ตอนที่ 5 ได้ไหม...แค่ให้ฉันได้อธิบาย

เที่ยงของวันนั้น ลลิลไม่ได้ตามบัวทิพย์ออกไปทานข้าว หลังเก็บกวาดเสร็จเธอก็กลับมานั่งทำแผลและนั่งอยู่เงียบๆ คนเดียว ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ทำไมทุกอย่างถึงกลายมาเป็นความผิดของเธอ เธอเสียใจที่ชานนท์โทษเธอ เสียใจที่ชานนท์มองเธอด้วยสายตาแบบนั้น

บัวทิพย์ที่กลับมาจากทานข้าวด้านนอก เธอแอบเห็นอาการซึมๆและแผลท่ี่มือของลลิล พอเธอเดินเข้าไป ลลิลกลับเอามือหลบเธอ เธอจึงเข้าใจว่าลลิลคงไม่อยากให้เธอรู้ เธอเลยทำเป็นมองไม่เห็น เพราะคิดว่าถ้าลลิลพร้อมเมื่อไหร่ ลลิลคงจะเล่าเธอเอง

"ลิล ทำไมไม่ตามพี่ออกไปทานข้าวล่ะ"

"คือลิลไม่หิวค่ะ กว่าจะคุยกับคุณชานนท์เสร็จก็กินเวลาไปแล้วด้วย เลยคิดว่าค่อยหาอะไรกินทีเดียวในตอนเย็นค่ะ"

"แล้วคุณชานนท์เรียกไปคุยเรื่องอะไรเหรอ"

ลลิลนิ่งไปอึดใจเดียว เธอจะตอบบัวทิพย์ยังไงดี ถ้าบอกความจริงบัวทิพย์ต้องไปโวยวายใส่ชานนท์ ดังนั้นเรื่องนี้บัวทิพย์จะรู้ไม่ได้เด็ดขาด"

"งานในเอกสารที่ลิลทำส่งไปค่ะ แต่ลิลแก้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"อย่างนั้นเหรอ..."

แล้วบัวทิพย์ก็นั่งลงยังโต๊ะทำงานของตัวเอง โดยที่เธอก็ยังเฝ้าสังเกตุพฤติกรรมของลลิลอยู่ เธอเชื่อว่าลลิลต้องมีอะไรปิดบังเธออยู่แน่ๆ

ส่วนลลิลก็ก้มหน้าก้มตา ทำงานของเธอต่อ โดยไม่รู้ว่าตอนนี้โดนคนข้างๆ จับตามองอยู่ จนเวลาล่วงเลยไปจนเลิกงาน หลังจากแยกย้ายกับบัวทิพย์ ลลิลก็กลับบ้านทันที

ในช่วงค่ำของคืนนั้น อยู่ๆก็มีรถเก๋งคันสีดำมาจอดหน้าประตูบ้าน ลลิลจึงเปิดผ้าม่านออกดูว่าเป็นใคร แต่ก็มองไม่ถนัด จึงต้องไปหยิบแว่นมาใส่ ปรากฏว่ามีชายรูปร่างสูงโปร่งผิวขาว เดินลงมาจากรถเพื่อกดกริ่ง ลลิลจึงวิ่งออกไปดู

"พี่ดิน มาได้ไงคะเนี่ย"

หญิงสาวเมื่อเห็นชายหนุ่มที่เขารู้จักคุ้นเคยก็รีบวิ่งไปเปิดประตูรั้วบ้านทันที

ดิน หรือ หัสดิน หนุ่มอายุ 28 ปี เป็นลูกพี่ลูกน้องของลลิล ญาติเพียงครอบครัวเดียวที่ลลิลหลงเหลืออยู่

"พอดีพี่มีธุระแถวนี้ ว่าจะขอมาพักด้วยสัก 2-3 วันไม่ทราบว่าเจ้าของบ้านสะดวกหรือเปล่า"

"ใครกันแน่คะเจ้าของบ้าน ลิลแค่ผู้อาศัย"

"ใครอยู่ก็คนนั้นสิ"

"ไม่เถียงด้วยแล้วค่ะ เข้าบ้านกันเถอะค่ะ ตรงนี้ยุงเยอะเดี๋ยวโดนกัดเอา"

เมื่อดินเข้ามาในบ้าน ลลิลก็จัดการที่นอนให้ดินเรียบร้อย ก่อนที่ทั้งคู่จะนั่งทานข้าวพร้อมกันและพูดคุยถึงเรื่องราวต่างๆ เพราะไม่เจอกันมาก็หลายเดือน

"ไม่ยอมโทรมาบอกก่อน จะได้เตรียมห้องให้"

"ได้แล้วๆ แค่นั้นก็พอแล้ว พี่นอนได้ทั้งนั้นแหละ ลิลก็รู้"

"ค่ะๆ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ก็หลับให้สบายนะ ลิลขึ้นไปนอนก่อน พรุ่งนี้ต้องทำงานอีก"

คืนนี้ลลิลรู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษ เพราะอย่างน้อยๆ ในบ้านหลังนี้ก็มีคนอยู่ร่วมด้วย คนที่เธอเรียกว่าพี่ชาย

วันต่อมาลลิลก็ยังคงคอนเซ็ปต์เดิม มาเช้ากลับค่ำ เธอใช้ชีวิตอยู่ในที่ทำงานเท่าๆ กับอยู่บ้าน หรือบางครั้งมากกว่าอยู่บ้านซะอีก จะให้ทำไงได้ เธอชินกับการใช้ชีวิตวิตแบบนี้ไปแล้ว ชีวิตที่มีแต่บ้านกับบริษัท น้อยนักที่เธอจะออกไปเที่ยว เธอรู้สึกว่ามันน่าเบื่อไปหมด จนไม่อยากก้างขอออกไปไหน

"วันนี้มาเช้าจังหนูลิล"

ลุงยามคนเดิมเมื่อเห็นลลิลก็ทักทายเหมือนอย่างทุกวัน เธอจึงเดินไปคุยด้วยใกล้ๆ ก่อนจะเข้าบริษัทเสมอ

"ก็อยู่บ้านมันเหงานี่คะ ที่นี่คนเยอะแยะ หนูไม่ทีทางเหงาแน่นอน"

"ฮ่าๆ ก็จริงของหนู"

"อ่ะ น้ำเต้าหู้ค่ะคุณลุง หนูซื้อมาฝาก"

"ฝากอีกแล้ว" คุณลุงเริ่มบ่น

"เบื่อแล้วเหรอคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูซื้ออย่างอื่นมาแทนก็แล้วกันนะ"

"ไม่ต้องแล้ว แค่นี้ลุงก็เกรงใจแย่แล้ว ขอบใจมากนะ"

ลลิลได้แต่ยิ้มให้คุณลง ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบริษัทซึ่งเป็นขณะเดียวกันที่รถสปอร์ตคันหรูก็ขับเข้ามาพอดี ชานนท์นั่นเอง วันนี้เขามาแต่เช้า เขาลงกระจกเพื่อทักทายลุงยามเหมือนทุกวัน แต่บังเอิญวันนี้มีลลิลเขาก็เลยมองด้วยหางตาก่อนจะขับเลยไปโดยไม่สนใจ หัวใจดวงน้อยๆ ก็รู้สึกเหี่ยวแห้งในทันที เมื่อเจอสายตาแบบนั้น ลลิลจึงรีบเดินเข้าบริษัทเพื่อที่จะไม่ต้องเจอกับเขาอีก

วันนี้บัวทิพย์ลางานเนื่องจากต้องไปทำธุระให้ผู้เป็นพ่อ ลลินจึงไม่มีเพื่อนคุย จึงก้มหน้าก้มตาทำงานตลอดทั้งเช้าและบ่าย เธอพยายามเคลียร์เอกสารทั้งหมดที่อยู่ในรับผิดชอบของเธอ

จนเวลาล่วงเลยมาถึงหกโมงเย็นหลังจากลลิลเคลียร์เอกสารเสร็จ เธอก็รีบออกจากห้องทำงานเพื่อไปยังลานจอดรถ เพราะตอนนี้ในแผนก หรือจะพูดว่าทั้งบริษัทไม่มีใครอยู่แล้ว ระหว่างทางเธอที่ไม่ทันคิดว่าจะมีใครอยู่ในบริษัทอีก เธอจึงไม่ระวังบังเอิญชนเข้ากับชานนท์ที่กำลังเร่งรีบอยู่เหมือนกัน เพราะนัดสโรชาไว้หน้าบริษัท จนทั้งคู่ล้มไปนอนทับกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ ชานนท์ไม่รู้ว่าคนที่เขาชนเข้าคือใคร ในขณะที่ล้มเขาเลยคว้ามือโอบเอาไว้

"นนท์คะ ทำไมให้..."

หญิงสาวยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นภาพดังกล่าว กลับต้องร้องกรี๊ดออกมาทันที จนทั้งสองรีบผละออกจากกัน ลลิลรู้ได้ในทันทีว่าวันนี้เธอต้องโดนอะไรอีกแน่ๆ แค่เธอจะสู้เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง ส่วนชานนท์ก็เพิ่งรู้ว่าคนที่เขาโอบกอดไว้ขณะล้มนั้นคือ ลลิล

"นี่นังตัวดี แกอีกแล้วเหรอ ทำไมต้องเป็นแกทุกที"

เข้าไปผลักลลิลจนเซไปติดฝาผนัก คงเห็นว่าเธอตัวเล็กมั้ง เลยคิดว่าจะทำกับเธอยังไงก็ได้

"โรส"

"นนท์จะปกป้องมันเหรอคะ ไหนว่าเคลียร์เอกสาร ปล่อยให้โรสรอ แต่ที่ไหนได้นัดกับยัยนี่ไหวเหรอ นี่ถ้าโรสไม่ขึ้นมาคุณกับมันคง..."

"กรุณาสุภาพด้วยนะคะคุณสโรชา"

ลลิลที่ทนไม่ได้กับคำพูดเหยียดหยามพวกนี้พูดขัดขึ้นมาทันที

"ไม่ใช่นะ โรสคุณอย่าเข้าใจผิด"

"ไม่ โรสไม่เชื่อ ทั้งบริษัทตอนนี้เหลือแค่นนท์กับมัน มันคงไม่บังเอิญแบบนั้นหรอกค่ะ ถ้าไม่นัดกัน"

"มันไม่ใช่นะโรส"

"มานี่เลยแก คิดจะแย่งนนท์ไปจากฉันหรือไง ห๊ะ!!"

ตะคอกใส่หน้าลลิล พลางกระชากแขน แต่โดนลลิลสบัดออก ด้วยความเหลืออดลิลเลยพูดใส่กลับไปบ้าง

"อย่ามายุ่งกับฉันนะคะ เรื่องในครอบครัวของคุณ เคลียร์กันเอาเอง ฉันก็ไม่มีอะไรแก้ตัวนะคะ แล้วแต่คุณจะคิดเลย คุณสโรชา"

เพราะลลิลรู้ดีว่าถึงจะแก้ตัวไป สโรชาก็ไม่ฟัง เพราะตอนนี่หล่อนหึงชานนท์เพื่อกลบเกลื่อนความผิดของตัวเองอยู่

"นี่แก"

สโรชาพยายามจะจับลลิล แต่ลลิลก็พยายามหลบหลีก เบี่ยงตัวหลบออกมาได้

"ขอตัวก่อนนะคะคุณชานนท์ เรียกใช้ได้เสมอค่ะ"

"นี่เธอ"

พูดจบเธอก็วิ่งออกไปทันที โดยไม่รู้ว่าระเบิดที่เธอทิ้งไว้ มันได้ทำลายล้างสิ่งที่อยู่ด้านหลังนั้น ชานนท์ที่มองตามหลังเด็กสาวด้วยความโกรธ เพราะเธอคือจุดเริ่มต้น และเป็นจุดที่ทำให้แตกหัก

"คุณสารภาพมาเดี๋ยวนี้นะคะนนท์ คุณกับมันแอบสวมเขาให้โรสเหรอ"

"คุณเชื่อเด็กเลี้ยงแกะคนนั้นมากกว่าผมเหรอ"

ชานนท์เริ่มที่จะหมดความอดทน หากสโรชาดื้อดึง เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่แบบนี้ คงพูดกันไม่รู้เรื่อง

"แต่สิ่งที่ฉันเห็นมันก็ตำตาอยู่แล้วนี่"

"คุณฟังผมหน่อยสิ ให้ผมได้อธิบาย"

"ไม่ค่ะ คุณต้องไล่มันออกเท่านั้น"

"นี่มันเรื่องส่วนตัวนะโรส คุณอย่าเอามาเกี่ยวกับงาน คนส่วนคน งานส่วนงาน"

"ได้ ถ้าคุณพูดแบบนี้ แสดงว่าคุณจะไม่ไล่มันออก คุณเลือกมัน ถ้าอย่างนั้นเราเลิกกันค่ะ'

สโรชาก็วิ่งออกไปในทันที ปล่อยให้ชานนท์ยืนงงอยู่ว่า นี่สโรชาบอกเลิกเขาเพราะเรื่องแค่นี้เหรอ เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้น

"โธ่โว้ย!! อะไรกันวะเนี่ย"

เขาสับสนไปหมด ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน สโรชาไม่เคยขอเลิก แต่ทำไมครั้งนี้ หล่อนถึงพูดออกมาได้ง่ายดายแบบนั้น...