ลิขิตรักในเพลิงทราย

ลิขิตรักในเพลิงทราย

last updateLast Updated : 2026-07-03
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
52Chapters
382views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

อารยา นักกายภาพบำบัดที่เกลียดคำว่า หมอนวด จับใจ เดินทางมาไกลในดินแดนทะเลทรายเพื่อทำงานที่ตนเองถนัด ราเฟย์ รัชทายาทหนุ่มร่างสูงสง่าที่มองโลกในแง่ร้าย เขามองอารยาเป็นผู้หญิงหิวเงิน ความเข้าใจผิดตั้งแต่พบหน้ากันครั้งแรก กลับทำให้ใกล้ชิดอย่างไม่รู้ตัว “มองเรา...แค่ตอนนี้...มีแค่เราสองคนไม่มีชนชั้นวรรณะใด มีแค่เราสองคน” ชายหนุ่มมอบจุมพิตดื่มด่ำที่ค่อยๆ กลายเป็นความร้อนแรงทุกขณะ มือไม้ของเขาเลื่อนปลดเปลื้องเสื้อผ้าของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังช้าในความรู้สึกของเขา แม้ว่าจะเคยเห็นและสัมผัสร่างกายนี้มาก่อนแล้ว แต่ครั้งกลับให้ความรู้สึกที่แปลกใหม่สำหรับเขา “เราปรารถนาเจ้า...อารยา” ‘ฉันรักคุณ...ราเฟย์’ ลิขิตรักในเพลิงทราย (ชุดเล่ห์รักในรอยทราย)

View More

Chapter 1

ตอนที่1 บทนำ

— Vou me casar de novo — Daven disse. — E não vou me repetir, nem pedirei a sua permissão.

Ele pousou a xícara de café rapidamente, encerrando o café da manhã, que ele sequer havia tocado.

Althea ficou paralisada perto da longa mesa de jantar coberta de mármore branco. Seus dedos, ainda segurando a espátula, começaram a tremer. Mas ela manteve a expressão composta. Ela curvou levemente a cabeça, deixando as palavras de Daven penetrarem, embora parecessem um veneno de ação lenta, destruindo-a silenciosamente por dentro.

— Com Vanessa? — Sua voz era quase um sussurro.

Daven não olhou para ela. Ele apenas respirou fundo antes de responder friamente: — Sim. Quem mais?

Seu marido, Daven Callister, nunca a amou. O coração dele pertencia inteiramente a Vanessa Blake. Na verdade, o casamento deles sempre foi nada mais do que um obstáculo para a história de amor dele. Mas o que Althea poderia fazer quando a mulher que arranjou o casamento tinha sido tão gentil com ela? Evelyn Callister - a avó de Daven.

Althea também não queria este casamento. Tudo o que ela desejava era um funeral decente para sua mãe. Tudo o que se seguiu, ela aceitou como destino. Ela havia se rendido, apesar da dor que ainda a assombrava pela perda da mãe. Mas Evelyn se recusou a deixar a situação terminar ali. Ela exigiu que seu amado neto, Daven - o homem responsável pela morte da mãe de Althea, se casasse com ela como uma forma de penitência. Eve via Althea como uma garota solitária, sem mais ninguém no mundo.

Daven só concordou porque estava encurralado pelos desejos de sua avó. Ele não teve escolha a não ser obedecer. Mas agora, com Evelyn Callister falecida - levada por uma doença há duas semanas, Daven finalmente via uma chance de escapar de um casamento que ele nunca quis.

Não havia razão para ficar. Não mais.

Um sorriso fraco, quase invisível, surgiu nos lábios de Althea não de alegria, mas de amarga resignação. Ela desligou o fogão e gentilmente pousou a espátula. Mais uma vez, ela fechou os olhos com força, tentando conter a tempestade que se agitava em seu peito.

— Eu não vou ficar no seu caminho — Ela disse por fim. Sua voz era suave, tão suave que mal alcançou o outro lado da ampla sala. — Nós dois sabemos que eu nunca tive um lugar no seu coração.

Daven permaneceu em silêncio. Ele não negou. Ele também não a corrigiu. Mas houve o menor lampejo de perturbação em seu olhar enquanto Althea caminhava lentamente em direção a ele. Por um momento, ele pensou que ela poderia chorar, implorar, ou mostrar tristeza suficiente para fazê-lo se sentir culpado.

Mas ela não o fez.

Althea estava ereta. Suas mãos estavam levemente fechadas ao lado de seu vestido simples. Seu longo cabelo preto fluía livremente pelas suas costas, um contraste silencioso com a calma força de sua postura. Seus olhos castanhos claros e quentes agora o encaravam, vazios, ilegíveis. Olhavam para o homem que sempre foi um estranho sob o mesmo teto.

Althea era bonita, à sua maneira discreta. Mas essa beleza nunca despertou nada em Daven. Para ele, Althea não era nada mais do que uma interrupção, uma intrusa forçada em sua vida. E agora que ele tinha a chance de removê-la, Daven pretendia fazer exatamente isso.

— Me dê um mês do seu tempo — Althea disse calmamente. — Apenas um mês... Me deixe ser sua esposa de verdade.

Daven estreitou os olhos. — O que você quer dizer?

— Eu vou embora, exatamente como você quer. Depois que você disser seus votos de casamento para a mulher que você ama. — As palavras doeram ao deixar os lábios de Althea, cada sílaba esculpindo dor no fundo de seu peito. — Você pode se divorciar de mim, e eu prometo, eu vou desaparecer da sua vida para sempre. Mas antes disso, me permita saber como é ser uma esposa. Não apenas uma estranha morando sob o seu teto.

O silêncio caiu.

Então, uma risada desdenhosa escapou dos lábios de Daven. Ele até enxugou o canto do olho, divertido com o quão absurdo seu pedido soava. O que no mundo ela estava pensando?

Um mês? A ideia era ridícula.

Daven deu um passo em direção a ela, diminuindo a distância. Os olhos dele percorreram o rosto dela, como se estivesse tentando decifrar uma intenção oculta. Talvez sua mãe estivesse certa o tempo todo, talvez Althea estivesse apenas atrás da riqueza ligada ao nome dele.

Quem não conhecia Daven Callister? CEO da Callister Enterprise, um dos jovens empresários mais influentes de Mighatan. As pessoas competiam apenas para se aproximar dele, especialmente mulheres que ansiavam por sua atenção. Mas Daven amava apenas uma mulher: e não era sua esposa.

Era outra pessoa inteiramente: Vanessa Blake, uma supermodelo em ascensão cujo nome estava iluminando o mundo da moda.

— Você está falando sério? — Ele perguntou, a voz fria, carregada de descrença. — Isso não é uma novela barata, Althea.

Ela deu um pequeno aceno. — Eu não estou pedindo seu amor. Quem sou eu para pedir algo assim? — Ela disse com uma risada amarga. — Tudo o que estou pedindo é para ser tratada adequadamente como sua esposa. Jante comigo. Troque algumas palavras comigo todos os dias. Me mostre um pouco de carinho, mesmo que seja falso.

Ela engoliu em seco, as mãos cerradas em punhos para se manter firme. — Depois disso, eu vou embora em silêncio. Você estará livre para se casar com quem quiser.

Daven semicerrou os olhos, sem saber se ria mais alto ou se sentia irritado. No entanto, sob sua descrença, algo nas palavras dela atingiu um nervo. Um pedido simples tão dolorosamente simples, que despertou sua curiosidade.

Qual é o verdadeiro propósito de Althea?

— Por que não pedir algo mais razoável?

Althea se calou. Desviar o olhar de Daven era difícil quando aqueles olhos escuros como a meia-noite estavam fixos nos dela, ordenando que ela não quebrasse o contato visual até que ele tivesse ouvido tudo o que ela tinha para dizer.

— Se é dinheiro que você quer, diga. Eu lhe darei.

— Não — Ela disse firmemente, sem hesitar. Sua resolução já estava selada. Não havia como voltar atrás agora.

— Você realmente não sabe como desistir, não é? — Daven zombou.

— Eu já desisti, Daven — Althea respondeu suavemente. — Mas eu só quero uma lembrança para guardar pelo resto da minha vida. Antes de eu me afastar de você para sempre.

Nenhum dos dois falou depois disso.

Desta vez, o olhar de Daven não era tão penetrante. Ele olhou para a mulher diante dele com uma expressão ilegível. Era confusão? Aborrecimento? Ou... curiosidade?

— Eu não prometo ser legal — Ele finalmente disse.

— Eu nunca esperei que você mudasse — Althea respondeu, sua calma mais devastadora do que lágrimas jamais poderiam ser.

E com isso, um acordo não verbal foi formado.

Um mês. Trinta dias para Althea viver como a esposa de Daven Callister. Uma realidade que deveria ter existido há um ano, desde o dia do casamento deles. Mas para Daven, ela sempre foi nada mais do que uma intrusa.

Agora, antes que tudo terminasse, Althea podia pelo menos ser grata, Daven não havia rejeitado seu pedido.

— Apenas um mês, Althea — Daven avisou. — Depois disso, você desaparece da minha vista.

— Eu entendo exatamente o que estou pedindo, Daven. Você não precisa se preocupar.

Ele zombou, o canto dos lábios curvando-se em desdém. — E se você esperar mais do que estou disposto a dar, eu não hesitarei em te expulsar.

Althea assentiu obedientemente.

— Não se atreva a quebrar sua promessa, Althea. — O olhar dele ficou penetrante novamente, cortante. — Se o fizer, não me culpe por destruir sua vida.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
52 Chapters
ตอนที่1 บทนำ
บทนำอารยา นักกายภาพบำบัดที่เกลียดคำว่าหมอนวดจับใจเดินทางมาไกลในดินแดนทะเลทรายเพื่อทำงานที่ตนเองถนัดราเฟย์ รัชทายาทหนุ่มร่างสูงสง่าที่มองโลกในแง่ร้าย เขามองอารยาเป็นผู้หญิงหิวเงินความเข้าใจผิดตั้งแต่พบหน้ากันครั้งแรก กลับทำให้ใกล้ชิดอย่างไม่รู้ตัว“มองเรา...แค่ตอนนี้...มีแค่เราสองคนไม่มีชนชั้นวรรณะใด มีแค่เราสองคน”ชายหนุ่มมอบจุมพิตดื่มด่ำที่ค่อยๆ กลายเป็นความร้อนแรงทุกขณะ มือไม้ของเขาเลื่อนปลดเปลื้องเสื้อผ้าของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังช้าในความรู้สึกของเขา แม้ว่าจะเคยเห็นและสัมผัสร่างกายนี้มาก่อนแล้วแต่ครั้งกลับให้ความรู้สึกที่แปลกใหม่สำหรับเขา“เราปรารถนาเจ้า...อารยา”‘ฉันรักคุณ...ราเฟย์’ทั้งที่ยืนอยู่ในอาคารขาเข้าของสนามบิน อารยากลับรู้สึกได้กลิ่นลมทะเลทราย หญิงสาวหันซ้ายแลขวาไม่มองหาคนที่จะมารับเธอแต่ดวงตาสีดำดุจนิลกลับมองหาที่มาของกลิ่น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เดินทางมาต่างประเทศและเป็นครั้งแรกที่มาเยือนดินแดนที่ห้อมล้อมไปด้วยทะเลทราย แต่เธอแปลกใจที่ตัวเองมั่นใจว่าสิ่งที่สัมผัสได้คือสายลมแห่งทะเลทรายทั้งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเธอเดินวนไปมาเหมือนเด็กหลงทางแล้วร่างบางก็ต้อง
Read more
ตอนที่2 สงสารฉันหรือไง
อารยานึกขำความคิดของตัวเอง เธอย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน เธอเข้ากรุงเทพในเย็นวันศุกร์และพักกับเพื่อนไม่ไกลจากที่ทำงานนัก เพื่อนของเธอเปิดร้านสปาและมีบริการนวดแผนโบราณ อารยาจะทำงานพิเศษที่นี่อาทิตย์ละสองวัน บ่ายวันเสาร์วันนั้น ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานพูดภาษาอังกฤษแต่สำเนียงแปร่งหูเหมือนชาวอาหรับ ไม่มีพนักงานกล้าตอนรับนัก ไม่ใช่แค่ภาษาอังกฤษไม่คล่องแต่เพราะชายคนนี้มีบอดี้การ์ดมาร่างใหญ่เหมือนยักษ์วัดแจ้งมายืนคุ้มกันถึงหกคน “ยาจ๋าช่วยไปดูหน่อยซิ” เปรมวดี หรือ แป๋ม เพื่อนสนิทของเธอเข้ามาขอร้อง “ไม่เป็นไร ยาไปเอง” อารยายิ้มรับไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไรอาจเพราะเคยชินกับลูกค้าวีไอพีที่เคยมารักษาตัวที่โรงพยาบาล อารยาในชุดไทยมิดชิดเดินเข้าไปห้องพิเศษ แอบกลั้นหัวเราะที่เห็นบอดี้การ์ดหกคนยืนคุ้มกันเจ้านายที่นอนคว่ำอยู่บนที่นอนเตี้ยๆ ห้องนี้เป็นห้องที่เปิดโล่งมองเห็นน้ำตกจำลองใกล้ๆ และต้นไม้สีเขียวขจีที่ถูกจัดให้เป็นสวยย่อมน่ารัก “ขออนุญาตนะคะ” อารยายกมือไหว้ก่อนที่จะลงมือกดจุดตามที่ร่ำเรียนมา กล้ามเนื้อที่ไม่เคยถูกบีบนวดหรือ
Read more
ตอนที่3 ต้องคุยกันยาว
“งานที่นี่น่าสนุกแบบนี้นี่เอง คุณถึงไม่ยอมเข้าไปกรุงเทพ” เขาชวนคุยด้วยภาษาอังกฤษ คนรอบข้างเธอต่างงุนงงและแตกตื่น แต่มันยิ่งตอกย้ำความคิดในแง่ร้ายของคนบางคนว่าเธอหมอนวดประเภทเอาตัวนาบ“สงสัยเราจะคุยกันยาว เชิญที่ห้องพักดิฉันเถอะค่ะ” อารายเดินนำไปที่ห้องพักของเธอซึ่งอยู่ที่ปีกขวาของอนามัย จะเรียกห้องพักก็ไม่ถูกนักเพราะมีแค่โต๊ะกับเก้าอี้ นอกนั้นก็เป็นตู้เก็บเอกสารและหนังสือต่างๆที่เธอต้องใช้เป็นประจำ แต่มันก็ทำให้คนที่เข้ามารู้ได้ในทันทีว่าเธอเป็นคนสมถะเพียงใด“แกอย่าโกรธฉันนะ เค้าขอร้องให้ฉันพามา” เปรมวดีกระซิบบอกเพื่อนเบาๆ“แน่ใจว่าเค้าขอร้อง ไม่ใช่ขู่บังคับ”“บ้าสิ ถ้าขู่จริงฉันไปหาตำรวจไม่ดีกว่าเหรอไม่มาหาแกแบบนี้หรอก”ดูเหมือนชายอาหรับจะไม่เข้าใจภาษาไทยที่สองสาวกระซิบกระซาบกัน เขานั่งนิ่งๆ แต่สายตามองไปรอบๆ เหมือนถูกใจที่ได้เห็นสภาพที่พักเธอเป็นแบบนี้“ขออนุญาตแนะนำตัวก่อน ผมชื่อ คาร์ดัล ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าผมประทับใจการบริการของคุณอารยาเป็นอย่างยิ่ง คุณมีความรู้และความสามารถในวิชาชีพของคุณอย่างท่องแท้ และจากที่ผมสืบประวัติของคุณมา คุณมีคุณสมบัติครบถ้วนตามที่ ‘ท่าน’
Read more
ตอนที่4 เลือกเกิดไม่ได้
“ถ้าเลือกได้น้องขอเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดาดีกว่าค่ะ”จัสมินตอบด้วยน้ำเสียงสดใส แต่เป็นความรู้สึกจริงจากใจอย่างที่คนฟังก็เข้าใจความหมายนั้นดี ทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องหนังสือซึ่งเป็นมุมโปรดของเจ้าชายราเฟย์ “แต่คนเราเลือกเกิดไม่ได้” ราเฟย์เตือนสติน้องสาวต่างมารดาเบาๆเขาเอ็นดูจัสมิน มากกว่าน้องสาวหรือน้องชายคนอื่น ในบาฮาเนียลูกชายมีความสำคัญกว่าลูกสาวเสมอ ลูกที่เกิดจากหญิงต่างชาติอย่างจัสมิน ไม่มีใครสนใจเหลียวแลนอกจากเสด็จแม่ของเขา ทำให้ราเฟย์สนิทสนมกับจัสมินมากเป็นพิเศษ แต่เพราะฐานะที่เขาเป็นถึงองค์รัชทายาททำให้เขาไม่สามารถแสดงท่าทางสนิทสนมรักใคร่กับใครมากไม่ได้ หลายต่อหลายคนที่พยายามใกล้ชิดเขาก็เพียงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้น เขาจึงชินชากับการอยู่อย่างโดดเดี่ยวและไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นเพราะแม้กระทั่งคนที่เขาเรียกว่า ‘คนรัก’ ยังทรยศเขาได้“พี่ราเฟย์ได้ไปเยี่ยมท่านพ่อบ้างมั๊ย” เพราะความสนิทสนมจัสมินจึงไม่ใช้ราชาศัพท์กับพี่ชายที่เป็นถึงองค์รัชทายาทแห่งบาฮาเนีย“เมื่อวานก็ไปเข้าเฝ้ามา” เขาตอบน้ำเสียงเยือกเย็นพร้อมกับเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ที่อยู่บนโต๊ะทำงาน “แล้วท
Read more
ตอนที่5 เธอเป็นใคร
“เจ้าก็พูดไปได้นะ” คาร์ดัลหัวเราะ “นี่อารยาเป็นนักกายภาพบำบัดและเชี่ยวชาญการนวดแผนโบราณ อารยานี่คุณหมอประจำพระองค์ฯ ชื่อ ยามาท เป็นหลานชายฉันด้วย”“สวัสดีค่ะ” อารยายกมือไหว้แบบไทยๆ เล่นเอาหมอหนุ่มยื่นมือไปเก้อ เขาหัวเราะเบาๆ แล้วยื่นแฟ้มประวัติคนไข้ให้อารยาศึกษา“ต่อไปนี้เจ้าก็พักที่นี่นะอารยา” คาร์ดัลเอ่ยเบาๆ เหมือนฝากฝัง “ทำเต็มความสามารถ อย่าคิดเรื่องอื่นเลยนะ”“ค่ะ” อารยารับคำอย่างเข้าใจหน้าที่ตัวเอง แต่พอเห็นคาร์ดัลพูดคุยกับหมอยามาทด้วยภาษาบาฮาเนีย เธอก็ได้แต่ยืนงงอยู่ตรงนั้น ‘นี่ฉันต้องมาอยู่ในวังนี่สองปีตามสัญญาจริงหรือ นี่...ถ้าพูดจาไม่เข้าหูจะเป็นไงนะ’“วันนี้คุณอารยาพักผ่อนก่อนเถอะครับ พรุ่งนี้เราเคยเริ่มงานกัน” หมอยามาทยิ้มอย่างเป็นกันเอง “เดี๋ยวนางกำนัลจะพาไปห้องพักนะครับ ผมขอตัวก่อน”“ค่ะ ขอบคุณมาก” อารยาไม่กล้าเอ่ยปากถามเรื่องอื่นได้แต่เดินถือแฟ้มประวัติคนไข้ตามหลังนางกำนัลที่สวมชุดประจำชาติ ไปยังห้องพักที่ถูกเตรียมไว้ซึ่งไม่ไกลนัก ‘ใกล้กับการดูแลคนป่วย’ หญิงสาวคิดในใจ กระเป๋าเดินทางสองใบของเธอมารออยู่ที่ห้องนานแล้ว หญิงนางกำนัลเข้าไปแตะกระเป๋าเดินทางของตนเหมือนกับว่
Read more
ตอนที่6 ตามมาสิ
แม้เขาจะเป็นองค์รัชทายาทแต่เขาก็ชอบทำตัวง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องตั้งโต๊ะอาหารให้มันวุ่นวาย เขาหมุนตัวและเดินนำหน้าแต่เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้ก้าวตามมาเขาก็เหลียวมอง“ตามมาสิ”“ไม่เป็นไรค่ะ แค่บอกทางดิฉันก็พอแล้ว”ไม่ใช่เพราะความเกรงใจหรอกที่ทำให้อารยาพูดแบบนี้ออกมา แต่เพราะเธอกำลังหงุดหงิดที่ถูกสั่ง เหมือนเธอเป็นเด็กที่คิดอะไรเองไม่เป็น ถึงจะหน้าตาดีแค่ไหนก็ไม่ควรมาพูดจาและน้ำเสียงดูหมิ่นเธอนักราเฟย์ใช้ดวงตาสีเข้มสำรวจหญิงสาวตรงหน้าก่อนกระตุกยิ้มที่มุมปาก“คงนั่งกินในครัวไม่ได้ซินะ โอเค! เราจะให้คนเตรียมอาหารไปให้ที่ห้องพักก็แล้วกัน”“ไม่ใช่ค่ะ! คุณกำลังเข้าใจผิด ฉันแค่...เกรงใจคุณ เผื่อว่าคุณมีอะไรอย่างอื่นต้องไปทำ”โอเค...เธอยอมรับว่าเขาหล่อเหลาจนใจหวั่นไหว แต่นิสัยร้ายกาจปากร้ายแบบนี้ต้องถูกเลี้ยงมาแบบตามใจตั้งแต่เด็ก“เกรงใจ ก็เราบอกแล้วว่าจะไปที่ห้องครัว หรือว่ากลัวที่จะใกล้ชิดเรา” เขาพึมพำออกมาเบาๆ หรี่ตามองสาวเอเชียร่างบอบบางเหมือนตุ๊กตา ถ้าปลดมวยผมนั่นออกคงเพิ่มความงามให้กับผู้หญิงคนนี้ไม่น้อย เสื้อผ้าที่สวมเป็นแบบเรียบๆ เหมือนคุณครูมากกว่าจะเป็นพยาบาล แต่ก็น่าเสียดายรูปร
Read more
ตอนที่7 ทำเหมือนไม่เคยเจอ
“นี่ลูกชายกับลูกสาวฉัน ราเฟย์กับจัสมิน อายุคงไล่ๆ กับเธอ”กษัตริย์ฮัสซันลูกสาวที่ได้เค้าโครงมาจากแม่เต็ม จัสมิน ยิ้มให้อย่างเป็นกันเองและไม่ถือตัว ผิดกับผู้ชายร่างสูงสง่าคนนั้นที่เขาแต่ทำหน้าเคร่งขรึม อารยายกมือแบบไทยๆ พยายามยิ้มผูกมิตรแต่เมื่อราเฟย์ไม่มีท่าทีตอบไมตรีของเธอ หญิงสาวจึงหน้าเจือนลงทันที ‘เขาทำเหมือนไม่เคยเจอเธอเลย’ อารยาพึมพำกับตัวเองในใจ ผิดกับครั้งแรกที่เธอได้รับความช่วยเหลือนำทางไปโรงครัว หญิงสาวจำได้ดีของท่าทางร้อนร้นของเหล่าบรรดาแม่ครัวที่จัดเตรียมสำรับอาหารมาบริการเธอและเขา เขานั่งกินแซนวิชเพียงคู่เดียวกับกาแฟดำ ในขณะที่เธอกินไปตั้งสามคู่แถมนมอีกแก้วใหญ่ เขาละเลียดทานอาหารอย่างใจเย็นจนเธอเสร็จเรียบร้อยและเดินนำเธอมาส่งถึงห้องที่จัดไว้เป็นเสมือน ‘ห้องพยาบาล’ ประจำราชวัง “ขอบคุณค่ะ” อารยาจำได้วาพูดได้แค่นั้นเขาก็หันหลังและเดินจากไปยังไม่ทันถามชื่อเสียงเรียงนาม แต่เธอก็คาดเดาได้ไม่ยากนักว่าเขาคงไม่ใช่ ‘คนธรรมดา’ อย่างแน่นอน เพราะที่เห็นตั้งแต่ในโรงครัวจนตลอดทางเดินนั่น มีแต่คนถวายการเคารพเขาแทบทั้งนั้น ที่จริงเขาเป็นถึง ‘องค์รัชทายาท’ ก็น่าอยู่หรอกที
Read more
ตอนที่8 จะบอกยังไงดี
“ใช่ซิ เพื่อนไง ฉันเพิ่งกลับมาจากอังกฤษได้สองเดือน นอกจากพี่ราเฟย์แล้วฉันไม่ค่อยสนิทกับใครเลย ฉันถูกส่งไปอยู่เมืองนอกตั้งแต่เด็ก” จัสมินคล้องแขนอารยาแล้วเดินเรื่อยๆ ตามทางที่จะไปสู่ห้องโถงใหญ่ “เธอนี่เหมาะกับชุดพยาบาลจัง เอาไว้วันไหนเธอว่างเรามาคุยกันนะ เธอพักที่ห้องพักของพยาบาลใช่มั๊ย”“ค่ะ” เธอยิ้มบางๆ จะบอกยังไงดี อยู่ที่วังนี้มาเป็นสัปดาห์เธอก็ยังไม่รู้ว่าตรงไหนเรียกว่าอะไร ก็เธอมาทำงานน่ะ ใครจะมาแนะนำพาเที่ยวเล่า แต่ถึงอย่างนั้นงานที่เธอก็ไม่ได้น่าเบื่อเพราะการได้ดูแลพระอาการเจ็บของกษัตริย์ฮัสซัน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นลูกที่ต้องดูแลพ่อ อาจเพราะเธอคิดถึงพ่อที่ตายจากไปก็เป็นได้“คราวหน้าเราคุยกันนะ วันนี้ฉันมีนัดกับอาจารย์ที่มหา’ลัยจ๊ะ” จัสมินโบกมือลาและเดินหายไป ทิ้งให้อารยายืนเคว้งอยู่คนเดียว เธอหันซ้ายแลขวาแล้วก็ยืนงงอยู่อย่างนั้น พยายามนึกให้ออกว่าเมื่อครู่องค์หญิงจัสมินพาเธอเดินจากทางไหนมาโผล่ทางไหน ถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้“ต่อให้รวยล้นฟ้ายังไง ฉันจะไม่สร้างบ้านหลังใหญ่ไว้เดินหลงทางแบบนี้แน่” อารยาพึมพำคิดว่าจะเดินเลี้ยวซ้ายหรือขวาดีอารยาเดินเลี้ยวซ้ายไปเรื่อยๆ เผื่อว
Read more
ตอนที่9 ของฝาก
“พระพักตร์ของฝ่าบาทผ่องใสขึ้นนะพ่ะย่ะค่ะ” “ก็เพราะของฝากของเจ้าไงคาร์ดัล” กษัตริย์ฮัสซันทรงพระสรวลขึ้นพลางปรายตาไปยังหญิงสาวชาวเอเชียในชุดนางพยาบาลสีขาวสะอาดตา คาร์ดัลยิ้มขึ้นที่มุมปาก เมื่อมองไปที่ ‘ของฝาก’ ที่ตนนำมาจากเมืองไทย อารยาไม่เข้าใจภาษาบาฮาเนีย แม้เธอจะพยายามเรียนรู้คำง่ายๆ แต่ถ้าได้ยินประโยคยาวๆ ก็จับใจความไม่ได้เสียที แต่เชื่อว่าสายตาผู้สูงวัยและสูงศักดิ์ที่มองมายังเธอกำลังพูดคุยเรื่องของเธอยู่ ตั้งแต่เธอได้ตราสัญลักษณ์ประจำราชวงค์ฯ ก็ดูว่าคนอื่นจะแสดงกิริยา ‘เกรงอกเกรงใจ’ เธอมากเป็นพิเศษ แต่เธอก็ยังไม่เคยใช้ตรานี่ออกไปไหนเสียที “ปัญหาพวกแบ่งแยกดินแดนทางตะวันออกเป็นอย่างไรบ้าง” คราวนี้น้ำเสียงของ กษัตริย์ฮัสซัน เข้มและจริงจังขึ้นกว่าเมื่อครู่นั้น “ฝ่าบาททรงมีองค์รัชทายาทที่ปรีชาสามารถ” คาร์ดัลยอมรับจากหัวใจ “ท่านราเฟย์พยายามปรับเปลี่ยนการปกครองโดยทรงใช้สันติวิธีซึ่งก็มีบางส่วนที่ยอมเข้าร่วมกับฝ่ายรัฐบาลแต่บางส่วนก็ยัง...” “เราหวังว่าจะไม่มีการนองเลือดเกิดขึ้น” กษัตริย์ฮัสซันเอนพระวรกายพิงหมอนใบใหญ่ “ที่ผ่านม
Read more
ตอนที่10 ร่าเริง
ราเฟย์ก่นด่าพยาบาลสาวชาวเอเชียคนนั้นในใจ เขาเข้ามารายงานสถานการณ์บ้านเมืองกับเสด็จพ่อ และบังเอิญผ่านมาได้ยินเสียงคนทั้งสามคุยกัน เขาไม่รู้ว่าคาร์ดัลซึ่งเป็นที่ปรึกษาของคณะรัฐมนตรีและเป็นพระสหายของบิดาเขานั่นคิดสิ่งใดอยู่ สายรายงานว่า คาร์ดัลแอบสะสมผู้คนพร้อมอาวุธจำนวนหนึ่งมาได้ระยะหนึ่งแล้ว เขาพยายามจับผิดแต่ยังขาดหลักฐานที่หนาแน่น โดยเฉพาะที่คาร์ดัลกลับเมืองไทยและหมอยามาทซึ่งเป็นหลานแท้ๆ ของคาร์ดัลคัดค้านการผ่าตัดรักษาพระอาการเจ็บป่วยของเสด็จพ่อ เขาได้แต่นึกถึงคำเตือนของเสด็จอานาวาทที่ให้ระวังคนอย่างคาร์ดัล สถานการณ์บ้านเมืองเช่นนี้เขาไว้ใจใครไม่ได้เลย! แล้วจู่ๆ ใบหน้าคมเข้มก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มเยือกเย็นและน่ากลัวมากกว่าจะเป็นรอยยิ้ม!“เที่ยวเหรอ! คิดเหรอว่าเธอจะได้ใช้เงินสกปรกนั่น อารยา!”อารยาตื่นแต่เช้าด้วยอาการร่าเริง เธออยู่แต่ในวังสวมชุดพยาบาลจนไม่รู้ว่าจะออกไปข้างนอกด้วยชุดไหน เธออยากลองใส่ชุดประจำชาติของบาฮาเนียบ้าง แต่ก็นั้นแหละ ใส่ไม่เป็นแล้วมันจะกลายเป็นตัวตลกเปล่าๆ เธอคว้าเสื้อคอจีนสีขาวที่เคยชอบใส่ตอนอยู่เมืองไทยกับกระโปรงผ้าฝ้ายสีม่วงอ่อนหวานยาวคลุมเข
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status