บทนำ

“เด็กคนนั้นใช่ลูกนายศรันย์หรือเปล่าวะ” เลขาฯ ทั้งสองของดนย์ที่นั่งอยู่ตอนหน้าของรถชี้ชวนกันให้ดูหญิงสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่กำลังยืนรอรถอยู่อีกฝั่งของถนน

“เออสิ.. สวยเหมือนแม่ไม่มีผิด”

สายตาคู่คมของผู้เป็นนายมองบุคคลที่ลูกน้องของตนกล่าวถึง ดนย์ไม่ปฏิเสธเลยว่าเด็กคนนั้นสวยจริงๆ ถึงแม้จะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ทว่าดวงหน้ารูปไข่สวยหวานนั้นช่างดู โดดเด่นเหลือเกิน

“ใคร?” ดนย์ตัดสินใจเอ่ยถามเลขาฯ ของตน เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากรู้จักเด็กผู้หญิงคนนั้น

“ลูกสาวของนายศรันย์กับแม่มะลิน่ะครับ แต่ก่อนเคยเป็นพนักงานในบริษัทของบอส แต่ลาออกนานแล้ว เห็นว่าจะออกมาค้าขายหรือทำอะไรสักอย่าง แต่แม่มะลินั้นตายไปได้หลายปี นาย ศรันย์พ่อของยัยหนูคนนี้พึ่งแต่งงานใหม่เมื่อไม่กี่ปีนี่เอง อาทิตย์ก่อนแม่เลี้ยงของหนูคนนี้ยังมาขอกู้เงินกับทางบริษัทเราอยู่เลย แต่ทางเราไม่ได้ปล่อยกู้ให้หรอกนะครับ เพราะหนี้เก่าส่งแค่ดอก ต้นไม่มีมาตัดสักบาท”

ดนย์ฟังอย่างเงียบๆ โดยไม่ได้ถามอะไรต่อ แม้ในใจลึกๆ แล้ว อยากจะรู้จักหญิงสาวคนนั้นอยู่ก็ตาม

มนสิชาที่พึ่งเรียนจบมัธยมปลาย รีบเอาวุฒิการศึกษามาอวดผู้เป็นบิดา เพื่อหวังให้พ่อได้เห็นถึงความสำเร็จของตน

“พ่อจ๋า... ม่อนจบ ม.ปลายแล้วนะ เดือนหน้าม่อนจะสอบเข้ามหา’ ลัยแล้ว” เรียวปากอิ่มพูดไปยิ้มไป

ศรันย์มองบุตรสาวที่ตนรักเหมือนดั่งดวงใจด้วยความภาคภูมิใจ “ตั้งใจเรียนนะลูก.. ถ้าพ่อไม่อยู่แล้วหนูจะได้มีวิชาความรู้เอาตัวรอดได้”

“โธ่.. พ่อพูดอะไรแบบนั้นล่ะจ๊ะ พ่อยังอยู่กับม่อนได้อีกนาน” พูดจบมนสิชาก็โผเข้าหาอ้อมกอดของบิดา

ศรันย์ลูบหัวบุตรสาวด้วยความเอ็นดู “อยากเรียนคณะอะไรน่ะเรา”

“ม่อนอยากเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ค่ะพ่อ จบมาจะได้เป็นนายช่างใหญ่เหมือนพ่อ” แววตาของมนสิชาเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวังและความฝัน

“อยากเห็นนายช่างม่อนทำงานจัง คงจะเท่น่าดู” ศรันย์เอ่ยเย้าลูกสาว

“ต้องเท่สิคะ นี่ม่อนลูกใคร ลูกพ่อศรันย์ไง พ่อศรันย์คนเก่งของหนู” มนสิชาหอมแก้มพ่อศรันย์ของตน ก่อนจะวิ่งไปหยิบกล้องถ่ายรูปที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์เครื่องเก่ามาถ่ายภาพคู่กับพ่อเก็บเอาไว้ดูและเพื่อเป็นการบันทึกความทรงจำว่าครั้งหนึ่งเธอเคยมีพ่ออยู่ข้างๆ ในวันเวลาที่มีเรื่องน่ายินดีเช่นนี้เกิดขึ้น

“เดี๋ยวๆ ดูสภาพพ่อก่อนสิ ขออาบน้ำเปลี่ยนชุดให้ดูหล่อๆ ก่อนไม่ได้เหรอลูก” ศรันย์พึ่งกลับมาจากทำงานคุมไซต์ก่อสร้างรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง เพราะทั้งตัวเหม็นและสภาพเสื้อผ้าหน้าผมไม่พร้อมสักอย่าง

มนสิชาหันไปมองพ่อแล้วยิ้มกว้าง “พ่อจ๋า.. พ่อของม่อนใส่ชุดไหนก็หล่อ”

“จริงอะ? ไม่หลอกพ่อนะ”

“ไม่หลอกค่ะ” มนสิชาเดินไปหยิบขาตั้งกล้อง ก่อนจะเตรียมความพร้อมของอุปกรณ์และตั้งค่าเวลาเพื่อถ่ายรูปคู่กับพ่อ ทว่ากลับนึกอะไรบางอย่างได้เสียก่อน “พ่อจ๋า ม่อนขอเอาแม่มาถ่ายด้วยนะ ม่อนอยากมีแม่ในวันที่ก้าวแรกของม่อนประสบความสำเร็จ”

ศรันย์ฟังลูกแล้วน้ำตาแทบคลอเบ้า ภรรยาคู่ชีวิตที่จากลาอย่างไม่มีวันกลับก่อนวัยอันควรด้วยว่าสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรงและสารพัดโรครุมเร้า เพราะไม่อยากให้ลูกขาดแม่ เขาจึงตัดสินใจแต่งงานใหม่กับแม่หม้าย ทว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดมหันต์ที่สุดในชีวิต..

“ได้สิลูก.. หนูตั้งกล้องรอเลยนะ เดี๋ยวพ่อไปพาแม่เขาออกมาเอง” ศรันย์เอ่ยบอกลูกสาวก่อนจะหันหลังเพื่อปาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา ก่อนจะรีบเดินเข้าห้องนอนของตนเพื่อไปพามะลิที่เหลือไว้เพียง.. รูปถ่ายในกรอบรูป

“เรามาถ่ายรูปครอบครัวกันเถอะนะคะ”

มือข้างหนึ่งของศรันย์โอบเอวลูกสาวเอาไว้ ส่วนอีกข้างถือรูปถ่ายของภรรยาอันเป็นที่รัก ตัวจากไกลอย่างไม่มีทางไขว่คว้ากลับมาได้ แต่ภายในใจของศรันย์และมนสิชายังคงมีความทรงจำแสนสวยงามของมะลิตราตรึงเอาไว้ไม่มีวันเลือนหายไปไหน

“หนึ่ง สอง สาม..” หัวใจของมนสิชาฟูฟองจนคับอก เธอจะเก็บความสุขในวันนี้เอาไว้ จะไม่ยอมให้มันเลือนหายไปจากความทรงจำ แม้ว่าวันเวลาจะผันเปลี่ยน หรืออาจจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปก็ตาม..