บทที่ 8

กวิสรามองซองพลาสติกขนาดเล็ก บรรจุผงสีขาวอย่างลังเล แผนการของเธอและเงินอีกล้านหนึ่งที่เหลือ กำลังมีโอกาสมาถึงแล้ว เธออยากจะจบงานนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แผนยั่วยวนสารพัดไม่ได้ผลสำหรับป้องนทีเลยจริงๆ จนอดกลุ้มใจไม่ได้ วรปรัชญ์ก็เร่งรัดมาเหลือเกิน และปรมาจารย์ด้านการเผด็จศึกผู้ชายอย่างผลิดาก็ส่งซองนี้มาให้กับเธอพร้อมกับบอกเสียงใส

‘เสน่ห์ไม่ได้ผล ก็ต้องใช้คาถากันล่ะเตย คาถาของแม่มดเจ้าเสน่ห์อย่างพวกเราก็ต้องยานอนหลับ’

‘จะดีเหรอไอซ์’ ’ กวิสราขมวดคิ้ว ขณะที่ผลิดารีบพยักหน้าทันที แล้วยัดเยียดซองยาลงในมือเพื่อนรัก

‘ดีสิ งานจะได้จบเร็วๆ ไง เห็นเตยบอกว่าอึดอัด แค่หาโอกาสชวนหมอนั่นไปทานข้าว หยอดยานี่ใส่ปุ๊บ พาเข้าโรงแรม เรียบร้อยโรงเรียนเตย’

หญิงสาวกัดริมฝีปาก ก่อนจะมองซ้ายขวา ว่ามีใครกำลังสังเกตมองเธออยู่บ้างหรือเปล่า ผงสีขาวถูกเทลงในแก้วน้ำผลไม้ปั่นของป้องนทีอย่างรวดเร็ว กวิสราเอาหลอดคนๆ ให้ละลายนิดหน่อย ก่อนจะรีบทำท่าให้เป็นปรกติ

“ร้านนี้อาหารอร่อยมากเลยนะคะพี่ป้อง”

หญิงสาวเอ่ยเสียงหวาน เมื่อป้องนทีที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำมา เดินกลับมายังโต๊ะ ชายหนุ่มยิ้มพลางพยักหน้า ตอนนี้เขาเอ็นดูณัฐณิชาราวกับน้องสาวอีกคนหนึ่ง เพราะเธอช่างอ้อนและน่ารักนักหนา แม้จะเคยใจเตลิดไปไกลกับเสน่ห์อันเย้ายวนนั้นบ้างก็ตามที หากแต่ความที่เขารักภรรยามาก จึงทำให้รั้งตัวเองไว้ไม่หลงไปกับเสน่ห์นั้นได้ และนึกรักเธอในฐานะอื่นแทน

“น้องณัฐนี่ชอบทานอาหารไทยจริงๆ เลยนะครับ แบบนี้เวลาอยู่ที่ลอนดอนคงจะอึดอัดเอามากๆ พี่ชวนทานอาหารยุโรปที่ไร น้องณัฐส่ายหน้าตลอดเลย”

“แหม...ก็ณัฐคนไทยนี่คะ”

กวิสราแสร้งหัวเราะเสียงแหลม เธอไม่เคยชอบอาหารฝรั่งเลยสักนิด และกลัวว่าจะไปปล่อยไก่ต่อหน้าป้องนทีด้วย เธอเคยเป็นนักเรียนนอกกับเขาที่ไหนกัน เคยทานแต่สเตคข้างทางจานละไม่ถึงร้อย ร้านหรูๆ เธอไม่เคยเข้าไปสักที

“เสียดายนะครับ น้องษาไม่ว่างอีกแล้ว เลยไม่ได้รู้จักกับน้องณัฐสักที”

ป้องนทีบ่น พลางยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นดื่ม เขาดื่มหมดไปครึ่งแก้ว กวิสรากัดริมฝีปาก ก่อนจะนึกในใจว่า

‘เดี๋ยวก็คงจะได้รู้จักแน่ๆ ค่ะ แต่คงจะไม่ได้รู้จักแบบดีๆ แน่ๆ’

เธอชวนเขาสนทนาไปอีกสักพักใหญ่ สังเกตเห็นว่าป้องนทีเริ่มตาปรือ ๆ และปิดปากหาว หญิงสาวจึงชวนเขาชำระเงินและออกมาจากร้านอาหาร เมื่อถึงที่รถยนต์ของป้องนที ก็ดูเหมือนว่า ยาของผลิดาจะออกฤทธิ์เต็มที่แล้ว เพราะเขาถึงกับเดินเซ และลืมตาแทบไม่ขึ้น

“พี่ป้องเป็นอะไรไปคะ”

กวิสรารีบเข้าประคองชายหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยถามอย่างห่วงใย ป้องนทีสะบัดหน้าอย่างจะไล่ความง่วงที่เข้าครอบงำ

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าง่วงจังเลย”

“ถ้าแบบนั้น ณัฐขับรถให้ไหมคะ ไปโรงพยาบาลไหมคะพี่ป้อง”

ชายหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ หากแต่รู้สึเหมือนหมดเรี่ยวหมดแรง เขาแทบจะทรุดลงไปกองตรงพื้นอยู่แล้ว เหมือนสติของเขากำลังจะขาดหาย นี่เขาเป็นอะไรไปนะ

“มาค่ะณัฐช่วย”

กวิสราประคองร่างสูงใหญ่ที่เซจนเกือบจะล้มของป้องนที เธอแทบจะล้มเพราะน้ำหนักอันหนักอึ้ง กว่าจะประคองชายหนุ่มเข้าไปนั่งในรถยนต์ได้ กวิสราก็หอบแฮ่ก และเมื่อทันทีที่เขานั่ง ชายหนุ่มก็หลับผล็อยไปเลย

“พี่ป้องคะ พี่ป้อง”

มือเรียวจับแขนเขาไว้แล้วเขย่า ป้องนทีก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนองตอบ กวิสราโบกมือตรงหน้าเขา ชายหนุ่มก็ยังคงหลับตาพริ้มและหายใจสม่ำเสมอ ยาของผลิดาได้ผลจริงๆ วันนี้แหละจะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะทำงานนี้ รับเงินแล้วก็หายไปเสียจากคนพวกนี้เสียที ปล่อยให้รบรากันไปเองก็แล้วกัน หญิงสาวเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ แล้วล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมา ต่อสายไปถึงนายจ้างของเธอทันที เมื่อเขารับ เสียงใสจึงรีบเอ่ยรายงาน

“คุณวรปรัชญ์นะคะ เรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวคุณไปที่โรงแรม...ได้เลย ดิฉันจองห้องไว้แล้ว ห้อง582”

“โอเค ดีมาก” วรปรัชญ์หัวเราะเสียงทุ้ม ที่กวิสราฟังแล้วอดหนาวเยือกไม่ได้สักที

“ทันทีที่ผมไปถึงพร้อมกับน้องษา คุณก็เล่นละครให้ดีล่ะ แล้วเงินอีกหนึ่งล้านบาทจะโอนให้คุณภายในหนึ่งอาทิตย์ อ้อ...ไปที่ไหนก็ได้ไกลๆ สักที่ อย่าอยู่ที่กรุงเทพฯ แล้วหวังว่าคุณคงจะไม่โผล่มาแบล็กเมล์ผมนะ” น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นจริงจัง และโหดเหี้ยม

“ผมไม่อยากเจอหน้าณัฐณิชา ฐานนันท์อีกต่อไป หวังว่าคุณคงจะเข้าใจ และปฏิบัติตามนะ ถ้าไม่อย่างนั้น กวิสรา ปองทิวา ก็คงต้องหายไปตลอดชีวิตด้วย”