19.3 | เดาผิดแล้ว - NC

               สองเดือนต่อมา ฟ้าพราวเห็นข่าวการก่อเหตุยิงกันตายในบ่อนใหญ่ระรับดับวีไอพีกลางกรุงเทพฯ ข่าวนี้ได้รับความสนใจจากคนในสังคมมาก เนื่องจากเป็นที่รู้กันว่า ผู้มีอิทธิพลที่ให้การคุ้มครองบ่อนแห่งนี้คือท่านสันติและนายตำรวจที่ดูแลพื้นที่ในเขตนครบาลทั้งหมด

               จากการรายงานข่าว ทราบว่านักพนันที่มาเสี่ยงโชคในบ่อนนี้ล้วนเป็นนักธุรกิจใหญ่และคนมีชื่อเสียงในสังคมทั้งสิ้น หนึ่งในนั้นมีหม่อมเจ้า ตัวอักษรย่อ ด. เด็ก รวมอยู่ด้วย ฟ้าพราวแทบไม่ต้องเดาเลยว่า ‘หม่อมเจ้า’ ที่ถูกกล่าวถึงเป็นใคร เธอรีบโทร. หาท่านพ่อ ทว่าท่านไม่ยอมรับสาย จึงโทร. ไปถามสาวใช้คนสนิทแทน

               “ท่านพ่อเป็นยังไงบ้างป้อม” ปลายสายอ้ำอึ้งอึกอัก เหมือนไม่กล้าบอกความจริง ฟ้าพราวจึงต้องทำเสียงดุเพื่อข่มขู่ “ที่วังมีเรื่องอะไร บอกมาเดี๋ยวนะ”

               “คือว่า...เมื่อเดือนก่อนท่านชายดนัยกับหม่อมมาลินีทะเลาะกันหนักมากค่ะ หม่อมขอหย่าเพราะไม่อยากรับผิดชอบหนี้สินร่วมกับท่านชายดนัย”

               “ท่านพ่อยอมเหรอ” ฟ้าพราวไม่คิดว่าหม่อมเจ้าดนัยเทพจะยอมง่ายๆ เพราะท่านทั้งรัก ทั้งหลงหม่อมมาลินี เนื่องจากเคยคบกันตอนที่เรียนอยู่อังกฤษ แต่หม่อมมาลินีหนีไปแต่งงานกับคนอื่น จากนั้นท่านพ่อของเธอก็แต่งงานกับหม่อมแม่ของเธอ อยู่ด้วยกันได้แค่สิบปี หม่อมแม่ก็จากไปด้วยอุบัติเหตุ หลังจากนั้นท่านพ่อของเธอก็ได้พบกับหม่อมมาลินีอีกครั้ง ซึ่งตอนนั้นหม่อมมาลินีเพิ่งเลิกกับสามี ทั้งคู่จึงได้กลับมาสานสัมพันธ์กันอีกครั้ง จนกระทั่งแต่งงานกันในที่สุด

               “ตอนแรกก็ไม่ยอมหรอกค่ะ ถึงได้ทะเลาะกันวังเกือบแตก” ป้อมเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อคิดทบทวนเหตุการณ์ แล้วเล่าต่อ “หม่อมมาลินีน่าจะใช้วิธีข่มขู่นะคะ เพราะมีวันนึง หม่อมพาผู้ชายสองคนมาที่วัง เข้าไปหาท่านชายในห้องหนังสือ สักพักหม่อมก็พาท่านชายออกไปข้างนอก มีผู้ชายสองคนที่มากับหม่อมเดินตามหลังเหมือนคอยคุมอยู่ วันรุ่งขึ้น หม่อมกับคุณริต้าก็ย้ายออกจากวัง”

               “แล้วตอนนี้ท่านพ่อเป็นยังไงบ้าง”

               “ท่านชายไม่ได้กลับวังหลายวันแล้วค่ะ ตั้งแต่มีข่าวยิงกันที่บ่อน คุณหญิงทราบข่าวนี้แล้วใช่มั้ยคะ”

               “ฮื่อ...รู้แล้ว” ฟ้าพราวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง

               “อ้อ...คุณหญิงคะ” ป้อมนึกถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องขึ้นมาได้ “เมื่อวานมีทนายมาที่วัง เขาบอกว่าเป็นตัวแทนของคนที่ซื้อวังจากท่านชาย”

               “ท่านพ่อขายวังเหรอ” หญิงสาวประหลาดใจ เพราะหม่อมเจ้าดนัยเทพยืนกรานมาตลอดว่า ต่อให้ต้องตายก็จะไม่ยอมขายวังเด็ดขาด

               “ป้อมคิดว่าใช่นะคะ เพราะคุณทนายบอกมาแบบนี้”

               “เขาบอกอะไรอีก เล่ามาให้หมด”

               “คุณทนายบอกว่า ให้คนงานทุกคนในวังทำงานกันตามปกติ เจ้าของใหม่จะจ่ายเงินเดือนให้เท่าเดิม”

               “แปลก”

               “ป้อมก็ว่าแปลกค่ะ เลยถามคุณทนาย เขาก็บอกว่า เจ้าของใหม่กลัววังไม่มีคนอยู่แล้วจะทรุดโทรม ก็เลยให้คนงานอยู่ดูแลวังให้ไปก่อน”

               “เรื่องนี้ก็แปลก ซื้อแล้วไม่ยอมมาอยู่”

               “เขาบอกว่า จะมีคนมาอยู่ค่ะ แต่ไม่ใช่เร็วๆ นี้”

               “ขอบใจนะป้อม ถ้าท่านพ่อแวะมาที่วัง หรือได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับท่านพ่อ โทร. มาบอกฉันด้วยนะ”

               “ค่ะคุณหญิง”

               ฟ้าพราวคิดไม่ออกเลยว่าตอนนี้ท่านพ่อของเธอจะไปอยู่ที่ไหน เธอไม่ห่วงว่าท่านจะตกระกำลำบากเพราะคงได้เงินจากการขายวังพร้อมที่ดินไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยล้านบาท ที่เธอเป็นห่วงก็คือ เรื่องความปลอดภัยของท่านมากกว่า

“พอไม่มีลูกสาวให้ขาย สุดท้ายก็ต้องจำใจขายวังที่หวงนักหวงหนา คงกลัวถูกเจ้าหนี้อุ้มไปโยนบ่อจระเข้ละสิ” ภูริดลแค่นยิ้มเมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากฟ้าพราว

               “นั่นท่านพ่อของฟ้านะ ถ้าจะด่าก็ด่าในใจ อย่าด่าให้ฟ้าได้ยิน ไม่มีลูกคนไหนทนฟังคนอื่นด่าพ่อตัวเองได้หรอก” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงหม่นเศร้า

               “เดี๋ยวนะ ‘คนอื่น’ เหรอ กล้าพูดว่าผัวเป็นคนอื่นเหรอ” สามีแกล้งทำหน้าดุ

               “ฟ้าเครียดอยู่นะ อย่ามาหาเรื่อง”

               “เครียดอะไร”

               “ไม่รู้ตอนนี้ท่านพ่ออยู่ที่ไหน ปลอดภัยดีหรือเปล่า”

               “โทร. หาท่านหรือยัง”

               “โทร. แล้วค่ะ แต่ท่านไม่รับสาย”

               “โทร. กี่ครั้ง”

               “ครั้งเดียวค่ะ”

               “โทร. อีกสิ”

               ฟ้าพราวกดโทรศัพท์หาท่านพ่อตามคำแนะนำของสามีหลายสาย ทว่าท่านก็ยังไม่ยอมรับสาย “ท่านพ่อไม่รับสายค่ะ”

               “ลองโทร. อีกครั้งนึง ถ้าคราวนี้ไม่รับก็ไม่ต้องโทร. แล้ว”

               หญิงสาวทำตามคำแนะนำของสามีอีกครั้ง ระหว่างที่รอสายก็ลุ้นหนักมากว่าท่านพ่อจะยอมรับโทรศัพท์หรือไม่ ในวินาทีที่ฟ้าพราวตัดใจจะกดตัดสัญญาณ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

               “โทร. มาทำไม” ปลายสายถามเสียงเย็นชา

               “ตอนนี้ท่านพ่ออยู่ที่ไหนเพคะ แล้วปลอดภัยดีหรือเปล่า”

               “ปลอดภัยดี ตอนนี้อยู่ฮ่องกง เดือนหน้าจะย้ายไปอยู่อังกฤษ” หม่อมเจ้าดนัยเทพบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนไม่อยากคุยด้วย แต่ความจริงคือ ท่านละอายใจกับสิ่งที่เคยทำกับบุตรสาวเอาไว้

               “ทำไมต้องย้ายไปอยู่ไกลขนาดนั้นเพคะ ท่านพ่อจะอยู่ได้ยังไงคนเดียว” ฟ้าพราวใจหายและอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าท่านจะไปใช้ชีวิตในต่างแดนตามลำพังได้อย่างไร

               “พ่อมีเพื่อนสมัยเรียนอยู่ที่นั่นหลายคน หญิงฟ้าไม่ต้องห่วง ตอนนี้พ่อไม่เหลือเกียรติ ไม่เหลือศักดิ์ศรี ไม่เหลืออะไรเลย พ่อทนอยู่สู้หน้าคนที่เมืองไทยไม่ได้”

               “ถ้าท่านพ่อไม่อยู่ หญิงก็ไม่เหลือใครแล้วนะเพคะ” ฟ้าพราวน้ำตาคลอ ถึงแม้หม่อมเจ้าดนัยเทพจะเคยประกาศตัดพ่อตัดลูกกับเธอมาแล้ว แต่เธอไม่เคยคิดที่จะตัดขาดจากท่านเลย

               “หญิงฟ้ามีดิน เขารักหญิงมาก เขาจะเป็นสามีที่ดีของหญิง การที่ให้หญิงแต่งงานกับดิน คงเป็นเรื่องเดียวในชีวิตพ่อที่ไม่ได้ทำผิดต่อลูก”

               ฟ้าพราวสบตากับภูริดลที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาไม่แน่ใจ ผู้ชายที่มีเดิมพันอันคลุมเครือเกี่ยวกับตัวเธอ และสถานะสามีภรรยาที่อาจจะคงอยู่เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ ผู้ชายคนนี้น่ะเหรอที่จะเป็นสามีที่ดีของเธอ

               “มีอะไรเกี่ยวกับพี่หรือเปล่า”

               เสียงของลูกเขยชาวไร่ที่ดังแทรกเข้าไปในโทรศัพท์ ทำให้หม่อมเจ้าดนัยเทพขอวางสาย

               “ไม่มีค่ะ” ฟ้าพราวตอบแล้วทำท่าจะลุกหนี จึงถูกภูริดลดึงตัวให้ขึ้นมานั่งบนตัก

               “แล้วที่มองหน้าพี่ด้วยสายตาแบบเมื่อกี้นี้ หมายความว่ายังไง” กระซิบถามเสียงแผ่วที่ข้างหู ในขณะเดียวกันมือก็เริ่มซุกซน สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ ลูบไล้ผิวเนื้อเปลือยเปล่า ก่อให้เกิดความร้อนผ่าวแล่นวูบวาบไปทั่วทั้งเนื้อตัวของหญิงสาว ตะขอบราเซียร์ถูกปลดออกแล้วยอดดอกสีกุหลาบก็ถูกบดคลึงด้วยปลายนิ้วหยาบกระด้าง

               การปลุกเร้าอย่างอ่อนโยนแสนหวานทำให้ฟ้าพราวเคลิบเคลิ้มคล้อยตามได้อย่างง่ายดาย เธอขยับตัวนั่งคร่อมบนหน้าตักของสามีโดยหันหน้าเข้าหากัน สองแขนเรียวเล็กคล้องคอเขาไว้หลวมๆ “พี่ดินคือคนที่ซื้อวังของท่านพ่อหรือเปล่าคะ” เมื่อใจสงสัย ปากก็ถามอย่างตรงไปตรงมาตามนิสัย

               “ทำไมถึงคิดว่าเป็นพี่” ถามพลางแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นแบบพอดีตัวของภรรยาออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าใจเย็น

               “แค่เดา” ในเมื่อเรื่องการเดิมพันเธอยังประติดประต่อเรื่องราวเองได้ แล้วทำไมเรื่องนี้เธอถึงจะเดาไม่ออก

               “เดาผิดแล้ว” เสื้อเชิ้ตสีฟ้าพาสเทลถูกถอดออกจากร่างบอบบาง ตามด้วยบราเซียร์ลายลูกไม้ “พี่ไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้น หรือต่อให้มี ก็ไม่เอาไปทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก” พูดจบก็ครอบปากลงบนเต้าทรวงเต่งตึงที่โปรดปราน

               ฟ้าพราส่งเสียงครางแผ่วหวิวเมื่อปลายยอดถูกดูดดึงสลับกันทั้งสองข้าง ความเสียวซ่านแล่นเป็นริ้วจากเบื้องบนลงสู่กึ่งกลางกาย หญิงสาวบดสะโพกบรรเทาความวาบหวิว ทว่ายิ่งบดเบียด ก็ยิ่งเป็นการกระตุ้นเร้าบางสิ่งที่หลับไหลอยู่ภายใต้ผ้าเนื้อหนาของกางเกงยีนสีเข้มให้เหยียดขยาย มือเล็กเลื่อนลงไปปลดหัวเข็มขัด รูดซิบกางเกงลง ปลดปล่อยความเป็นชายแกร่งชันให้เป็นอิสระ

               “มือไว” ภูริดลหัวเราะเบาๆ ในลำแล้วดึงกระโปรงยีนสั้นทรงเอให้ขึ้นมากองอยู่ที่เนินสะโพกของหญิงสาว ปลายนิ้วลูบไล้เนินเนื้อเปียกชื้นผ่านผ้าเนื้อบางของกางเกงชั้นใน แล้วเกี่ยวขอบออกไปทางด้านข้าง จากนั้นฟ้าพราวก็ยกสะโพกขึ้นแล้วกดทับลงบนตัวตนอันแข็งขึงและร้อนผ่าวอย่างรู้งาน หลายเดือนที่อยู่ร่วมกันในฐานะสามีภรรยา ไม่มีอะไรต้องอายอีกต่อไป หลายครั้งที่เธอเป็นฝ่ายสะกิดเขาก่อนด้วยซ้ำ

               “พี่ดินไม่ได้ซื้อวังท่านพ่อจริงเหรอคะ” หญิงสาวถามย้ำด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน ความหวามไหวจากการที่มีเขาสอดลึกและเต็มแน่นอยู่ภายในกายกำลังเล่นงานเธออย่างหนัก

               “พี่จะตอบเป็นครั้งสุดท้ายนะว่า พี่ไม่ได้ซื้อ ไม่ต้องมาถามเซ้าซี้อีก” ตอบพลางจับสะโพกคนข้างบนให้ขยับขึ้นลงเชื่องช้า เมื่อภรรยาเริ่มจับจังหวะเองได้ เขาจึงทิ้งหลังลงกับพนักโซฟา หลับตาลง ส่งเสียงครางต่ำลึกในลำคอด้วยความสุขซ่านตามจังหวะการขึ้นและลงที่ต่อเนื่องพลิ้วไหวซึ่งให้ความรู้สึกทั้งอ่อนหวานและเร่าร้อนในคราวเดียวกัน ท่วงทำนองแห่งรักดำเนินไปเนิ่นนาน จนกระทั้งถึงฝั่งฝันพร้อมกันทั้งคู่