5

“ท่านประธานให้มาส่งเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนของคุณพิชชาอรค่ะ”

พนักงานคนนั้นบอกแล้วนำของมาวางไว้ให้ที่ชุดโต๊ะรับแขกค่อยจากไป พิชชาอรรอจนประตูปิดลงจึงเปิดกล่องเสื้อผ้าออกดู เห็นมีชุดเดรสผ้าฝ้ายสีฟ้าน้ำทะเลในนั้น ทั้งยังมีอีกชุดในกล่องนั่นด้วย พอเธอหยิบออกมาดูก็พบว่ามันเป็นชุดชั้นในที่ตรงไซซ์กับของเธอพอดิบพอดี

นี่เขาใช้อะไรวัดเรือนร่างของเธอกัน ขนาดไม่ได้จับต้องมองด้วยตายังระบุไซซ์ได้ขนาดนี้

พิชชาอรหน้าแดงจัดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วรีบกลบเกลื่อนเมื่อเห็นอมิตายืนมองอย่างแปลกใจ รีบเก็บมันเข้าไปดังเดิม

“อุ๋มมีเสื้อผ้าติดมาไหม ขอเราชุดหนึ่ง”

เธอไม่ชอบใจทุกอย่างที่เป็นของเขาทั้งนั้น ไม่สะดวกใจจะเอามาใช้ด้วย ดีที่อมิตาแวะหาเสื้อผ้ามาไว้ให้ หากไม่มีจริงๆเธอก็ยอมทนใส่ผ้าเปียกๆแบบนี้กลับดีกว่าใช้ของของเขา

“ถ้าเรียบร้อยแล้วเรากลับกันเถอะอุ๋ม”

บอกคนเป็นพี่แล้วพากันลงมาด้านล่างแจ้งกับพนักงานว่าเช็คเอาท์และขึ้นรถกลับที่พักในเวลาถัดมา

           

“พี่กี๋คะ”

พิชชาอรเงยหน้าจากเอกสารบนโต๊ะ เมื่อถูกเรียกจากลูกน้องคนสนิทในวันทำงานวันแรก ที่ได้หยุดทำธุระของตัวเองเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น ที่เหลือกยกให้อมิตาทำธุระไปจนสิ้น  เมื่อกลับมาเพียงวันแรกก็ดูท่าจะมีปัญหาให้เธอต้องจัดการอีกแล้ว

“ว่าไงน้ำตาล”

            อีกฝ่ายเป็นเด็กสาวอายุย่างยี่สิบปี ที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ น้ำตาลบอกเสียงอ่อยว่า “ช่วยเคลียร์ลูกค้าให้น้ำตาลทีค่ะ ในห้องวีหนึ่งนะคะ”

พิชชาอรวางปากกาลงทันทีเมื่อได้ยินว่าต้องเคลียร์ลูกค้าในห้องวีหนึ่ง หรือ ห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่ง นั่นคือ ลูกค้ากำลังโกรธจัดและมีท่าทีที่จะตกลงกันไม่ได้ ไม่ยอมและคงสร้างปัญหาขึ้นในเวลาอันใกล้ เธอสอบถามเด็กสาวที่มาขอความช่วยเหลือจนรู้รายละเอียดทั้งหมดแล้วจึงเข้าไปพบลูกค้าในทันที

“สวัสดีค่ะน้องบัว”

ลูกค้าเป็นหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ที่มีดีกรีเป็นถึงดารานักแสดงและเป็นลูกหลานไฮโซมีชื่อเสียง อีกฝ่ายได้ยินเสียงทักก็เงยหน้าจากจอมือถือ แล้วก้มหน้าลงไปใหม่ พูดเสียงห้วนว่า

“บัวไม่ซื้อแล้ว อะไรกันคะ คราวก่อนบอกบัวว่าโปรแกรมนี้มันมีแถม ซื้อหนึ่งแถมเลเซอร์หนึ่งโบท็อกซ์อีกหนึ่ง แล้วยังจ่ายราคาลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ นี่อะไรมาคิดเงินบัวราคาเต็ม บัวยกเลิกค่ะ ไม่เอา แล้วก็จะมาที่นี่อีก”

“โอ๋ โอ๋ น้องบัวใจเย็นๆนะคะ” พิชชาอรปลอบอย่างคนคุ้นเคยกันดี แล้วรีบอธิบาย

“เด็กในร้านคงอธิบายไม่เคลียร์ ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง นี่ไงคะน้องบัว  มันจัดโปรฯอยู่ แต่ต้องชำระเงินสดก่อนสิ้นเดือนเท่านั้นค่ะ” พิชชาอธิบายอย่างใจเย็น

“สิ้นเดือน? มันผ่านมาแค่ห้าวันเองนะ...แล้วเธอน่ะปากมีไหม ทำไมไม่พูดไม่บอกฉันว่าหมดดีลแล้ว” สาวน้อยที่ชื่อบัวเชิดหน้าถือดี ท่าทางโกรธเกรี้ยวบอก ท้ายประโยคชี้หน้าลูกน้องของเธออย่างเอาเรื่อง

“ใจเย็นค่ะน้องบัว” พิชชาอรรีบห้าม นึกสงสารเด็กในสังกัดที่คงขวัญเสียไปแล้วตอนนี้ แล้วรีบสะกิดลูกน้อง “ขอโทษคุณบัวแล้วไปเตรียมห้องทรีทเม้นต์ตัวไป” แล้วหันมาทางลูกค้าเจ้าปัญหา “น้องบัวขา ไปนวดกระชับผิวกันก่อนดีกว่า ตัวนี้เพิ่งมาใหม่ พี่ให้โปรแกรมนี้พิเศษสำหรับน้องบัวคนเดียวเลยนะคะ”

หญิงสาวชื่อบัวเงียบแล้วทำเฉยเสีย ใบหน้าไม่สบอารมณ์นัก พอดีกับที่ประตูห้องวีหนึ่งถูกเคาะแล้วเปิดออกพอดี บัวหันขวับไปมองแล้วยิ้มหวานเรียกคนมาใหม่

            “พี่ปุญญ์”

ชายหนุ่มในเสื้อเชิร์ตสีอ่อนดูภูมิฐาน ใบหน้าเรียบสงบทักหญิงสาวที่ชื่อบัวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ว่าไงคะคนสวยของพี่”

บัวคว้ากระเป๋าของเธอตรงไปหาปุญญ์ คล้องแขนแล้วบอกขึ้นว่า “ไปเถอะค่ะ บัวไม่อยากใช้บริการที่นี่แล้ว”

“อ้าว ทำไมล่ะ”

เสียงเขาถามอย่างอ่อนโยนอีกครั้งลูบศรีษะบัวด้วยความเอ็นดู จนพิชชาอรอดเบือนหน้าไม่ได้ เธอแปลกใจอยู่บ้างที่เห็นเขาอีกครั้งในที่ทำงานของเธอ  วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย

“พูดจาสับปลับ บอกบัวว่าลดราคา พอคิดเงินจะเอาราคาเต็ม”

พิชชาอรหน้าเจื่อน คนมาใหม่เลยถามต่อ “เท่าไรคะ มานี่พี่เคลียร์ให้” พิชชาอรจึงรีบใช้โอกาสนี้อธิบายให้ปุญญ์ฟังอีกครั้ง เขายิ้มพยักหน้าตามฟังจนจบแล้วสรุป “โอเคครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง บัวเข้าไปทำเลย พี่จะรอนะ” ท้ายประโยคเขาบอกหญิงสาวที่ชื่อบัว

“พี่ปุญญ์...ทำไมน่ารักแบบนี้เนี่ย”

สาวน้อยเอียงคอมองเขาด้วยสายตาหวานฉ่ำ แล้วลุกขึ้นเพื่อไปที่ห้องทรีทเม้นต์ คล้อยหลังบัวไปแล้ว พิชชาอรจึงรับหน้าที่ดูแลเขาต่อ

            “ขอบคุณมากนะคะ ถ้ามีอะไรให้ทางเราช่วย แจ้งได้เลย ทางเรายินดีให้ความร่วมมือค่ะ”

            ปุญญ์เพียงยิ้ม สายตาของเขาดูลุ่มลึกแปลกๆชนิดที่ทำให้พิชชาอรรู้สึกประหม่าขึ้นมาได้ในนาทีนั้น เลยส่งยิ้มและแสดงความนอบน้อมให้ไปพร้อมกับขอตัวทำงานต่อ เบาใจที่ไม่ต้องมาเสียลูกค้าแบบหญิงสาวที่ชื่อบัวไป เพราะไม่ใช่แค่ยอดเงินที่จะไม่ได้ แต่หมายถึงลูกค้าปากต่อปากที่มาจากหญิงสาวที่ชื่อบัวที่ผ่านมามีไม่น้อยเลยทีเดียว และรวมไปถึงภาพลักษณ์ของร้านอีกด้วย ภาระงานถาโถมเข้ามาหาเธออีกครั้ง จวบจนเลิกงานจึงได้ผ่อนลมหายยาวโล่งอกที่มันหมดไปอีกวันอย่างไม่มีอะไรร้ายแรงนัก

            หลังจากวันที่เธอได้เจอปุญญ์ครั้งล่าสุด อีกสามวันถัดมาก็ได้รับสายเรียกเข้าขณะเปิดประตูห้องพัก พิชชาอรเห็นเป็นเบอร์แปลกแต่ก็ต้องกดรับสายเพราะอาจเป็นเบอร์ของอมิตา รายนั้นชอบเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์บ่อยๆ เคยสารภาพว่าเชื่อเรื่องโชคลาภ ตัวเลขนำโชคอะไรพวกนั้น จึงคิดว่าน่าจะเป็นอมิตาที่โทรหาเธอ

ทันทีที่เชื่อมต่อสัญญาณ ปลายสายก็ทักขึ้นมาทันที หากสุภาพน้อยกว่านี้เธอคิดว่ายังพอรับมือกับเขาได้ง่ายกว่า