บทที่ 1

“ลูกสาวแกก็สวย ทำไมไม่ลองเอาไปเสนอให้คุณเขาดูล่ะ”

ขาไพ่ที่เป็นแม่บ้านอยู่ในชั้นทำงานของผู้บริหารภาณุเกียรติกรุป กำลังพูดถึงเรื่องที่ตนได้ยินเกี่ยวกับท่านประธานของบริษัทแถมใส่สีตีไข่ให้เรื่องราวดูสนุกและน่าสนใจมากขึ้นอีกด้วย วิจิตราที่เดินมาได้ยินแว่วๆ จึงเอ่ยถาม “คุยอะไรกันน่ะ ได้ยินแว่วๆ อะไร สวยๆ เสนอๆ”

“แหม.. มาพอดีเลยนะจ๊ะแม่วิ ก็นั่งสตางค์ลูกสาวนังส้มโอนะสิ กำลังแตกสาว สวยเชียว ฉันเลยเสนอให้นังส้มโอมันพาไปให้คุณเศรษฐีใหญ่เขาดูน่ะ เห็นว่ารายนั้นเขาชอบสาวๆ สวยๆ แล้วก็ชอบเปลี่ยนสาวควงอยู่บ่อยๆ”

“เศรษฐีไหน?” เมื่อวิจิตราได้ยินจึงเกิดสนใจ ด้วยว่าลูกเลี้ยงนางก็สวยไม่แพ้ลูกสาวของนังส้มโอ เผลอๆ อาจจะสวยกว่าเสียอีก

“ก็คุณเจ้าของบริษัทที่แกไปกู้เงินเขาน่ะสิ”

วิจิตราที่ได้ฟังดังนั้นก็เริ่มเห็นทางที่เงินก้อนโตจะเข้ามาอยู่ในกระเป๋านาง วันนั้นวิจิตราจึงไม่เล่นไพ่ แต่ตัดสินใจไปที่อื่นแทน

มนสิชาก้มมองนาฬิกาข้อมือที่ตอนนี้บอกเวลาบ่ายโมงครึ่ง หญิงสาวมองไปรอบๆ ร้านกาแฟที่ตกแต่งอย่างน่ารัก มองเพลินจนไม่เห็น ‘ศิวัฒน์ ' เพื่อนสนิทที่นัดเธอออกมาเพื่อคืนหนังสือเตรียมสอบเข้ามหา’ ลัย เล่มที่เขายืมไปเมื่ออาทิตย์ก่อน

“ม่อน ..” ศิวัฒน์เอ่ยทักมนสิชาเมื่อเดินมาถึงโต๊ะสักพักแล้ว แต่หญิงสาวยังคงไม่เห็น

“อ้าว.. วัฒน์ มาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ”

ศิวัฒน์นั่งลงได้สักพัก ก็มีพนักงานนำน้ำผลไม้ปั่นที่เขาเดินไปสั่งหน้าเคาน์เตอร์ก่อนจะเดินมาหาหญิงสาวที่โต๊ะมาเสิร์ฟ

“มารอนานยัง”

“ไม่นานหรอก”

“อะนี่ หนังสือที่ยืมไป เดี๋ยวเราเลี้ยงน้ำกับเค้กม่อนนะ ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ให้ยืมหนังสือ”

“อุ๊ย! ไม่เป็นไรเลยวัฒน์ แค่นี้เอง” มนสิชาโบกไม้โบกมือเป็นเชิงปฏิเสธ

“ไม่ได้!!” ศิวัฒน์แกล้งเสียงแข็งและทำหน้างอนๆ ใส่มนสิชา เพราะรู้ว่าถ้าเขาทำแบบนี้ทีไร เธอต้องยอมเขาทุกที

“ก็ได้ .. งั้นวัฒน์เลี้ยงน้ำเรานะ เราขอเลี้ยงเค้กวัฒน์เอง” ศิวัฒน์ทำท่าจะปฏิเสธ แต่มนสิชาที่รู้ว่าเขาจะทำอะไรจึงยกมือเป็นเชิงปรามไว้ก่อน

“ม่อนจะเรียนต่อคณะไหนอ่ะ”

“ทำไม จะตามม่อนไปเรียนด้วยเหรอ”

มนสิชาแกล้งเย้าชายหนุ่ม เพราะทั้งคู่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาลหนึ่งจนจบมัธยมปลาย ชั้นเดียวกัน ห้องเดียวกัน ตอนแรก ครอบครัวของศิวัฒน์ตั้งใจจะส่งชายหนุ่มไปเรียนที่ต่างประเทศตั้งแต่มัธยมปลาย แต่เขาไม่ยอมไป พ่อกับแม่ของชายหนุ่มจึงให้ไปเรียนที่โรงเรียนนานาชาติ ศิวัฒน์ก็ไม่ยอมอีก พอพ่อของเขาถามว่าจะเอายังไง จะเรียนไหน คำตอบของเขาคือจะเรียนห้องเดียวและโรงเรียนเดียวกับเธอ

“โธ่..ม่อนน่ะ”

ตากลมโตมองชายหนุ่มอย่างขำๆ เธอรู้ดีว่าเพื่อนสนิทคนนี้รู้สึกเช่นไรกับเธอ แต่หญิงสาวเองไม่สามารถก้าวผ่านคำว่าเพื่อนสนิทไปเป็นคนรู้ใจกับเขาได้จริงๆ ศิวัฒน์เองก็เหมือนจะรู้ว่าเธอไม่ได้คิดกับเขาแบบนั้น แต่ก็ยังคอยดูแลและเว้นระยะห่างให้เธอเสมอ ทำให้การได้อยู่ใกล้ๆ เขาไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับรู้สึกสบายใจเสียอีก

เวลาล่วงเลยมากว่าหนึ่งชั่วโมง มนสิชาจึงขอตัวกลับ เพื่อจะไปท่องหนังสือเตรียมสอบ ศิวัฒน์จึงอาสาไปส่งหญิงสาวที่บ้าน เพราะวันนี้เขาเอารถของที่บ้านมา

“ต้องเปิดประตูให้ไหมครับ คุณผู้หญิง” ศิวัฒน์หันไปกระเซ้ามนสิชา ที่ยืนตะลึงกับซูเปอร์คาร์อย่างลัมโบร์กินีสีเหลืองป้ายแดง มนสิชารู้ว่าบ้านของศิวัฒน์รวย แต่ไม่นึกว่าจะรวยขนาดนี้ เธออยากจะหันไปถามศิวัฒน์เหลือเกินว่า..

..ให้เราไปเป็นคุณหญิงบ้านวัฒน์ตอนนี้ทันไหม

“เออ...” มนสิชาเริ่มทำตัวไม่ถูก ก็ตั้งแต่เกิดมาเธอเคยนั่งแต่รถสองแถวกับกระบะคู่ใจคันเก่าของพ่อนี่นา รถหรูขนาดนี้เคยเห็นแต่ในหนังในละคร ไม่คิดไม่ฝันว่าชีวิตจริงจะมีบุญได้นั่งกับใครเขา

ศิวัฒน์เห็นท่าทีของหญิงสาว จึงอดจะแกล้งต่อไม่ได้ มือข้างที่ว่างจากการถือถุงขนมเค้กที่ตั้งใจฝากมนสิชาไปให้ศรันย์จึงยกขึ้นยีผมบนหัวกลมทุยที่มัดหางม้ารวบตึงไว้

“วัฒน์! แกล้งม่อนเหรอ” หญิงสาวเอาคืนโดยการเอื้อมมือไปจี้ที่เอวของศิวัฒน์ซึ่งเป็นคนบ้าจี้ขึ้นสุด วิธีนี้มักจะเป็นวิธีการเอาคืนที่ได้ผลเสมอ

“โอ๊ย! ผมยอมแล้วคร้าบ”ศิวัฒน์ถอยห่างไปหนึ่งก้าวและยกมือขึ้นเหมือนผู้ร้ายยอมจำนนต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ท่าทางหยอกเย้ากระเซ้าแหย่ของชายหนุ่มหญิงสาว ตกอยู่ในสายตาของ ใครบางคนที่จอดรถอยู่ฝั่งตรงข้าม

“หึ.. ที่แท้ก็เด็กใจแตก”

ดนย์มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วคิดว่ามนสิชาก็คงจะเป็นเหมือนเด็กวัยรุ่นบางคน ที่พอแตกเนื้อสาวก็เริ่มหาคู่ ปล่อยเนื้อปล่อยตัว หรือที่เขาจำกัดความหมายสั้นๆ ให้ก็คือ..

ใจแตก