บทที่9

เทียนหอมเดินทางกลับมาที่คอนโดหรูของมาร์คัส ส่วนสถานะที่เธอรู้อยู่เต็มอกก็คือ นางบำเรอของเขา แน่นอนว่าการอยู่ที่นี่ ชายหนุ่มหน้าลูกครึ่งไม่ได้มาอยู่ด้วย สิงห์กำชับเธอไว้ว่าอย่าทำให้ตัวเองเดือดร้อนเพราะมาร์คัสไม่ได้ใจดีเสมอไป การที่เธอยอมตกลงอยู่ในสถานะนี้ตั้งแต่เดินเข้ามา ต้องยอมรับทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น แถมสิงห์ยังบอกกับเทียนหอมว่า ห้ามมีใจรักเขาเด็ดขาดไม่อย่างนั้นเธอจะเสียใจไปตลอดชีวิต

คำพูดของสิงห์ยังอยู่ในโซนประสาท วนเวียนอยู่อย่างนั้น ประกอบกับคำพูดหนึ่งของมาร์คัสก็แทรกเข้ามา ก่อนที่เขาจะออกมาสั่งลูกน้อง เทียนหอมลองถามถึงอิสรภาพ คำตอบที่ได้ คือความพอใจของเขา นั้นหมายความว่า ชีวิตหลังจากนี้คงขึ้นอยู่กับเขา หากเขาบีบก็คงตายหากคลายก็คงรอด เทียนหอมไม่รู้เลยว่า วันไหนที่เขาจะพอใจแล้วปล่อยเธอไปเป็นอิสระ หรือเธอต้องหาเงินมาคืนเขาถึงจะได้รับอิสระคืนมา

ร่างเล็กง่วนอยู่กับการเก็บของ ตอนนี้ห้องแห่งนี้ไม่ได้มีคนคุมเหมือนเมื่อคืน เพราะสิงห์ได้ให้คีย์การ์ดเธอไว้แล้ว ขอแค่เพียงเธอกลับมาที่ห้องและไม่สร้างเรื่องให้มาร์คัสหนักใจ เท่านั้นเธอก็จะได้อยู่อย่างเป็นสุข

ระหว่างที่นั่งจัดของอยู่ที่คอนโด เสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้นเพราะตอนที่กลับบ้านเธอไม่ลืมที่จะหยิบมันมาด้วย

เทียนหอมลุกขึ้นจากที่ เดินไปหยิบมือถือที่ถูกชาร์จแบตไว้ เมื่อเห็นเบอร์ก็รีบกดรับสายทันที

โทรศัพท์

"ว่ายังไงน้ำหวาน"

(แกเป็นอะไรหรือเปล่าไม่เห็นมาเรียน แถมไม่เห็นเข้ามาที่ร้านด้วย)

"อ๋อ ไม่สบายนิดหน่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปได้แล้ว"

(เหรอ นึกว่าพ่อแกองค์ลงแล้วไม่ให้แกมาเรียน รู้ว่าแกสบายดีก็หมดห่วงไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ)

น้ำหวานวางสายเป็นเทียนหอมที่พ่นหายใจสุดแรง หากเพื่อนรู้ว่าพ่อตัวเองส่งตัวเองมาขายเพื่อใช้หนีแถมยังอยู่ในสถานะนางบำเรอให้เขา เพื่อนของเธอคงรังเกียจเธอเป็นแน่

"ฉันอาจจะดูโง่ที่ไม่รักตัวเอง แต่ฉันก็ไม่อาจทำให้แม่เดือดร้อน"

เทียนหอมพูดกับตัวเอง หลังจากนั้นเธอก็วางมือถือลงที่เดิม แล้วเดินกลับไปเก็บข้าวของที่เธอนำมาจากบ้าน สิ่งที่เธอเอามามีเพียงเสื้อผ้าชุดนักศึกษา ตำราเรียนไม่กี่เล่ม ส่วนพวกของใช้ที่จำเป็น สิงห์จัดการเอามาให้เธอแล้ว

 

มหาลัย

อย่างที่บอกว่า เทียนหอมเธอไม่ได้รับการเลี้ยงดูที่เป็นค่าใช้จ่ายเพราะมาร์คัส บอกเธอไปแล้วว่า พ่อของเธอได้ไปมากกว่าค่าตัว ดังนั้นการมาเรียนรวมถึงการเป็นอยู่เธอต้องพึ่งตัวเอง ส่วนเธอมีหน้าที่แค่กลับไปรอเขาที่ห้องไม่รู้ว่าวันไหนที่เขาจะแวะมาหา

"เมื่อวานเธอไม่ได้ไปที่ร้าน รู้ไหมว่าคนเยอะมากเลยนะ"

"ขอโทษนะ แล้วผู้จัดการว่าอะไรหรือเปล่า พอดีโทรศัพท์เรามีปัญหา เลยไม่ได้โทรลางาน"

น้ำหวานพูดถึงเรื่องร้านหมูกระทะที่เธอทั้งสองทำอยู่ เป็นพนักงานเสิร์ฟ ทว่าวันที่เกิดเรื่องไม่มีใครติดต่อเทียนหอมได้ เพราะเธอทำมือถือหล่นอยู่ที่บ้าน แถมเธอก็ไม่สามารถติดต่อใครได้เหมือนกัน

"ผู้จัดการไม่ว่าอะไร แต่วันนี้แกไปใช่ป่ะ"

"ไปสิ หยุดแล้วจะเอาอะไรใช้"

"นั้นนะสิ เมื่อไหร่จะรวยหรือไม่ก็มีเสี่ยเลี้ยงวะ"

ประโยคของน้ำหวานทำเอาเทียนหอมแทบสำลักน้ำลาย เพราะคำว่าเสี่ยเลี้ยง เธอคงไม่ได้โชคดีเหมือนคนอื่นเพราะการอยู่ที่สบายขึ้นมันไม่ได้แปลว่าชีวิตเธอดีขึ้นตาม

"เปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ ฉันว่าเราหาเงินด้วยตัวเองมันภูมิใจจะตายไป"

"ก็จริง"

สนทนากันเพื่อรอเวลาที่จะเข้าห้อง สักพักรุ่นพี่ปีสี่ที่กำลังจีบเธอก็เดินเข้ามาหา พร้อมถุงขนมมากมายเหมือนทุกครั้ง

"น้องเทียนหอม วันนี้พี่มีขนมมาฝาก ว่าแต่เมื่อวานไปไหนมาจ๊ะ"

กิตติ หรือที่รุ่นน้องเรียกเขาว่าพี่กิต ชายหนุ่มชอบมาขายขนมจีบให้เทียนหอมอยู่บ่อยๆ ทว่าเธอเองก็ไม่ได้สนใจ แต่ด้วยเธอกับเขาเรียนคณะเดียวกันก็เลยเจอกันบ่อยก็เท่านั้น

"ขอบคุณพี่มากนะคะ อันที่จริงไม่ต้องซื้ออะไรมาให้เทียนก็ได้ สิ้นเปลืองเปล่าๆ"

"ไม่เปลืองหรอก พี่เต็มใจ"

ชายหนุ่มฉีกยิ้มโปรยเสน่ห์ เขาไม่ได้หล่อเหลาถึงขั้นสาว ๆ ต้องอ่อนระทวยแต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่จนมองไม่ได้ ออกจะตลกเสียด้วยซ้ำ คนทั้งคณะบริหารหากไม่รู้ชื่อ กิตติ นี้สิแปลก

 

เทียนหอมรับขนมแล้วก็ต้องขอตัวขึ้นห้อง ส่วนกิตติก็คงต้องแยกตัวออกไปเพื่อเข้าขั้นเรียน ระหว่างวันไม่มีอะไรผิดแปลกการเรียนก็ดำเนินไปตามปกติ ส่วนเทียนหอมหลังเลิกเรียนของวันนี้เธอก็ต้องเตรียมตัวไปทำงานเหมือนเดิม แต่ก่อนที่จะไปเธอก็ไม่ลืมที่จะโทรหาแม่ ไม่อยากให้แม่ต้องเป็นห่วง

โทรศัพท์

"หนูเลิกเรียนแล้ว ตอนนี้กำลังไปที่ร้านหมูกระทะกับน้ำหวาน"

(เทียน หนูอยู่แบบนั้น เขายอมให้หนูทำงานเหรอลูก)

"แม่คะ พ่อเอาเงินเขาไปตั้งเยอะ เขาคงให้หนูใช้สุขสบายหรอกนะ"

(แม่ไม่ดีเองที่อ่อนแอเกินไป ปกป้องหนูไม่ได้ แต่เงินที่พ่อให้มาแม่ไม่ได้ใช้นะ เทียนยอมแลกมาด้วยน้ำตา แม่ก็เก็บไว้ให้เทียน เงินหนึ่งแสนแม่เอาไปเข้าบัญชีไว้แล้ว)

"อะไรนะคะแม่ หนึ่งแสนเหรอ ที่พ่อได้เพิ่มไปหลังจากใช้หนี้ คือล้านหนึ่งต่างหาก!"

"....."