ท่ามกลางขุนเขา1

ไฟรักสัมพันธ์ลวง

ตอนที่ 21 ท่ามกลางขุนเขา 1

เช้าวันต่อมาปราณและกนกรู้ว่าพวกเขาต้องเดินทางต่อไป 

เพราะคิดว่าทั้งปริญและภาคินคงเป็นห่วงไม่ใช่น้อยกับการหายไปในครั้งนี้ ปราณขยับตัวเล็กน้อยก่อนค่อยๆ สะกิดปลุกให้กนกตื่นแต่ก็พบว่าหญิงสาวไข้ขึ้นสูงมาก

“เมื่อคืนยังดีๆ อยู่เลย” ปราณบ่นพึมพำก่อนจะค่อยๆ ลุกแล้วเดินออกไปด้านนอกห้องก็พบว่าลุงกับป้ากำลังช่วยกันทำอาหร

“อ้าวพ่อหนุ่มตื่นแต่เช้าเลยแล้วแผลเป็นยังไงบ้างดีขึ้นหรือยัง แล้วออกมาทำไม ทำไมไม่ให้เมียเอ็งออกมาล่ะ” ป้าถามทั้งที่กำลังล้างผักอยู่

“คืออย่างนี้ครับป้า เมียผมไม่สบายตัวร้อนมากพอจะมียาลดไข้หรือยาพาราให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ความจริงเธอไม่สบายเพิ่งจะดีขึ้นเมื่อวานนี้เอง” ปราณรีบบอกกับป้า แต่ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรออกมามากไปกว่านี้ลุงก็เอ่ยขึ้นมาซะก่อนทำเอาปราณถึงกับอ้าปากค้างและตาโต

“ไม่ไข้ขึ้นก็บ้าแล้วพ่อหนุ่มเมียเอ็งนี่คงรักเอ็งมากเลยนะดูสิตัวเล็กนิดเดียวแต่ทั้งลากทั้งอุ้มเอ็งมาไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนแถมร่างกายเธอก็บอบช้ำพอกัน ใครไม่ล้มป่วยก็บ้าแล้วเผลอๆ คงปวดตามร่างกายเป็นแน่ เดี๋ยวลุงจะหาลูกประคบสมุนไพรมาให้ก็แล้วก็เอ็งก็เอาไปประคบตามร่างกายให้เมียเอ็งนะเสร็จแล้วค่อยออกมากินข้าว”

ปราณกลับเข้ามาภายในห้องอีกครั้งแล้วมองกนกที่นอนอยู่บนเตียงใบหน้าขาวของเธอในตอนนี้มันซีดแทบไม่มีสีเลือดกนกรู้สึกว่าร่างกายของเธอมันปวดร้าวไปทั้งหมดหญิงสาวขยับตัวเพื่อที่จะลุกจากเตียงแต่ก็ลุกแทบไม่ได้เธอรู้สึกอ่อนแอและทำอะไรไม่ถูก ปราณเดินเข้าไปนั่งที่ข้างเตียงนอน

“อย่าเพิ่งลุกเลยนอนพักก่อนดีกว่าเธอตัวร้อนและมีไข้นอนลงสิลุงกับป้าให้ลูกประคบมาเดี๋ยวจะประคบให้จะได้บรรเทาอาการปวด” ปราณดันให้กนกนอนเหมือนเดิม

“แต่ว่านายหายดีแล้วเหรอ” ?

“เป็นห่วงเหรอถ้าเป็นห่วงก็รีบหายไวๆ จะได้รีบกลับป่านนี้ทุกคนคงเป็นห่วงกันมากแล้วนอนลง”

 กนกนอนลงอย่างว่าง่ายปราณเปิดผ้าห่มแล้วถลกผ้าถุงที่กนกสวมใส่ของป้าขึ้นมาเหนือเข่า “นายจะทำอะไร” กนกถามพร้อมกับตะครุบมือปราณเอาไว้

 “ประคบนี่ไงเห็นป้าบอกว่าเมื่อวานเธอแบกฉันมาไม่ใช่เหรอไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะทำอะไรอยู่นิ่งๆ”

ปราณเตรียมลูกประคบสมุนไพรที่เขาเรียนรู้มาจากป้าว่าควรทำยังไงบ้างเขาเริ่มทำให้กนกอย่างเบามือขณะที่เขาเริ่มประคบตามร่างกายที่เจ็บปวดของกนก เขาสังเกตเห็นรอยฟกช้ำที่ปกคลุมผิวหนังของเธอ

“เจ็บมากไหม? ”

ปราณเอ่ยถามออกมากนกไม่ตอบได้แต่นิ่งเงียบ นอกจากประคบเบาแล้วนั้นตอนนี้ปราณนวดเบาที่ข้อเท้าให้กับกนกอย่างเบามือ

เสียงคนคุยกันเสียงดังทำให้ปราณต้องชะโงกหน้าไปดูก็เห็นว่ามีคนชุดำสองคนยืนอยู่หน้าบ้านคุยกับลุงและป้า

“มีชายหญิงคู่หนึ่งผ่านมาทางนี้บ้างไหมครับ” หนึ่งในสองคนนั้นเอ่ยถามลงกับป้า 

“ไม่มีหรอกจ้าเราอยู่ที่นี่ตามประสาตายาย” เสียงของยายดังมากพอที่จะทำให้ปราณได้ยิน

“ว่าแต่คนที่ตามหาเป็นใครที่ไหนเหรอพ่อคุณถ้าผ่านมาป้าเจอจะได้บอกให้ไงดีไหม” ยายถามออกมาอีกครั้ง “ช่างเหอะถ้าหากเจอบอกด้วยจะให้รางวัลอย่างงามเลย”

“จ้าๆ ถ้าเจอป้าจะบอกให้ก็แล้วกันลองไปดูฝั่งโน้นสิเพราะฝั่งโน้นบ้านผู้คนค่อนข้างเยอะ” ป้าพูดพร้อมกับชี้ไปอีกทางในตอนที่พวกนั้นกำลังจะเดินไปนั้นกนกก็ไอออกมาทำให้พวกมันหันมามอง ปราณรีบไปที่เตียงพร้อมกับปิดปากกนกเอาไว้

“ใครไอ?” ผู้ชายคนหนึ่งหันมาถาม “จะใครล่ะก็ป้านี่แหละ” ป้าตอบออกมาก่อนที่ลุงจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“บอกแล้วให้กินยาเห็นไหมไออีกแล้วเจ็บป่วยมามันลำบาก”

กนกรีบดึงมือปราณออกไปจากปากตัวเองที่เขาปิดเอาไว้

“ชู่ว..อย่าเสียงดังไปข้างนอกมีคนมาตามหาเราสองคน” ปราณกระซิบบอกคราวนี้กนกถึงกับยกมือมาปิดปากตัวเองทั้งที่มีมือของปราณปิดอยู่ลายเป็นว่าตอนนี้กนกจับมือปราณเอาไว้

 “เราต้องรีบไปจากที่นี่ไม่อย่างนั้นลุงกับป้าจะเดือดร้อนเพราะพวกเราเอายังไงดี เธอก็ไม่ค่อยสบายอยู่ด้วย”

คราวนี้กนกดึงมือออก “ไม่เป็นไรฉันทนได้เราจะให้ลุงกับป้าเดือดร้อนไม่ได้แต่เราจะไปเมื่อไหร่ล่ะ” กนกถามปราณ

“ตอนนี้เลย เพราะตอนนี้พวกมันเดินไปที่หมู่บ้านฝั่งโน้นถ้าเราไปตอนนี้พวกมันคงตามเราไม่ทันว่าแต่ไหวแน่นะ”

“อืมไม่ไหวก็ต้องไป”

“งั้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเหอะจะได้รีบออกไปให้เร็วที่สุดฉันจะไปบอกป้าเอง” ปราณบอกกับกนกก่อนที่เขาจะลุกออกไปจากห้อง

“อะไรนะจะไปจากที่นี่เหรอ”

“ครับป้าเราสองคนไม่อยากให้ลุงกับป้าเดือดร้อนต้องขอบคุณมากเลยนะครับที่ช่วยเราสองคน” ปราณยกมือไหว้

“อืมไม่เป็นไรหรอกพ่อหนุ่มยังไงเอ็งก็ดูแลเมียเอ็งดีๆ ก็แล้วกันนะขอให้เดินทางปลอดภัยก็แล้วกันถ้าพวกนั้นมาป้าจะถ่วงเวลาไว้ให้”

“ขอบคุณครับ”

ระหว่างทางที่ลัดเลาะออกมาตามแนวของป่าปราณจับมือของกนกไว้แน่นและคอยถามอยู่ตลอดเวลาว่าเธอไหวไหม

“ใกล้ถึงแล้วอดทนนิดหนึ่งนะข้างหน้าก็ถึงถนนแล้ว” ปราณชี้ไปข้างหน้าให้กนกดู

“ฉันเหนื่อยอะพักก่อนไม่ได้เหรออีกนิดเดียวเอง” กนกหยุดแล้วนั่งลงกับพื้น “ไม่ได้ขืนช้าพวกมันตามมาทันจะแย่เอาได้นะไม่กลัวหรือยังไง งั้นมาขี่หลังฉันนี่มา”

“ไม่หรอกฉันเดินเองได้” พูดจบปราณก็ช้อนตัวกนกในท่าเจ้าสาวทันที