บทที่10

เด่นดวงไม่รอช้าหลังจากวางสายลูกสาวก็รีบตรงมาหาสามีที่นอนดูทีวีอยู่ในบ้าน จากนั้นก็ยกมือขึ้นทุบตามลำตัวของทรงพลทันที

ตุบ ตุบ

"ทำไมพี่เลวขนาดนี้ พี่ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า"

"โอ้ย! อีดวงมึงบ้าหรือเปล่าเนี่ย มึงตีกูทำไม มึงหยุดเดี๋ยวนี้ไม่งั้นมึงเจ็บตัวแน่"

เด่นดวงชะงักนิ่ง จากนั้นก็ถอยออกไปพร้อมมือที่ยกขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเอง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเริ่มถาโถมเพราะตัวเองแท้ ๆ ที่เอาผัวผิด คิดว่าชายตรงหน้าจะรักลูกสาวตัวเองเหมือนที่ตัวเองรัก ตั้งแต่ที่ได้กันมาอยู่กินกันมา น้อยนักที่เขาจะพูดจากับลูกสาวของตนดีๆ

"พี่เห็นเทียนมันเป็นคนอยู่หรือเปล่า พี่อายชาวบ้านบ้างไหม ตั้งแต่เด็กมันก็ช่วยงานบ้านทำทุกอย่างแต่พี่ก็ยังทุบตีมัน โตขึ้นมันก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อน มีแต่ช่วยเหลือ มันเรียนมันก็หาเองมาโดยตลอด แต่พี่กับเห็นแก่ตัวเป็นหนี้เป็นสินแถมเอาลูกไปขาย ฉันถามพี่หน่อยเงินตั้งหนึ่งล้านพี่เอาไปทำอะไรหมด"

"บะ อีนี่ กูก็ต้องใช้จ่ายไง เงินกูก็ให้มึงไปแล้วมึงจะเอาอะไรอีก"

"คนที่ควรจะได้ มันคือเทียน เทียนมันยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อครอบครัว เอาเงินที่เหลือมาให้ฉัน ฉันจะเอาไว้ให้ลูก"

"มึงโง่หรือเปล่า อีเทียนมันอยู่สบายกว่ามึงกับกู แถมไอ้เสี่ยนั้นมันรวยมหาศาล เงินที่กูได้มามันก็ต้องเป็นของกูสิ"

"ใครบอกพี่ เทียนมันไม่ได้สบาย มันอยู่ในฐานะอะไรพี่รู้หรือเปล่าหากมันสบายจริงทำไม มันยังต้องทำงาน"

เสียงของทั้งคู่ทะเลาะกัน จนดังขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้าน ธูปนอนเล่นเกมจนรู้สึกว่าเสียสมาธิ เด็กหนุ่มเปิดประตูห้องออกมาแล้ววิ่งมาที่ชั้นล่าง พร้อมเสียงที่ตะโกนขึ้น

"อะไรกันหนักกันหนา ผมรำคาญ อีกอย่างนะ แม่ก็เลิกสักทีได้ไหม พี่เทียนเขาโตแล้ว เลิกเป็นห่วงเขาสักที"

"ใช่ลูก ธูปจะไปทำอะไรก็ไปเถอะลูก"

ทรงพลหันไปพูดกับลูกชายของเขาเสียงอ่อนเสียงหวาน แน่นอนว่าเขารักลูกชายเขามาก ดังแก้วตาดวงใจ ธูปขออะไรทรงพลหาให้หมดทุกอย่าง แต่ไม่ใช่กับเทียนหอม

ในเมื่อสามีเหมือนจะไม่ให้เงินส่วนที่เหลือ เด่นดวงรู้สึกสงสารลูกจับใจ และเงินส่วนนั้นเธอคิดไว้แล้วว่าจะเอาไปให้เทียนใช้ในยามจำเป็น

เทียนหอมเดินทางมาที่ร้านหมูกระทะที่เธอทำอยู่เช่นทุกครั้ง วันนี้คนก็ยังแน่นร้านจนไม่มีเวลาได้พัก ร่างบางเดินเสิร์ฟจนเมื่อยล้าไปหมด แถมมือถือของเธอก็ถูกเก็บไว้ในกระเป๋า ตรงชั้นเก็บของในร้าน ดังนั้นใครโทรมาเธอก็ไม่รู้

ตืด ตืด ตืด

นับเป็นสายที่สามเข้าไปแล้ว ที่ มาร์คัส ต่อสายตรงหาเธอทว่าเด็กสาวที่เขาได้มาชมเชยก็ยังไม่รับ จนใบหน้าหล่อบูดบึ้งขึ้นเล็กน้อย หลังจากที่วางสาย ชายหนุ่มหน้าลูกครึ่งก็หันมาสั่ง สิงห์คนสนิททันที

"ไปดูมันที่ห้องสิ กูโทรไปสามรอบแล้วทำไมมันยังไม่รับ"

"ครับนาย"

มาร์คัสยังไม่ได้ออกจากบริษัท เมื่อสั่งสิงห์แล้ว สิงห์ก็ทำตามเดินทางมาที่คอนโดของเจ้านาย ที่มีสาวสวยอาศัยอยู่

ส่วนมาร์คัส หลังจากเดินทางออกจากบริษัทสิ่งที่เขาไปคือบ้านของ พิมพ์รดา

วันนี้ชายหนุ่มหน้าหล่อมีนัดทานข้าวที่บ้านว่าที่ภรรยาของเขา อีกสามเดือนข้างหน้าทั้งสองจะเข้าสู่ประตูวิวาห์แล้ว

มาร์คัสเดินทางมาถึงก็เป็นเวลาที่ต้องตั้งโต๊ะของมื้อค่ำ พิมพ์รดา เธอไม่ได้ย้ายเข้าไปอยู่ก่อนแต่งแต่เรื่องความสัมพันธ์มันมากกว่าคำว่าแฟน

"รถติดหรือคะ ทำไมมาช้าจัง"

หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้ามาแล้ว

"ผมเคลียร์งานที่บริษัท ก็เลยออกมาช้า ว่าแต่วันนี้มีอะไรทาน"

"พิมพ์สั่งแม่บ้านให้ทำเมนูที่คุณชอบ แต่วันนี้พ่อไม่อยู่นะคะ คุณพ่อมีงานข้างนอก"

"อ๋อ ไม่เป็นไรครับ"

ดูเหมือนว่า การทานมื้อค่ำในวันนี้จะมีแค่หนุ่มสาว การมาฝากท้องที่บ้านนี้มันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แม้ว่าพิมพ์รดาเธอจะแอบคิดว่าอยากไปอยู่ก่อนแต่ง แต่ดูเหมือนว่าที่สามีของเธอจะไม่เคยเอ่ยชวน ดังนั้นมันจึงทำให้เขาทั้งสองต้องแยกบ้านกันอยู่

ระหว่างที่นั่งทาน เสียงมือถือของมาร์คัสก็ดังขึ้น ชายหนุ่มรีบกดรับ เพราะเบอร์นั้นเป็นเบอร์ของสิงห์ลูกน้องคนสนิท

โทรศัพท์

(นายครับ เธอไม่ได้อยู่ที่ห้องครับ)

"อืม เดี๋ยวกูตามไป"

สิ้นเสียงก็รีบกดวาง แต่เชื่อไหมว่า คนที่นั่งทานด้วยเธออยากรู้

"เกิดอะไรขึ้นคะ"

"ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวทานเสร็จผมมีธุระต้องไปจัดการนะ"

"อ้าว มาร์จะไม่อยู่เป็นเพื่อนพิมพ์ก่อนหรือคะ พิมพ์นึกว่าคุณจะค้างที่นี่เสียอีก"

"อย่างอแงสิครับ ผมมีธุระที่ต้องจัดการ ที่นี่ก็มีแม่บ้าน ไว้วันหลังคุณก็ไปค้างที่บ้านกับผมก็ได้นิ"

แค่ประโยคนั้นมันทำให้พิมพ์รดาต้องเผยยิ้มออกมา แน่นอนว่าเธออยากไปอยู่กับเขา แต่ที่ต้องรอให้แต่งกันก่อนเพราะเธอเองก็มีหน้ามีตาไม่อยากให้คนต้องเอาไปนินทาก็แค่นั้น