บทที่ 6 ซุ่มซ่าม

หลังเลิกเรียนนับดาวส่งข้อความไปบอกณดลว่าเธอจะนั่งรถแท็กซี่กลับเอง จากนั้นหญิงสาวก็เดินไปที่มินิมาร์ททันที

เธอยืนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยจากนั้นก็ส่องดูทรวดทรงองค์เอวของตัวเองกับประตูมินิมาร์ทก่อนจะผลักเข้าไปด้านใน

ปิ๊งป่อง!

ตาคู่สวยสบเข้ากับคนที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงินอย่างจัง หญิงสาวนิ่งอึ้งตาค้างราวกับตกอยู่ในภวังค์ วันนี้โอมมาทำงานทั้งที่ยังสวมเสื้อช็อปวิศวะมันดูกร้าวใจชะมัด

...ตอนนี้หัวใจแหลกเหลวไปหมดแล้ว...

“ขอทางหน่อยค่ะ”

ลูกค้าสาวคนหนึ่งเดินมาเบียดแล้วเอ่ยขอทางจนเธอหลุดออกจากภวังค์ หลังจากนั้นนับดาวก็เดินไปยังชั้นวางของที่มีขนมเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก หยิบขนมสองอย่างไว้ในมือแล้วเดินไปเปิดตู้แช่เครื่องดื่ม เขย่งเท้าเอื้อมมือไปหยิบกระป๋องน้ำอัดลมที่ชั้นบนสุดทว่าครั้งนี้กลับเอื้อมไม่ถึง

กระโดดขึ้นเล็กน้อยเพื่อหยิบมันให้ได้...ทว่า

โครม!

จู่ ๆ น้ำอัดลมที่วางเรียงรายก็ร่วงหล่นลงมา เสียงกระป๋องกระทบกับพื้นดังสนั่นทำเอาผู้คนในร้านตกอกตกใจไปหมด โดยเฉพาะโอม เขาพุ่งตัวออกจากเคาน์เตอร์คิดเงินแล้วรีบวิ่งไปหานับดาวอย่างรวดเร็ว

นัยน์ตาคมสะท้อนความรู้สึกห่วงใยออกมาอย่างชัดเจน เขาสำรวจร่างกายของหญิงสาวแล้วรีบเอ่ยถาม

“เจ็บตรงไหนรึเปล่า”

หญิงสาวยืนอึ้งตกใจ เธอไม่ได้ตกใจที่กระป๋องน้ำอัดลมนับสิบร่วงหล่นลงมาใส่ตัวเอง แต่ตกใจที่เห็นอาการร้อนใจของโอมมากกว่า เขาทำเหมือนว่าเป็นห่วงเธออย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร มีเพียงเสื้อนักศึกษาของเธอเท่านั้นที่เปียกปอนเพราะถูกน้ำอัดลมบางกระป๋องแตกพุ่งใส่ ชายหนุ่มจึงพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เวลาต่อมา

นับดาวนั่งอยู่ตรงม้านั่งนอกร้าน ในขณะที่คนด้านในกำลังเก็บกวาดทำความสะอาดคราบน้ำอัดลมหลากสีที่หกเลอะเทอะอยู่บนพื้น

หลังจากทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยโอมก็เดินออกมาหาหญิงสาว เขานั่งลงข้าง ๆ เธอ ก่อนที่มือเรียวยาวจะยื่นน้ำอัดลมกระป๋องหนึ่งมาให้

นับดาวมองหน้าโอมอย่างรู้สึกผิด ถ้าเธอทำอะไรด้วยความระมัดระวังมากกว่านี้เรื่องวุ่นวายก็คงไม่เกิดขึ้น และเขาก็ไม่ต้องมาเหนื่อยเก็บกวาดทำความสะอาดสิ่งที่เธอทำเอาไว้ด้วย

...ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามอย่างนี้นะนับดาว..

เธอพร่ำโทษตัวเองในใจระหว่างที่สบตากับเขา

“รับไปสิ มันเป็นน้ำอัดลมที่เราทำร่วงเมื่อกี้นั่นแหละ บางกระป๋องมันไม่ได้แตกยังพอกินได้อยู่”

โอมพูดพลางยื่นกระป๋องน้ำอัดลมค้างไว้

หญิงสาวยื่นมือไปรับแล้วเปิดฝา ฝืนดื่มทั้ง ๆ ที่แทบจะกลืนไม่ลง

“ขอโทษนะคะที่ทำให้ต้องวุ่นวาย ค่าเสียหายทั้งหมดเท่าไหร่นับจะชดใช้ให้เองค่ะ รวมทั้งค่าทำความสะอาดแล้วก็ค่าเสียเวลาของพวกพี่ด้วย นับยินดีชดใช้ให้หมดเลยค่ะ”

มองนัยน์ตาแป๋วของคนสำนึกผิดแล้วนึกขำ ใบหน้ายามนี้ของเธอเหมือนเด็กน้อยกลัวโดนทำโทษอย่างไรอย่างนั้น ครั้นจะให้ถือโทษโกรธเคืองก็คงทำไม่ลง

โอมยกยิ้มมุมปากในระหว่างที่คิดในใจ เขาไม่ได้ตอบหญิงสาวแต่กลับเปิดน้ำอัดลมอีกกระป๋องแล้วยกขึ้นดื่ม

“ว่าไงคะ ค่าเสียหายทั้งหมดเท่าไหร่”

นับดาวถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขานั่งเงียบ

“เก็บเงินของเราเอาไว้ซื้อขนมเถอะ น้ำอัดลมแค่ไม่กี่กระป๋องเอง ถือซะว่าพี่เลี้ยงก็แล้วกัน”

โอมพูดพลางลุกขึ้นยืน ยกน้ำอัดลมในมือขึ้นดื่มจนหมด จากนั้นก็ทิ้งกระป๋องลงถังขยะใกล้ ๆ ก่อนจะถอดเสื้อช็อปวิศวะของตัวเองออกแล้วเอาคลุมตัวให้หญิงสาว ขืนให้เธอนั่งรถกลับทั้งที่เสื้อนักศึกษาเปรอะเปื้อนแบบนี้คงอายคนอื่นแย่

“วันหลังค่อยเอามาคืนละกัน”

ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ จากนั้นเขาก็ผลักประตูแล้วเดินเข้าไปในร้าน

หญิงสาวนั่งนิ่งราวกับสติหลุด ก่อนที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มจะระบายยิ้มจนกว้าง ตอนแรกนึกว่าวันนี้จะเป็นวันซวยของเธอซะอีก ความจริงมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดนี่นา

...อร๊ายยยย...

อยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ แต่ก็ทำได้เพียงคิดในใจ

เวลาต่อมา

นับดาวนั่งรถแท็กซี่มาถึงคอนโดในช่วงค่ำ เธอก้มมองโทรศัพท์มือถือที่แบตเตอรี่หมดเกลี้ยงอย่างกังวลใจ ไม่แน่ใจว่าป่านนี้พี่ชายสุดที่รักจะกลับถึงห้องแล้วหรือยัง ถ้ายังก็ถือว่าโชคดีไป แต่ถ้าไม่ใช่อย่างที่คิดเธอต้องโดนเขาบ่นหูชาแน่ ๆ

แล้วก็เป็นอย่างที่กังวลใจ ริมฝีปากจิ้มลิ้มยิ้มเจื่อน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเม้มเข้าหากันพร้อมกับกะพริบตาปริบ ๆ เท้าเล็กขยับเข้าไปหาคนที่นั่งนิ่วหน้าอยู่ตรงโซฟาช้า ๆ

“ทำไมกลับเอาป่านนี้ เลิกเรียนตั้งแต่สี่โมงเย็น บอกพี่ว่าจะนั่งแท็กซี่กลับคอนโดเอง แล้วนี่อะไร จะสองทุ่มแล้วทำไมเพิ่งมาถึง ไปเหลวไหลที่ไหนมานับดาว”

น้ำเสียงดุดันของพี่ชายทำเอาหญิงสาวขนลุกเกรียวไปทั้งตัว ใบหน้าหวานยิ้มเจื่อนอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความผิดแต่กลับดูมีพิรุธเข้าไปใหญ่ ไหนจะเสื้อช็อปวิศวะที่เธอสวมทับเสื้อนักศึกษานั่นอีก มันเป็นเสื้อสถาบันเดียวกับเขาซะด้วย

ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้น้องสาวแล้วกระชากเสื้อช็อปเข้ามาอ่านชื่อ

“พีรดนย์”

ณดลอ่านชื่อที่ปักเป็นภาษาอังกฤษเสียงดัง ชื่อนี้มันคุ้นชะมัด เขาคิดทบทวนอยู่ในใจ ก่อนจะคิดขึ้นมาได้ว่าเป็นชื่อเพื่อนสนิทของตัวเอง

นัยน์ตาสีเข้มจ้องเขม็งน้องสาวคนสวยอย่างจับผิด

“น้องอธิบายได้นะ”

นับดาวรีบพูดก่อนพี่ชายจะโวยวาย

หลังจากนั้นก็เล่าเรื่องราวทุกอย่างให้พี่ชายฟังอย่างครบถ้วน แต่ไม่ได้บอกหรอกว่าเธอตั้งใจไปเจอหน้าโอม บอกแค่ว่าบังเอิญเจอกันที่มินิมาร์ทเท่านั้นเอง

ณดลส่ายหน้าไปมา ความรู้สึกสงสารแทรกซึมเข้ามาในก้นบึ้งของหัวใจ เขาไม่ได้สงสารน้องสาวนะ แต่สงสารเพื่อนของตัวเองที่ต้องมารับผิดชอบแทนยัยเด็กซุ่มซ่ามอย่างนับดาว

หลังจากหญิงสาวเดินเข้าห้องของเธอ ณดลก็รีบโทรหาเพื่อนสนิท กล่าวขอโทษขอโพยแทนน้องสาวแล้วบอกว่าจะรับผิดชอบค่าเสียหายทุกอย่าง

โอมแค่นหัวเราะแล้วตอบว่าไม่เป็นไร ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นไม่ได้มากมายขนาดนั้น เงินแค่นี้ถ้าเทียบกับที่ณดลเคยช่วยเขาเอาไว้ยังถือว่าเล็กน้อยมาก