6

ทันทีที่เชื่อมต่อสัญญาณ ปลายสายก็ทักขึ้นมาทันที หากสุภาพน้อยกว่านี้เธอคิดว่ายังพอรับมือกับเขาได้ง่ายกว่า

“รบกวนเวลาหรือเปล่าครับ”

“คุณ…” พิชชาอรงำงึมเสียงเบา จนปลายสายต้องรีบทวนเรื่องราววันก่อนที่เธอบอกไว้

“เห็นวันนั้นคุณบอกว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วย บอกได้เลย ผมเลยโทรมาขอให้คุณช่วยอะไรหน่อย” เขาเท้าความถึงวันนั้นแทนที่จะบอกว่าตนเองเป็นใคร คิดว่าคนฉลาดอย่างพิชชาอรต้องรู้แน่ว่าเป็นเขา

พิชชาอรจำได้มั่น เธอถามกลับไปอย่างสุภาพเช่นกัน “มีอะไรให้ช่วยเหลือคะ”

“พรุ่งนี้ผมต้องกินข้าวคนเดียว ที่บ้านเขาไปทัวร์กันหมด จะรบกวนคุณมาร่วมโต๊ะด้วย...ได้ไหม” ดีหน่อยที่ยังมีคำสุดท้ายบอกเชิงขอร้อง ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่ามันเหมือนคำสั่งมากกว่าจะชวนเสียอีก

“พรุ่งนี้ฉันมีประชุมค่ะ เลิกก็เกือบสี่ทุ่ม”

“ผมรอได้”

หญิงสาวเงียบไปอึดใจ นึกหาคำปฏิเสธแบบนุ่มนวลที่สุดมาตอบเขา ไม่ใช่ว่าเล่นตัว แต่งานของเธอไม่เอื้อให้ไปสังสรรค์กับใครหรือไปเตร่ที่ไหนได้เลย

“แต่ฉันคงเหนื่อยมากที่จะไปกินข้าวที่ไหนต่อหลังสี่ทุ่มน่ะค่ะ”

เธอพยายามบอกปัดเขาอย่างสุภาพ น้ำเสียงที่ใช้ก็ดูอ่อนลง หวังว่าเขาคงจะตีความออกว่าเธอไม่อยากไป เขาไม่ใช่คนแรกที่รู้เบอร์ของเธอ เคยมีทั้งหนุ่มและไม่หนุ่มหลายรายทำแบบที่เขาทำมาแล้ว พิชชาอรคิดว่าตนเองจัดการกับคนและปัญหาพวกนี้ได้ไม่ยากอย่างแน่นอน ชนิดที่บัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นด้วย

“งั้น...เลื่อนไปอีกวันได้ไหม”

เขายังคงไม่ละความพยายาม พิชชาอรเงียบคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถึงตอบตกลง นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอยอมถอยหลังเช่นนี้ เพื่อที่เขาจะได้ไม่มีข้ออ้างมายุ่งเกี่ยวกับเธอได้อีก

ถึงวันนัดที่คิดว่าไม่น่ามีอะไรแต่เธอกลับตื่นเต้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น บอกไม่ถูกว่าเพราะเหตุใดจึงตื่นเต้น อาจเพราะนี่เป็นการนัดกินข้าวกับผู้ชายครั้งแรกของเธอก็เป็นได้

พิชชาอรเคยถูกชวนแบบนี้ออกบ่อยไป แต่เธอหาทางหลบเลี่ยงได้ทุกครั้ง แต่คราวนี้กลับรู้สึกกระอักกระอ่วนใจชอบกล คงเพราะเขาให้ความช่วยเหลือเธอไปเมื่อคราวก่อน จึงทำให้เธอเลี่ยงได้ยาก แต่แล้วก็นึกปลอบใจตนเองว่านี่คงแค่ครั้งเดียว และก็เป็นแค่การกินข้าวเท่านั้นเองไม่น่ามีปัญหาอะไร

ใกล้ถึงเวลานัด เธอบอกเขาว่าจะเดินทางไปเอง ต่างคนต่างมาก็แล้วกัน นัดหมายกันไว้ที่จุดเชื่อมต่อของรถไฟฟ้าสาธารณะแหล่งใหญ่ใจกลางเมือง

พอมาถึงเธอเห็นเขายืนเอามือไพล่หลังมองไปทางอาคารสูงของห้างสรรพสินค้าเบื้องหน้า พิชชาอรเดินเข้าไปหาเอ่ยคำทักทายทางด้านหลังของเขา

“สวัสดีค่ะ”   

ปุญญ์หันกลับมาแล้วส่งยิ้มน้อยๆให้

“หิวหรือยังครับ”

เสียงทุ้มถามอย่างสุภาพ

พิชชาอรยิ้มอ่อนหวาน แล้วจึงตอบรับ “หิวแล้วค่ะ ปกติพอเลิกงาน ฉันจะหาอะไรง่ายๆกินก่อนกลับบ้านทุกที”

“ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะครับ ก่อนที่คุณจะหิวมากกว่านี้”

เขายวนยิ้มๆ ทำเอาคนฟังอดปรายตามองค้อนให้ไม่ได้ แล้วออกเดินเคียงไปพร้อมกับเธอ เขาเปิดฉากคุยอย่างไม่ถือตัว ปุญญ์คุยสนุกและเป็นคนตลกมากจนพิชชาอรแปลกใจ เธอผ่อนคลายลงในเวลาไม่นาน ขณะเดินไปด้วยกันนอกจากพูดคุยเรื่องผ่อนคลายไปแล้วเขาบอกทางเธอไปพลางจนมาหยุดลงที่ร้านอาหารข้างทางร้านหนึ่ง

เธอคิดว่าเขาคงชวนไปในละแวกนี้ที่มีร้านอาหารแพงลิบบนดาดฟ้า หรือไม่ก็ห้องอาหารในตึกสูงเบื้องหน้านี่ แต่...

“ร้านนี้เหรอคะ”

พิชชาอรถามอย่างแปลกใจ เธอไม่ได้ผิดหวังที่เขาพามาร้านแบบนี้กลับโล่งอกเสียมากกว่า เพราะมันดีกว่าที่จะต้องไปนั่งกินอาหารแปลกๆในสถานที่หรูหราท่ามกลางผู้คนที่คิดว่าตนเองอยู่ในระดับสูงกว่ามนุษย์เดินถนนปุถุชนทั่วไปด้วยซ้ำ

ปุญญ์ยิ้มน้อยๆ ตอนนี้ท่าทางของเขาดูคล้ายกับเด็กชายจอมซนขึ้นมาในทันที “ผมอยากมากินร้านนี้นานแล้ว แต่ไม่มีเพื่อน เขาว่าร้านนี้อร่อย แซ่บมาก”

พอเขาว่าแบบนั้นเธอเลยเสริมเขาไป “รู้จักคำว่าแซ่บด้วยหรือคะคุณน่ะ แต่ร้านนี้เขาอร่อยจริงค่ะ อาหารรสจัดมากจะไหวหรือคะ”

ปุญญ์ทำหน้าราวกับถูกท้าทายเขายักไหล่พร้อมรับคำ “ต้องลองดูครับ ผมเป็นคนชอบพิสูจน์ด้วยสิ ว่าแต่...คุณมีเบอร์อีเมอร์เจนซี่หรือพวกแอมบูแลนซ์แล้วใช่ไหม” พิชชาอรยิ้มกว้างนึกขำเขาขึ้นมาทันที ปากบอกว่าอยากลองแต่ไม่วายจะกลัว ประหลาดคน ว่าแล้วตกลงเลือกโต๊ะที่ว่างอยู่พอดีพร้อมกับนั่งลงด้วยกันถามย้ำอีกที

“แน่ใจนะคะ”

ปุญญ์พยักหน้ารับ ท่าทางจริงจัง จนเธออดหัวเราะน้อยๆออกมาไม่ได้ “งั้นสั่งอาหารเลยก็แล้วกัน”

“คุณกินเผ็ดได้แค่ไหนคะ” พิชชาอรถามยิ้มๆ แล้วส่งเมนูที่รับมาจากพนักงานของร้านให้เขาก่อน ถึงรับอีกเล่มมาเปิดดูรายการอาหารบ้าง “ให้ระดับหนึ่งได้น้อยมากถึงสิบเผ็ดมาก คุณได้ถึงระดับไหนคะ”

“เหมือนถูกท้าทายยังไงไม่รู้นะ” ปุญญ์บอกยิ้มๆ เขามองใบหน้าสวยของเธอไม่สนใจมองเมนูอาหารเลยสักนิด “แต่ผมอยากลองดูก่อน...คิดว่าน่าจะไหวถึงที่ระดับสิบอยู่นะ”

พิชชาอรเงยหน้ามาพอดีจึงเห็นว่าเขามองเธออยู่ ความรู้สึกประหลาดแผ่กระจายล้อมรอบตัวกับสายตาคมของปุญญ์ เธอมองสบตาตอบอยู่อึดใจแล้วก้มหน้าลงมองรายการอาหาร ใจที่เคยสงบนิ่งมานานเต้นระรัวเหมือนเพิ่งวิ่งมาเป็นระยะทางไกล แล้วจึงสั่งอาหารระดับพื้นๆที่ไม่เผ็ดมากไปสามรายการและน้ำผลไม้สำหรับเขาและเธออีกอย่างละแก้ว

“แล้วปกติคุณมากินกับใครคะ เวลาที่บ้านคุณทิ้งคุณน่ะค่ะ”

“แหม ทิ้งเลยเหรอ พูดแบบนี้รู้สึกเสียเซลฟ์ขึ้นมาเลยสิ” ปุญญ์ว่ายิ้มๆแล้วนึกหาคำตอบมาบอกเธอ “ก็…จะมากับเพื่อนๆบ้าง”

“แล้วคราวนี้ทำไมไม่ชวนเพื่อนมาละคะ หรือว่าถูกเพื่อนทิ้งอีกหรือไงกัน” พิชชาอรว่ายิ้มๆ ปุญญ์โต้ออกไปแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“คุณบอกว่ามีอะไรให้ช่วยก็บอก ผมเลยนึกถึงคุณขึ้นมาคนแรก”