7

“คุณบอกว่ามีอะไรให้ช่วยก็บอก ผมเลยนึกถึงคุณขึ้นมาคนแรก”

พิชชาอรกดมุมปากทำหน้าไม่อยากเชื่อเขานัก ทำเอาเขาต้องออกตัวย้อนถามออกไปยิ้มๆ “ไม่เชื่อผมเหรอ”

“ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะ”

ปุญญ์ยิ้มสบตากับเธอด้วยแววตาวาววับอีกครั้ง ดูลุ่มลึกจนพิชชาอรต้องเบือนสายตาไปมองทางอื่นบ้าง โชคดีที่พนักงานในร้านช่วยคลายบรรยากาศตรงนั้นลง อาหารที่สั่งไว้ก็ถูกนำมาวางจนครบทั้งสองจึงลงมือกินพร้อมกัน ปุญญ์ตักอาหารใส่จานให้เธอก่อน ค่อยตักของตัวเอง แต่แค่คำเดียวเขาก็ถึงกับนิ่งไป

“ใช้ได้เลยนะ”

ปุญญ์ว่าพร้อมกับวางช้อนลง ยกน้ำขึ้นจิบ พิชชาอรมองเขายิ้มๆแต่ไม่พูดว่าอะไร เธอตักอาหารให้เขาบ้าง โดยตักจานที่เป็นรสจืดหน่อย กินกันไปเพียงไม่กี่คำ ก็เห็นว่าเขายกน้ำดื่มจนหมดทั้งริมฝีปากของเขาก็แดงจัด เหงื่อซึมออกมาทั้งๆที่อากาศไม่ได้ร้อนเลยสักนิด

เธอเรียกพนักงานเพื่อขอน้ำเปล่าเพิ่ม แล้วจึงยื่นแก้วน้ำของตนเองที่ยังไม่ได้จิบส่งให้เขาไปก่อน ปุญญ์ห่อปากเพราะความเผ็ดของอาหาร ก่อนจะยิ้มรับแก้วมาดื่มอักๆเพื่อดับความแผดร้อน

“อื้อม์ น้ำอะไรเนี่ย หวานชื่นใจ” ถามแล้วจิบอีกครั้งยืนยันคำพูดที่บอกออกไป

พิชชาอรวางช้อน ตอบเขายิ้มๆ “น้ำกระเจี๊ยบค่ะ”

“สีสวยด้วยนะ”

ปุญญ์ว่าพร้อมกับยกแก้วในมือขึ้นมองแล้วจิบจนเกือบหมด ในที่สุดเขาก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับอาหารตรงหน้ายกมือเป็นสัญญาณว่าแพ้ บอกเธอ

“ไม่ไหวแล้ว ผมยอม”

พิชชาอรยิ้มแล้วรวบช้อนอิ่มตามเขา ปุญญ์ถามว่าเธอต้องการอะไรเพิ่มไหม เมื่อไม่มีใครอยากกินอะไรอีก จึงเรียกพนักงานมาเก็บเงิน เรียบร้อยแล้วจึงพากันเดินออกมาด้านนอกของร้าน ตอนนี้ผู้คนเริ่มบางตาลงมาบ้างแล้ว พิชชาอรจึงถือโอกาสร่ำลาเขา

“ดึกแล้ว เราแยกกันตรงนี้เลยนะคะ”

“เดินทางปลอดภัยนะครับ”

ปุญญ์ไม่เร้าหรือเธอ ปล่อยให้พิชชาอรกลับตามที่บอก ทั้งยังยืนมองจนหญิงสาวลับตาไปแล้วจึงกลับที่พักของตนเอง ถึงบ้านแล้วก็พบว่าด้านในยังเปิดไฟสว่างจ้าอยู่

“อ้าว...ยังไม่เข้านอนอีกเหรอครับ” เขาทักขึ้น ก่อนจะตามมานั่งลงข้างมารดา

“ยัง แม่รอเราอยู่นะปุญญ์”

บุตรชายคนเดียวของหุ้นส่วนใหญ่แห่ง PKR Group ขมวดคิ้วมุ่น เพราะปกติมารดาไม่เคยรอหากเขาต้องกลับบ้านค่ำมืด จึงออกปากถามท่านออกไป “รอทำไมครับ”

“ยัยบัวบอกว่าเราออกไปกินข้าวกับผู้หญิง”

“โธ่...คุณแม่ครับ ผมออกไปกินข้าวกับผู้หญิงแปลกตรงไหนกัน ถ้าไปกับผู้ชายน่ะค่อยมารายงานคุณแม่นะคะบัวคนสวยของพี่”

ปุญญ์กับมารดาแล้วเลยไปกระเซ้าหญิงสาวที่ชื่อบัว

บัวเป็นลูกต่างมารดากับปุญญ์ ถึงกระนั้นเธอก็ถูกตามใจมาแต่เด็กๆ เพราะคุณนิ่ม ภรรยาอีกคนของบิดาเขาเสียชีวิตทันทีหลังคลอดบัวออกมา ด้วยใบหน้าที่จิ้มลิ้มน่ารัก มารดาของเขาจึงรักและเอ็นดูถึงขั้นหลงใหลสาวบัวเสมือนเป็นบุตรสาวของตนเองอีกคน ด้วยว่าตนเองก็ไม่อยากตั้งครรภ์มีบุตรรอีกเพราะกว่าจะมีเขาได้มารดาก็บนบานศาลเจ้าอยู่หลายที่ ทำทุกวิธีทางการแพทย์ และกว่าจะคลอดได้ก็เกือบหลุดแท้งอยู่หลายครั้ง ท่านจึงเข็ดหราบกับการมีบุตร พอสบโอกาสได้เด็กมาเลี้ยงจึงยึดเอามาเป็นของตนเสียง่ายๆ ไหนๆก็มีเลือดของสามีอยู่ครึ่ง ส่วนแม่นิ่มเองก็หัวอ่อนนัก เธอไม่ได้นึกรังเกียจที่เป็นภรรยาอีกคนของสามี แบบบ้านอื่นที่มีปัญหากันมาเลย

“อย่ามาทำเฉไฉนะตาปุญญ์ เราออกไปกับใครมา” คุณอัมพรคาดคั้นไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ

“ก็…” ปุญญ์บอกค้างไว้แค่นั้น เพราะกำลังนึกถึงชื่อของเธอ คนที่เพิ่งแยกย้ายกันเมื่อครู่ จะบอกอย่างไรดีว่าลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร จำได้แค่เพียงว่าเป็นคู่กรณีกับนาวิน ญาติผู้น้องที่สนิทที่สุดของเขา และเขาก็ไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับเธอเลย เพียงแค่นึกสนุกชวนออกไปกินข้าวด้วยเท่านั้นเอง

ทีแรกไม่คิดว่าเธอจะตอบตกลงด้วยซ้ำ แต่เมื่อยอมไปเขาก็เลยเลือกร้านแบบธรรมดาไม่ใช่ร้านหรูหราอะไร ปุญญ์ดูคนออก เขาเดาไม่ผิดว่าเธอเองก็คงพอใจกับร้านอาหารที่เขาพาไปกิน

คนที่ชอบปิดบังตัวตนอย่างนั้น ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงอะไร สบายใจในสิ่งแวดล้อมและผู้คนแบบเดิมๆ ที่คุ้นเคย เขาเห็นท่าทางรวมไปถึงแววตาของเธอผ่อนคลายทันทีที่เห็นร้านข้างทางนั่น และมีความเป็นมิตรมากกว่าครั้งแรกที่เจอกัน ไม่แน่ว่าครั้งต่อๆไปก็คงง่ายแล้วสำหรับผู้หญิงคนนี้

            หากได้ลิ้มรสเธอแล้ว เขาคิดว่าครั้งเดียวเขาคงเบื่อ หญิงสาวคนนั้นไม่ได้มีอะไรถูกใจเขาสักเรื่องเดียว ไม่ว่าจะหน้าตาก็ยอมรับว่าสวยดีอยู่แต่ไม่ใช่แบบที่เขาชอบ รูปร่าง ผิวพรรณ กิริยาท่าทางแข็งเกินกว่าจะชักจูงได้ง่ายๆ รวมๆแล้วไม่มีอะไรที่เขานึกติดใจเลยสักอย่าง ดูเอาอย่างชื่อของเธอเถอะ เขายังจำไม่ได้เลยว่าชื่ออะไร

“ว่ายังไง ลูกไปกินข้าวกับใครกันปุญญ์”

“ก็...พวกสาวๆน่ะครับแม่ ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกครับ”

“ระวังเถอะนะคะ บัวเคยได้ยินว่าพี่กี๋น่ะ ใครดีก็ดีใจหาย ถ้าใครร้ายพี่กี๋จะร้ายกลับแบบไม่ให้ผุดให้เกิดเลยล่ะค่ะ” สาวบัวที่รู้ว่าพี่ชายไปกับใครมาบอกคล้ายเตือน จากที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตากับจอโทรศัพท์ยังอุตส่าห์เงยหน้าขึ้นมาบอกปุญญ์ พี่ชายร่วมบิดากับตนเอง

ปุญญ์ทำเพียงยิ้มเท่านั้น เขาไม่เคยทุกข์ใจเพราะหญิงสาวคนใดมาก่อนในชีวิต ทั้งยังนึกหมิ่นในใจว่าไม่มีทางที่ผู้หญิงแบบนั้นจะมาทำอะไรเขาได้

            “ทำมาเตือนพี่ เราน่ะระวังไว้เถอะ เอาแต่ใจมากๆ พี่ยอร์ธจะทนไม่ไหวเอา”

            ปุญญ์ย้อนคืนสาวน้อยที่ตนรักเสมือนน้องสาวแท้ๆ อ้างถึงชายรุ่นใหญ่ที่ตกลงคบหาดูใจกับสาวบัวได้มาระยะหนึ่งแล้ว

สาวน้อยเงยหน้าตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ “พี่ยอร์ธไม่มีทางที่จะทนบัวไม่ได้แน่นอนค่ะ”

“วันไหนร้องไห้ขี้มูกโป่งมา พี่ไม่ให้ซบอกด้วยนะเออ”

ก่อนจะโต้เถียงกันมากไปกว่านี้ คนเป็นแม่ก็ออกปากห้ามทันที

“พอๆเลิกเถียงกันเป็นเด็กเสียที ส่วนเรานะตาปุญญ์”คนเป็นแม่ไม่วายวกกลับมาเรื่องเดิม “แค่เล่นๆแม่ไม่ว่าอะไรปุญญ์ก็รู้ แต่อย่าลืมเสียล่ะว่าแม่จองว่าที่แม่ของลูกเอาไว้ให้แล้ว อย่าเผลอไปไข่ไว้สร้างปัญหาขึ้นมาก็แล้วกัน แม่ไม่ยอมแน่ๆ”

บัวเงยหน้าถาม ขมวดคิ้วมุ่น “ใครคะคุณแม่ อย่าบอกนะว่ายัยสุภัคสรณ์”

“เอ...เรานี่ยังไงกันยัยบัว ทำไมชอบมายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่” คุณอัมพรเอ็ดเอา ไม่ยอมตอบแบบนี้แสดงว่าใช่ยัยนั่นแน่ๆ บัวเบ้หน้าหันไปคุยกับปุญญ์ต่อ

“อึ๋ย ถ้าพี่ปุญญ์แต่งกับยัยศรจริงๆนะ บัวไม่ไปงานแน่ บัวไม่ชอบยัยนั่นเลยค่ะ”

“ชอบใครบ้างเฮอะเราน่ะ” ปุญญ์ว่ายิ้มๆ

“พี่ปุญญ์!” บัวเรียกชื่อพี่ชายลั่นบ้าน “คราวหลังบัวจะไม่ช่วยเลยคอยดู” สาวบัวที่ช่วยให้ปุญญ์ได้เป็นพระเอกขี่ม้าขาวคราวนั้น คราที่มีปัญหาในคลินิกเสริมความงามทวงบุญคุณพี่ชายทันที

คุณอัมพรส่ายหน้า ก่อนจะออกปากแยกสองคนพี่น้อง “พอกันทั้งคู่ ปุญญ์ไปอาบน้ำ บัวขึ้นห้องเร็วลูก”

ปุญญ์ทิ้งเวลาไว้อีกเพียงสัปดาห์เดียวจึงติดต่อหาพิชชาอรอีกครั้ง เขาหงุดหงิดเล็กน้อยที่เธอไม่รับสายเขาในสามครั้งแรกที่ติดต่อไป ไม่เหมือนหญิงสาวคนอื่นที่พอเขาหายหน้าไปแล้วติดต่อกลับจะรีบตอบรับในทันที