แชร์

22.3 | รับรู้ได้ด้วยใจ

ผู้เขียน: ณิวาริน
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-23 20:14:56

ฟ้าพราวพาเอลล่ากลับขึ้นมาบนห้องพักฟื้นของหรรษาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เธอมองหาคือเจ้าตัวจิ๋ว ‘แอลลี่’ หลานน้อยตัวแดงๆ ที่เธอกำลังเห่อหนักมาก

               “ตัวจิ๋วหายไปไหนแล้วคะเจ้หลิว”

               “พยาบาลพากลับไปที่ห้องเด็กแรกคลอดแล้วค่ะ”

               “ว้า...ฟ้าเพิ่งเห็นหน้าหลานแค่แป๊บเดียวเอง” ฟ้าพราวทำหน้าจ๋อยสนิท สามีเห็นก็ทั้งสงสารทั้งขำ

               “ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นก็ได้ ก่อนกลับจะพาไปส่องที่ห้องเด็กอีกรอบ”

               “จริงนะคะ” หญิงสาวยิ้มสดใสขึ้นมาทันตา

               “เห่อหลานขนาดนี้ อยู่กรุงเทพช่วยเจ้หลิวเลี้ยงซะเลยดีมั้ย” ภูริดลแกล้งแขวะ แต่ภรรยาเอาจริง

               “ดีค่ะ” ตอบรับสามีแล้วหันไปพูดกับหลานสาวคนโต “น้าฟ้าขอนอนห้องเอลล่าได้มั้ยคะ”

               “ได้ค่ะ เอลล่าแบ่งเตียงให้ครึ่งนึง”

               “ฟ้า” ภูริดลเรียกภรรยาด้วยน้ำเสียงกดต่ำ

               “คะ” ฟ้าพราวยังร่าเริงอยู่

               “ประชด เข้าใจมั้ยว่า...ประชด!”

               ฟ้าพราวย่นจมูกใส่สามี อยู่ต่อหน้าคนอื่นทำเข้มเป็นเสือโหด แต่พออยู่กันสองคน อ้อนเมียอย่างกับลูกแมว

               ฟ้าพราวเกาะกระจกห้องเด็กแรกคลอดมองหลานคนใหม่ด้วยรอยยิ้มปลื้มปริ่มแบบเก็บอาการไม่อยู่ ภูริดกลเห็นท่าทีของภรรยาแล้วอดนึกถึงเมื่อสองปีก่อนตอนที่ฟ้าพราว ‘เกือบท้อง’ ไม่ได้ วันนั้นเธอเครียดจนถึงขั้นวิตกกังล ทว่าวันนี้เธอกลับมองทารกด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและเอ็นดู วูบหนึ่งในห้วงความคิด ภูริดลอยากรู้ว่า ถ้าเป็นลูกของตัวเอง เธอจะมองด้วยสายตาแบบเดียวกันหรือเปล่า

               “อยากมีลูกผู้หญิงหรือผู้ชาย”

               “คะ?” ฟ้าพราวละสายตาจากทารกตัวแดงๆ หันมามองหน้าคนถามแบบอึ้งๆ งงๆ “เอ่อ...แล้วแต่พี่ดินค่ะ”

               “ทำไมอะไรๆ ก็ต้องแล้วแต่พี่”

               “ก็พี่ดินเป็นคนทำ”

               “พี่ทำคนเดียวไม่ได้” ภูริดลบีบแก้มสองข้างของภรรยาอย่างที่ชอบแกล้ง “เราต้องช่วยกันทำ”

               “พี่ดินยอมมีลูกแล้วเหรอคะ”

               ภูริดลนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างคนที่ปล่อยวางอะไรบางอย่างได้บ้างแล้ว “พี่คิดว่า ถึงเวลาแล้วที่พี่ต้องพาตัวเองก้าวไปข้างหน้า เพื่อความสุขของคนที่ ‘รักพี่’ เพราะพี่เองก็ไม่อยากเห็นคนที่ ‘พี่รัก’ มีความทุกข์เพราะเห็นพี่ไม่มีความสุขเหมือนกัน”

               ฟ้าพราวแอบสงสัยว่าหรรษาใช้คาถาบทไหนถึงเปลี่ยนใจสามีของเธอได้ขนาดนี้ “ใครบ้างคะ คนที่พี่ดินรัก”

               “คุณพ่อ คุณแม่มณี คะนิ้ง เจ้หลิว เอลล่า แอลลี่”

               “แค่นี้เหรอคะ”

               ชายหนุ่มครุ่นคิด “มีอีกคนนึง...”

               หญิงสาวลุ้นว่าเขาพูดชื่อเธอหรือไม่

               “คุณป้า แม่ของเจ้หลิว ท่านเมตตาพี่มาตั้งแต่เด็ก”

               “มีอีกมั้ยคะ” ฟ้าพราวยังแอบมีความหวัง สามีแกล้งคิดนานมาก จนเธอถอดใจ หันหน้ากลับไปก้มมองแอลลี่ที่นอนหลับอยู่ในรถเข็นเด็ก แต่แล้วอยู่ๆ มือใหญ่ที่อบอุ่นของคนข้างๆ ก็สอดเข้ามาจับประสานนิ้วกับมือเธอ พร้อมกับเสียงนุ่มทุ้มที่ดังขึ้นเหนือศีรษะ

               “ส่วนเมีย ขอละไว้ในฐานที่เข้าใจ”

               ฟ้าพราวยิ้มละมุนกับคำบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักของสามีทั้งที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ทารกในห้องกระจก เธอบีบกระชับมือเขาเบาๆ แทนการบอกว่าเธอ ‘เข้าใจ’

               ความรู้สึกบางอย่างไม่จำเป็นต้องพูดก็รับรู้ได้หัวใจ

               ระหว่างรอลิฟต์เพื่อที่จะขึ้นไปชั้นจอดรถ ฟ้าพราวมีท่าทางหลุกหลิกอยู่ไม่สุขจนภูริดลอดสงสัยไม่ได้

               “เป็นอะไร”

               “ปวดฉี่”

               “เอ๊า! ก็ไปเข้าห้องน้ำสิ”

               “พี่ดินรอบแป๊บนึงนะคะ แป๊บเดียว เดี๋ยวฟ้ามา” ว่าแล้วก็รีบเดินเร็วๆ เข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในมุมใกล้กับลิฟต์ พอเข้ามาถึงเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทร. หาหรรษาทันที

               “ว่าไงคะคุณหญิง ลืมอะไรไว้ในห้องเจ้หรือเปล่า” ปลายสายถาม

               “เปล่าค่ะ ฟ้าแค่สงสัยว่าเจ้หลิวพูดอะไรกับพี่ดิน ทำไมเขาเปลี่ยนไปแบบแปลกๆ” ทั้งที่รู้ว่าเป็นห้องน้ำหญิง ภูริดลตามเข้ามาไม่ได้แน่นอน แต่ฟ้าพราวก็ยังทำเสียงกระซิบกระซาบราวกับกลัวเขามาได้ยิน

               “เปลี่ยนไปยังไงคะ”

               “พี่ดินดูเหมือนจะคิดได้ ปล่อยวาง ปลงตก”

               “แล้วไม่ดีเหรอคะ” พี่สาวสามีถาม

               “ฟ้ากลัวพี่ดินหนีไปบวช”

               หรรษาขำแบบกลั้นไม่อยู่ “ที่วัดไม่มีเมียอยู่ด้วย ดินอยู่ไม่ได้หรอกค่ะ มันติดเมียจะตาย”

               “ฟ้าถามจริงๆ เจ้หลิวพูดอะไรกับพี่ดินคะ ทำไมเขาเปลี่ยนไปแบบนี้”

               “หลายเรื่องค่ะ เอาเป็นว่า ดินเปลี่ยนไปในทางที่ดีก็ดีแล้ว”

               “ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างพี่ดินจะยอมรับฟังอะไรง่ายๆ เจ้หลิวสุดยอดมาก เอาพี่ดินซะอยู่หมัดเลย”

               “เจ้ไม่ได้เก่งอะไรหรอกค่ะคุณหญิง แต่เป็นเพราะเจ้กับดินได้คุยเรื่องนี้กันในเวลาที่เหมาะสมมากกว่า ตอนนี้ดินเบาลงกว่าเมื่อก่อนเยอะ ทิฐิ ความดื้อรั้นก็น้อยกว่าเมื่อก่อนมาก ถ้าพูดแบบเดียวกัน แต่เป็นเมื่อสามปีก่อน ก็คงทะเลาะกัน แล้วดินก็หนีเข้าป่าอีกตามเคย”

               “ขอบคุณมากนะคะเจ้หลิว”

               “ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะคุณหญิง ยังไงดินก็เป็นน้องชายเจ้ เจ้ทิ้งมันไม่ได้หรอก เจ้อยากเห็นมันมีความสุข”

               “แป๊บนะคะเจ้หลิว มีสายซ้อน” ฟ้าพราวเลื่อนโทรศัพท์มือถือจากหูลงมาดูที่หน้าจอ เห็นว่าภูริดลโทร. เข้ามา “พี่ดินโทร. มาตามแล้วค่ะเจ้ ฟ้าต้องไปแล้วนะคะ”

               “อ้าว...แล้วนี่คุณหญิงอยู่ที่ไหนคะเนี่ย”

               “ฟ้าแอบมาคุยในห้องน้ำค่ะ” ฟ้าพราวกดวางสายจากหรรษา แล้วกดรับสายจากภูริดล “เสร็จแล้วค่ะ กำลังออกไปแล้ว”

               “แค่ฉี่ทำไมนานจัง” ชายหนุ่มถามเมื่อภรรยาวิ่งหน้าตั้งเข้ามาถึง

               “คนเยอะค่ะ” คนไม่ชอบโกหกตอบไม่เต็มเสียง

               “นึกว่าแอบไปอึ๊”

               “พี่ดิน!” มือเล็กฟาดเพี้ยะที่ต้นแขนสามีแล้วก้มหน้างุดซ่อนความอาย เพราะเห็นว่าคนที่รอลิฟต์อยู่ข้างๆ อีกสามคนกำลังแอบยิ้ม

               ยิ่งเห็นภรรยาอาย ก็ยิ่งอยากแกล้ง จึงพูดเสียงดังกว่าเดิม “อายทำไม เรื่องอึ๊เป็นเรื่องธรรมชาติ”

               “ฟ้าไม่ได้หน้าด้านเหมือนพี่ดินนะ” ฟ้าพราวกระซิบดุสามี เขาหัวเราะชอบใจ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 3.3

    น้ำมณีดีใจมากที่เห็นภูริดลและฟ้าพราวพาลูกๆ มาหา และยิ่งเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของเด็กๆ ก็ยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก “เจ้าสองชาจะมาอยู่กับย่าใช่มั้ยลูก” คุณย่าถามหลานสาวทั้งสองด้วยรอยยิ้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ใช่ค่ะ” ใบชาตอบ “คุณหญิงแม่ฟ้าอนุญาตให้ใบชากับน้องน้ำชาอยู่บ้านคุณย่าสามวันค่ะ” “อ้าว อีกตั้งนานกว่าจะเปิดเทอม อยู่กับย่าจนกว่าจะเปิดเทอมไม่ได้เหรอลูก” ฟ้าพราวเห็นสีหน้าผิดหวังเล็กๆ ของผู้เป็นย่าแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ “แค่สามวันกำลังดีค่ะคุณแม่ ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังคุณแม่ไมเกรนขึ้นแน่ๆ เจ้าสองชาของคุณแม่แสบไม่น้อยเลยนะคะ” “โอ้ย จะสักแค่ไหนกันเชียว แม่เลี้ยงดินมาตั้งแต่เด็กจนแก่ป่านนี้ได้ก็ไม่มีอะไรยากแล้ว” น้ำมณีพูดพลางมองหน้าลูกชายสุดที่รักด้วยรอยยิ้มรักใคร่ ถึงแม้เขาจะเป็นแค่ลูกเลี้ยงแต่น้ำมณีก็รักเหมือนเป็นลูกในไส้ “ตอนเด็กๆ น่ะดินแสบแค่ไหนอย่าให้แม่เล่าเลย เดี๋ยวจะอายลูกอายเมียซะเปล่าๆ” “ไม่ต้องเล่าเลยครับคุณแม่” ภูริดลรีบห้าม “แล้วนี่คุณพ่ออยู่หรือเปล่าครับ ไม่เห็นออกมาหาหลานเลย”

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 3.2

    ภูริดลพาลูกสาวสองคนที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดน่ารักๆ มานั่งที่โต๊ะอาหาร และเป็นเพราะเมื่อคืนนี้กลับจากบ้านต้นไม้ดึก เด็กหญิงทั้งสองคนจึงตื่นสายกว่าปกติ “ใบชากับน้ำชานั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อจะไปช่วยคุณแม่ยกอาหารเช้ามาให้” “ใบชาไปช่วยค่ะ” เด็กหญิงใบชาในวัยเจ็ดขวบอาสาอย่างแข็งขัน “ใบชาช่วยพ่อดูแลน้องน้ำชาอยู่ตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวน้องเล่นซนตกเก้าอี้” คุณพ่อพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดูลูกสาวคนโต ใบชาเป็นเด็กน่ารัก กล้าแสดงออก มีน้ำใจ มีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี อีกทั้งยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนฟ้าพราวผู้เป็นแม่ “ค่ะคุณพ่อ ใบชาจะดูแลน้องน้ำชาอย่างดี ไม่ให้ตกเก้าอี้แน่นอน” เด็กหญิงใบชารับปากอย่างแข็งขันแล้วหันไปมองน้องสาววัยสามขวบอย่างระแวดระวังกลัวน้องที่นั่งขยับตัวยุกยิกไปมาจะตกเก้าอี้ไปจริงๆ อย่างที่คุณพ่อบอก “ลูกสาวพ่อน่ารักจริงๆ เลย” คุณพ่อจุ๊บหน้าผากลูกสาวคนโตหนึ่งที แล้วหันไปจุ๊บลูกสาวคนเล็กที่นั่งมองตาแป๋วอีกหนึ่งทีอย่างเท่าเทียมกัน ภูริดลเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าจะต้องไม่ทำให้ลูกคนใดคนหนึ่งรู้สึกว่าได้

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 3.1

    ท้องฟ้ายามราตรีที่ไร่ภูสรวงคืนนี้ดำสนิท ทำให้มองเห็นดาวน้อยใหญ่ได้ชัดเจน เด็กหญิงใบชายืนเกาะขอบหน้าต่างบ้านต้นไม้ซึ่งสร้างอยู่บนต้นก้ามปูต้นใหญ่ท้ายไร่ โดยมีพ่อกับแม่ขนาบข้างคอยระวังความปลอดภัยให้ลูกภูริดลชี้ชวนให้ลูกดูกลุ่มดาวต่างๆ ในขณะที่ฟ้าพราวสาละวนอยู่กับการฉีดสเปรย์กันยุงและติดสติกเกอร์กันยุงให้ลูกสาวกับสามี “นั่นดาวลูกไก่ โน่นดาวหมีใหญ่ ตรงโน้นดาวจระเข้” เด็กหญิงใบชาฟังแล้วทำหน้าสงสัย “คูมพ่อขา...” “คะ?” “นี่ท้องฟ้านะคะ” “ใช่ค่ะ ท้องฟ้า” คุณพ่อตอบพลางมองหน้าลูกสาว สงสัยว่าลูกสงสัยอยู่ “แล้วทำไมท้องฟ้ามีแต่สัตว์ละคะ ไม่ใช่สวนสัตว์สักหน่อย” “ลองถามคุณแม่สิคะ” ภูริดลโบ้ยไปให้ภรรยาหน้าตาเฉย “คูมหญิงแม่ฟ้ารู้มั้ยคะ” เด็กหญิงถามเสียงใส แม้จะเลยเวลานอนตามปกติมามากแล้วก็ตาม “เพราะดาวแต่ละดวงเวลาเราลากเส้นจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งจนครบทุกจุดแล้วมันจะมีรูปร่างคล้ายสัตว์ไงคะ”ฟ้าพราวอธิบายจริงจังตามหลักวิชาการ เด็กหญิงวัยสามขวบคิดตามไม่ทันจึงทำหน้างงยิ่งกว่า

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 2.3

    ฟ้าพราวจัดโต๊ะอาหารเสร็จและนั่งรออยู่พักใหญ่ คุณสามีกับคุณลูกสาวก็ยังไม่มา เธอจึงเดินไปตามที่ห้องนอน เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเจ้าตัวเล็กส่งเสียงแสดงความดีใจยกใหญ่ “ว้าววว คูมพ่อมีบ้านบนต้นไม้ด้วยเหรอคะ” “ไม่ใช่บ้านของคุณพ่อหรอกค่ะ” ภูริดลตอบพลางจับผมยาวสลวยของลูกสาวขึ้นม้วนเป็นทรงดังโงะที่กลางศีรษะอย่างคล่องแคล่ว ตั้งแต่มีลูกสาว เขาก็หาทรงผมน่ารักๆ จากอินเตอร์เน็ตมาทำให้ลูกแทบไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน เห็นแบบนี้ฟ้าพราวก็อดยิ้มอย่างสบายใจไม่ได้ ตอนแรกภูริดลตั้งความหวังไว้มาก ว่าอยากให้ลูกคนแรกเป็นผู้ชาย ตอนที่รู้ว่าท้องแรกเป็นผู้หญิง ฟ้าพราวกลัวมากว่าเขาจะผิดหวัง ทว่าเหตุการณ์กลับตรงกันข้าม เขาไม่มีอาการผิดหวังเลยสักนิด แถมยังเตรียมหาข้อมูลในการดูแลลูกสาวอย่างดีอีกต่างหาก “อ้าว แล้วของใครคะ” ใบชาทำหน้าจ๋อย เพราะถ้าไม่ใช่ของคุณพ่อ เธอก็อดไปเล่นที่บ้านต้นไม้น่ะสิ “ของใบชาไงคะ” คุณพ่อหน้าดุที่คนงานเห็นแล้วพากันขนหัวลุกบอกลูกสาวด้วยเสียงสอง “จริงเหรอค้า” “จริงสิคะ หนูบอกอยากได้ คุณพ่อก็เลยทำให้ไงคะ”

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 2.2

    ภูริดลขับรถออกจากบ้านของหรรษามาได้นิดหนึ่ง ฟ้าพราวก็เห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนสุดแสนจะธรรมดา ทว่าโดดเด่นด้วยวิกผมสีแดงที่ยาวถึงบั้นเอวเดินอยู่ข้างถนน ไหล่ข้างหนึ่งของเธอสะพายกระเป๋ากระสอบสีสายรุ้งใบใหญ่แบบที่แม่ค้าชอบใช้ มืออีกข้างถือถุงผ้าขนาดย่อมที่ใส่ของไว้เต็มอีกหนึ่งใบ “พี่ดิน นั่นน้องที่มาเล่านิทานในงานเอลล่าเมื่อกี้นี่นา” “ใช่เหรอ” ภูริดลผู้ไม่มีสายตาไว้มองผู้หญิงคนไหนนอกจากภรรยาตัวเองหรี่ตามองอย่างไม่แน่ใจ “ใช่ค่ะ ฟ้าจำน้องได้ ยิ่งใส่วิกผมสีแดงแบบนี้ใช่เลย พี่ดินจอดค่ะ จอดๆ” ภูริดลขับรถเลยสาวผมแดงไปนิดหนึ่งแล้วจอดรถเทียบข้างทาง ฟ้าพราวเปิดกระจกรถแล้วยื่นหน้าออกไปทักทาย“น้องเจ้าหญิงคะ”คนที่ถูกเรียกว่า ‘น้องเจ้าหญิง’ เดินเข้าหาช้าๆ อย่างระวังตัวแต่พอเห็นว่าเป็นฟ้าพราวก็จำได้ว่าเป็นญาติของเจ้าของงานวันเกิดเมื่อสักครู่จึงคลายความระแวง“พี่ที่อยู่ในงานเมื่อกี้ เรียกเพลินทำไมเหรอคะ”“จะไปปากซอยใช่มั้ยคะ” ฟ้าพราวถาม“ใช่ค่ะ”“ขึ้นรถเลยค่ะ ไปด้วยกัน”“ไม่เป็นไรค่ะ เดินอีกแค่นิดเดียวก็ถึงปา

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 2.1

    ห้าโมงเย็น เป็นเวลาแดดร่มลมตก เพื่อนที่โรงเรียนของเอลล่ามาถึงงานกันครบทุกคนแล้ว งานนี้นอกจากเด็กๆ จะได้เล่นกันอย่างสนุกสนานแล้ว บรรดาแม่ๆ ก็ยังได้พบปะเมาท์มอยกันด้วย เพราะแต่ละคนก็คุ้นเคยกันดีจากที่ได้เจอกันบ่อยๆ ตอนไปรับส่งลูกที่โรงเรียนและจากการไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนของลูกๆ ฟ้าพราวเห็นบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ ตรงกันข้ามกับภูริดลที่ควันออกหูเมื่อเห็นเด็กชายวัยเดียวกับเอลล่าเดินเข้ามาจูงมือหลานสาวไปนั่งเก้าอี้หน้าเวทีเล็กๆ เพื่อฟังนิทานจาก ‘นักเล่านิทาน’ สาวสวยที่หรรษาจ้างมามอบความบันเทิงให้เด็กๆ ในวันนี้โดยเฉพาะ “เจ้หลิวสอนลูกยังไงเนี่ย ทำไมปล่อยให้ผู้ชายจูงมือเดินไปง่ายๆ อย่างนั้น” ภูริดลบ่นอุบอุบ “เด็กๆ เขาเป็นเพื่อนกัน ก็เล่นกันแบบนี้เป็นธรรมดาน่ะพี่ดิน” ฟ้าพราวบอกอย่างไม่คิดอะไรมาก “ไม่ได้ๆ สังคมทุกวันนี้มันน่ากลัว เราต้องสอนให้เอลล่าระวังตัวกับผู้ชายตั้งแต่เด็ก” ว่าแล้วภูริดลก็เดินตามเอลล่าไปแล้วสะกิดบอกเด็กชายให้ขยับไปนั่งที่เก้าอี้ว่างตัวถัดไป ส่วนเขาก็นั่งคั่นกลางระหว่างเด็กทั้งสองคน การกระทำของภูริดลไม่ได้ทำให้เด็กชายร

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status