10.4 | สักวันคงรักได้หมดหัวใจ

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอนิดหนึ่งแล้วพูดยานคางอย่างน่าหมั่นไส้ “อ๋อ...งอนเรื่องนี้นี่เอง”

ฟ้าพราวสะบัดตัวออกจากวงแขนของเขาแล้วเดินหนีไปนั่งเติมลิปสติกบนเก้าอี้ทรงกลมที่หน้ากระจก เขาไม่ได้เดินตามมานัวเนียเหมือนทุกครั้ง แต่ยืนเอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงมองเธออยู่ที่เดิม

“ผมไม่ลงทุนเพื่อคนที่ทิ้งผมไปขนาดนี้หรอกน่า”

“แล้วทำไมต้องมานึกอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองวันนี้ด้วย”

“เพราะคุณหญิงไง”

หญิงสาวชะงักกึก ลิปสติกเกือบจะหลุดมือ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีผ่านกระจกเงาบานใหญ่อย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะทำเพื่อเธอ

ร่างสูงสง่าในชุดทักซิโดเรียบโก้เดินเข้ามาหยุดอยู่หลังเก้าอี้ แล้วโน้มตัวลงไปกระซิบบอกที่ข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง “ผมไม่อยากให้คุณหญิงไปทะเลาะกับชาวบ้านเพราะผมอีก”

“นี่คุณ!” คนที่เกือบจะซึ้งหันมาแหวใส่ทันที “เห็นฉันเป็นคนยังไง ถึงจะได้ทะเลาะกับคนไปทั่ว”

“คนหวงผัว เวลามีใครมาว่าผมทีไร คุณหญิงก็ฉะกับเขาทุกที” ภูริดลหัวเราะอย่างเปิดเผยแล้วหอมแก้มภรรยาไปหนึ่งฟอดอย่างอดใจไม่ไหว “คุณหญิงปกป้องความรู้สึกของผมมาหลายครั้งแล้ว วันนี้ผมจะไม่ทำให้คุณหญิงขายหน้า”

“ทำตัวน่ารักก็เป็นด้วย” ว่าแล้วก็หยิบกระเป๋าคลัตช์ที่หรรษาเตรียมไว้ให้แล้วลุกขึ้นหมุนตัวสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่อีกครั้งก่อนที่จะออกไปงาน

“สวยแล้ว” บอกเสียงเรียบแล้วยกศอกรอให้ภรรยามาคล้องแขนอย่างเป็นสุภาพบุรุษที่สุดในโลก

ฟ้าพราวเดินควงแขนสามีออกจากห้องแต่งตัวด้วยรอยยิ้ม รู้สึกเหมือนได้สามีใหม่ แต่อีกใจก็ยังเป็นกังวลว่า ถ้าเขาเจอกับหม่อมก้อยแล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ถึงปากเขาจะบอกว่าไม่คิดจะกลับไปหาผู้หญิงคนนั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ได้รักเธอแล้ว คนเคยรักกันมากจนเกือบจะแต่งงานกัน ไม่มีทางที่จะตัดขาดกันได้ง่ายๆ แน่นอน

“เราไม่ได้จอดรถชั้นนี้นี่” ฟ้าพราวท้วงเมื่อภูริดลพาเดินออกจากลิฟต์ชั้นลานจอดรถแล้วตรงไปยังรถสปอร์ตซีดานแบบสองประตูสัญชาติอิตาลีสุดหรู ราคาขั้นต่ำอยู่ที่สิบสองล้าน ถ้าเป็นรุ่นท็อปก็เฉียดยี่สิบล้าน ที่เธอรู้ก็เพราะบริษัทนำเข้ารถยนต์ยี่ห้อนี้เคยมาเสนอขายให้กับท่านพ่อของเธอ แต่ท่านปฏิเสธไป โดยอ้างว่าเพิ่งสั่งจองรถหรูยี่ห้ออื่นไปก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่วัน แต่ความจริงคือไม่มีเงินซื้อ และไม่ได้จองรถใหม่ยี่ห้อใดไว้ทั้งสิ้น

               ท่านพ่อของเธอหน้าบางแบบนี้เสมอ ท่านทำใจยอมรับความตกต่ำของตัวเองไม่ได้ อย่างเรื่องงานแต่งงานของเธอกับภูริดลก็งุบงิบจัดแบบเร่งด่วน และไม่ได้เชิญแขกเหรื่อที่ไหนเลยนอกจากพ่อแม่ของฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาว เพราะลึกๆ แล้วท่านก็อับอายที่มีลูกเขยเป็นแค่ลูกชายของนักธุรกิจเชื้อสายจีน ไม่ใช่ราชนิกุลระดับเดียวกันหรือสูงกว่าอย่างที่เคยวาดหวังเอาไว้

               “ชั้นนี้ถูกแล้ว” ชายหนุ่มตอบพลางเดินไปที่รถสปอร์ตซีดานแล้วเปิดประตูรถด้านที่นั่งข้างคนขับให้ภรรยา

               “ไปเอารถใครมา” ฟ้าพราวถามหน้าตาตื่น ไม่ได้ดีใจที่จะได้นั่งรถหรู แต่กำลังโกรธ “เอาไปคืนเขาเลยนะ ไม่ต้องมาสร้างภาพเป็นคนรวย ฉันไม่อายที่จะนั่งรถคันเก่าของคุณ”

               “รถผมเอง” ภูริดลตอบเสียงขรึมแล้วดันไหล่ของภรรยาให้เข้าไปนั่งในรถ จากนั้นรีบเดินอ้อมไปนั่งตรงที่นั่งคนขับแล้วเคลื่อนรถออกไป

               หญิงสาวเอียงตัวมามองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของสามีผ่านความมืดสลัวภายในรถหรูแล้วถามอย่างคาใจ “ถามจริง ไปเอารถใครมา”

               “ก็บอกว่ารถผม”

               “แต่มันแพงมากเลยนะ รุ่นนี้เกือบยี่สิบล้านแน่ะ”

               “คิดว่าผัวคุณไม่มีปัญญาซื้อหรือไง” ตอบด้วยน้ำเสียงกดต่ำแล้วกำพวงมาลัยรถแน่นด้วยความเจ็บใจ เขาตั้งใจซื้อรถคันนี้เป็นของขวัญวันแต่งงานให้กวินตรา เพราะเธออยากได้มากถึงขนาดขู่เขาว่าถ้าไม่ซื้อให้จะไม่ยอมแต่งงานด้วย แต่หลังจากสั่งจองรถไปแล้วเธอก็ทิ้งเขาไปแต่งงานกับคนอื่นหน้าตาเฉย

               “ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่แปลกใจ เพราะปกติคุณทำงานอยู่แต่ในไร่ แล้วเจ้หลิวก็บอกว่าคุณไม่ได้เข้ากรุงเทพนานแล้ว ก็ไม่น่าจะใช้รถสปอร์ตแบบนี้”

               “ตั้งแต่ซื้อมา ผมก็เพิ่งเอาออกมาขับวันนี้วันแรก ปกติฝากไว้ที่บริษัทนำเข้ารถให้เขาช่วยดูแลให้”

               “อ้าว ซื้อมาแล้วไม่ได้ใช้จะซื้อมาทำไม”

               “ตอนแรกคิดว่าจะได้ใช้ แต่ตอนหลังไม่ได้ใช้ ก็เลยเก็บไว้ เผื่อว่าสักวันจะได้ใช้” ชายหนุ่มหันมามองหน้าภรรยานิดหนึ่งแล้วถามด้วยความแปลกใจ “ได้นั่งรถหรูขนาดนี้ไม่ชอบเหรอ”

               “เฉยๆ อ่ะ” ฟ้าพราวตอบจากใจจริง “รถอะไรฉันก็นั่งได้ บางวันก็นั่งตุ๊กตุ๊ก บางวันนั่งรถไฟฟ้า รถเมล์ เรือข้ามฟาก มอเตอร์ไซค์วินฉันนั่งได้หมด ฉันไม่ต้องการความหรูหราฟู่ฟ่า ฉันต้องการแค่ไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแค่นั้น”

               “ปกติพวกคุณหญิงหรือพวกไฮโซอย่างคุณก็จะชอบความหรูหรา ฟุ่มเฟือย อะไรๆ ก็ต้องดีที่สุด แพงพี่สุดกันไม่ใช่เหรอ แล้วก็ต้องอัพโซเชียลอวดกันด้วย”

               “ถ้างั้นฉันก็คงไม่ปกติ ฉันไม่ชอบโพสต์ ไม่ชอบอวด บางทีฉันก็เบื่อสังคมที่ให้ค่าคนแค่เปลือกนอก ใส่หน้ากากเข้าหากัน ต่อหน้ายิ้มหวาน แต่ลับหลังนี่แทงกันยับ”

               “ถ้าเลือกได้คุณหญิงอยากใช้ชีวิตแบบไหน” เขาเริ่มอยากรู้จักตัวตนของเธอให้มากขึ้น

               “แบบไหนก็ได้ ขอแค่ให้มีความสุข ไม่ต้องสบายกายมากนักก็ได้ แต่ต้องสบายใจ แล้วก็ได้อยู่กับคนที่ฉันรักทุกวันแค่นี้ก็พอ”

               “มีคนที่รักแล้วเหรอ”

               “ยัง แต่อีกไม่นานก็คงมี”

               “ใคร!” เผลอถามเสียงแข็งโดยไม่รู้ตัว

               “ก็คุณไง”

               “ผม...?”

               “ถึงเราจะไม่ได้เต็มใจแต่งงานกัน แต่เราก็ไม่ได้เกลียดกันไม่ใช่เหรอ ถ้าเราลองเปิดใจให้กัน เราอาจจะรักกันได้นะ” ฟ้าพราวเงียบไปครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองแบบไม่อาย “ฉันเปิดใจให้คุณแล้ว อยู่ที่คุณว่าจะเปิดใจให้ฉันหรือเปล่า”

               “รักผมแล้วเหรอ”

               “ยัง แค่...ชอบ...นิดนึง” เธอตอบเสียงเบา ทว่าชัดเจนในความรู้สึก

               “คนเถื่อนอย่างผมมีอะไรให้คุณหญิงชอบ”

               “คุณมีดีมากกว่าที่ตัวคุณรู้ เมื่อไหร่ที่คุณรักและเห็นคุณค่าในตัวเอง เมื่อนั้นคุณก็จะรู้ว่าฉันเห็นอะไรในตัวคุณบ้าง”

               คำตอบของภรรยาทำให้ภูริดลแอบยิ้มคนเดียวในความมืด เธออยู่เหนือความคาดหมายของเขามาก เธอเป็นผู้หญิงที่สดใส ตรงไปตรงมา มองโลกในแง่ดี ไม่เห็นแก่เงิน ไม่ดูถูกคน เธอคือผู้นำแสงสว่างมาสู่หัวใจที่มืดมนของเขา สักวัน เขาคงรักเธอได้จนหมดหัวใจ