LOGINปุญญ์ทิ้งเวลาไว้อีกเพียงสัปดาห์เดียวจึงติดต่อหาพิชชาอรอีกครั้ง เขาหงุดหงิดเล็กน้อยที่เธอไม่รับสายเขาในสามครั้งแรกที่ติดต่อไป ไม่เหมือนหญิงสาวคนอื่นที่พอเขาหายหน้าไปแล้วติดต่อกลับจะรีบตอบรับในทันที
หลังเชื่อมต่อสัญญาณเขาถามเธอด้วยท่าทีสบายๆในแบบของเขา“ว่างไหมครับ”
“มีอะไรหรือคะ”
แทนที่เธอจะตอบรับเขาว่าว่าง กลับถามกลับ นี่ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ปุญญ์ทวีความไม่พอใจขึ้นมาอีกลงจากที่พยายามสงบมันได้แล้ว ต้องบอกตนเองว่าอย่าไปสนใจ ถามต่อในทันที
“พรุ่งนี้ว่างไหม ผมไม่มีเพื่อนกินข้าว”
“ฉันไม่สะดวกค่ะ” พิชชาอรตัดสินใจปฏิเสธเขาไปตรงๆ
“ผมรบกวนคุณหรือเปล่าครับ พอดีว่าเห็นคุณยังอยู่ในคลินิกเลยคิดเอาเองว่าคุณน่าจะยังไม่ได้กินอะไร” ปุญญ์ที่ยืนมองจากสถานีรถไฟฟ้าเข้าไปในสถานเสริมความงามและเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยืนคุยสายตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ก่อนจะเห็นว่าเธอมองหาเขาเช่นกันแล้วเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง
“แค่นี้หรือเปล่าคะธุระของคุณ ไม่มีอะไรแล้วฉันจะได้วางสาย”
“สรุปว่าคุณไม่ว่างพรุ่งนี้ ถ้าเป็นอีกวันละ ว่างไหม”
ปุญญ์ได้ยินเสียงถอนใจจากปลายสาย ก่อนที่เธอจะตอบกลับมา “ฉันไม่สะดวกค่ะไม่ว่าจะวันนี้ พรุ่งนี้ หรือจะถัดไปอีกกี่วัน ต้องไปประจำที่สาขาพัทยาแล้วค่ะ”
“อ้าว ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้เจอกันทุกวันเลยสิครับ” ปุญญ์ว่าแล้วยิ้มน้อยๆขณะบอกกลับไป ได้ยินเสียงของเธอถามคล้ายงงงัน
“คะ?”
“ผมต้องไปที่พัทยาเหมือนกัน”
พิชชาอรอมยิ้มหน่อยหนึ่ง คุยกับเขาอีกครู่แล้ววางสายลง ได้ยินเขาว่าต้องไปดูแลกิจการที่พัทยาเช่นเดียวกับเธอที่ต้องไปดูสาขานั้นสลับกับผู้จัดการคนอื่น เพราะยังหาใครไปลงที่นั่นไม่ได้ ระยะเวลาที่ไปก็พรุ่งนี้เช่นกัน แต่อาจอยู่ไม่นานเท่า ปุญญ์ไม่เซ้าซี้จะชวนเธอไปกินข้าวแล้วตอนนั้น แล้วเปลี่ยนมาคุยกับเธอเรื่องอ่่ืนแทนจนพิชชาอรลืมความตั้งใจเดิมไปจนหมดสิ้น ว่าจะต้องตัดไฟแต่ต้นลม เธอรู้ใจตนเองดีว่าหากได้ใกล้ชิดกับคนอย่างปุญญ์มากไปกว่านี้ คงไม่แคล้วต้องมอบหัวใจให้เขาไปทั้งดวงแน่ๆ
“ยอดตกอีกแล้วเหรอ เดี๋ยวเราค่อยมานั่งคุยกันนะ พี่ขอรับสายสักครู่ก่อน”
พิชชาอรบอกพนักงานในคลินิกที่มีไม่ถึงสิบคนแล้วปลีกตัวออกจากห้องประชุมเล็กในสาขาพัทยาแล้วรับโทรศัพท์จากพนักงานคนเดียวที่เฝ้าหน้าร้านมากรอกเสียงลงไป
“สวัสดีค่ะ”
“ถึงพัทยาไม่บอกเจ้าถิ่นเลยนะครับ โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย”
ปุญญ์เย้ากลับมาฟังดูสบายๆแต่คนที่เริ่มไม่สบายนั่นคือเธอ พิชชาอรชักรู้สึกไม่ดีที่ปุญญ์พยายามติดต่อกับเธออยู่ จริงที่เขาโทรหาเธอทุกวันแต่เธอไม่ว่างพอจะรับสายเขา ซ้ำยังไม่โทรกลับเขาด้วย จึงตอบเขาด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงานกลับไป
“เพิ่งมาถึงค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ปกติคุณกินมื้อเที่ยงที่ไหน”
“ไม่กินค่ะ ฉันเพิ่งเข้างานมาช่วงสายนี่เองเลยกินมาแล้ว คุณมีอะไรอีกไหมคะ”
“งั้นเย็นนี้เราไป…” ปุญญ์ยังพูดไม่จบ เธอก็ขัดเขาไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวนะคะ ฉันว่า เราต้องคุยกันแล้วล่ะค่ะ”
พิชชาอรเดินเลี่ยงออกจากเคาน์เตอร์ด้านหน้าร้านปลีกตัวเปิดประตูกระจกใสทางเข้าคลินิกเพื่อออกไปคุยให้ไกลจากลูกน้องในนั้น ไปตรงผนังกระจกใสที่กั้นเบื้องหน้าไว้คือบริเวณที่เธอหยุดยืนคุย เนื่องจากร้านได้บริเวณริมสุดของชั้น ที่พอยืนมองออกไปจะเห็นภาพรถราบนถนนเลียบหาดจอดติดไฟจราจรเบื้องหน้าอยู่ นิ่งนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของปุญญ์ที่เพียรโทรหาทุกวัน เธอตั้งใจจะบอกปัดเขา แต่แล้วกลับได้ยินเสียงที่ดังชัดกว่าในโทรศัพท์เสียอีกที่ข้างหูอีกฝั่ง
“งั้นเย็นนี้ เราค่อยมาคุยกัน คุณไปทำงานก่อนดีกว่า”
พิชชาอรหันควับไปทางด้านหลังต้นตอของเสียงที่ชัดกว่าในโทรศัพท์ ประสาทของเธอไวพอที่จะรู้สึกได้ว่าคนพูดยืนอยู่ที่ด้านหลังแล้วก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ในมือเขามีโทรศัพท์ที่ยังไม่วางสาย ได้แต่ครางเสียงแผ่วเรียกเขา
“คุณ...”
“ผมรู้ว่าที่นี่ปิดสามทุ่ม และคุณคงหิวมากตอนนั้นน่ะ ที่นี่คุณรู้จักร้านอาหารอร่อยๆแล้วหรือยัง”
“ฉัน...” ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูด เขาก็ยิ้มแล้วตัดบท
“งั้นเย็นนี้ เราค่อยคุยกันครับ ผมรอนะ สามทุ่มใช่ไหม”
เขาบอกเสร็จ เดินจากไปทันที ทิ้งให้เธอยืนมองด้วยความหนักใจ เข็มนาฬิกาของวันนี้เดินไวกว่าทุกวันที่เธอเคยตั้งตารอมา ในที่สุดสามทุ่มก็มาถึง ปุญญ์รอเธออยู่แล้วที่เก้าอี้ชุดของคลินิก สาวๆในร้านพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อเห็นเขาแจ้งความประสงค์ว่าขอรอเธอ
พิชชาอรทำหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว เมื่อออกจากห้องด้านในแล้วเจอเขานั่งรออยู่ ไหนจะสายตาล้อเลียนของเด็กๆในร้านนั่นอีก
“พี่กี๋กลับไปได้เลยค่ะ เดี๋ยวพวกเราปิดร้านกันเอง”
พิชชาอรพยักหน้าให้สาวๆเหล่านั้น พยายามไม่แสดงท่าทีประหม่าออกไปให้ใครได้เห็น แล้วหันมาบอกกับเขา “ไปค่ะ”
ปุญญ์ยิ้มให้คนอื่นๆในร้านแล้วเดินไปเปิดประตู ผายมือให้เธอเดินออกหน้าไปก่อน ทำเอาคนที่มองพากันยิ้มเขินแทนไปตามๆกัน
“โอย...เห็นพี่กี๋หงิมๆ แอบหยิบชิ้นปลามันเนอะ”
“แล้วนั่น...คุณปุญญ์ เจ้าของโรงแรมรึเปล่า”
“ก็ใช่น่ะสิ โอ๊ย...ฉันอิจฉาพี่กี๋” คนพูดบิดไปมาด้วยความเขินอาย ประหนึ่งเป็นหญิงสาวที่เดินคู่ปุญญ์ออกไปนั่นคือตนเองเสียอย่างนั้น จนเพื่อนต้องตบไหล่บอก
“นั่น เนื้อคู่หล่อนจอดมอ’ไซค์รออยู่ ไปเร็ว เดี๋ยวมาทะเลาะกันในร้านอีก คราวนี้หมอไล่หล่อนออกแน่” เพื่อนบอกล้อๆ ที่คราวก่อนคนพูดงอนกับแฟนหนุ่มแล้วมามีเรื่องวุ่นวายกันในนี้จนแพทย์หญิงเจ้าของคลินิกถึงกับคาดโทษว่าหากมีเรื่องกันอีกคราวนี้คงไม่แคล้วถูกให้ออกแน่ๆ
ปุญญ์พาเธอไปยังร้านอาหารหรูที่เน้นขายอาหารทะเลสดๆ และทำเป็นอาหารไทยฟิวชั่น แต่รสจัดกว่าร้านอื่น เมื่อเลือกที่นั่งเรียบร้อย สั่งอาหารแล้ว พิชชาอรจึงใช้เวลานี้เพื่อจะได้คุยกับเขาให้เข้าใจตรงกัน เธออยากถอยห่างจากเขา เพราะยิ่งนานวัน ความรู้สึกที่มีต่อเขาก็ดูจะพิเศษมากไปกว่าทุกคน มันมากจนเธอกลัวความผิดหวัง กลัวความเสียใจ อมิตาทำให้เห็นมาแล้วว่าผู้ชายหน้าตาดีมีฐานะไม่พร้อมจะหยุดที่พวกเธอ เพราะเขามีคนที่เหมาะสม คู่ควรกว่า ทั้งหน้าตาและฐานะ
บทส่งท้ายเงาของผู้หญิงคนนั้นบนเตียงนอนดูลางเลือนเหลือเกิน แต่มันทำให้เขาสุขใจ อิ่มใจที่ได้ยืนมองเธออยู่ตรงข้างๆเตียงนั่น ใบหน้านั้นไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงของเธอยามเอื้อนเอ่ยทำให้เขาชุ่มชื่นใจเหมือนน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์ราดรดบนพื้นดินอันแตกระแหง“ตื่นแล้วเหรอคะ”เสียงของเธองึมงำถามเขา หวานเพราะเสนาะหูเหลือเกินพอเขาคว้ามือออกไปสัมผัสที่ตัวเธอ ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็กระจายสลายตัวไปราวกับหมอกควัน“เดี๋ยว”ปุญญ์คว้าอะไรวุ่นวายในอากาศ ใจหายเหมือนของล้ำค่าที่สุดในชีวิตกำลังเลือนหายและจะไม่กลับคืนมาอีกแล้ว เขาสะดุ้งตื่นจนได้และพบว่าเหงื่อออกเต็มใบหน้าและลำตัวฝันอีกแล้ว เขาฝันแบบนี้อีกแล้วปุญญ์สะบัดหัวแรงๆแล้วตวัดผ้าออกจากตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ“ฝันร้ายหรือคะ” พิชชาอรเปิดประตูเข้ามาพอดีถามขึ้น เมื่อเห็นว่าใบหน้าของสามีดูไม่สดชื่นนัก ทั้งที่นอนตื่นเกือบสิบโมงเช้า“ฮื่อ ทำไมชอบหลอกผมนัก ในฝันก็ไม่เว้น” ปุญญ์ว่าแล้วเดินมาสวมกอดคนท้องโตใกล้คลอดแทนที่จะเข้าไปในห้องน้ำ“โอย...อึดอัดค่ะ” เธอว่าแล้วเอามือดันอกเขาออกเพราะอึดอัดจริงๆที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ลูกคงอยากแกล้งเขาละมัง เธอคิดทั้งยังนึกขันเขา“อยากกอดเม
บรรยากาศระหว่างกันเป็นไปอย่างอึดอัด พิชชาอรมองไปรอบๆอย่างต้องการหาทางหนีทีไล่ แต่ก็จนซึ่งหนทางจะเอาตัวรอด นานแค่ไหนสุดจะเดาเวลาได้ เพราะสติกระเจิดกระเจิงไปแล้ว เงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏตรงทางเดินเป็นเงายาวทาบไปตามแสงจากด้านนอก“ไงวิน” เพียงแค่เสียงของเขาก็ทำให้พิชชาอรใจชื้น ปุญญ์มาแล้วนาวินเองก็ขยับตัวเช่นกัน แม้จะส่งเสียงให้ดูร่าเริงแต่ก็ฟังดูรนรานเต็มที “พี่ปุญญ์มาแล้ว หวัดดีฮะพี่ปุญญ์”“เอ...แล้วนี่พี่ปุญญ์จำยัยนี่ได้แล้วเหรอฮะ ถึงยกเลิกงานแต่งกับลูกศรน่ะฮะ”นาวินถามราวกับอยู่ในสถานการณ์ปกติ“ใช่ฉันจำได้หมด จำได้อีกด้วยว่านายน่ะทุจริตเรื่องอะไรเอาไว้” ปุญญ์ยังพูดไม่ทันจบดีก็ถูกนาวินเดินเข้าไปหาอย่างไวแล้วปล่อยหมัดใส่โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว“อุ้ย...ขอโทษทีฮะ มือมันกระตุก เป็นแบบนี้ทุกทีเลยฮะเวลามีคนพูดไม่เข้าหูผม”ปุญญ์ยกหลังมือปาดเลือดที่ซิบออกมานิดเดียวตรงมุมปาก ถามอย่างเอาเรื่อง แววตาเขาดูมีประกายห้ำหั่นขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่เคยคิดเลยที่จะต่อสู้กับญาติพี่น้องของตน“แกต้องการอะไรวิน”“ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องคราวนั้นเลยฮะ พี่ปุญญ์สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่แฉเรื่องที่ผมกับคณะกรรมการตอนจัด
“พูดจาทุเรศ “ด่าได้แบบนี้ดีกว่าทำหน้าขรึมๆใส่เขาเยอะเธอหันหลังเดินเข้าบ้านโดยมีปุญญ์เดินตามเข้าไป ทันทีที่ได้เห็นหน้าสองคนแม่ลูกใจของเขาก็โล่งราวกับยกหินหนักอึ้งที่กดทับออกไปจนหมด หลังจากยกเลิกงานแต่งกับสุภัคสรณ์ เขามีงานต้องเคลียร์จนเรียบร้อยอีกร่วมครึ่งเดือน ทั้งๆที่รู้พิกัดเธอตั้งแต่วันแรกที่ให้คนตามแล้วแต่กลับมาหาไม่ได้ มันทรมานแทบขาดใจ เธอจะรู้บ้างไหมเขาไม่สนใจเธออีกแล้วแล้วเดินเข้าไปด้านในร้องเรียกหาบุตรชายแทน “ตัญ หาพ่อเร็ว”“ป้า” เสียงเล็กๆเรียกหา เจ้าตัวลุกยืนกระโดดอย่างดีใจสุดแสน ปุญญ์ส่ายหน้าแล้วแก้คำใหม่ให้“พ่อ”เจ้าตัวอวบออกเสียงได้เพียง “ป้อ”“ได้ ป้อก็ได้” หากมันมีความหมายว่าเป็นคนให้กำเนิดคนหนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยความรักไม่ต่างจากแม่ ลูกจะเรียกเขาว่าอะไรก็ยอมทั้งนั้น ปุญญ์รัดเจ้าอวบเสียแน่นแล้วนอนเล่นกันจนบุตรชายหลับคาอกเขาไป เธอจึงไปจัดแจงอุ้มออกมาพากตัญญ์ลงนอนอย่างเรียบร้อยบนเตียงในห้องของตน จนแล้วเสร็จก็เห็นเขาทำท่ายืนมองอยู่“งานแต่งคุณวันไหนคะ ฉันจำได้ว่าเดือนนี้ แต่ไม่มั่นใจว่าวันไหน”ปุญญเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันที่เธอผลักไสเขาให้ไปแต่งงานกับคนอื่นนัก ทั้งๆที่เขารักเ
“นายคะ” เสียงคนรับใช้เรียกเขาด้วยท่าทางกลัวจัด“คุณกี๋ไปไหน”“เอ่อ”“ฉันถามว่ากี๋ไปไหน” ปุญญ์ตวาดเสียงก้องไปทั่วเคหะสถานส่วนตัวของตนเองคนฟังก็คอหดหนีอย่างเกรงกลัวผู้เป็นนายเช่นกัน บอกเสียงสั่นๆ“ไปแล้วค่ะ”“ไปแล้ว? ไปไหน” เขาถามอีกฝ่ายด้วยดวงตาแดงกล่ำ หัวสมองราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ“คุณอัมพร กับ คุณลูกศรมาพาไปแล้วค่ะ”ได้ฟังเช่นนั้นปุญญ์ก็บดกรามกรอดๆ กำมือแน่น เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว“ดูเซทนี้ก็สวยดีนะคะคุณป้า”เสียงหวานๆของสุภัคสรณ์ชี้ชวนให้หญิงผู้เป็นว่าที่แม่สามีดูชุดของชำร่วยที่จะใช้ในงานแต่งของตนเองกับปุญญ์“อือม์ก็สวยดีนะ...แต่ป้าว่ามันดูเด็กๆไปหน่อย แบบนี่เป็นไงจ๊ะหนู”สุภัคสรณ์เบ้ปากอย่างไม่ชอบใจสักนิดแอบขัดใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ความคิดเห็นไม่ตรงกันหลายเรื่องแล้ว นี่มันงานแต่งงานของเธอนะทำไมจะต้องมาเลือกของตามใจคนอื่นด้วย แล้วก่อนจะได้คุยกันต่อเสียงปึงปังด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามา อึดใจเดียวร่างสูงสง่าของปุญญ์ก็ปรากฏกายขึ้น“ปุญญ์มาดูของชำร่วยกับน้องหน่อยเร็ว” คุณอัมพรชวน ขณะสายตายังมองของในมือด้วยความสนใจไม่ทันเห็นว่าบุตรชายนั้นอยู่ในอารมณ์เช่นใด“คุณแม่ไล่เมียผมไปไหนครับ”
ปุญญ์จัดการกันคนที่เป็นเป้าของชนะชัยจนเรียบร้อยดีถึงกลับเข้าไปยังที่บ้าน แต่กลับไม่เจอใคร เห็นแต่สาวบัวที่กำลังสะพายกระเป๋าลงมาจากด้านบนของบ้าน“คุณแม่ไปไหนบัว”“คุณแม่แอดมิทค่ะพี่ปุญญ์”ปุญญ์ย่างเท้าเข้าไปตามทางเดินตรงสู่ห้องผู้ป่วยในของชั้นที่มีมารดาของตนเป็นคนไข้ด้วยสายตาครุ่นคิด เมื่อเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลก็มีเจ้าหน้าที่เดินตามประกบพาไปจนถึงห้องที่มารดาของเขาพักรักษาตัวอยู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็เห็นท่านอยู่ในชุดของโรงพยาบาล ศรีษะโพกไว้ด้วยผ้าสีขาว เนื้อตัวแขนขาเต็มไปด้วยผ้าปิดแผลเต็มไปหมด“คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ” “คุณท่านปลอดภัยดีแล้วค่ะคุณปุญญ์” เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบอกด้วยท่าทีระมัดระวัง สบตากับคุณอัมพรเป็นระยะๆ ปุญญ์พยักหน้าให้อย่างแล้วส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่นางนั้นออกไปจากห้อง เพื่อจะได้พูดคุยกับมารดาเป็นการส่วนตัว“ปุญญ์” เสียงคุณอัมพรเรียกบุตรชายคนเดียวด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน“เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณแม่ก็จะปลอดภัยดี ลุงหมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็หายครับ” “ไม่รู้แม่จะได้อยู่กับลูกอีกนานแค่ไหน”“ทำไมคุณแม่พูดแบบนั้นละครับ” คนเป็นแม่ถอนหา
“ไม่ได้แข็งแต่หัวนะ อย่างอื่นก็แข็งด้วย”“คุณ!”“ครับ”“ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลย”“ทำอะไรอยู่” เขาถามขณะยืนซ้อนอยู่ที่ด้านหลังของเธอ ทั้งยังบดเบียดความขึงแข็งกับบั้นท้ายของเธออย่างหน้าไม่อาย “อย่านะ นี่มันในครัว” เธอห้ามเขาเสียงสั่น ขาเธอเองก็ด้วยที่สั่นไปพร้อมเสียง นึกถึงบทรักที่เร่าร้อนตลอดคืนยิ่งวูบวาบไปทั่วช่องท้อง เธอดันเขาออกอย่างไม่ตั้งใจด้วยสะโพกและแผ่นหลัง แต่นั่นกลับทำให้ปุญญ์คำราม เขาวางแก้วเซรามิคแทบทันที สองมือยกกอดรอบเอวของเธอ ซุกไซ้ใบหน้าทันทีที่รอบลำคอ พึมพำเสียงกระเส่า “ในครัวก็ยังไม่เคยสักที อยากลองดูเหมือนกันนะ” “อย่า...นะ” เขาเม้มปากไปทั่วคอ เธอแหงนหน้า มือจิกกับอ่างไว้แน่น การคนต้องหยุดลงเมื่อถูกเขารุกรานอย่างจงใจ เธอใจสั่นเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่หยุดอยู่แค่นั้น สถานที่และกาลเทศะผลักดันให้เธอปรามเขาออกมา “ไม่นะคะ คนอื่น...จะ...เห็น” เธอบอกเขาเสียงกระท่อนกระแท่น วาบหวิวกับการปลุกเร้าของปุญญ์ “ผมให้เขาลงบ้านไปแล้ว” “ลงไปแล้วก็ไม่ได้” “ใจร้าย” เขาว่าเสียงงอนๆ แต่ไม่ยอมห







