด อีกสามวันถัดมาก็ได้รับสายเรียกเข้าขณะเปิดประตูห้องพัก พิชชาอรเห็นเป็นเบอร์แปลกแต่ก็ต้องกดรับสายเพราะอาจเป็นเบอร์ของอมิตา รายนั้นชอบเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์บ่อยๆ เคยสารภาพว่าเชื่อเรื่องโชคลาภ ตัวเลขนำโชคอะไรพวกนั้น จึงคิดว่าน่าจะเป็นอมิตาที่โทรหาเธอ
ทันทีที่เชื่อมต่อสัญญาณ ปลายสายก็ทักขึ้นมาทันที หากสุภาพน้อยกว่านี้เธอคิดว่ายังพอรับมือกับเขาได้ง่ายกว่า
บทส่งท้ายเงาของผู้หญิงคนนั้นบนเตียงนอนดูลางเลือนเหลือเกิน แต่มันทำให้เขาสุขใจ อิ่มใจที่ได้ยืนมองเธออยู่ตรงข้างๆเตียงนั่น ใบหน้านั้นไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงของเธอยามเอื้อนเอ่ยทำให้เขาชุ่มชื่นใจเหมือนน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์ราดรดบนพื้นดินอันแตกระแหง“ตื่นแล้วเหรอคะ”เสียงของเธองึมงำถามเขา หวานเพราะเสนาะหูเหลือเกินพอเขาคว้ามือออกไปสัมผัสที่ตัวเธอ ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็กระจายสลายตัวไปราวกับหมอกควัน“เดี๋ยว”ปุญญ์คว้าอะไรวุ่นวายในอากาศ ใจหายเหมือนของล้ำค่าที่สุดในชีวิตกำลังเลือนหายและจะไม่กลับคืนมาอีกแล้ว เขาสะดุ้งตื่นจนได้และพบว่าเหงื่อออกเต็มใบหน้าและลำตัวฝันอีกแล้ว เขาฝันแบบนี้อีกแล้วปุญญ์สะบัดหัวแรงๆแล้วตวัดผ้าออกจากตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ“ฝันร้ายหรือคะ” พิชชาอรเปิดประตูเข้ามาพอดีถามขึ้น เมื่อเห็นว่าใบหน้าของสามีดูไม่สดชื่นนัก ทั้งที่นอนตื่นเกือบสิบโมงเช้า“ฮื่อ ทำไมชอบหลอกผมนัก ในฝันก็ไม่เว้น” ปุญญ์ว่าแล้วเดินมาสวมกอดคนท้องโตใกล้คลอดแทนที่จะเข้าไปในห้องน้ำ“โอย...อึดอัดค่ะ” เธอว่าแล้วเอามือดันอกเขาออกเพราะอึดอัดจริงๆที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ลูกคงอยากแกล้งเขาละมัง เธอคิดทั้งยังนึกขันเขา“อยากกอดเม
บรรยากาศระหว่างกันเป็นไปอย่างอึดอัด พิชชาอรมองไปรอบๆอย่างต้องการหาทางหนีทีไล่ แต่ก็จนซึ่งหนทางจะเอาตัวรอด นานแค่ไหนสุดจะเดาเวลาได้ เพราะสติกระเจิดกระเจิงไปแล้ว เงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏตรงทางเดินเป็นเงายาวทาบไปตามแสงจากด้านนอก“ไงวิน” เพียงแค่เสียงของเขาก็ทำให้พิชชาอรใจชื้น ปุญญ์มาแล้วนาวินเองก็ขยับตัวเช่นกัน แม้จะส่งเสียงให้ดูร่าเริงแต่ก็ฟังดูรนรานเต็มที “พี่ปุญญ์มาแล้ว หวัดดีฮะพี่ปุญญ์”“เอ...แล้วนี่พี่ปุญญ์จำยัยนี่ได้แล้วเหรอฮะ ถึงยกเลิกงานแต่งกับลูกศรน่ะฮะ”นาวินถามราวกับอยู่ในสถานการณ์ปกติ“ใช่ฉันจำได้หมด จำได้อีกด้วยว่านายน่ะทุจริตเรื่องอะไรเอาไว้” ปุญญ์ยังพูดไม่ทันจบดีก็ถูกนาวินเดินเข้าไปหาอย่างไวแล้วปล่อยหมัดใส่โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว“อุ้ย...ขอโทษทีฮะ มือมันกระตุก เป็นแบบนี้ทุกทีเลยฮะเวลามีคนพูดไม่เข้าหูผม”ปุญญ์ยกหลังมือปาดเลือดที่ซิบออกมานิดเดียวตรงมุมปาก ถามอย่างเอาเรื่อง แววตาเขาดูมีประกายห้ำหั่นขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่เคยคิดเลยที่จะต่อสู้กับญาติพี่น้องของตน“แกต้องการอะไรวิน”“ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องคราวนั้นเลยฮะ พี่ปุญญ์สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่แฉเรื่องที่ผมกับคณะกรรมการตอนจัด
“พูดจาทุเรศ “ด่าได้แบบนี้ดีกว่าทำหน้าขรึมๆใส่เขาเยอะเธอหันหลังเดินเข้าบ้านโดยมีปุญญ์เดินตามเข้าไป ทันทีที่ได้เห็นหน้าสองคนแม่ลูกใจของเขาก็โล่งราวกับยกหินหนักอึ้งที่กดทับออกไปจนหมด หลังจากยกเลิกงานแต่งกับสุภัคสรณ์ เขามีงานต้องเคลียร์จนเรียบร้อยอีกร่วมครึ่งเดือน ทั้งๆที่รู้พิกัดเธอตั้งแต่วันแรกที่ให้คนตามแล้วแต่กลับมาหาไม่ได้ มันทรมานแทบขาดใจ เธอจะรู้บ้างไหมเขาไม่สนใจเธออีกแล้วแล้วเดินเข้าไปด้านในร้องเรียกหาบุตรชายแทน “ตัญ หาพ่อเร็ว”“ป้า” เสียงเล็กๆเรียกหา เจ้าตัวลุกยืนกระโดดอย่างดีใจสุดแสน ปุญญ์ส่ายหน้าแล้วแก้คำใหม่ให้“พ่อ”เจ้าตัวอวบออกเสียงได้เพียง “ป้อ”“ได้ ป้อก็ได้” หากมันมีความหมายว่าเป็นคนให้กำเนิดคนหนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยความรักไม่ต่างจากแม่ ลูกจะเรียกเขาว่าอะไรก็ยอมทั้งนั้น ปุญญ์รัดเจ้าอวบเสียแน่นแล้วนอนเล่นกันจนบุตรชายหลับคาอกเขาไป เธอจึงไปจัดแจงอุ้มออกมาพากตัญญ์ลงนอนอย่างเรียบร้อยบนเตียงในห้องของตน จนแล้วเสร็จก็เห็นเขาทำท่ายืนมองอยู่“งานแต่งคุณวันไหนคะ ฉันจำได้ว่าเดือนนี้ แต่ไม่มั่นใจว่าวันไหน”ปุญญเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันที่เธอผลักไสเขาให้ไปแต่งงานกับคนอื่นนัก ทั้งๆที่เขารักเ
“นายคะ” เสียงคนรับใช้เรียกเขาด้วยท่าทางกลัวจัด“คุณกี๋ไปไหน”“เอ่อ”“ฉันถามว่ากี๋ไปไหน” ปุญญ์ตวาดเสียงก้องไปทั่วเคหะสถานส่วนตัวของตนเองคนฟังก็คอหดหนีอย่างเกรงกลัวผู้เป็นนายเช่นกัน บอกเสียงสั่นๆ“ไปแล้วค่ะ”“ไปแล้ว? ไปไหน” เขาถามอีกฝ่ายด้วยดวงตาแดงกล่ำ หัวสมองราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ“คุณอัมพร กับ คุณลูกศรมาพาไปแล้วค่ะ”ได้ฟังเช่นนั้นปุญญ์ก็บดกรามกรอดๆ กำมือแน่น เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว“ดูเซทนี้ก็สวยดีนะคะคุณป้า”เสียงหวานๆของสุภัคสรณ์ชี้ชวนให้หญิงผู้เป็นว่าที่แม่สามีดูชุดของชำร่วยที่จะใช้ในงานแต่งของตนเองกับปุญญ์“อือม์ก็สวยดีนะ...แต่ป้าว่ามันดูเด็กๆไปหน่อย แบบนี่เป็นไงจ๊ะหนู”สุภัคสรณ์เบ้ปากอย่างไม่ชอบใจสักนิดแอบขัดใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ความคิดเห็นไม่ตรงกันหลายเรื่องแล้ว นี่มันงานแต่งงานของเธอนะทำไมจะต้องมาเลือกของตามใจคนอื่นด้วย แล้วก่อนจะได้คุยกันต่อเสียงปึงปังด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามา อึดใจเดียวร่างสูงสง่าของปุญญ์ก็ปรากฏกายขึ้น“ปุญญ์มาดูของชำร่วยกับน้องหน่อยเร็ว” คุณอัมพรชวน ขณะสายตายังมองของในมือด้วยความสนใจไม่ทันเห็นว่าบุตรชายนั้นอยู่ในอารมณ์เช่นใด“คุณแม่ไล่เมียผมไปไหนครับ”
ปุญญ์จัดการกันคนที่เป็นเป้าของชนะชัยจนเรียบร้อยดีถึงกลับเข้าไปยังที่บ้าน แต่กลับไม่เจอใคร เห็นแต่สาวบัวที่กำลังสะพายกระเป๋าลงมาจากด้านบนของบ้าน“คุณแม่ไปไหนบัว”“คุณแม่แอดมิทค่ะพี่ปุญญ์”ปุญญ์ย่างเท้าเข้าไปตามทางเดินตรงสู่ห้องผู้ป่วยในของชั้นที่มีมารดาของตนเป็นคนไข้ด้วยสายตาครุ่นคิด เมื่อเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลก็มีเจ้าหน้าที่เดินตามประกบพาไปจนถึงห้องที่มารดาของเขาพักรักษาตัวอยู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็เห็นท่านอยู่ในชุดของโรงพยาบาล ศรีษะโพกไว้ด้วยผ้าสีขาว เนื้อตัวแขนขาเต็มไปด้วยผ้าปิดแผลเต็มไปหมด“คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ” “คุณท่านปลอดภัยดีแล้วค่ะคุณปุญญ์” เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบอกด้วยท่าทีระมัดระวัง สบตากับคุณอัมพรเป็นระยะๆ ปุญญ์พยักหน้าให้อย่างแล้วส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่นางนั้นออกไปจากห้อง เพื่อจะได้พูดคุยกับมารดาเป็นการส่วนตัว“ปุญญ์” เสียงคุณอัมพรเรียกบุตรชายคนเดียวด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน“เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณแม่ก็จะปลอดภัยดี ลุงหมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็หายครับ” “ไม่รู้แม่จะได้อยู่กับลูกอีกนานแค่ไหน”“ทำไมคุณแม่พูดแบบนั้นละครับ” คนเป็นแม่ถอนหา
“ไม่ได้แข็งแต่หัวนะ อย่างอื่นก็แข็งด้วย”“คุณ!”“ครับ”“ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลย”“ทำอะไรอยู่” เขาถามขณะยืนซ้อนอยู่ที่ด้านหลังของเธอ ทั้งยังบดเบียดความขึงแข็งกับบั้นท้ายของเธออย่างหน้าไม่อาย “อย่านะ นี่มันในครัว” เธอห้ามเขาเสียงสั่น ขาเธอเองก็ด้วยที่สั่นไปพร้อมเสียง นึกถึงบทรักที่เร่าร้อนตลอดคืนยิ่งวูบวาบไปทั่วช่องท้อง เธอดันเขาออกอย่างไม่ตั้งใจด้วยสะโพกและแผ่นหลัง แต่นั่นกลับทำให้ปุญญ์คำราม เขาวางแก้วเซรามิคแทบทันที สองมือยกกอดรอบเอวของเธอ ซุกไซ้ใบหน้าทันทีที่รอบลำคอ พึมพำเสียงกระเส่า “ในครัวก็ยังไม่เคยสักที อยากลองดูเหมือนกันนะ” “อย่า...นะ” เขาเม้มปากไปทั่วคอ เธอแหงนหน้า มือจิกกับอ่างไว้แน่น การคนต้องหยุดลงเมื่อถูกเขารุกรานอย่างจงใจ เธอใจสั่นเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่หยุดอยู่แค่นั้น สถานที่และกาลเทศะผลักดันให้เธอปรามเขาออกมา “ไม่นะคะ คนอื่น...จะ...เห็น” เธอบอกเขาเสียงกระท่อนกระแท่น วาบหวิวกับการปลุกเร้าของปุญญ์ “ผมให้เขาลงบ้านไปแล้ว” “ลงไปแล้วก็ไม่ได้” “ใจร้าย” เขาว่าเสียงงอนๆ แต่ไม่ยอมห







