22.1 | น้ำยาเข้มข้นทุกหยด

นานมากแล้วที่ฟ้าพราวไม่ได้เข้ากรุงเทพ ปกติเห็นแต่ต้นไม้กับใบชา วันนี้ได้กลับมาอยู่ในป่าคอนกรีตที่มองไปทางไหนก็มีแต่ตึกสูงอีกครั้งทำให้รู้สึกอึดอัด ทั้งที่เกิดและเติบโตที่กรุงเทพแท้ๆ

               “อยากกลับมาอยู่ที่กรุงเทพอีกมั้ย” ภูริดลที่กำลังหาที่จอดรถอยู่ในลานจอดรถของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งถามภรรยา

               “ให้กลับมาอยู่ก็อยู่ได้ค่ะ แต่ฟ้าชอบไร่เราที่เชียงรายมากกว่า หายใจสะดวกดี” ฟ้าพราวตอบแล้วลงจากรถหลังจากสามีถอยรถเข้าช่องจอดเรียบร้อย

ภูริดลเดินไปเปิดท้ายรถ หยิบตะกร้าของใช้เด็กอ่อนใบใหญ่สองใบที่อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าและของใช้เด็กอ่อนสารพัดอย่าง “ขนซื้อมาทำไมเยอะแยะ เจ้หลิวรวยจะตาย ให้ซื้อเองก็ได้”

               “ฟ้าอยากให้หลานนี่ มาๆ ฟ้าช่วยถือ”

               “ไม่ต้อง ไปกดลิฟต์ไป”

               หญิงสาวรีบวิ่งไปกดลิฟต์รอสามีด้วยอาการตื่นเต้นมากจนเก็บอาการไม่อยู่ หลังจากหรรษาโทร. ไปบอกว่าได้กำหนดผ่าคลอดแล้ว เธอก็รีบจัดเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าแล้วลากภูริดลมาเยี่ยมหลานที่กรุงเทพทันที

              

สองสามีภรรยาที่มาจากบ้านไร่เปิดประตูห้องพักฟื้นเข้าไปตอนที่หรรษาให้นมเจ้าตัวจิ๋วเสร็จพอดี ฟ้าพราวตื่นเต้นรีบเข้าไปหาหลาน ยื่นมือไปจะจับแก้มแล้วก็ชักมือออก

“จับได้ค่ะคุณหญิง”

ฟ้าพราวมองมือตัวเอง กลัวไม่สะอาด “ฟ้าไปล้างมือก่อนดีกว่า พี่ดินก็ต้องล้างมือก่อนจับหลานนะคะ”

“มีแอลกอฮอล์เจลค่ะน้าฟ้า” เอลล่าหยิบขวดใสที่บรรจุของเหลวสีฟ้าส่งให้

“ขอบคุณค่ะ” ฟ้าพราวแบมือรับเจลทำความสะอาดที่หลานสาวบีบให้ จากนั้นคนสวยก็เดินไปบีบเจลใส่มือให้น้าดินของเธอบ้าง

“ขอบคุณค่ะพี่เอลล่า คนสวยของน้าดิน” ภูริดลอ่อนโยนเสมอเวลาคุยกับหลาน “มีน้องแล้ว ดีใจมั้ยคะ”

“ดีใจที่สุดในโลกเลยค่ะ เอลล่าจะได้มีเพื่อนเล่น”

หรรษามองน้องชายแล้วอมยิ้ม อยากเห็นวันที่เขามีลูกเป็นของตัวเอง เขาจะต้องเป็นพ่อที่น่ารักมากแน่นอน

“แล้วพี่กรล่ะเจ้” ภูริดลถามหาพี่เขย “อย่าบอกนะว่าทำงานอีก”

“ลองทิ้งเมียที่เพิ่งผ่าคลอดไปทำงานสิ มีเรื่องแน่” หรรษาพูดเล่นด้วยรอยยิ้ม “คุณกรมาเฝ้าพี่ทั้งคืนแหละ เพิ่งออกไปรับคุณยายมาหาหลานเมื่อกี้นี้”

“เจ้หลิวคะ ฟ้าซื้อของมาให้แอลลี่ มีเสื้อผ้า ของเล่น ของใช้หลายอย่างเลยค่ะ” บอกพลางชี้ไปที่ตะกร้าใบใหญ่สองใบที่ภูริดลวางไว้บนโต๊ะกินข้าวมุมห้อง

“ผมบอกว่าไม่ต้องขนซื้อมาเยอะ เจ้หลิวรวยแล้ว ซื้อเองได้ก็ไม่ฟัง เห็นอะไรก็กรี๊ดกร๊าดน่ารักอยากซื้อไปหมด”

“ไม่ต้องมาคิดแทนเจ้” หรรษาว่าน้องชาย “ถึงเจ้จะรวย แต่ของฟรีเจ้ก็ชอบนะ”

ฟ้าพราวไม่สนใจสองพี่น้องที่ตั้งที่จะเถียงกัน เธอก้มมองหน้าเจ้าตัวจิ๋วในห่อผ้าสีอ่อนแล้วยิ้มไม่หุบ “เด็กตัวแดงๆ เป็นแบบนี้นี่เอง เขาว่าถ้าเด็กตัวแดงแสดงว่าขาวมากใช่มั้ยคะเจ้หลิว”

“ใช่ค่ะคุณหญิง ตอนเอลล่าเกิดก็ตัวแดงแบบนี้ ดูตอนนี้สิคะ ขาวจั๊วะเลย ขาวจนน่ากลัวอย่างกับผีจูออน” พูดแล้วก็หัวเราะเมื่อลูกสาวที่ถูกกลาวถึงทำหน้ามุ่ยใส่คุณแม่ที่ชอบแกล้งเรียกเธอว่าจูออนเป็นประจำ

“เมื่อไหร่คุณหญิงจะมีลูกบ้างคะ แต่งงานกันเกือบสามปีแล้ว น่าจะมีลูกกันได้แล้วนะ” หรรษาถามน้องสะใภ้

ฟ้าพราวมองหน้าภูริดลนิดหนึ่งก่อนตอบ “ฟ้าแล้วแต่พี่ดินค่ะ พี่ดินพร้อมเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น”

“แกติดอะไรดิน ทำไมไม่ยอมมีลูกสักที”

ภูริดลทำหน้าลำบากใจที่จะพูด ฟ้าพราวเลยทำทีเป็นชวนเอลล่าลงไปซื้อขนม เพื่อให้พี่น้องได้คุยกัน เผื่อว่าหรรษาจะช่วยปลดล็อกอะไรบางอย่างในใจของภูริดลได้

“คุณหญิงไม่อยู่แล้ว มีอะไรก็พูดกับเจ้มาตรงๆ แกติดปัญหาอะไร” พูดแล้วฉุกคิด “หรือแกเป็นหมัน แต่ไม่กล้าบอกคุณหญิง เลยอ้างว่าไม่อยากมีลูก”

“อย่ามาสบประมาทกันซึ่งหน้าอย่างนี้นะเจ้ น้ำยาผมเข้มข้นทุกหยด”

“งั้นก็บอกเหตุผลที่แท้จริงมา อย่าลีลา เจ้รำคาญ”

“อย่าดุมาก เดี๋ยวแผลฉีก”

“ฉีกก็ให้หมอเย็บให้ใหม่ ไม่ต้องห่วงเจ้ เจ้ห่วงแกมากกว่า มีอะไรก็พูดมา เร็ว!” หรรษาเริ่มของขึ้น น้องชายจึงยอมอ่อนข้อ

“มันก็ไม่มีอะไรมากหรอก ผมแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอที่จะเป็นพ่อ ผมไม่รู้จะเลี้ยงลูกให้เป็นคนเต็มคนได้มั้ย ในเมื่อผมก็มาจากครอบครัวที่ขาดๆ เกินๆ แล้วญาติพี่น้องตัวเองก็ยังดูถูกเหยียดหยามผมว่าเป็นคนชั้นต่ำ ผมไม่อยากให้ลูกเกิดมาแล้วต้องโดนเหมือนที่ผมโดน”

“ทำไมแกไม่ลองมองอีกมุม แกบอกว่าตัวเองมาจากครอบครัวที่ขาดๆ เกินๆ เพราะฉะนั้นแกจะเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าลูกต้องการอะไร และไม่ต้องการอะไร ส่วนเรื่องคำดูถูกที่แกเคยโดนมาตอนเด็ก ถ้าลืมได้ก็ลืมไปเถอะ จะเก็บมันไว้ทำร้ายตัวเองทำไม ไม่สำคัญว่าใครจะมองแกยังไง แต่มันสำคัญที่แกรู้สึกยังไงตัวเองมากกว่า ถ้าแกเป็นตัวของตัวเองแบบทุกวันนี้แล้วแกมีความสุข คุณหญิงมีความสุข อานทีกับอามณีมีความสุขมันก็จบ ทำไมต้องแคร์ขี้ปากชาวบ้าน”

“แต่คุณพ่อไม่แฮปปี้ที่ผมเป็นแบบนี้น่ะสิเจ้ ไม่ว่าผมจะทำอะไรก็ไม่ถูกใจเขาสักอย่าง”

“ในฐานะที่เจ้มีลูกเหมือนกัน เจ้คิดว่า อานทีไม่สบายใจที่เห็นแกเก็บความทุกข์ไว้กับตัวมากกว่า เขาถึงพยายามผลักดันให้แกทำสิ่งที่เขาคิดว่าดีที่สุดสำหรับแก เพื่อที่แกจะได้ไม่โดนคนอื่นดูถูกให้เจ็บช้ำอีก สรุปง่ายๆ ก็คือ อานทีอยากเห็นแกมีความสุข แกต้องโชว์ให้เขาเห็นว่า แกมีความสุขกับสิ่งที่แกเลือกทำด้วยตัวเองมากกว่าสิ่งที่เขาสั่งให้แกทำ ถ้าแกทำให้เขาเห็นได้ เขาก็จะสบายใจแล้วเลิกสั่งให้แกทำนู่นทำนี่เหมือนที่ผ่านมา สรุปให้อีกครั้ง แค่แกมีความสุขกับชีวิต อานทีก็จะหมดห่วง”

“เจ้” ภูริดลเรียกพี่สาวเสียงขรึมหน้าตาจริงจัง

“อะไร” หรรษาหรี่ตามอง พร้อมเหวี่ยงถ้าน้องชายพูดไม่เข้าหู

“น่าจะพูดแบบนี้ตั้งนานแล้ว”

“แล้วแกเคยนั่งฟังเจ้พูดดีๆ แบบนี้มั้ย พอพูดอะไรกระทบใจเข้าหน่อยก็หนีเข้าป่า มันน่านักนะแกน่ะ” หรรษาอยากจะคว้ารีโมททีวีมาปาหัวน้องชายเอาเลือดดื้อออกให้เข็ด

ถึงแม้ภูริดลจะเปิดใจยอมรับฟังคำแนะนำจากหรรษามากขึ้น แต่คนเป็นพี่สาวก็รู้ดีว่าการพูดแค่นี้ยังไม่สามารถทำให้ม่านหมอกอันดำมืดในใจของน้องชายหายไปได้ในทันทีหรอก แต่มันจะค่อยๆ จางลงและสลายหายไปในสักวันหนึ่ง แต่จะช้าหรือเร็ว ก็ขึ้นอยู่กับตัวของภูริดลเอง ว่ารักตัวเองมากแค่ไหน หรือไม่บางที ถ้าเขารักใครสักคนมากพอ พลังแห่งความรักนั้นจะสะท้อนกลับมาที่ตัวเขาเอง มันจะทำให้เขารักตัวเอง และอยากเป็นคนที่ดีพร้อมเพื่อใครคนนั้น

“เห็นข่าวไอ้เต็งหรือยัง”

“ผมไม่อยากสนใจคนบ้านนี้หรอก โดยเฉพาะแม่มัน โคตรเกลียด” ครอบครัวของเต็งคือครอบครัวที่ชอบดูถูกภูริดลมาตั้งแต่เด็ก งานรวมญาติจึงเหมือน ‘นรก’ ที่เขาไม่อยากไปเยือน แต่พ่อก็บังคับให้ไปทุกปี เขาหลุดพ้นจากตรงนั้นมาได้ก็ตอนที่ออกมาทำไร่ชานี่เอง

“หัดออกจากป่าบ้าง จะได้ทันโลก”

“มันเป็นไร”

“ถูกจับ ค้ายา ฟอกเงิน เป็นข่าวดังทั่วประเทศ โดนยึดทรัพย์ไปหมด ตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว แม่มันไม่กล้าออกจากบ้านเลยนะ หน้าบางกะทันหัน อายคน ดูถูกเหยียบย่ำคนอื่นไว้เยอะ โดนซะบ้าง จะได้รู้สำนึก”

ภูริดลฟังแล้วรู้สึกหดหู่ใจมากกว่าที่จะสะใจ คนเรายิ่งรวยยิ่งไม่รู้จักพอจริงๆ

“นี่แหละ เขาถึงบอกว่าหัวเราะทีหลังดังกว่า ตอนนี้เป็นตาแกหัวเราะแล้วนะดิน หัวเราะให้ดังๆ เลยน้องชาย”

“เจ้กำลังบอกให้ผมสมน้ำหน้าบ้านมันอยู่ใช่ป่ะ”

“ก็แล้วแต่แกจะคิด” หรรษาเผลอยักไหล่แรงไปหน่อยจนเจ็บแผลผ่าคลอด

“เจ้ร้ายว่ะ”

               ภูริดลกับหรรษามองหน้ากันแล้วหัวเราะเสียงดังจนเจ้าตัวจิ๋วที่กำลังเคลิ้มหลับตกใจร้อง ‘แอ๊ะ’ สองพี่น้องหุบปากเก็บเสียงแทบไม่ทัน