บทที่ 2 บทละครแม่ผัวลูกสะใภ้ 1

           เรื่องราวของโจวหมิงเยว่นั้นไม่ธรรมดากว่าจะผ่านมาได้ก็ไม่ธรรมดา กว่าโจวหมิงเยว่จะสงบสติอารมณ์ของตนเองก็ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง บรรยากาศยามค่ำช่างสวยงามสวนทางกับอารมณ์ของโจวหมิงเยว่ตอนนี้  อี้ซวนเริ่มหิวข้าวแล้วทำให้มารดาจำเป็นอย่างเธอนั้นต้องออกไปรับอาหารที่ห้องครัว

            ฐานะของครอบครัวของสามีของซื่ออินก็ไม่ลำบากเท่าใดนักเพราะมีลูกจ้างสามคน มีแม่ครัวที่ค่อยทำอาหาร แต่เพราะสายตาที่จ้องมองเธอนั้นทำให้โจวหมิงเยว่รู้สึกกระอักกระอ่วนเสียเหลือเกิน

            ซื่ออินนั้นร้ายกาจเพียงใด โจวหมิงเยว่อดสงสัยไม่ได้ แล้วสามีของเธอหน้าตาเป็นอย่างไร เธอก็ยังไม่รับรู้ จากที่คาดเดา หน้าตาของสามีซื่ออินคงหน้าตาดีไม่น้อย ไม่งั้นอี้ซวนคงไม่หน้าตาน่ารักถึงเพียงนี้ 

            แม้จะมีถ้อยคำต่อว่าซื่ออิน แต่โจวหมิงเยว่เลือกที่จะเอาหูทวนลม  หรือไม่สมองของเธอนั้นไม่รับรู้คำด่าทอเหล่านั้น เพราะเธอนั้นยังตกใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น  จนไม่อยากจะคิดสิ่งใด

            ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเธอนั้นตายแล้วมาเกิดใหม่ ณ สถานที่แห่งนี้   เป็นใครก็ยากจะยอมรับได้   

            เพราะความเป็นห่วงเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก  โจวหมิงเยว่ถึงยอมดูแลเด็กน้อยผู้น่าสงสาร อย่างน้อยชีวิตใหม่ เธอก็เกิดมาเป็นแม่คนอย่างที่เคยนึกปรารถนาเอาไว้ 

            เช้าวันรุ่งขึ้น....สองแม่ลูกกกกอดกันในอ้อมกอด เสียงเอะอะโวยวายเรียกชื่อเธอตั้งแต่เช้า แต่กลับไม่สามารถทำให้โจวหมิงเยว่ตื่นขึ้นมาได้ สภาพร่างกายที่เหนื่อยล้า กับเรื่องราวมากมายทำให้ร่างกายบางอ่อนล้าได้ไม่ยาก

            “ซื่ออิน แกจะนอนตื่นจนสายหัวโด่หรือยังไง ตื่น........”

            โจวหมิงเยว่ขยับตัวกอดร่างกายของเด็กเอาไว้แน่น ทว่าเด็กน้อยเริ่มดันตัวขึ้นจากหน้าอกของมารดา มือน้อยขยี้ตาแรง ๆ เมื่อได้ยินเสียงโวยวายของอาม่า อาม่ามักจะดุด่ามารดาของเขาเสมอ  และมารดามักดุด่าเขาเป็นประจำเช่นกัน  เด็กน้อยได้แต่ครุ่นคิดตามประสาเด็กน้อยไร้เดียงสา 

            “แม่ แม่  ตื่น ๆ เถอะ” เสียงเจื้อยแจ้ว พร้อมกับแรงเขย่าไหล่มารดาไปมา 

            โจวหมิงเยว่ขยับตัวกอดเด็กน้อยเอาไว้  ยังไม่ลืมตาขึ้นมามองสิ่งใดเพราะมัวแต่หลับฝัน  เธอยังคงคิดว่าเรื่องราวที่เพิ่งเจอมาสด ๆ ร้อน ๆ เป็นเพียงความเท่านั้น พอเธอลืมตาตื่น เธอจะเจอกับแฟนหนุ่มหลายใจคนนั้น เธอคงตัดสินใจเลิกกับเขา แม้ต้องเจ็บปวดมากมายก็ตาม อย่างน้อยมันก็ดีกว่าต้องเกิดใหม่บนโลกที่เต็มไปด้วยความลำบาก  

            “แม่ตื่นได้แล้ว” 

            อี้ซวนนั้นเริ่มเขย่าตัวแม่หนักขึ้น โจวหมิงเยว่ทนต่อแรงจากมือน้อย ๆ ที่ปลุกให้เธอนั้นตื่นไม่ไหว จนต้องยอมลืมตาขึ้นมามองเห็นใบหน้ากลมป้อมของซวนซวน นัยน์ตาดำนิลบวกกับแพขนตางอน ๆ กะพริบมองเธอด้วยความสงสัย  

            “แม่ตื่นแล้ว”  คราวนี้อี้ซวนเอ่ยด้วยความดีใจที่เห็นมารดาลืมตา  เด็กน้อยไม่คิดว่ามารดาของตนจะตื่นยากขนาดนี้  แม่คนก่อนมักจะตื่นเร็วและกระชากร่างเล็กของอี้ซวนให้ตื่นตาม จนเด็กน้อยหวาดกลัวเป็นนิสัย

            “อี้ซวน ทำไมหนูตื่นเร็วจังล่ะ” โจวหมิงเยว่เม้มปาก ยื่นมือไปลูบหน้าเล็ก ๆ ของอี้ซวน เจ้าหนูน้อยหัวเราะออกมาอวดฟันสองซี่บนล่าง ทั้งคู่บนทั้งคู่ล่าง ช่างน่ามันเขี้ยวเสียเหลือเกิน