บทที่ 2

บ่ายวันต่อมา ฉันไปพบเจมส์ ทนายความของตระกูลฟัลโคน เพื่อแจ้งความประสงค์ขอคืนสินทรัพย์ทั้งหมดของตระกูลรอสซีอย่างเป็นทางการ

เจมส์เงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“คุณแน่ใจหรือครับ? คุณต้องการถอนธุรกิจที่ถูกกฎหมายทั้งหมดออกจากพอร์ตโฟลิโอของฟัลโคนจริงๆ?”

“แต่... ภายใต้การบริหารของคุณ มูลค่าของมันเพิ่มขึ้นถึงสามเท่าในเวลาเพียงห้าปี ทำไมถึงกะทันหันขนาดนี้...”

เขาเงียบไป ฉันหลบสายตาลง

ก่อนจะถึงเมื่อวานนี้ ฉันเองก็เคยเชื่อแบบนั้นเหมือนกัน

ธุรกิจเหล่านี้คือเครื่องมือของฉัน ฉันใช้พวกมันฟอกเงินทุกดอลลาร์ในอาณาจักรที่เปื้อนเลือดของมัตเตโอ

ฉันจำได้ว่าเมื่อสามปีก่อน มัตเตโอกอดฉันไว้ในเพนต์เฮาส์ที่มองเห็นทะเลสาบมิชิแกน ยามที่แสงอาทิตย์อัสดงย้อมเมืองทั้งเมืองให้เป็นสีทอง

“เห็นตึกระฟ้าพวกนั้นไหม?” เขาชี้ให้ดู “ครึ่งหนึ่งของมันมาจากคาสิโนและการเจรจาของผม แต่ถ้าไม่มีคุณ ทั้งหมดนั่นก็เป็นแค่เงินเปื้อนเลือด”

เขาจูบที่ต้นคอของฉัน น้ำเสียงของเขาทั้งต่ำและชวนให้เคลิบเคลิ้ม “คุณคือยอดนักวางแผนของผม นาตาเลีย อาณาจักรนี้จะไม่มีความหมายเลยถ้าไม่มีคุณ”

ตอนนั้น ฉันเชื่อเขา

ฉันใช้สมองทางธุรกิจของฉันล้างเงินสกปรกทุกดอลลาร์ที่เขาหามาได้

เงินสดจากคาสิโนกลายเป็นการลงทุนในงานศิลปะ กำไรจากการตกลงใต้ดินกลายเป็นการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์

ฉันสร้างอาณาจักรที่ขาวสะอาดให้เขา

“คุณนายฟัลโคนครับ?” เสียงของเจมส์ดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบัน

“ทำตามคำสั่งซะ ฉันต้องการให้เอกสารทั้งหมดวางอยู่บนโต๊ะทำงานของฉันภายในบ่ายวันพรุ่งนี้”

หลังจากยืนยันขั้นตอนต่างๆ เรียบร้อย ฉันก็เดินออกจากห้องทำงานของเขา

ทันทีที่กลับขึ้นรถ โทรศัพท์ที่เข้ารหัสไว้ก็สั่นเตือน

เมื่อฉันเปิดดู มันคือรูปถ่ายจากเซซิเลีย

เป็นรูปเธอกำลังจูบมัตเตโอที่หลับใหล หน้าอกของเธอบดเบียดอยู่กับแผ่นอกของเขา

ตามมาด้วยข้อความหลังจากส่งรูป

“ต้อง 'ดูแลฉัน' ทั้งคืนหลังจากที่ฉันดื่มหนักไปหน่อย ตอนเขาฝากรอยไว้เต็มตัวฉันไปหมดเลย อูย... ระบมไปหมดแล้วเนี่ย”

ฉันนึกถึงครั้งอื่นๆ ที่ผ่านมา

เซซิเลียมักจะยั่วโมโหฉันแบบนี้เสมอด้วยการส่งรูปที่ดูใกล้ชิดสนิทสนมมาให้

รอยลิปสติกบนหน้าอกเปลือยเปล่าของมัตเตโอ นาฬิกาข้อมือผู้หญิงบนแขนของเขา หรือชุดชั้นในที่ลืมทิ้งไว้ในรถ...

เมื่อก่อน ลูกไม้อันต่ำต้อยของเธอมักจะทำให้ฉันสติหลุดได้เสมอ

ฉันกับมัตเตโอจะทะเลาะกัน เราถึงขั้นลงไม้ลงมือกันด้วยซ้ำ

และทุกครั้ง เขาก็จะปิดปากฉันด้วยจูบที่รุนแรงกว่าเดิมและการพันธนาการที่แสดงความเป็นเจ้าของมากขึ้น

“ผมบอกคุณแล้วไงว่าเธอแค่ของเล่น เอาไว้หาความตื่นเต้นเท่านั้น คุณคือคุณนายฟัลโคน อย่าเสียระดับเพราะกะหรี่คนเดียว”

มัตเตโอมั่นใจว่าฉันรักเขา เขามั่นใจยิ่งกว่านั้นว่าฉันจะไม่กล้าทิ้งเขาไปเพียงเพราะเห็นแก่พันธมิตรระหว่างตระกูล เขาเลยอยากจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

ฉันยิ้ม แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ภายในกลับมีแต่ความว่างเปล่าราวกับผืนดินที่แห้งแล้ง

เมื่อฉันกลับมาถึงคฤหาสน์ฟัลโคน มาร์คัส พ่อบ้าน ก็ออกมาต้อนรับฉัน

“คุณผู้หญิงครับ คุณเซซิเลียอยู่ที่นี่ครับ... และตอนนี้เธออยู่ในห้องทำงานของบอสครับ”

ฉันชะงักฝีเท้าทันที

ห้องที่กรุด้วยไม้โอ๊กนั่น... พื้นที่ส่วนตัวที่เป็นดั่งวิหารลับของมัตเตโอ

ภาพเขียนน้ำมันประเมินค่าไม่ได้บนผนัง ปืนพกรูปลักษณ์วิจิตรบนชั้นวาง

ตอนที่ฉันแต่งงานลับๆ กับมัตเตโอในช่วงแรก เขาไม่เคยยอมให้ฉันเข้าไปในนั้นเลย

จนกระทั่งคืนหนึ่งที่เขาเมามาย เขาอุ้มฉันเข้าไปในห้องทำงานและให้สัญญากับฉันว่าจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่

คืนนั้น เขาเลิกกระโปรงของฉันขึ้นแล้วกดร่างฉันลงกับโต๊ะทำงานที่เย็นเฉียบ

แผ่นกระดาษกระจัดกระจายไปทั่วพื้น แต่ไม่มีอะไรหยุดเขาจากการสอดแทรกเข้ามาในตัวฉันได้

“ตื่นเต้นดีใช่ไหมลีอา?” เขากระซิบที่ข้างหูพลางกระแทกเข้าใส่อย่างรุนแรง

เหงื่อของเขาหยดลงบนผิวกายของฉัน

เขากอดฉันไว้และให้คำมั่นสัญญาอย่างแผ่วเบา “หลังงานแต่งงาน ห้องนี้จะเป็นของคุณคนเดียว ผมสาบานว่าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้ามาในพื้นที่ลับของเราเด็ดขาด”

แต่ตอนนี้ เขากลับยอมให้เซซิเลียเข้าไปโดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่นิดเดียว

ตัวฉันในตอนนั้นช่างโง่เขลาน่าสมเพช ถูกหลอกด้วยคำหวานครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันปล่อยให้เขาโกหกถึงเก้าสิบแปดครั้งอย่างคนโง่

“มาร์คัส” ฉันเรียกพ่อบ้านที่กำลังทำตัวไม่ถูก

“ครับ คุณผู้หญิง?”

“กฎเปลี่ยนไปแล้วล่ะ” ฉันพูดแทรกขึ้นมา “นับจากนี้ไป สำหรับเธอคนนั้น... ไม่ต้องมีกฎเกณฑ์อะไรทั้งสิ้น”

ฉันเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ที่ชั้นสองแต่ละก้าวช่างแผ่วเบาและเชื่องช้า

ใบหย่าที่มีลายเซ็นของมัตเตโอด้วยตัวเขาเอง ให้ความรู้สึกอุ่นวาบอยู่ในมือของฉัน

จากชั้นล่าง ฉันได้ยินเสียงเซซิเลียกรีดร้อง... เป็นเสียงกรีดร้องด้วยความพอใจเมื่อถึงจุดสุดยอด

ตามมาด้วยเสียงหัวเราะในลำคอของมัตเตโอ

ฉันนึกถึงตอนที่เขาเซ็นเอกสารเมื่อคืนนี้ เขาไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด เพราะใจลอยไปหาเซซิเลียซะแล้ว

เขาไม่ได้อ่านมันเลยด้วยซ้ำ

เพราะมันไม่เคยอยู่ในความคิดของเขาเลยว่าฉันจะอยากไปจากเขา

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันอดทนต่อทุกการทรยศ ทุกความอัปยศ และทุกคำสัญญาที่ถูกทำลายลง

เขาคิดว่าฉันจะอดทนแบบนี้ไปตลอด

เขาคิดผิด

มันจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว