บทที่ 2

มนสิชากำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ เมื่อเห็นรถกระบะของพ่อแล่นเข้ามาภายในบ้าน เธอรีบทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งไปหาพ่อทันที

“วันนี้พ่อมีอะไรมาฝากม่อนจ๊ะ” คำถามที่หญิงสาวถามทุกครั้ง เมื่อบิดาของเธอกลับมาจากทำงาน

ศรันย์เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง เดิมทีครอบครัวเล็กๆ ของมนสิชาจัดว่ามีเงิน แต่เมื่อมะลิจากไปเพราะโรคร้าย ศรันย์แต่งงานใหม่กับวิจิตรา ภรรยาคนปัจจุบันซึ่งชอบแอบเอาเงินไปเล่นไพ่ เมื่อศรันย์รู้ จึงพยายามปรามแต่กลับกลายเป็นว่าทำให้ทั้งคู่ทะเลาะกัน จนเดี๋ยวนี้วิจิตราติดไพ่หนักเรียกได้ว่ากู่ไม่กลับแล้ว ศรันย์จึงเป็นคนเก็บเงินไว้เอง ให้ใช้จำกัดในแต่ละวัน แต่กระนั้นการเงินของบ้านก็ร่อยหรอลงมาก มากซะจนอดคิดไม่ได้ว่า ถ้ามีเรื่องฉุกเฉินหรือมีใครเจ็บป่วยขึ้นมา จะหาเงินที่ไหนเป็นค่าใช้จ่าย

“บะหมี่เกี๊ยวที่หนูชอบไง” ศรันย์ส่งถุงบะหมี่ให้มนสิชา

หญิงสาวรับมาและยกถุงขึ้นดู “อ้าวพ่อ.. ทำไมมีสองถุง”

“แม่เขาบอกว่าวันนี้มีธุระ ให้กินข้าวเย็นก่อนเลย ไม่ต้องรอ ไม่ต้องเผื่อ”

“อ๋อ..”

ตั้งภาณุเกียรติกรุป

วิจิตราเริ่มหงุดหงิด ด้วยว่ามานั่งรอประธานบริษัทที่คนในวงไพ่บอกว่าเป็นเศรษฐีใหญ่ชอบกินเด็กหลายชั่วโมงแล้ว แต่เขาไม่ยอมให้เข้าพบซะที ถามเลขาฯ หน้าห้อง คำตอบแต่ละครั้งก็เหมือนเดิม..

..ท่านประธานยังไม่สะดวกค่ะ ถ้าท่านประธานสะดวกแล้ว ดิฉันจะมาแจ้งนะคะ

แต่เหมือนกับการที่นางรอมานานจะไม่สูญเปล่า เพราะเลขา ฯ คนเดิมมาบอกนางว่า

“เชิญที่ห้องท่านประธานได้เลยค่ะ”

เมื่อวิจิตราได้ยินดังนั้น นางแทบจะวิ่งไปที่ห้องของท่านประธานทันที เงินก้อนโตที่ปรารถนาอยากจะได้ เหมือนกับมันใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว

ประตูบานใหญ่ที่มีป้ายหน้าห้องสลักชื่อ ‘ดนย์ ตั้งภาณุเกียรติ’ ถูกเปิดออก เผยให้เห็นภายในห้องตกแต่งไว้อย่างหรูหรา เฟอร์นิเจอร์หลายชิ้นถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่ละชิ้นบอกยี่ห้อของมันทันทีว่าต้องเป็นของดีมีราคา

“นั่งก่อนสิ”

วิจิตรามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ ทีแรกนางคิดว่าประธานบริษัทที่คนในวงไพ่ลือกันว่าชอบควงเด็กสาวหน้าตาดี จะเป็นตาแก่พุงพลุ้ย แต่นี่ไม่ใช่เลย เขายังหนุ่ม อายุอานามน่าจะอยู่ที่เลขสาม รูปร่างสูงโปร่งดูสมส่วน หน้าตาหล่อเหลาคมคาย ประกอบกับท่าทางที่สุขุมสมกับเป็นนักธุรกิจหมื่นล้าน ยิ่งเพิ่มความดูดีให้ชายหนุ่ม คิดถึงตรงนี้แล้วนางก็เสียดายเหลือเกินที่ เกิดไวไปหน่อย ไม่อย่างงั้นคงจะยอมพลีกายถวายตัวให้หนุ่มหล่อตรงหน้าแทนที่จะเอาลูกเลี้ยงมาเสนอขายเป็นแน่

“มีอะไร ผมให้เวลาคุณห้านาทีในการพูดธุระ”

เมื่อเห็นว่าเวลามีจำกัด วิจิตราจึงเข้าเรื่องโดยไม่อ้อมค้อม “ฉันมีเรื่องมาเสนอให้คุณ”

วิจิตรายื่นโทรศัพท์ที่เปิดหน้าจอโชว์รูปของหญิงสาวคนหนึ่ง ดนย์มองผ่านๆ ก็จำได้ทันทีว่าเป็นเด็กสาวที่ตนให้คำนิยามสั้นๆ ว่าใจแตกที่เขาเจอเมื่อบ่ายวันนี้

“เด็กคนนี้เป็นลูกเลี้ยงของฉันเอง พึ่งจบมัธยมปลาย ฉันกับพ่อของยัยม่อนไม่มีปัญญาที่จะส่งเสียเลี้ยงดูมันต่อ ถ้าคุณจะกรุณาเด็กมัน ฉันอยากจะขอร้องให้คุณช่วยอุปการะลูกเลี้ยงของฉัน”

ดนย์มองหน้าหญิงวัยกลางคนที่มาเสนอขาย ‘เนื้อสด’ ให้เขาถึงบริษัท “แล้วลูกเลี้ยงของคุณยอมเหรอ ดูๆ แล้วเขาน่าจะเด็กกว่าผมหลายปีเลยนะ”