8

ปุญญ์ทิ้งเวลาไว้อีกเพียงสัปดาห์เดียวจึงติดต่อหาพิชชาอรอีกครั้ง เขาหงุดหงิดเล็กน้อยที่เธอไม่รับสายเขาในสามครั้งแรกที่ติดต่อไป ไม่เหมือนหญิงสาวคนอื่นที่พอเขาหายหน้าไปแล้วติดต่อกลับจะรีบตอบรับในทันที

            หลังเชื่อมต่อสัญญาณเขาถามเธอด้วยท่าทีสบายๆในแบบของเขา“ว่างไหมครับ”

“มีอะไรหรือคะ”

แทนที่เธอจะตอบรับเขาว่าว่าง กลับถามกลับ นี่ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ปุญญ์ทวีความไม่พอใจขึ้นมาอีกลงจากที่พยายามสงบมันได้แล้ว ต้องบอกตนเองว่าอย่าไปสนใจ ถามต่อในทันที

“พรุ่งนี้ว่างไหม ผมไม่มีเพื่อนกินข้าว”

“ฉันไม่สะดวกค่ะ” พิชชาอรตัดสินใจปฏิเสธเขาไปตรงๆ

“ผมรบกวนคุณหรือเปล่าครับ พอดีว่าเห็นคุณยังอยู่ในคลินิกเลยคิดเอาเองว่าคุณน่าจะยังไม่ได้กินอะไร” ปุญญ์ที่ยืนมองจากสถานีรถไฟฟ้าเข้าไปในสถานเสริมความงามและเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยืนคุยสายตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ก่อนจะเห็นว่าเธอมองหาเขาเช่นกันแล้วเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง

“แค่นี้หรือเปล่าคะธุระของคุณ ไม่มีอะไรแล้วฉันจะได้วางสาย”

“สรุปว่าคุณไม่ว่างพรุ่งนี้ ถ้าเป็นอีกวันละ ว่างไหม”

ปุญญ์ได้ยินเสียงถอนใจจากปลายสาย ก่อนที่เธอจะตอบกลับมา  “ฉันไม่สะดวกค่ะไม่ว่าจะวันนี้ พรุ่งนี้ หรือจะถัดไปอีกกี่วัน ต้องไปประจำที่สาขาพัทยาแล้วค่ะ”

“อ้าว ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้เจอกันทุกวันเลยสิครับ” ปุญญ์ว่าแล้วยิ้มน้อยๆขณะบอกกลับไป ได้ยินเสียงของเธอถามคล้ายงงงัน

“คะ?”

“ผมต้องไปที่พัทยาเหมือนกัน”

พิชชาอรอมยิ้มหน่อยหนึ่ง คุยกับเขาอีกครู่แล้ววางสายลง ได้ยินเขาว่าต้องไปดูแลกิจการที่พัทยาเช่นเดียวกับเธอที่ต้องไปดูสาขานั้นสลับกับผู้จัดการคนอื่น เพราะยังหาใครไปลงที่นั่นไม่ได้ ระยะเวลาที่ไปก็พรุ่งนี้เช่นกัน แต่อาจอยู่ไม่นานเท่า ปุญญ์ไม่เซ้าซี้จะชวนเธอไปกินข้าวแล้วตอนนั้น แล้วเปลี่ยนมาคุยกับเธอเรื่องอ่่ืนแทนจนพิชชาอรลืมความตั้งใจเดิมไปจนหมดสิ้น ว่าจะต้องตัดไฟแต่ต้นลม เธอรู้ใจตนเองดีว่าหากได้ใกล้ชิดกับคนอย่างปุญญ์มากไปกว่านี้ คงไม่แคล้วต้องมอบหัวใจให้เขาไปทั้งดวงแน่ๆ

“ยอดตกอีกแล้วเหรอ เดี๋ยวเราค่อยมานั่งคุยกันนะ พี่ขอรับสายสักครู่ก่อน”

พิชชาอรบอกพนักงานในคลินิกที่มีไม่ถึงสิบคนแล้วปลีกตัวออกจากห้องประชุมเล็กในสาขาพัทยาแล้วรับโทรศัพท์จากพนักงานคนเดียวที่เฝ้าหน้าร้านมากรอกเสียงลงไป

“สวัสดีค่ะ”

“ถึงพัทยาไม่บอกเจ้าถิ่นเลยนะครับ โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย”

ปุญญ์เย้ากลับมาฟังดูสบายๆแต่คนที่เริ่มไม่สบายนั่นคือเธอ พิชชาอรชักรู้สึกไม่ดีที่ปุญญ์พยายามติดต่อกับเธออยู่ จริงที่เขาโทรหาเธอทุกวันแต่เธอไม่ว่างพอจะรับสายเขา ซ้ำยังไม่โทรกลับเขาด้วย จึงตอบเขาด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงานกลับไป

“เพิ่งมาถึงค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ปกติคุณกินมื้อเที่ยงที่ไหน”

“ไม่กินค่ะ ฉันเพิ่งเข้างานมาช่วงสายนี่เองเลยกินมาแล้ว คุณมีอะไรอีกไหมคะ”

“งั้นเย็นนี้เราไป…” ปุญญ์ยังพูดไม่จบ เธอก็ขัดเขาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวนะคะ ฉันว่า เราต้องคุยกันแล้วล่ะค่ะ”

พิชชาอรเดินเลี่ยงออกจากเคาน์เตอร์ด้านหน้าร้านปลีกตัวเปิดประตูกระจกใสทางเข้าคลินิกเพื่อออกไปคุยให้ไกลจากลูกน้องในนั้น ไปตรงผนังกระจกใสที่กั้นเบื้องหน้าไว้คือบริเวณที่เธอหยุดยืนคุย เนื่องจากร้านได้บริเวณริมสุดของชั้น ที่พอยืนมองออกไปจะเห็นภาพรถราบนถนนเลียบหาดจอดติดไฟจราจรเบื้องหน้าอยู่ นิ่งนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของปุญญ์ที่เพียรโทรหาทุกวัน เธอตั้งใจจะบอกปัดเขา แต่แล้วกลับได้ยินเสียงที่ดังชัดกว่าในโทรศัพท์เสียอีกที่ข้างหูอีกฝั่ง

“งั้นเย็นนี้ เราค่อยมาคุยกัน คุณไปทำงานก่อนดีกว่า”

พิชชาอรหันควับไปทางด้านหลังต้นตอของเสียงที่ชัดกว่าในโทรศัพท์ ประสาทของเธอไวพอที่จะรู้สึกได้ว่าคนพูดยืนอยู่ที่ด้านหลังแล้วก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ในมือเขามีโทรศัพท์ที่ยังไม่วางสาย ได้แต่ครางเสียงแผ่วเรียกเขา

“คุณ...”

“ผมรู้ว่าที่นี่ปิดสามทุ่ม และคุณคงหิวมากตอนนั้นน่ะ ที่นี่คุณรู้จักร้านอาหารอร่อยๆแล้วหรือยัง”

“ฉัน...” ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูด เขาก็ยิ้มแล้วตัดบท

“งั้นเย็นนี้ เราค่อยคุยกันครับ ผมรอนะ สามทุ่มใช่ไหม”

            เขาบอกเสร็จ เดินจากไปทันที ทิ้งให้เธอยืนมองด้วยความหนักใจ เข็มนาฬิกาของวันนี้เดินไวกว่าทุกวันที่เธอเคยตั้งตารอมา ในที่สุดสามทุ่มก็มาถึง ปุญญ์รอเธออยู่แล้วที่เก้าอี้ชุดของคลินิก สาวๆในร้านพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อเห็นเขาแจ้งความประสงค์ว่าขอรอเธอ

            พิชชาอรทำหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว เมื่อออกจากห้องด้านในแล้วเจอเขานั่งรออยู่ ไหนจะสายตาล้อเลียนของเด็กๆในร้านนั่นอีก

            “พี่กี๋กลับไปได้เลยค่ะ เดี๋ยวพวกเราปิดร้านกันเอง”

            พิชชาอรพยักหน้าให้สาวๆเหล่านั้น พยายามไม่แสดงท่าทีประหม่าออกไปให้ใครได้เห็น แล้วหันมาบอกกับเขา “ไปค่ะ”

            ปุญญ์ยิ้มให้คนอื่นๆในร้านแล้วเดินไปเปิดประตู ผายมือให้เธอเดินออกหน้าไปก่อน ทำเอาคนที่มองพากันยิ้มเขินแทนไปตามๆกัน

            “โอย...เห็นพี่กี๋หงิมๆ แอบหยิบชิ้นปลามันเนอะ”

            “แล้วนั่น...คุณปุญญ์ เจ้าของโรงแรมรึเปล่า”

            “ก็ใช่น่ะสิ โอ๊ย...ฉันอิจฉาพี่กี๋” คนพูดบิดไปมาด้วยความเขินอาย ประหนึ่งเป็นหญิงสาวที่เดินคู่ปุญญ์ออกไปนั่นคือตนเองเสียอย่างนั้น จนเพื่อนต้องตบไหล่บอก

            “นั่น เนื้อคู่หล่อนจอดมอ’ไซค์รออยู่ ไปเร็ว เดี๋ยวมาทะเลาะกันในร้านอีก คราวนี้หมอไล่หล่อนออกแน่” เพื่อนบอกล้อๆ ที่คราวก่อนคนพูดงอนกับแฟนหนุ่มแล้วมามีเรื่องวุ่นวายกันในนี้จนแพทย์หญิงเจ้าของคลินิกถึงกับคาดโทษว่าหากมีเรื่องกันอีกคราวนี้คงไม่แคล้วถูกให้ออกแน่ๆ

           

            ปุญญ์พาเธอไปยังร้านอาหารหรูที่เน้นขายอาหารทะเลสดๆ และทำเป็นอาหารไทยฟิวชั่น แต่รสจัดกว่าร้านอื่น เมื่อเลือกที่นั่งเรียบร้อย สั่งอาหารแล้ว พิชชาอรจึงใช้เวลานี้เพื่อจะได้คุยกับเขาให้เข้าใจตรงกัน เธออยากถอยห่างจากเขา เพราะยิ่งนานวัน ความรู้สึกที่มีต่อเขาก็ดูจะพิเศษมากไปกว่าทุกคน มันมากจนเธอกลัวความผิดหวัง กลัวความเสียใจ อมิตาทำให้เห็นมาแล้วว่าผู้ชายหน้าตาดีมีฐานะไม่พร้อมจะหยุดที่พวกเธอ เพราะเขามีคนที่เหมาะสม คู่ควรกว่า ทั้งหน้าตาและฐานะ