LOGINทันทีที่เชื่อมต่อสัญญาณ ปลายสายก็ทักขึ้นมาทันที หากสุภาพน้อยกว่านี้เธอคิดว่ายังพอรับมือกับเขาได้ง่ายกว่า
“รบกวนเวลาหรือเปล่าครับ”
“คุณ…” พิชชาอรงำงึมเสียงเบา จนปลายสายต้องรีบทวนเรื่องราววันก่อนที่เธอบอกไว้
“เห็นวันนั้นคุณบอกว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วย บอกได้เลย ผมเลยโทรมาขอให้คุณช่วยอะไรหน่อย” เขาเท้าความถึงวันนั้นแทนที่จะบอกว่าตนเองเป็นใคร คิดว่าคนฉลาดอย่างพิชชาอรต้องรู้แน่ว่าเป็นเขา
พิชชาอรจำได้มั่น เธอถามกลับไปอย่างสุภาพเช่นกัน “มีอะไรให้ช่วยเหลือคะ”
“พรุ่งนี้ผมต้องกินข้าวคนเดียว ที่บ้านเขาไปทัวร์กันหมด จะรบกวนคุณมาร่วมโต๊ะด้วย...ได้ไหม” ดีหน่อยที่ยังมีคำสุดท้ายบอกเชิงขอร้อง ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่ามันเหมือนคำสั่งมากกว่าจะชวนเสียอีก
“พรุ่งนี้ฉันมีประชุมค่ะ เลิกก็เกือบสี่ทุ่ม”
“ผมรอได้”
หญิงสาวเงียบไปอึดใจ นึกหาคำปฏิเสธแบบนุ่มนวลที่สุดมาตอบเขา ไม่ใช่ว่าเล่นตัว แต่งานของเธอไม่เอื้อให้ไปสังสรรค์กับใครหรือไปเตร่ที่ไหนได้เลย
“แต่ฉันคงเหนื่อยมากที่จะไปกินข้าวที่ไหนต่อหลังสี่ทุ่มน่ะค่ะ”
เธอพยายามบอกปัดเขาอย่างสุภาพ น้ำเสียงที่ใช้ก็ดูอ่อนลง หวังว่าเขาคงจะตีความออกว่าเธอไม่อยากไป เขาไม่ใช่คนแรกที่รู้เบอร์ของเธอ เคยมีทั้งหนุ่มและไม่หนุ่มหลายรายทำแบบที่เขาทำมาแล้ว พิชชาอรคิดว่าตนเองจัดการกับคนและปัญหาพวกนี้ได้ไม่ยากอย่างแน่นอน ชนิดที่บัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นด้วย
“งั้น...เลื่อนไปอีกวันได้ไหม”
เขายังคงไม่ละความพยายาม พิชชาอรเงียบคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถึงตอบตกลง นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอยอมถอยหลังเช่นนี้ เพื่อที่เขาจะได้ไม่มีข้ออ้างมายุ่งเกี่ยวกับเธอได้อีก
ถึงวันนัดที่คิดว่าไม่น่ามีอะไรแต่เธอกลับตื่นเต้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น บอกไม่ถูกว่าเพราะเหตุใดจึงตื่นเต้น อาจเพราะนี่เป็นการนัดกินข้าวกับผู้ชายครั้งแรกของเธอก็เป็นได้
พิชชาอรเคยถูกชวนแบบนี้ออกบ่อยไป แต่เธอหาทางหลบเลี่ยงได้ทุกครั้ง แต่คราวนี้กลับรู้สึกกระอักกระอ่วนใจชอบกล คงเพราะเขาให้ความช่วยเหลือเธอไปเมื่อคราวก่อน จึงทำให้เธอเลี่ยงได้ยาก แต่แล้วก็นึกปลอบใจตนเองว่านี่คงแค่ครั้งเดียว และก็เป็นแค่การกินข้าวเท่านั้นเองไม่น่ามีปัญหาอะไร
ใกล้ถึงเวลานัด เธอบอกเขาว่าจะเดินทางไปเอง ต่างคนต่างมาก็แล้วกัน นัดหมายกันไว้ที่จุดเชื่อมต่อของรถไฟฟ้าสาธารณะแหล่งใหญ่ใจกลางเมือง
พอมาถึงเธอเห็นเขายืนเอามือไพล่หลังมองไปทางอาคารสูงของห้างสรรพสินค้าเบื้องหน้า พิชชาอรเดินเข้าไปหาเอ่ยคำทักทายทางด้านหลังของเขา
“สวัสดีค่ะ”
ปุญญ์หันกลับมาแล้วส่งยิ้มน้อยๆให้
“หิวหรือยังครับ”
เสียงทุ้มถามอย่างสุภาพ
พิชชาอรยิ้มอ่อนหวาน แล้วจึงตอบรับ “หิวแล้วค่ะ ปกติพอเลิกงาน ฉันจะหาอะไรง่ายๆกินก่อนกลับบ้านทุกที”
“ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะครับ ก่อนที่คุณจะหิวมากกว่านี้”
เขายวนยิ้มๆ ทำเอาคนฟังอดปรายตามองค้อนให้ไม่ได้ แล้วออกเดินเคียงไปพร้อมกับเธอ เขาเปิดฉากคุยอย่างไม่ถือตัว ปุญญ์คุยสนุกและเป็นคนตลกมากจนพิชชาอรแปลกใจ เธอผ่อนคลายลงในเวลาไม่นาน ขณะเดินไปด้วยกันนอกจากพูดคุยเรื่องผ่อนคลายไปแล้วเขาบอกทางเธอไปพลางจนมาหยุดลงที่ร้านอาหารข้างทางร้านหนึ่ง
เธอคิดว่าเขาคงชวนไปในละแวกนี้ที่มีร้านอาหารแพงลิบบนดาดฟ้า หรือไม่ก็ห้องอาหารในตึกสูงเบื้องหน้านี่ แต่...
“ร้านนี้เหรอคะ”
พิชชาอรถามอย่างแปลกใจ เธอไม่ได้ผิดหวังที่เขาพามาร้านแบบนี้กลับโล่งอกเสียมากกว่า เพราะมันดีกว่าที่จะต้องไปนั่งกินอาหารแปลกๆในสถานที่หรูหราท่ามกลางผู้คนที่คิดว่าตนเองอยู่ในระดับสูงกว่ามนุษย์เดินถนนปุถุชนทั่วไปด้วยซ้ำ
ปุญญ์ยิ้มน้อยๆ ตอนนี้ท่าทางของเขาดูคล้ายกับเด็กชายจอมซนขึ้นมาในทันที “ผมอยากมากินร้านนี้นานแล้ว แต่ไม่มีเพื่อน เขาว่าร้านนี้อร่อย แซ่บมาก”
พอเขาว่าแบบนั้นเธอเลยเสริมเขาไป “รู้จักคำว่าแซ่บด้วยหรือคะคุณน่ะ แต่ร้านนี้เขาอร่อยจริงค่ะ อาหารรสจัดมากจะไหวหรือคะ”
ปุญญ์ทำหน้าราวกับถูกท้าทายเขายักไหล่พร้อมรับคำ “ต้องลองดูครับ ผมเป็นคนชอบพิสูจน์ด้วยสิ ว่าแต่...คุณมีเบอร์อีเมอร์เจนซี่หรือพวกแอมบูแลนซ์แล้วใช่ไหม” พิชชาอรยิ้มกว้างนึกขำเขาขึ้นมาทันที ปากบอกว่าอยากลองแต่ไม่วายจะกลัว ประหลาดคน ว่าแล้วตกลงเลือกโต๊ะที่ว่างอยู่พอดีพร้อมกับนั่งลงด้วยกันถามย้ำอีกที
“แน่ใจนะคะ”
ปุญญ์พยักหน้ารับ ท่าทางจริงจัง จนเธออดหัวเราะน้อยๆออกมาไม่ได้ “งั้นสั่งอาหารเลยก็แล้วกัน”
“คุณกินเผ็ดได้แค่ไหนคะ” พิชชาอรถามยิ้มๆ แล้วส่งเมนูที่รับมาจากพนักงานของร้านให้เขาก่อน ถึงรับอีกเล่มมาเปิดดูรายการอาหารบ้าง “ให้ระดับหนึ่งได้น้อยมากถึงสิบเผ็ดมาก คุณได้ถึงระดับไหนคะ”
“เหมือนถูกท้าทายยังไงไม่รู้นะ” ปุญญ์บอกยิ้มๆ เขามองใบหน้าสวยของเธอไม่สนใจมองเมนูอาหารเลยสักนิด “แต่ผมอยากลองดูก่อน...คิดว่าน่าจะไหวถึงที่ระดับสิบอยู่นะ”
พิชชาอรเงยหน้ามาพอดีจึงเห็นว่าเขามองเธออยู่ ความรู้สึกประหลาดแผ่กระจายล้อมรอบตัวกับสายตาคมของปุญญ์ เธอมองสบตาตอบอยู่อึดใจแล้วก้มหน้าลงมองรายการอาหาร ใจที่เคยสงบนิ่งมานานเต้นระรัวเหมือนเพิ่งวิ่งมาเป็นระยะทางไกล แล้วจึงสั่งอาหารระดับพื้นๆที่ไม่เผ็ดมากไปสามรายการและน้ำผลไม้สำหรับเขาและเธออีกอย่างละแก้ว
“แล้วปกติคุณมากินกับใครคะ เวลาที่บ้านคุณทิ้งคุณน่ะค่ะ”
“แหม ทิ้งเลยเหรอ พูดแบบนี้รู้สึกเสียเซลฟ์ขึ้นมาเลยสิ” ปุญญ์ว่ายิ้มๆแล้วนึกหาคำตอบมาบอกเธอ “ก็…จะมากับเพื่อนๆบ้าง”
“แล้วคราวนี้ทำไมไม่ชวนเพื่อนมาละคะ หรือว่าถูกเพื่อนทิ้งอีกหรือไงกัน” พิชชาอรว่ายิ้มๆ ปุญญ์โต้ออกไปแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“คุณบอกว่ามีอะไรให้ช่วยก็บอก ผมเลยนึกถึงคุณขึ้นมาคนแรก”
บทส่งท้ายเงาของผู้หญิงคนนั้นบนเตียงนอนดูลางเลือนเหลือเกิน แต่มันทำให้เขาสุขใจ อิ่มใจที่ได้ยืนมองเธออยู่ตรงข้างๆเตียงนั่น ใบหน้านั้นไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงของเธอยามเอื้อนเอ่ยทำให้เขาชุ่มชื่นใจเหมือนน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์ราดรดบนพื้นดินอันแตกระแหง“ตื่นแล้วเหรอคะ”เสียงของเธองึมงำถามเขา หวานเพราะเสนาะหูเหลือเกินพอเขาคว้ามือออกไปสัมผัสที่ตัวเธอ ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็กระจายสลายตัวไปราวกับหมอกควัน“เดี๋ยว”ปุญญ์คว้าอะไรวุ่นวายในอากาศ ใจหายเหมือนของล้ำค่าที่สุดในชีวิตกำลังเลือนหายและจะไม่กลับคืนมาอีกแล้ว เขาสะดุ้งตื่นจนได้และพบว่าเหงื่อออกเต็มใบหน้าและลำตัวฝันอีกแล้ว เขาฝันแบบนี้อีกแล้วปุญญ์สะบัดหัวแรงๆแล้วตวัดผ้าออกจากตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ“ฝันร้ายหรือคะ” พิชชาอรเปิดประตูเข้ามาพอดีถามขึ้น เมื่อเห็นว่าใบหน้าของสามีดูไม่สดชื่นนัก ทั้งที่นอนตื่นเกือบสิบโมงเช้า“ฮื่อ ทำไมชอบหลอกผมนัก ในฝันก็ไม่เว้น” ปุญญ์ว่าแล้วเดินมาสวมกอดคนท้องโตใกล้คลอดแทนที่จะเข้าไปในห้องน้ำ“โอย...อึดอัดค่ะ” เธอว่าแล้วเอามือดันอกเขาออกเพราะอึดอัดจริงๆที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ลูกคงอยากแกล้งเขาละมัง เธอคิดทั้งยังนึกขันเขา“อยากกอดเม
บรรยากาศระหว่างกันเป็นไปอย่างอึดอัด พิชชาอรมองไปรอบๆอย่างต้องการหาทางหนีทีไล่ แต่ก็จนซึ่งหนทางจะเอาตัวรอด นานแค่ไหนสุดจะเดาเวลาได้ เพราะสติกระเจิดกระเจิงไปแล้ว เงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏตรงทางเดินเป็นเงายาวทาบไปตามแสงจากด้านนอก“ไงวิน” เพียงแค่เสียงของเขาก็ทำให้พิชชาอรใจชื้น ปุญญ์มาแล้วนาวินเองก็ขยับตัวเช่นกัน แม้จะส่งเสียงให้ดูร่าเริงแต่ก็ฟังดูรนรานเต็มที “พี่ปุญญ์มาแล้ว หวัดดีฮะพี่ปุญญ์”“เอ...แล้วนี่พี่ปุญญ์จำยัยนี่ได้แล้วเหรอฮะ ถึงยกเลิกงานแต่งกับลูกศรน่ะฮะ”นาวินถามราวกับอยู่ในสถานการณ์ปกติ“ใช่ฉันจำได้หมด จำได้อีกด้วยว่านายน่ะทุจริตเรื่องอะไรเอาไว้” ปุญญ์ยังพูดไม่ทันจบดีก็ถูกนาวินเดินเข้าไปหาอย่างไวแล้วปล่อยหมัดใส่โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว“อุ้ย...ขอโทษทีฮะ มือมันกระตุก เป็นแบบนี้ทุกทีเลยฮะเวลามีคนพูดไม่เข้าหูผม”ปุญญ์ยกหลังมือปาดเลือดที่ซิบออกมานิดเดียวตรงมุมปาก ถามอย่างเอาเรื่อง แววตาเขาดูมีประกายห้ำหั่นขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่เคยคิดเลยที่จะต่อสู้กับญาติพี่น้องของตน“แกต้องการอะไรวิน”“ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องคราวนั้นเลยฮะ พี่ปุญญ์สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่แฉเรื่องที่ผมกับคณะกรรมการตอนจัด
“พูดจาทุเรศ “ด่าได้แบบนี้ดีกว่าทำหน้าขรึมๆใส่เขาเยอะเธอหันหลังเดินเข้าบ้านโดยมีปุญญ์เดินตามเข้าไป ทันทีที่ได้เห็นหน้าสองคนแม่ลูกใจของเขาก็โล่งราวกับยกหินหนักอึ้งที่กดทับออกไปจนหมด หลังจากยกเลิกงานแต่งกับสุภัคสรณ์ เขามีงานต้องเคลียร์จนเรียบร้อยอีกร่วมครึ่งเดือน ทั้งๆที่รู้พิกัดเธอตั้งแต่วันแรกที่ให้คนตามแล้วแต่กลับมาหาไม่ได้ มันทรมานแทบขาดใจ เธอจะรู้บ้างไหมเขาไม่สนใจเธออีกแล้วแล้วเดินเข้าไปด้านในร้องเรียกหาบุตรชายแทน “ตัญ หาพ่อเร็ว”“ป้า” เสียงเล็กๆเรียกหา เจ้าตัวลุกยืนกระโดดอย่างดีใจสุดแสน ปุญญ์ส่ายหน้าแล้วแก้คำใหม่ให้“พ่อ”เจ้าตัวอวบออกเสียงได้เพียง “ป้อ”“ได้ ป้อก็ได้” หากมันมีความหมายว่าเป็นคนให้กำเนิดคนหนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยความรักไม่ต่างจากแม่ ลูกจะเรียกเขาว่าอะไรก็ยอมทั้งนั้น ปุญญ์รัดเจ้าอวบเสียแน่นแล้วนอนเล่นกันจนบุตรชายหลับคาอกเขาไป เธอจึงไปจัดแจงอุ้มออกมาพากตัญญ์ลงนอนอย่างเรียบร้อยบนเตียงในห้องของตน จนแล้วเสร็จก็เห็นเขาทำท่ายืนมองอยู่“งานแต่งคุณวันไหนคะ ฉันจำได้ว่าเดือนนี้ แต่ไม่มั่นใจว่าวันไหน”ปุญญเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันที่เธอผลักไสเขาให้ไปแต่งงานกับคนอื่นนัก ทั้งๆที่เขารักเ
“นายคะ” เสียงคนรับใช้เรียกเขาด้วยท่าทางกลัวจัด“คุณกี๋ไปไหน”“เอ่อ”“ฉันถามว่ากี๋ไปไหน” ปุญญ์ตวาดเสียงก้องไปทั่วเคหะสถานส่วนตัวของตนเองคนฟังก็คอหดหนีอย่างเกรงกลัวผู้เป็นนายเช่นกัน บอกเสียงสั่นๆ“ไปแล้วค่ะ”“ไปแล้ว? ไปไหน” เขาถามอีกฝ่ายด้วยดวงตาแดงกล่ำ หัวสมองราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ“คุณอัมพร กับ คุณลูกศรมาพาไปแล้วค่ะ”ได้ฟังเช่นนั้นปุญญ์ก็บดกรามกรอดๆ กำมือแน่น เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว“ดูเซทนี้ก็สวยดีนะคะคุณป้า”เสียงหวานๆของสุภัคสรณ์ชี้ชวนให้หญิงผู้เป็นว่าที่แม่สามีดูชุดของชำร่วยที่จะใช้ในงานแต่งของตนเองกับปุญญ์“อือม์ก็สวยดีนะ...แต่ป้าว่ามันดูเด็กๆไปหน่อย แบบนี่เป็นไงจ๊ะหนู”สุภัคสรณ์เบ้ปากอย่างไม่ชอบใจสักนิดแอบขัดใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ความคิดเห็นไม่ตรงกันหลายเรื่องแล้ว นี่มันงานแต่งงานของเธอนะทำไมจะต้องมาเลือกของตามใจคนอื่นด้วย แล้วก่อนจะได้คุยกันต่อเสียงปึงปังด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามา อึดใจเดียวร่างสูงสง่าของปุญญ์ก็ปรากฏกายขึ้น“ปุญญ์มาดูของชำร่วยกับน้องหน่อยเร็ว” คุณอัมพรชวน ขณะสายตายังมองของในมือด้วยความสนใจไม่ทันเห็นว่าบุตรชายนั้นอยู่ในอารมณ์เช่นใด“คุณแม่ไล่เมียผมไปไหนครับ”
ปุญญ์จัดการกันคนที่เป็นเป้าของชนะชัยจนเรียบร้อยดีถึงกลับเข้าไปยังที่บ้าน แต่กลับไม่เจอใคร เห็นแต่สาวบัวที่กำลังสะพายกระเป๋าลงมาจากด้านบนของบ้าน“คุณแม่ไปไหนบัว”“คุณแม่แอดมิทค่ะพี่ปุญญ์”ปุญญ์ย่างเท้าเข้าไปตามทางเดินตรงสู่ห้องผู้ป่วยในของชั้นที่มีมารดาของตนเป็นคนไข้ด้วยสายตาครุ่นคิด เมื่อเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลก็มีเจ้าหน้าที่เดินตามประกบพาไปจนถึงห้องที่มารดาของเขาพักรักษาตัวอยู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็เห็นท่านอยู่ในชุดของโรงพยาบาล ศรีษะโพกไว้ด้วยผ้าสีขาว เนื้อตัวแขนขาเต็มไปด้วยผ้าปิดแผลเต็มไปหมด“คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ” “คุณท่านปลอดภัยดีแล้วค่ะคุณปุญญ์” เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบอกด้วยท่าทีระมัดระวัง สบตากับคุณอัมพรเป็นระยะๆ ปุญญ์พยักหน้าให้อย่างแล้วส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่นางนั้นออกไปจากห้อง เพื่อจะได้พูดคุยกับมารดาเป็นการส่วนตัว“ปุญญ์” เสียงคุณอัมพรเรียกบุตรชายคนเดียวด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน“เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณแม่ก็จะปลอดภัยดี ลุงหมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็หายครับ” “ไม่รู้แม่จะได้อยู่กับลูกอีกนานแค่ไหน”“ทำไมคุณแม่พูดแบบนั้นละครับ” คนเป็นแม่ถอนหา
“ไม่ได้แข็งแต่หัวนะ อย่างอื่นก็แข็งด้วย”“คุณ!”“ครับ”“ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลย”“ทำอะไรอยู่” เขาถามขณะยืนซ้อนอยู่ที่ด้านหลังของเธอ ทั้งยังบดเบียดความขึงแข็งกับบั้นท้ายของเธออย่างหน้าไม่อาย “อย่านะ นี่มันในครัว” เธอห้ามเขาเสียงสั่น ขาเธอเองก็ด้วยที่สั่นไปพร้อมเสียง นึกถึงบทรักที่เร่าร้อนตลอดคืนยิ่งวูบวาบไปทั่วช่องท้อง เธอดันเขาออกอย่างไม่ตั้งใจด้วยสะโพกและแผ่นหลัง แต่นั่นกลับทำให้ปุญญ์คำราม เขาวางแก้วเซรามิคแทบทันที สองมือยกกอดรอบเอวของเธอ ซุกไซ้ใบหน้าทันทีที่รอบลำคอ พึมพำเสียงกระเส่า “ในครัวก็ยังไม่เคยสักที อยากลองดูเหมือนกันนะ” “อย่า...นะ” เขาเม้มปากไปทั่วคอ เธอแหงนหน้า มือจิกกับอ่างไว้แน่น การคนต้องหยุดลงเมื่อถูกเขารุกรานอย่างจงใจ เธอใจสั่นเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่หยุดอยู่แค่นั้น สถานที่และกาลเทศะผลักดันให้เธอปรามเขาออกมา “ไม่นะคะ คนอื่น...จะ...เห็น” เธอบอกเขาเสียงกระท่อนกระแท่น วาบหวิวกับการปลุกเร้าของปุญญ์ “ผมให้เขาลงบ้านไปแล้ว” “ลงไปแล้วก็ไม่ได้” “ใจร้าย” เขาว่าเสียงงอนๆ แต่ไม่ยอมห







