LOGIN“คุณบอกว่ามีอะไรให้ช่วยก็บอก ผมเลยนึกถึงคุณขึ้นมาคนแรก”
พิชชาอรกดมุมปากทำหน้าไม่อยากเชื่อเขานัก ทำเอาเขาต้องออกตัวย้อนถามออกไปยิ้มๆ “ไม่เชื่อผมเหรอ”
“ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะ”
ปุญญ์ยิ้มสบตากับเธอด้วยแววตาวาววับอีกครั้ง ดูลุ่มลึกจนพิชชาอรต้องเบือนสายตาไปมองทางอื่นบ้าง โชคดีที่พนักงานในร้านช่วยคลายบรรยากาศตรงนั้นลง อาหารที่สั่งไว้ก็ถูกนำมาวางจนครบทั้งสองจึงลงมือกินพร้อมกัน ปุญญ์ตักอาหารใส่จานให้เธอก่อน ค่อยตักของตัวเอง แต่แค่คำเดียวเขาก็ถึงกับนิ่งไป
“ใช้ได้เลยนะ”
ปุญญ์ว่าพร้อมกับวางช้อนลง ยกน้ำขึ้นจิบ พิชชาอรมองเขายิ้มๆแต่ไม่พูดว่าอะไร เธอตักอาหารให้เขาบ้าง โดยตักจานที่เป็นรสจืดหน่อย กินกันไปเพียงไม่กี่คำ ก็เห็นว่าเขายกน้ำดื่มจนหมดทั้งริมฝีปากของเขาก็แดงจัด เหงื่อซึมออกมาทั้งๆที่อากาศไม่ได้ร้อนเลยสักนิด
เธอเรียกพนักงานเพื่อขอน้ำเปล่าเพิ่ม แล้วจึงยื่นแก้วน้ำของตนเองที่ยังไม่ได้จิบส่งให้เขาไปก่อน ปุญญ์ห่อปากเพราะความเผ็ดของอาหาร ก่อนจะยิ้มรับแก้วมาดื่มอักๆเพื่อดับความแผดร้อน
“อื้อม์ น้ำอะไรเนี่ย หวานชื่นใจ” ถามแล้วจิบอีกครั้งยืนยันคำพูดที่บอกออกไป
พิชชาอรวางช้อน ตอบเขายิ้มๆ “น้ำกระเจี๊ยบค่ะ”
“สีสวยด้วยนะ”
ปุญญ์ว่าพร้อมกับยกแก้วในมือขึ้นมองแล้วจิบจนเกือบหมด ในที่สุดเขาก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับอาหารตรงหน้ายกมือเป็นสัญญาณว่าแพ้ บอกเธอ
“ไม่ไหวแล้ว ผมยอม”
พิชชาอรยิ้มแล้วรวบช้อนอิ่มตามเขา ปุญญ์ถามว่าเธอต้องการอะไรเพิ่มไหม เมื่อไม่มีใครอยากกินอะไรอีก จึงเรียกพนักงานมาเก็บเงิน เรียบร้อยแล้วจึงพากันเดินออกมาด้านนอกของร้าน ตอนนี้ผู้คนเริ่มบางตาลงมาบ้างแล้ว พิชชาอรจึงถือโอกาสร่ำลาเขา
“ดึกแล้ว เราแยกกันตรงนี้เลยนะคะ”
“เดินทางปลอดภัยนะครับ”
ปุญญ์ไม่เร้าหรือเธอ ปล่อยให้พิชชาอรกลับตามที่บอก ทั้งยังยืนมองจนหญิงสาวลับตาไปแล้วจึงกลับที่พักของตนเอง ถึงบ้านแล้วก็พบว่าด้านในยังเปิดไฟสว่างจ้าอยู่
“อ้าว...ยังไม่เข้านอนอีกเหรอครับ” เขาทักขึ้น ก่อนจะตามมานั่งลงข้างมารดา
“ยัง แม่รอเราอยู่นะปุญญ์”
บุตรชายคนเดียวของหุ้นส่วนใหญ่แห่ง PKR Group ขมวดคิ้วมุ่น เพราะปกติมารดาไม่เคยรอหากเขาต้องกลับบ้านค่ำมืด จึงออกปากถามท่านออกไป “รอทำไมครับ”
“ยัยบัวบอกว่าเราออกไปกินข้าวกับผู้หญิง”
“โธ่...คุณแม่ครับ ผมออกไปกินข้าวกับผู้หญิงแปลกตรงไหนกัน ถ้าไปกับผู้ชายน่ะค่อยมารายงานคุณแม่นะคะบัวคนสวยของพี่”
ปุญญ์กับมารดาแล้วเลยไปกระเซ้าหญิงสาวที่ชื่อบัว
บัวเป็นลูกต่างมารดากับปุญญ์ ถึงกระนั้นเธอก็ถูกตามใจมาแต่เด็กๆ เพราะคุณนิ่ม ภรรยาอีกคนของบิดาเขาเสียชีวิตทันทีหลังคลอดบัวออกมา ด้วยใบหน้าที่จิ้มลิ้มน่ารัก มารดาของเขาจึงรักและเอ็นดูถึงขั้นหลงใหลสาวบัวเสมือนเป็นบุตรสาวของตนเองอีกคน ด้วยว่าตนเองก็ไม่อยากตั้งครรภ์มีบุตรรอีกเพราะกว่าจะมีเขาได้มารดาก็บนบานศาลเจ้าอยู่หลายที่ ทำทุกวิธีทางการแพทย์ และกว่าจะคลอดได้ก็เกือบหลุดแท้งอยู่หลายครั้ง ท่านจึงเข็ดหราบกับการมีบุตร พอสบโอกาสได้เด็กมาเลี้ยงจึงยึดเอามาเป็นของตนเสียง่ายๆ ไหนๆก็มีเลือดของสามีอยู่ครึ่ง ส่วนแม่นิ่มเองก็หัวอ่อนนัก เธอไม่ได้นึกรังเกียจที่เป็นภรรยาอีกคนของสามี แบบบ้านอื่นที่มีปัญหากันมาเลย
“อย่ามาทำเฉไฉนะตาปุญญ์ เราออกไปกับใครมา” คุณอัมพรคาดคั้นไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ
“ก็…” ปุญญ์บอกค้างไว้แค่นั้น เพราะกำลังนึกถึงชื่อของเธอ คนที่เพิ่งแยกย้ายกันเมื่อครู่ จะบอกอย่างไรดีว่าลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร จำได้แค่เพียงว่าเป็นคู่กรณีกับนาวิน ญาติผู้น้องที่สนิทที่สุดของเขา และเขาก็ไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับเธอเลย เพียงแค่นึกสนุกชวนออกไปกินข้าวด้วยเท่านั้นเอง
ทีแรกไม่คิดว่าเธอจะตอบตกลงด้วยซ้ำ แต่เมื่อยอมไปเขาก็เลยเลือกร้านแบบธรรมดาไม่ใช่ร้านหรูหราอะไร ปุญญ์ดูคนออก เขาเดาไม่ผิดว่าเธอเองก็คงพอใจกับร้านอาหารที่เขาพาไปกิน
คนที่ชอบปิดบังตัวตนอย่างนั้น ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงอะไร สบายใจในสิ่งแวดล้อมและผู้คนแบบเดิมๆ ที่คุ้นเคย เขาเห็นท่าทางรวมไปถึงแววตาของเธอผ่อนคลายทันทีที่เห็นร้านข้างทางนั่น และมีความเป็นมิตรมากกว่าครั้งแรกที่เจอกัน ไม่แน่ว่าครั้งต่อๆไปก็คงง่ายแล้วสำหรับผู้หญิงคนนี้
หากได้ลิ้มรสเธอแล้ว เขาคิดว่าครั้งเดียวเขาคงเบื่อ หญิงสาวคนนั้นไม่ได้มีอะไรถูกใจเขาสักเรื่องเดียว ไม่ว่าจะหน้าตาก็ยอมรับว่าสวยดีอยู่แต่ไม่ใช่แบบที่เขาชอบ รูปร่าง ผิวพรรณ กิริยาท่าทางแข็งเกินกว่าจะชักจูงได้ง่ายๆ รวมๆแล้วไม่มีอะไรที่เขานึกติดใจเลยสักอย่าง ดูเอาอย่างชื่อของเธอเถอะ เขายังจำไม่ได้เลยว่าชื่ออะไร
“ว่ายังไง ลูกไปกินข้าวกับใครกันปุญญ์”
“ก็...พวกสาวๆน่ะครับแม่ ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกครับ”
“ระวังเถอะนะคะ บัวเคยได้ยินว่าพี่กี๋น่ะ ใครดีก็ดีใจหาย ถ้าใครร้ายพี่กี๋จะร้ายกลับแบบไม่ให้ผุดให้เกิดเลยล่ะค่ะ” สาวบัวที่รู้ว่าพี่ชายไปกับใครมาบอกคล้ายเตือน จากที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตากับจอโทรศัพท์ยังอุตส่าห์เงยหน้าขึ้นมาบอกปุญญ์ พี่ชายร่วมบิดากับตนเอง
ปุญญ์ทำเพียงยิ้มเท่านั้น เขาไม่เคยทุกข์ใจเพราะหญิงสาวคนใดมาก่อนในชีวิต ทั้งยังนึกหมิ่นในใจว่าไม่มีทางที่ผู้หญิงแบบนั้นจะมาทำอะไรเขาได้
“ทำมาเตือนพี่ เราน่ะระวังไว้เถอะ เอาแต่ใจมากๆ พี่ยอร์ธจะทนไม่ไหวเอา”
ปุญญ์ย้อนคืนสาวน้อยที่ตนรักเสมือนน้องสาวแท้ๆ อ้างถึงชายรุ่นใหญ่ที่ตกลงคบหาดูใจกับสาวบัวได้มาระยะหนึ่งแล้ว
สาวน้อยเงยหน้าตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ “พี่ยอร์ธไม่มีทางที่จะทนบัวไม่ได้แน่นอนค่ะ”
“วันไหนร้องไห้ขี้มูกโป่งมา พี่ไม่ให้ซบอกด้วยนะเออ”
ก่อนจะโต้เถียงกันมากไปกว่านี้ คนเป็นแม่ก็ออกปากห้ามทันที
“พอๆเลิกเถียงกันเป็นเด็กเสียที ส่วนเรานะตาปุญญ์”คนเป็นแม่ไม่วายวกกลับมาเรื่องเดิม “แค่เล่นๆแม่ไม่ว่าอะไรปุญญ์ก็รู้ แต่อย่าลืมเสียล่ะว่าแม่จองว่าที่แม่ของลูกเอาไว้ให้แล้ว อย่าเผลอไปไข่ไว้สร้างปัญหาขึ้นมาก็แล้วกัน แม่ไม่ยอมแน่ๆ”
บัวเงยหน้าถาม ขมวดคิ้วมุ่น “ใครคะคุณแม่ อย่าบอกนะว่ายัยสุภัคสรณ์”
“เอ...เรานี่ยังไงกันยัยบัว ทำไมชอบมายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่” คุณอัมพรเอ็ดเอา ไม่ยอมตอบแบบนี้แสดงว่าใช่ยัยนั่นแน่ๆ บัวเบ้หน้าหันไปคุยกับปุญญ์ต่อ
“อึ๋ย ถ้าพี่ปุญญ์แต่งกับยัยศรจริงๆนะ บัวไม่ไปงานแน่ บัวไม่ชอบยัยนั่นเลยค่ะ”
“ชอบใครบ้างเฮอะเราน่ะ” ปุญญ์ว่ายิ้มๆ
“พี่ปุญญ์!” บัวเรียกชื่อพี่ชายลั่นบ้าน “คราวหลังบัวจะไม่ช่วยเลยคอยดู” สาวบัวที่ช่วยให้ปุญญ์ได้เป็นพระเอกขี่ม้าขาวคราวนั้น คราที่มีปัญหาในคลินิกเสริมความงามทวงบุญคุณพี่ชายทันที
คุณอัมพรส่ายหน้า ก่อนจะออกปากแยกสองคนพี่น้อง “พอกันทั้งคู่ ปุญญ์ไปอาบน้ำ บัวขึ้นห้องเร็วลูก”
ปุญญ์ทิ้งเวลาไว้อีกเพียงสัปดาห์เดียวจึงติดต่อหาพิชชาอรอีกครั้ง เขาหงุดหงิดเล็กน้อยที่เธอไม่รับสายเขาในสามครั้งแรกที่ติดต่อไป ไม่เหมือนหญิงสาวคนอื่นที่พอเขาหายหน้าไปแล้วติดต่อกลับจะรีบตอบรับในทันที
บทส่งท้ายเงาของผู้หญิงคนนั้นบนเตียงนอนดูลางเลือนเหลือเกิน แต่มันทำให้เขาสุขใจ อิ่มใจที่ได้ยืนมองเธออยู่ตรงข้างๆเตียงนั่น ใบหน้านั้นไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงของเธอยามเอื้อนเอ่ยทำให้เขาชุ่มชื่นใจเหมือนน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์ราดรดบนพื้นดินอันแตกระแหง“ตื่นแล้วเหรอคะ”เสียงของเธองึมงำถามเขา หวานเพราะเสนาะหูเหลือเกินพอเขาคว้ามือออกไปสัมผัสที่ตัวเธอ ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็กระจายสลายตัวไปราวกับหมอกควัน“เดี๋ยว”ปุญญ์คว้าอะไรวุ่นวายในอากาศ ใจหายเหมือนของล้ำค่าที่สุดในชีวิตกำลังเลือนหายและจะไม่กลับคืนมาอีกแล้ว เขาสะดุ้งตื่นจนได้และพบว่าเหงื่อออกเต็มใบหน้าและลำตัวฝันอีกแล้ว เขาฝันแบบนี้อีกแล้วปุญญ์สะบัดหัวแรงๆแล้วตวัดผ้าออกจากตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ“ฝันร้ายหรือคะ” พิชชาอรเปิดประตูเข้ามาพอดีถามขึ้น เมื่อเห็นว่าใบหน้าของสามีดูไม่สดชื่นนัก ทั้งที่นอนตื่นเกือบสิบโมงเช้า“ฮื่อ ทำไมชอบหลอกผมนัก ในฝันก็ไม่เว้น” ปุญญ์ว่าแล้วเดินมาสวมกอดคนท้องโตใกล้คลอดแทนที่จะเข้าไปในห้องน้ำ“โอย...อึดอัดค่ะ” เธอว่าแล้วเอามือดันอกเขาออกเพราะอึดอัดจริงๆที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ลูกคงอยากแกล้งเขาละมัง เธอคิดทั้งยังนึกขันเขา“อยากกอดเม
บรรยากาศระหว่างกันเป็นไปอย่างอึดอัด พิชชาอรมองไปรอบๆอย่างต้องการหาทางหนีทีไล่ แต่ก็จนซึ่งหนทางจะเอาตัวรอด นานแค่ไหนสุดจะเดาเวลาได้ เพราะสติกระเจิดกระเจิงไปแล้ว เงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏตรงทางเดินเป็นเงายาวทาบไปตามแสงจากด้านนอก“ไงวิน” เพียงแค่เสียงของเขาก็ทำให้พิชชาอรใจชื้น ปุญญ์มาแล้วนาวินเองก็ขยับตัวเช่นกัน แม้จะส่งเสียงให้ดูร่าเริงแต่ก็ฟังดูรนรานเต็มที “พี่ปุญญ์มาแล้ว หวัดดีฮะพี่ปุญญ์”“เอ...แล้วนี่พี่ปุญญ์จำยัยนี่ได้แล้วเหรอฮะ ถึงยกเลิกงานแต่งกับลูกศรน่ะฮะ”นาวินถามราวกับอยู่ในสถานการณ์ปกติ“ใช่ฉันจำได้หมด จำได้อีกด้วยว่านายน่ะทุจริตเรื่องอะไรเอาไว้” ปุญญ์ยังพูดไม่ทันจบดีก็ถูกนาวินเดินเข้าไปหาอย่างไวแล้วปล่อยหมัดใส่โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว“อุ้ย...ขอโทษทีฮะ มือมันกระตุก เป็นแบบนี้ทุกทีเลยฮะเวลามีคนพูดไม่เข้าหูผม”ปุญญ์ยกหลังมือปาดเลือดที่ซิบออกมานิดเดียวตรงมุมปาก ถามอย่างเอาเรื่อง แววตาเขาดูมีประกายห้ำหั่นขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่เคยคิดเลยที่จะต่อสู้กับญาติพี่น้องของตน“แกต้องการอะไรวิน”“ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องคราวนั้นเลยฮะ พี่ปุญญ์สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่แฉเรื่องที่ผมกับคณะกรรมการตอนจัด
“พูดจาทุเรศ “ด่าได้แบบนี้ดีกว่าทำหน้าขรึมๆใส่เขาเยอะเธอหันหลังเดินเข้าบ้านโดยมีปุญญ์เดินตามเข้าไป ทันทีที่ได้เห็นหน้าสองคนแม่ลูกใจของเขาก็โล่งราวกับยกหินหนักอึ้งที่กดทับออกไปจนหมด หลังจากยกเลิกงานแต่งกับสุภัคสรณ์ เขามีงานต้องเคลียร์จนเรียบร้อยอีกร่วมครึ่งเดือน ทั้งๆที่รู้พิกัดเธอตั้งแต่วันแรกที่ให้คนตามแล้วแต่กลับมาหาไม่ได้ มันทรมานแทบขาดใจ เธอจะรู้บ้างไหมเขาไม่สนใจเธออีกแล้วแล้วเดินเข้าไปด้านในร้องเรียกหาบุตรชายแทน “ตัญ หาพ่อเร็ว”“ป้า” เสียงเล็กๆเรียกหา เจ้าตัวลุกยืนกระโดดอย่างดีใจสุดแสน ปุญญ์ส่ายหน้าแล้วแก้คำใหม่ให้“พ่อ”เจ้าตัวอวบออกเสียงได้เพียง “ป้อ”“ได้ ป้อก็ได้” หากมันมีความหมายว่าเป็นคนให้กำเนิดคนหนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยความรักไม่ต่างจากแม่ ลูกจะเรียกเขาว่าอะไรก็ยอมทั้งนั้น ปุญญ์รัดเจ้าอวบเสียแน่นแล้วนอนเล่นกันจนบุตรชายหลับคาอกเขาไป เธอจึงไปจัดแจงอุ้มออกมาพากตัญญ์ลงนอนอย่างเรียบร้อยบนเตียงในห้องของตน จนแล้วเสร็จก็เห็นเขาทำท่ายืนมองอยู่“งานแต่งคุณวันไหนคะ ฉันจำได้ว่าเดือนนี้ แต่ไม่มั่นใจว่าวันไหน”ปุญญเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันที่เธอผลักไสเขาให้ไปแต่งงานกับคนอื่นนัก ทั้งๆที่เขารักเ
“นายคะ” เสียงคนรับใช้เรียกเขาด้วยท่าทางกลัวจัด“คุณกี๋ไปไหน”“เอ่อ”“ฉันถามว่ากี๋ไปไหน” ปุญญ์ตวาดเสียงก้องไปทั่วเคหะสถานส่วนตัวของตนเองคนฟังก็คอหดหนีอย่างเกรงกลัวผู้เป็นนายเช่นกัน บอกเสียงสั่นๆ“ไปแล้วค่ะ”“ไปแล้ว? ไปไหน” เขาถามอีกฝ่ายด้วยดวงตาแดงกล่ำ หัวสมองราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ“คุณอัมพร กับ คุณลูกศรมาพาไปแล้วค่ะ”ได้ฟังเช่นนั้นปุญญ์ก็บดกรามกรอดๆ กำมือแน่น เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว“ดูเซทนี้ก็สวยดีนะคะคุณป้า”เสียงหวานๆของสุภัคสรณ์ชี้ชวนให้หญิงผู้เป็นว่าที่แม่สามีดูชุดของชำร่วยที่จะใช้ในงานแต่งของตนเองกับปุญญ์“อือม์ก็สวยดีนะ...แต่ป้าว่ามันดูเด็กๆไปหน่อย แบบนี่เป็นไงจ๊ะหนู”สุภัคสรณ์เบ้ปากอย่างไม่ชอบใจสักนิดแอบขัดใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ความคิดเห็นไม่ตรงกันหลายเรื่องแล้ว นี่มันงานแต่งงานของเธอนะทำไมจะต้องมาเลือกของตามใจคนอื่นด้วย แล้วก่อนจะได้คุยกันต่อเสียงปึงปังด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามา อึดใจเดียวร่างสูงสง่าของปุญญ์ก็ปรากฏกายขึ้น“ปุญญ์มาดูของชำร่วยกับน้องหน่อยเร็ว” คุณอัมพรชวน ขณะสายตายังมองของในมือด้วยความสนใจไม่ทันเห็นว่าบุตรชายนั้นอยู่ในอารมณ์เช่นใด“คุณแม่ไล่เมียผมไปไหนครับ”
ปุญญ์จัดการกันคนที่เป็นเป้าของชนะชัยจนเรียบร้อยดีถึงกลับเข้าไปยังที่บ้าน แต่กลับไม่เจอใคร เห็นแต่สาวบัวที่กำลังสะพายกระเป๋าลงมาจากด้านบนของบ้าน“คุณแม่ไปไหนบัว”“คุณแม่แอดมิทค่ะพี่ปุญญ์”ปุญญ์ย่างเท้าเข้าไปตามทางเดินตรงสู่ห้องผู้ป่วยในของชั้นที่มีมารดาของตนเป็นคนไข้ด้วยสายตาครุ่นคิด เมื่อเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลก็มีเจ้าหน้าที่เดินตามประกบพาไปจนถึงห้องที่มารดาของเขาพักรักษาตัวอยู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็เห็นท่านอยู่ในชุดของโรงพยาบาล ศรีษะโพกไว้ด้วยผ้าสีขาว เนื้อตัวแขนขาเต็มไปด้วยผ้าปิดแผลเต็มไปหมด“คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ” “คุณท่านปลอดภัยดีแล้วค่ะคุณปุญญ์” เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบอกด้วยท่าทีระมัดระวัง สบตากับคุณอัมพรเป็นระยะๆ ปุญญ์พยักหน้าให้อย่างแล้วส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่นางนั้นออกไปจากห้อง เพื่อจะได้พูดคุยกับมารดาเป็นการส่วนตัว“ปุญญ์” เสียงคุณอัมพรเรียกบุตรชายคนเดียวด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน“เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณแม่ก็จะปลอดภัยดี ลุงหมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็หายครับ” “ไม่รู้แม่จะได้อยู่กับลูกอีกนานแค่ไหน”“ทำไมคุณแม่พูดแบบนั้นละครับ” คนเป็นแม่ถอนหา
“ไม่ได้แข็งแต่หัวนะ อย่างอื่นก็แข็งด้วย”“คุณ!”“ครับ”“ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลย”“ทำอะไรอยู่” เขาถามขณะยืนซ้อนอยู่ที่ด้านหลังของเธอ ทั้งยังบดเบียดความขึงแข็งกับบั้นท้ายของเธออย่างหน้าไม่อาย “อย่านะ นี่มันในครัว” เธอห้ามเขาเสียงสั่น ขาเธอเองก็ด้วยที่สั่นไปพร้อมเสียง นึกถึงบทรักที่เร่าร้อนตลอดคืนยิ่งวูบวาบไปทั่วช่องท้อง เธอดันเขาออกอย่างไม่ตั้งใจด้วยสะโพกและแผ่นหลัง แต่นั่นกลับทำให้ปุญญ์คำราม เขาวางแก้วเซรามิคแทบทันที สองมือยกกอดรอบเอวของเธอ ซุกไซ้ใบหน้าทันทีที่รอบลำคอ พึมพำเสียงกระเส่า “ในครัวก็ยังไม่เคยสักที อยากลองดูเหมือนกันนะ” “อย่า...นะ” เขาเม้มปากไปทั่วคอ เธอแหงนหน้า มือจิกกับอ่างไว้แน่น การคนต้องหยุดลงเมื่อถูกเขารุกรานอย่างจงใจ เธอใจสั่นเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่หยุดอยู่แค่นั้น สถานที่และกาลเทศะผลักดันให้เธอปรามเขาออกมา “ไม่นะคะ คนอื่น...จะ...เห็น” เธอบอกเขาเสียงกระท่อนกระแท่น วาบหวิวกับการปลุกเร้าของปุญญ์ “ผมให้เขาลงบ้านไปแล้ว” “ลงไปแล้วก็ไม่ได้” “ใจร้าย” เขาว่าเสียงงอนๆ แต่ไม่ยอมห







