20.1 | เปิดตัวกับญาติเมีย

“กรี๊ดดด!!!”

               ฟ้าพราวกรีดร้องเสียงดังลั่นบ้านในค่ำวันหนึ่ง ภูริดลที่ทะเลาะกับที่รักอยู่ในห้องติดกันรีบวิ่งเข้ามาดูภรรยาในห้องนอน โดยมีเจ้าแมวอ้วนเดินต้วมเตี้ยมตามมาด้วย

               “ฟ้าเป็นอะไร ร้องทำไม” ภูริดลถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกแล้วกวาดตามองไปทั่วห้อง “จิ้งจกตกใส่เหรอ”

               “เปล่าค่ะ” คนที่นั่งถือโทรศัพท์มือถือพิงหัวเตียงเงยหน้าจากจอสี่เหลี่ยมเล็กขึ้นมามองหน้าสามี “เจ้หลิวค่ะพี่ดิน” พูดแค่นั้นแล้วก็หยุดไปเฉยๆ

               “เจ้หลิวเป็นอะไร” ชายหนุ่มรีบถาม กลัวเกิดเหตุร้ายกับพี่สาว

               “เจ้หลิวท้องค่ะพี่ดิน สามเดือนแล้ว เอลล่ากำลังจะมีน้อง” ฟ้าพราวบอกสามีด้วยความตื่นเต้นดีใจแล้วหันหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่กำลังวีดีโอคอลกับหรรษาให้สามีดู “เจ้หลิวบอกพี่ดินเองเลยค่ะ”

               “เจ้นำไปสองแล้วนะดิน เมื่อไหร่แกจะมีบ้าง”

               “เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละเจ้ ผมไม่รีบ เจ้นำไปก่อนเลย” พูดพลางเดินไปทิ้งตัวลงนอนหนุนตักภรรยาบนเตียง ที่รักกระโดดขึ้นเตียงไปนอนบนตักฟ้าพราวเบียดกับศีรษะของภูริดล เขาผลักสิ่งมีชีวิตตัวกลมๆ ขนฟูๆ ให้ออกไปไกลๆ แต่มันก็เบียดตัวกลับมาอีก จนหรรษาที่มองผ่านกล้องโทรศัพท์อดแซวน้องชายไม่ได้

               “เดี๋ยวนี้บ้าถึงขนาดทะเลาะกับแมวแล้วเหรอดิน”

               “เจ้ก็ดูมันดิ มันแทบจะขึ้นมานอนบนหัวผมอยู่แล้ว”

               หรรษาหัวเราะแล้วคุยกับฟ้าพราวต่อ “มีสามีแบบนี้ก็ปวดหัวหน่อยนะคะคุณหญิง”

               “ฟ้าชินแล้วค่ะเจ้หลิว วันไหนคนกับแมวไม่ทะเลาะกัน วันนั้นผิดปกติ” ฟ้าพราวบอกด้วยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ตอนนี้มรสุมในชีวิตของเธอสงบลงแล้ว ไม่ต้องกังวลว่าม่านไหมจะมาแอบฉกสามีไป ส่วนเรื่องท่านพ่อก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง ท่านย้ายไปอยู่ประเทศอังกฤษได้เกือบปีแล้ว ปรับตัวได้ดีเพราะเคยเรียนอยู่ที่นั่นมาก่อน ท่านส่งรูปถ่ายบ้านพักและสภาพความเป็นอยู่มาให้ฟ้าพราวดูอยู่เสมอ ถึงแม้ตัวจะอยู่ไกล แต่ก็ไม่เคยขาดการติดต่อ

               “เจ้ดีใจนะคะที่เห็นคุณหญิงมีความสุข” หรรษามองภาพน้องชายตัวโตนอนหนุนตักภรรยาโดยมีเจ้าแมวอ้วนเบียดอยู่ที่ศีรษะแล้วอดยิ้มด้วยความปลื้มใจไม่ได้ “เจ้ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนนิสัยไม่น่ารักอย่างนายดิน จะมีผู้หญิงดีๆ ยอมอยู่ด้วยแบบนี้”

               “นิสัยไม่ดี แต่ลีลาผมเด็ดนะเจ้ เรื่องนี้คุณหญิงของเจ้รู้ดี ถึงไปไหนไม่รอดไง”

               “พูดอะไรรู้จักอายบ้างสิพี่ดิน” ว่าแล้วก็ตบปากสามีเบาๆ หนึ่งที

               “เจ้ไปนอนไป ผมจะได้นอนกับเมียผมบ้าง” เขาแกล้งพูดให้ฟ้าพราวคิดลึก แล้วเธอก็คิดลึกอย่างที่เขาคาดไว้จริงๆ

               “แค่นี้ก่อนนะคะเจ้หลิว ฟ้าขอจัดการคนปากไม่ดีก่อน”

               “จัดให้หนักเลยนะคะคุณหญิง น้องชายเจ้มันชอบโดนหนักๆ ค่ะ” หรรษาพูดให้ชวนคิดลึกยิ่งกว่าภูริดลแล้วหัวเราะคิกคักชอบใจ

ฟ้าพราวอยากจะบ้าตาย พี่น้องคู่นี้ร้ายกาจพอกัน!

               “พูดเรื่องแบบนี้ทีไรทำไมต้องอาย” คนถามยิ้มขำ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ภรรยาของเขาก็ยังคงอายอยู่เสมอเวลาที่พูดเรื่องบนเตียงต่อหน้าคนอื่น แต่ยิ่งเห็นเธออาย เขาก็ยิ่งชอบแกล้ง แต่เขาก็แกล้งพูดเล่นกับเฉพาะคนกันเองอย่างหรรษาเท่านั้นแหละ

               “ใครจะหน้าด้านเหมือนพี่ดินล่ะ ใช่มั้ยที่รัก” ฟ้าพราวอุ้มเจ้าแมวอ้วนขึ้นมากอด ถ้าอยู่กันสองคนเธอไม่อายที่จะทำตามใจปรารถนา แต่ถ้าเอามาพูดล้อเล่นต่อหน้าคนอื่น เธอรับไม่ได้จริงๆ

‘คนหวงเมีย’ รีบดีดตัวลุกขึ้นแล้วจับตัวเจ้าแมวอ้วนลงไปวางที่พื้นข้างเตียง มันทำท่าจะกระโดดกลับขึ้นมา ภูริดลชี้หน้าข่มขู่ “ถ้าขึ้นมาอีก พรุ่งนี้แกกลายเป็นแมวตุ๋นแน่ไอ้อ้วน”

ที่รักเหมือนจะฟังรู้เรื่อง หรือไม่ก็กลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม มันจึงเดินต้วมเตี้ยมกลับไปที่ห้องของตัวเอง

ฟ้าพราวขำจริงจังแบบกลั้นไม่อยู่ “เมื่อไหร่พี่ดินจะเลิกทะเลาะกับที่รักสักที ดูสิ ที่รักงอนหนีไปเลย”

“ให้มันไปไกลๆ เลย ผัวเมียจะได้ออกกำลังกายก่อนนอนกัน” พูดพลางจับตัวภรรยาที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ให้นอนลงแล้วพลิกตัวขึ้นทาบทับ ฟ้าพราวพลิกตัวอีกที กลายเป็นภูริดลอยู่ใต้ร่างเธอเสียแล้ว

“อย่าคิดว่าจะทำอะไรฟ้าได้ง่ายๆ นะ” หญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่นัยน์ตาสีเข้มของสามี

“เดี๋ยวนี้ร้าย”

“แน่นอน คนเราต้องรู้จักปรับตัวสิคะ”

“ขอสักรอบก่อนนอนไม่ได้เหรอ” ภูริดลส่งสายตาวิงวอน ในขณะเดียวกันมือทั้งสองข้างก็ยกขึ้นนวดเฟ้นบั้นท้ายนุ่มเด้งของภรรยา

“ไม่ได้ค่ะ” ฟ้าพราวยิ้มหวาน

“ใจร้ายเกินไปแล้วนะ แค่รอบเดียวก็ไม่ได้เหรอ”

“วันนี้มีประจำเดือนค่ะ หยุดพักสักสามสี่วันนะคะคุณสามีจอมหื่น” ฟ้าพราวเลื่อนตัวขึ้นไปจุ๊บที่ริมฝีปากของสามีอย่างรวดเร็วครั้งหนึ่งแล้วพลิกตัวลงมานอนบนที่นอน ภูริดลขยับตัวตามมากอดไว้หลวมๆ มันกลายเป็นความเคยชินไปแล้วที่เขาจะต้องนอนกอดภรรยาเนื้อนุ่มคนนี้ถึงจะนอนหลับ ฟ้าพราวเองก็เช่นกัน เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยทุกครั้งที่ได้อยู่ในวงแขนของเขา แต่ก็ไม่รู้ว่า วงแขนนี้จะโอบกอดเธอไปอีกนานแค่ไหน มีคนกล่าวไว้ว่า เมื่อใดที่คลื่นลมสงบ ให้พึงระวังว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมา ฟ้าพราวได้แต่ภาวนา ขออย่าให้ต้องเจอกับมรสุมชีวิตอีกเลย

หลายวันต่อมา ฟ้าพราวเอาที่รักมาฝากไว้ที่บ้านของน้ำมณีก่อนที่จะเดินทางไปบ้านยายที่จังหวัดขอนแก่นกับภูริดล ยายโทร. มาชวนหลายครั้งแล้วว่าให้พา ‘หลานเขย’ ไปให้เห็นหน้าค่าตาบ้าง แต่ที่เธอยังไม่ยอมพาไปสักทีก็เพราะกลัวจะไปทะเลาะกันให้ยายเห็น ทว่าตอนนี้ ความสัมพันธ์ของเธอกับภูริดลเรียกได้ว่า ‘เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน’ อย่างแท้จริง อีกทั้งตอนนี้ สามีจอมเถื่อนของเธอก็ลดความหยาบกระด้างลงมากแล้ว จึงคิดว่าน่าจะเป็นเวลาที่เหมาะ ที่จะพาเขาไปกราบคุณยาย

“ฟ้ารบกวนฝากที่รักไว้กับคุณแม่สักสามสี่วันนะคะ” ลูกสะใภ้บอกแม่สามีด้วยความเกรงใจ เพราะการดูแลแมวที่ไม่คุ้นเคยไม่ใช่เรื่องง่าย และที่รักเองก็ไม่ได้เข้ากับคนง่ายๆ ด้วย แต่จะพาไปขอนแก่นด้วยก็ยุ่งยากเกินไป

“ไม่ต้องห่วงจ้ะ แม่จะดูแลที่รักให้อย่างดี”

“คุณแม่อย่าเอาอาหารให้มันกินเยอะนะครับ ไขมันจะจุกอกตายอยู่แล้ว” ภูริดลกำชับจริงจัง

น้ำมณีหัวเราะเบาๆ “ห่วงแมวก็เป็นด้วยลูกชายฉัน”

“ผมกลัวว่าถ้ามันตาย เจ้าของมันจะร้องไห้ขี้มูกโป่งน่ะสิครับ”

“อ๋อ...ที่แท้ก็ห่วงเมีย” น้ำมณีต้อนลูกชายเข้ามุม ยิ่งเห็นเขาพยายามปั้นหน้ามึนตึงกลบเกลื่อนความรู้สึกแล้วเดินหนีออกไปก็ยิ่งชอบใจ “คนปากแข็งเผ่นแน่บไปโน่นแล้ว หนูฟ้ารีบตามไปเถอะจ้ะ”

“ค่ะคุณแม่” รับคำแม่สามีแล้วลูบหัวแมวอ้วนสุดที่รัก “หญิงไปนะที่รัก อย่าดื้ออย่าซนนะ”