ตอนที่ 2 ลูกเป็ด

ภาพในอดีตฉายชัดเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆ แผ่นดิน ในวัยห้าขวบ เด็กที่เกิดและเติบโตในบ้านของเธอ เขากลายเป็นกำพร้าเพราะเสียแม่ไปจากโรคร้าย และหลังจากนั้นไม่นานก็ต้องเสียพ่อผู้ซึ่งเป็นคนขับรถให้พ่อของเธอเพราะเอาตัวเข้าบังกระสุนเมื่อครั้งที่พ่อเธอโดนลอบยิง เนื่องจากไปขัดผลประโยชน์ของนักการเมืองชื่อดัง

จากวันนั้น เด็กน้อยผู้น่าสงสารก็ไม่เหลือใคร พ่อแม่ของเธอจึงรับดูแลอุปการะและส่งเสียให้เรียนต่อในโรงเรียนเดียวกันกับเธอราวกับเป็นลูกหลาน แต่เด็กน้อยผู้เจียมตัวก็ไม่เคยเผยอตนขึ้นเทียบเธอและพี่ชายเลยสักครั้ง

เขาจงรักภักดีและเทิดทูนเธอซึ่งอายุมากกว่าเขาถึงสี่ปีราวกับเจ้านายเหนือหัว เดินตามเธอต้อย ๆ ราวกับลูกเป็ดที่กลัวหลงทางจากมารดา แถมยังเชื่อฟังและคอยเป็นลูกไล่ให้เธอไปเสียทุกอย่าง

แต่เด็กชายซึ่งเป็นกำพร้า ต่อให้ได้เรียนในโรงเรียนที่มีค่าเทอมราคาแพงแค่ไหนก็หนีไม่พ้นเด็กร้ายกาจที่ชอบกลั่นแกล้งผู้อ่อนแอกว่า และแน่นอนว่าแผ่นดินผอมกะหร่องถูกนักเรียนเกเรหัวโจกกลั่นแกล้งเสมอ

เธอหงุดหงิดทุกครั้งที่เด็กนี่ชอบทำตัวหงอ ๆ ไม่สู้คน ปล่อยให้ตัวเองโดนรังแกตลอดเวลา ดังนั้นเธอจึงต้องคอยกางปีกปกป้องลูกเป็ดไม่ได้เรื่องของเธอ

เด็กผู้หญิงเข้มแข็งและร้ายกาจทำเด็กผู้ชายจอมเกเรวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง แม้จะโดนเรียกพบผู้ปกครองบ่อยครั้งแต่เธอก็ไม่สน ยังคงมีเรื่องกับเด็กเกเรไม่เว้นวันเพื่อปกป้องลูกเป็ดของเธอ

มีเพียงเธอเท่านั้นที่รังแกเขาได้ คนอื่นไม่มีสิทธิแตะเพราะเขาเป็นของเธอเท่านั้น

แต่เมื่อเขาเรียนจบมัธยมศึกษาตอนต้น เด็กเรียนเก่งอย่างเขาก็สอบชิงทุนได้ไปเรียนต่อที่อเมริกาจนถึงระดับปริญญาโทโดยไม่ต้องชดใช้ เขาทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเพื่อไม่ให้เป็นภาระพ่อแม่ของเธอ แม้ว่าพ่อจะส่งเงินไปให้ใช้ทุกเดือนไม่มีขาดโดยที่เขาไม่จำเป็นต้องออกไปตรากตรำทำงานเลยก็ได้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่กลับมาที่ประเทศไทยอีกเลยร่วมสิบปี

วันนี้เขาเรียนจบแล้ว และกำลังกลับมาตอบแทนบุญคุณที่พ่อแม่ของเธอส่งเสียเลี้ยงดูเขามาอย่างดี แถมพี่ชายของเธอยังจะเอาเด็กอ่อนแอนั่นมาทำงานกับเธออีกต่างหาก

ถึงแม้เด็กนั่นจะชอบเดินตามเธอต้อย ๆ เป็นลูกไล่คอยรับใช้ให้เธอโขกสับทุกเรื่อง แต่ถ้ามาทำงานเป็นเลขาให้ เธอมั่นใจว่าเขาจะรับคำสั่งจากพี่ชายและพ่อของเธอเท่านั้น และนั่นจะทำให้เธอลำบาก หนีเที่ยวและโดดงานไม่ได้อีกต่อไป

“ดินโตแล้ว วันนี้เขาไม่ใช่เด็ก ๆ ที่เป็นลูกไล่แกอีกต่อไป เขาจะดูแลแกทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องงานยันเรื่องพฤติกรรม”

“พี่แปง ปายไม่เอา มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น ให้ทำตำแหน่งไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เลขาปาย ปายต้องการคนเก่ง คนทำงาน คนมีไหวพริบ คนแข็งแรง ไม่ได้ต้องการลูกเป็ดมาเดินตามต้อย ๆ ค่ะ”

“ก็บอกแล้วไงว่าเจ้าดินมันไม่เหมือนเดิมแล้ว เดี๋ยวเห็นหน้ากันเย็นนี้แกก็รู้เอง”

“ปายไม่อยากเจอค่ะ อีกอย่างปายมีนัดกับวิน”

ปารเมศส่ายหน้าเมื่อได้ยินชื่อคู่เดตคนล่าสุดของน้องสาวอย่าง มาวิน ทายาทคนเล็กของบริษัทเคมีภัณฑ์ยักษ์ใหญ่ที่นิสัยไม่ต่างจากน้องสาวของเขาเลย วัน ๆ เอาแต่ปาร์ตี้ มั่วสุมสุรานารี มีข่าวแว่ว ๆ ว่าหมอนั่นชอบใช้ยาเสพติดด้วย แต่ไม่รู้ว่าน้องสาวของเขาไปหลงใหลได้ปลื้มอะไรหนักหนา ใครเตือนก็ไม่ฟัง

“ยกเลิกนัดเสีย แกต้องกลับไปกินข้าวที่บ้าน”

“ไม่ค่ะ ปายนัดกับวินก่อน หมอนั่นมาเองได้ ก็อยู่เองได้ค่ะ ไหนบอกโตแล้วไง แค่นี้ไม่คิดมากหรอก”

“แกกล้าขัดคำสั่งพ่อเหรอ วันนี้พ่อเป็นคนสั่งให้ทุกคนกลับบ้านไปกินข้าวพร้อมดินนะ”

คิ้วที่กันแต่งมาอย่างสวยงามขมวดมุ่นด้วยความขัดใจ ก็รู้ว่าพ่อของหมอนั่นมีบุญคุณที่ช่วยชีวิตพ่อของเธอเอาไว้ เธอเองก็ไม่ได้รังเกียจเด็กนั่นที่เป็นเพื่อนเล่นและลูกไล่ให้เธอมาตลอด แต่วันนี้เธอดันไม่สบอารมณ์ที่เด็กนั่นดันกลับมาแล้วกลายเป็นลูกน้องที่จะต้องฟังคำสั่งของพี่ชาย ไม่ใช่เธออีกต่อไปแล้ว เพราะแบบนี้ลูกเป็ดแค่ตัวเดียว เธอตัดทิ้งได้

“อะไรจะสำคัญขนาดนั้นคะ ลืมไป ลูกชายคนเล็กของพ่อนี่”

เพราะถึงแม้ว่าเด็กนั่นจะไม่ยอมกลับมาที่ประเทศไทย แต่พ่อแม่ของเธอมักจะเดินทางไปเยี่ยมเขาเสมอ บางทีเธอยังสงสัยว่าพ่อไปไข่ทิ้งไว้แล้วให้คนขับรถรับสมอ้างเป็นพ่อเพราะกลัวว่าแม่จะจับได้หรือเปล่า

“อย่างอแง ดินเป็นเด็กดีก็ต้องมีคนรักคนเอ็นดู ใครจะเกเรเหมือนแง ไม่ต้องมาฟาดงวงฟาดงาว่าใครไม่รัก”

“ถ้าพี่แปงจะให้เด็กนั่นมาเป็นเลขาของปาย พี่แปงต้องเอาคุณน้อยกลับมาด้วย ปายต้องการคนช่วยงาน ไม่ใช่วัน ๆ เอาแต่จ้องจับผิดเพื่อไปรายงานพ่อกับพี่ชายจนงานการเสียหาย”

เธอยกแขนขึ้นกอดอก ยกขาขึ้นไขว่ห้างพยายามทำให้ตัวเองมีแต้มต่อ อย่างน้อยให้เลขาคนเก่ามาคานอำนาจและคอยเป็นสายให้เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังดี

“ไม่ต้องห่วง เรื่องเลขาหน้าห้องที่ทำงานเอกสาร พี่เตรียมไว้ให้แกแล้ว คนนี้มีประสบการณ์มานานหลายปี ทำงานเรียบร้อย ไว้ใจได้ ก็พี่บอกแล้วไงว่าดินจะดูแลแกทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว เพราะงั้นดินจะตัวติดกับแกตลอดเวลา ขับรถให้และไปทำงานพร้อมแก นั่งทำงานห้องเดียวกันกับแก ไม่ว่าจะออกไปทำงานที่ไหนก็ต้องมีเขาไปด้วยทุกที่ หรือแม้แต่แกจะออกไปปาร์ตี้ดึก ๆ ดื่น ๆ ดินก็จะไปกับแกด้วย ยังไงก็ต้องมีเลขาหน้าห้องทำงานประจำให้แกอยู่แล้ว”

เพราะตำแหน่งเลขานุการของแผ่นดินคือภารกิจพิเศษชั่วคราว เขากับพ่อวางตำแหน่งผู้บริหารไว้ให้แล้ว เพียงแค่ให้มาช่วยดูแลให้น้องสาวเขาเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้างเท่านั้น

“ปายจะเอาคุณน้อย”

“เสียใจที่พี่ต้องพูดว่า ไม่ได้ และแกไม่มีสิทธิเลือก”

“พี่แปง”

“จะเอาไม่เอา ถ้าไม่เอาก็จะได้สั่งยกเลิก”

“เอาค่ะ เอา”

ก็ยังดี ดีกว่าไม่มีใครเลยแล้วอยู่กับหมอนั่นแค่สองคน อย่างน้อยก็เอามาลองดูก่อนเผื่อว่าเลขาคนนี้จะถูกชักจูงง่าย ๆ เหมือนกับคนเดิม

“ก็แค่นั้น ไปทำงานได้แล้ว กลับบ้านให้ตรงเวลา ไม่งั้นพี่ไม่รับประกันว่าแกจะโดนพ่อทำโทษหรือเปล่า ไม่แน่พ่ออาจโยนโครงการที่จังหวัดอื่นให้แกอีกก็ได้”

“รู้แล้วน่า ไม่ต้องมาขู่ปายเลยนะ ปายมันลูกสาวนี่ ไม่ได้เป็นลูกชายเหมือนพี่กับไอ้ลูกเป็ดนั่น ถ้าสลับตัวปายกับเด็กนั่นได้ พ่อคงทำไปนานแล้ว”

สาวสวยพูดเชิงน้อยใจ แม้จะรู้ดีว่าพ่อรักและตามใจตนราวกับเจ้าหญิงน้อย ๆ มาตั้งแต่เด็ก เพิ่งมาทำใจแข็งเข้มงวดกับเธอได้เมื่อไม่กี่เดือนมานี้เอง ไม่อย่างนั้นเธอไม่เหลวไหลได้นานขนาดนี้หรอก

“ก็หัดทำตัวให้มันดี ๆ หน่อย ตอนนี้แต้มบุญของแกหมดแล้ว พี่ขอเตือนไว้ อย่าดื้อกับดิน เพราะเขาไม่ใช่ลูกไล่ของแกอีกต่อไปแล้ว”

คนสวยเบะปาก เธอไม่เชื่อหรอก ว่าเด็กนั่นจะไม่ใช่ไอ้ลูกเป็ดคนเดิมของเธอ เพียงแค่สิบปี คนเรามันจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ ไม่มีทาง

รอให้เจอหน้ากันก่อนเถอะ จะแข็งมาจากไหน เธอจะทำให้เด็กนั่นกลับมาวิ่งเกาะแข้งเกาะขา คอยตามปรนนิบัติรับใช้เป็นลูกไล่ของเธอเหมือนเดิมให้ได้ พ่อกับพี่ชายเธอหรือจะรู้จุดอ่อนของเด็กอ่อนแอนั่นดีเท่าเธอ ไม่มีทาง

“มันก็ไม่แน่นะคะ ถ้าเด็กนั่นกลับมาเป็นลูกเป็ดตัวเดิมของปาย พ่อกับพี่อย่ามางอแงสั่งเปลี่ยนเลขาให้ปายอีกแล้วกัน”

ผู้บริหารคนสวยสะบัดหน้าเดินออกจากห้องของพี่ชายแล้วรีบโทรหาคู่เดตคนล่าสุดของเธอทันที

“ครับ ปาย”

เสียงทุ้มพยายามเอ่ยออกไปให้ปกติที่สุด ทั้งที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาเหยเก ขมวดคิ้วมุ่ม เม้มปากแน่น หอบหายใจกระเส่าเมื่อเมื่อเซเลบสาวที่เจอกันในงานปาร์ตี้เมื่อคืนกำลังอมรูดท่อนเนื้อใหญ่โตอย่างเมามัน

“ปายขอยกเลิกนัดดินเนอร์ของเราเย็นนี้ไปก่อนนะคะ”

“ทำไมครับ”

เขาแตะไหล่สาวสวยให้หยุดปรนเปรอท่อนเนื้อ ก่อนจะขยับตัวนั่งหลังตรง ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจที่จะโดนเธอเลื่อนนัดอีกแล้ว

เขากะว่าคืนนี้หลังดินเนอร์ อย่างไรก็ต้องพาเธอขึ้นเตียงกับเขาให้ได้ ถ้าไวน์ขวดเดียวไม่พอ คงต้องใช้ยากระตุ้น แต่แผนการทั้งหมดดันพังไม่เป็นท่า น่าหงุดหงิดชะมัด

“พอดีวันนี้ปายต้องกลับไปกินเลี้ยงที่บ้านค่ะ ดินเพิ่งกลับมาจากอเมริกา พ่อปายเลยจัดงานเลี้ยงต้อนรับค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”

“ใครครับ ดิน”

คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความแปลกใจ คุยกับเธอมาตั้งนานไม่เห็นว่าเธอจะเคยพูดถึงชื่อนี้ให้ได้ยิน อีกอย่างเขาสืบประวัติครอบครัวที่แสนร่ำรวยของเธอมาหมดแล้วว่ามีญาติพี่น้องชื่ออะไรบ้าง และเขามั่นใจว่าไม่มีชื่อนี้

“เด็ก...เอ่อ หลานของพ่อค่ะ”

“เอ๊ะ ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้ ลูกพี่ลูกน้องคุณไม่มีชื่อนี้นี่ครับ หรืออาคุณแอบมีเมียน้อยแล้วมีลูกชาย”

“ไม่มีหรอกค่ะ บ้านปายใครจะกล้ามีเมียน้อยคะ มีแต่คนรักเดียวใจเดียวค่ะ”

มาวินลอบเบะปาก คนรักเดียวใจเดียวหรือโง่กันแน่ ทั้งรูปหล่อและร่ำรวยมหาศาล มีปัญญาหาผู้หญิงมาปรนเปรอได้อีกเป็นสิบ เงินและอำนาจเท่านั้นที่จะอุดปากผู้หญิงทุกคนได้ รวมทั้งเมียแต่งตีทะเบียนด้วย ซึ่งถ้าหากเขาได้เป็นเขยตระกูลอธิพัฒน์โภคิน ไม่มีทางที่เขาจะทำตัวโง่ ๆ แบบนั้นแน่

“เหรอครับ แล้วเป็นหลานพ่อปายทางไหนกันล่ะครับเนี่ย ผมเริ่มงงแล้วนะ จะนับญาติกันอย่างไรครับ”

คนหล่อมั่นใจว่าอย่างไรก็ต้องได้เธอคนนี้มาเป็นเมียและต้องได้เป็นลูกเขยตระกูลที่ร่ำรวยติดอันดับของประเทศแน่นอน โดยไม่รู้เลยว่าผู้หญิงอย่างปราลีไม่มีทางตกหลุมพรางของใครง่าย ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ครองตัวอยู่เป็นโสดมาจนถึงทุกวันนี้

“ดินเป็นหลานที่พ่อกับแม่ปายรับอุปการะค่ะ ส่งเสียให้เรียน แต่เขาเก่งนะคะ สอบชิงทุนไปเรียนเมืองนอกมาเป็นสิบปี”

“อ้อ เด็กในบ้าน”

คำพูดที่หลุดออกมาทำเอาปราลีคิ้วกระตุก นอกจากเธอแล้ว อย่าหวังว่าใครจะมาดูถูกไอ้ลูกเป็ดของเธอง่าย ๆ

“ดินไม่ใช่เด็กในบ้านค่ะ ช่างเถอะ งั้นปายวางนะคะ จะรีบทำงานแล้วรีบกลับบ้านค่ะ”

“ครับ งั้นเราจะไปดินเนอร์กันวันไหนดีครับ”

“เอาไว้ก่อนค่ะ ปายหมดอารมณ์แล้ว แค่นี้นะคะ”

เธอกดวางสายแล้วรีบเข้าห้องทำงานของตัวเองทันที แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อในห้องมีพนักงานเดินวุ่นวายไปหมด

“เข้ามาทำอะไรกันเยอะแยะคะ”

ปราลีกวาดตามองรอบห้องทำงานซึ่งตกแต่งอย่างหรูหรา มุมตรงข้ามกับโต๊ะของเธอมีโต๊ะทำงานตัวใหม่ตั้งอยู่ รวมทั้งคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์สำนักงานครบชุด

“นี่อะไร”

“เอ่อ ท่านประธานสั่งให้พวกเราเข้ามาจัดโต๊ะให้คุณแผ่นดิน เลขาคนใหม่ของคุณปายค่ะ”

“แล้วเอาโต๊ะหมอนั่นมาไว้ในห้องฉันทำไม ขนออกไปหน้าห้องให้หน่อยนะคะ”

เธอออกคำสั่งแล้วเดินกลับไปนั่งไขว่ห้างที่เก้าอี้ประจำตัว ก่อนจะเปิดแฟ้มงานมากมายบนโต๊ะเพื่อเคลียร์งาน จะได้รีบกลับไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อรอต้อนรับลูกชายนอกสายเลือดของพ่อ

แต่แล้วก็ต้องเงยหน้าจากแฟ้มเมื่อรู้สึกว่าคำสั่งของตนไม่ได้รับการตอบสนองจากพนักงานพวกนั้น

“อ้าว ทำไมยังไม่ขนโต๊ะพวกนี้ออกไปอีก”

“เอ่อ ไม่ได้ค่ะคุณปาย ท่านประธานสั่งเอาไว้ว่าให้จัดโต๊ะของคุณแผ่นดินที่ห้องนี้เท่านั้น ห้ามย้ายออกไปข้างนอกเด็ดขาด ไม่ว่าคุณปายจะว่าอย่างไรก็ตามค่ะ ส่วนข้างนอกเป็นโต๊ะของคุณมารี เลขาคนใหม่อีกคนที่จะมาทำงานพรุ่งนี้พร้อมคุณแผ่นดินค่ะ”

“ก็ฉันไม่สะดวกให้ใครมานั่งจ้องหน้าตอนทำงาน ย้ายออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”

คนสวยฟาดงวงฟาดงา พนักงานทุกคนที่กำลังจัดของเข้าที่ก้มหน้างุด แต่ก็ไม่มีใครยอมยกของพวกนี้ออกไปจากห้องของเธอสักคน

“เอ่อ ขอโทษนะคะคุณปาย รบกวนคุณปายคุยกับท่านประธานเองดีไหมคะ พวกดิฉันแค่ทำตามคำสั่งของท่านประธานค่ะ ถ้าพวกดิฉันขัดคำสั่ง ต้องเดือดร้อนแน่ ๆ”

เธอถอนหายใจแล้วโบกมือไล่พนักงานทุกคนออกไป ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งจับจ้องไปยังโต๊ะทำงานเจ้าปัญหาด้วยแววตาวาววับแม้จะไม่มีเจ้าของโต๊ะมานั่งอยู่ตรงนั้นก็ตาม

“ไอ้ลูกเป็ด คอยดูนะ ฉันจะทำให้นายกระเด็นออกไปจากห้องฉันแทบไม่ทันเลย”