All Chapters of ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ: Chapter 1 - Chapter 10

“เด็กคนนั้นใช่ลูกนายศรันย์หรือเปล่าวะ” เลขาฯ ทั้งสองของดนย์ที่นั่งอยู่ตอนหน้าของรถชี้ชวนกันให้ดูหญิงสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่กำลังยืนรอรถอยู่อีกฝั่งของถนน“เออสิ.. สวยเหมือนแม่ไม่มีผิด”สายตาคู่คมของผู้เป็นนายมองบุคคลที่ลูกน้องของตนกล่าวถึง ดนย์ไม่ปฏิเสธเลยว่าเด็กคนนั้นสวยจริงๆ ถึงแม้จะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ทว่าดวงหน้ารูปไข่สวยหวานนั้นช่างดู โดดเด่นเหลือเกิน“ใคร?” ดนย์ตัดสินใจเอ่ยถามเลขาฯ ของตน เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากรู้จักเด็กผู้หญิงคนนั้น“ลูกสาวของนายศรันย์กับแม่มะลิน่ะครับ แต่ก่อนเคยเป็นพนักงานในบริษัทของบอส แต่ลาออกนานแล้ว เห็นว่าจะออกมาค้าขายหรือทำอะไรสักอย่าง แต่แม่มะลินั้นตายไปได้หลายปี นาย ศรันย์พ่อของยัยหนูคนนี้พึ่งแต่งงานใหม่เมื่อไม่กี่ปีนี่เอง อาทิตย์ก่อนแม่เลี้ยงของหนูคนนี้ยังมาขอกู้เงินกับทางบริษัทเราอยู่เลย แต่ทางเราไม่ได้ปล่อยกู้ให้หรอกนะครับ เพราะหนี้เก่าส่งแค่ดอก ต้นไม่มีมาตัดสักบาท”ดนย์ฟังอย่างเงียบๆ โดยไม่ได้ถามอะไรต่อ แม้ในใจลึกๆ แล้ว อยากจะรู้จักหญิงสาวคนนั้นอยู่ก็ตามมนสิชาที่พึ่งเรียนจบมัธยมปลาย รีบเอาวุฒิการศึกษามาอวดผู้เป็นบิดา เพื

มนสิชากำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ เมื่อเห็นรถกระบะของพ่อแล่นเข้ามาภายในบ้าน เธอรีบทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งไปหาพ่อทันที“วันนี้พ่อมีอะไรมาฝากม่อนจ๊ะ” คำถามที่หญิงสาวถามทุกครั้ง เมื่อบิดาของเธอกลับมาจากทำงานศรันย์เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง เดิมทีครอบครัวเล็กๆ ของมนสิชาจัดว่ามีเงิน แต่เมื่อมะลิจากไปเพราะโรคร้าย ศรันย์แต่งงานใหม่กับวิจิตรา ภรรยาคนปัจจุบันซึ่งชอบแอบเอาเงินไปเล่นไพ่ เมื่อศรันย์รู้ จึงพยายามปรามแต่กลับกลายเป็นว่าทำให้ทั้งคู่ทะเลาะกัน จนเดี๋ยวนี้วิจิตราติดไพ่หนักเรียกได้ว่ากู่ไม่กลับแล้ว ศรันย์จึงเป็นคนเก็บเงินไว้เอง ให้ใช้จำกัดในแต่ละวัน แต่กระนั้นการเงินของบ้านก็ร่อยหรอลงมาก มากซะจนอดคิดไม่ได้ว่า ถ้ามีเรื่องฉุกเฉินหรือมีใครเจ็บป่วยขึ้นมา จะหาเงินที่ไหนเป็นค่าใช้จ่าย“บะหมี่เกี๊ยวที่หนูชอบไง” ศรันย์ส่งถุงบะหมี่ให้มนสิชาหญิงสาวรับมาและยกถุงขึ้นดู “อ้าวพ่อ.. ทำไมมีสองถุง”“แม่เขาบอกว่าวันนี้มีธุระ ให้กินข้าวเย็นก่อนเลย ไม่ต้องรอ ไม่ต้องเผื่อ”“อ๋อ..”ตั้งภาณุเกียรติกรุปวิจิตราเริ่มหงุดหงิด ด้วยว่ามานั่งรอประธานบริษัทที่คนในวงไพ่บอกว่าเป็นเศรษฐีใหญ่ชอบกินเด็กหลายชั่วโมงแล้ว แต่เขาไม่ยอม

“ฉันหาผู้อุปการะให้เธอ เขาเป็นเศรษฐี รวยเป็นหมื่นล้านเชียวนะเธอเอ๊ย”มนสิชาได้ฟังสิ่งที่แม่เลี้ยงของเธอพูดออกมา ต่อมอารมณ์ของหญิงสาวพุ่งขึ้นทันที “นี่คุณจะเอาหนูไปขายเหรอ!!”“อย่าพูดอย่างงั้นสิ ฉันอยากให้เธอสบายนะ” วิจิตราพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็นที่สุด เพราะตอนนี้มนสิชาเป็นเหมือนดั่งถุงเงินถุงทองของนาง“หึ! หนูหรือคุณกันแน่ที่อยากสบาย คุณเห็นหนูเป็นอะไร ถึงเร่เอาไปขายให้คนอื่น หนูจะบอกคุณให้นะ หนูยอมแลกแรงกาย ดีกว่าเอาตัวเข้าแลกกับเศษเงินของเศรษฐีตัณหากลับพวกนั้น”“อย่าเรื่องมากได้ไหม ที่ฉันทำทั้งหมดนี่ เพื่อเธอนะ” วิจิตราเริ่มมีน้ำโห เพราะนางอุตส่าห์มาเกลี้ยกล่อมตั้งนานแต่มนสิชาดูท่าจะไม่ยอมง่ายๆ นางรู้ดีว่ามนสิชาที่ดูภายนอกเป็นคนหัวอ่อน แต่ภายในของหญิงสาวนั้นแข็งและดื้อดึงเพียงใด“ออกไป!! ก่อนที่หนูจะหมดความอดทน”“ทำไม! เธอจะทำอะไรฉัน”“ไม่รู้ แต่ถ้าหมดความอดทนขึ้นมาเมื่อไหร่ เดี๋ยวตอนนั้นก็จะได้รู้เองว่าหนูจะทำอะไร” มนสิชาพึ่งเข้าใจสำนวนที่บอกว่า ‘โกรธจนเลือดขึ้นหน้า’ ว่ามันเป็นยังไงก็วันนี้นี่เอง สมองและหัวใจที่สั่งให้เป็นปรปักษ์กับแม่เลี้ยง ส่งผลให้ร่างกายลุกขึ้นและเดินตรงเข้

เมื่อวิจิตราได้ฟังเช่นนั้น ตาของนางโตจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เพราะไม่คิดว่าลูกเลี้ยงของนางจะสนใจข้อเสนอนี้ วิจิตราเปลี่ยนเป็นคนละคน นางรีบเข้าไปพะเน้าพะนอจูงแขนมนสิชาเข้าบ้านทันที“นั่งก่อนนะจ๊ะหนูม่อน มาเหนื่อยๆ เดี๋ยวแม่ไปเอาน้ำเย็นๆ มาให้ดื่มก่อนดีกว่านะ แล้วเราค่อยมาคุยกัน”“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ต้อง หนูรีบ เรามาคุยกันให้เสร็จๆ เลยดีกว่า”เมื่อเห็นว่ามนสิชาเข้าเรื่องเร็ว นางจึงไม่พิรี้พิไรอะไรอีก “หนูม่อนยอมที่จะให้คุณเขาอุปการะเลี้ยงดูหนูแล้วเหรอจ๊ะ”“ค่ะ แต่คุณบอกว่าเขาจะให้เงินสดมาห้าแสนใช่ไหม”“ใช่จ้ะ”“หนูขอสี่แสน หนูยกให้คุณหนึ่งแสน ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาของคุณ”วิจิตราได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น นางรีบปรับอารมณ์และพยายามคุยกับมนสิชาอย่างใจเย็นที่สุด “ทำไมพูดแบบนั้นล่ะจ๊ะหนูม่อน เงินนั่นต้องเป็นของแม่สิ”“คุณเอาตัวหนูไปขาย ไม่ใช่ตัวคุณซะหน่อย คุณเลือกเอาเองนะว่าจะตกลง แล้วแบ่งเงินก้อนนั้นให้หนูสี่แสน คุณเอาไปหนึ่งแสน หรือจะไม่ตกลงแล้วคุณไม่ได้อะไรเลย ก็แล้วแต่คุณ”วิจิตราถึงจะไม่พอใจลูกเลี้ยงมาก แต่นางก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เอาว

ช่างเล่นละครเป็นเด็กสาววัยใสเนียนจริงๆมือน้อยที่กำลังจะปลดกระดุมเม็ดที่สามหยุดชะงัก เพราะถูกชายหนุ่มรวบร่างบางของเธอให้มานั่งบนตัก ริมฝีปากหยักได้รูปของเขาประกบลงบนเรียวอวบอิ่มของเธอ มันทั้งร้อนแรงและอ่อนนุ่มในเวลาเดียวกันดนย์จุมพิตหลอกล่อและเริ่มรุกล้ำโดยการขบเม้มริมฝีปากเพื่อให้หญิงสาวเปิดทางให้เขาเข้าไปสำรวจโถน้ำผึ้งอันหอมหวานของเธอ มือหนาช้อนศีรษะทุยได้รูปของมนสิชาไว้เพื่อให้รับจุมพิตของเขาได้ถนัดถนี่ เมื่อได้ครอบครองจูบของเธอจนพอใจแล้ว เขาจึงปล่อยให้ริมฝีปากแสนหวานของหญิงสาวได้เป็นอิสระดวงตาคมสบประสานกับดวงตากลมโตที่ดูสวยหวานดั่งตาของลูกกวาง ดนย์ที่เผลอมองรู้สึกเหมือนดั่งตัวเองต้องมนต์สะกด แรงปรารถนาในรสกายของหญิงสาวทำให้เขาคลั่งจนแทบจะทนไม่ไหว กระนั้นก็พยายามให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะจากจูบเมื่อกี้แล้วเขาไม่แน่ใจว่าเรื่องแบบนี้ยังใหม่สำหรับหญิงสาวหรือเปล่าดนย์ช้อนร่างบางขึ้นจากโซฟาก่อนจะพาไปที่เตียง เขาวางมนสิชาลงอย่างทะนุถนอม เวลานี้ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววปรารถนาออกมาอย่างชัดเจน ริมฝีปากร้อนฉ่าประกบลงบนเรียวปากอวบอิ่มอีกครั้ง จุมพิตร้อนแรงสลับกับอ่อนหวานในบางท่วงทำนองทำ