บทที่ 3

ฉันกลับไปที่ห้องนอนและมองดูตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้ามากมาย

ทุกๆ ชิ้นล้วนบรรจุความทรงจำ และคำสัญญาที่ถูกผิดนัด

ชุดราตรีผ้าไหมสีแดง มัตเตโอเคยบอกว่าสีของมันเหมือนเลือด เหมือนกุหลาบ และเหมือนความรักที่เขามีต่อฉัน

เสื้อโค้ทแคชเมียร์สีขาว เขาซื้อให้ฉันที่ปารีส บอกว่ามันจะช่วยปกป้องฉันจากความหนาวเหน็บของชิคาโก

ชุดชั้นในลูกไม้สีดำ ของโปรดของเขา...

ทุกชิ้นที่เห็น ล้วนเป็นดั่งอนุสาวรีย์แห่งคำลวง

ฉันเริ่มลงมือเก็บของ แล้วก็ชะงัก เสื้อผ้าพวกนี้ไม่ใช่ของฉัน มันเป็นเพียงชุดคอสตูมสำหรับชีวิตที่จอมปลอม เขาจะเก็บมันไว้ก็ตามใจ

“นาตาเลีย”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงของมัตเตโอดังขึ้นจากชั้นล่าง น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและดูเหนื่อยล้า

มือของฉันชะงักค้างกลางอากาศ

“ชงชาให้ผมที แล้วเอาไปให้ที่ห้องทำงานด้วย” เขาบอก “คืนนี้ผมยังมีงานต้องทำอีกยาว”

ชาสมุนไพรช่วยผ่อนคลาย

หลายปีที่ผ่านมา เมื่อใดก็ตามที่มัตเตโอมีปัญหาเรื่องธุรกิจหรือนอนไม่หลับหลังจากถูกตระกูลคู่อริบุกโจมตี เขาจะให้ฉันเป็นคนชงมันให้เสมอ

ฉันชงให้เขามานับครั้งไม่ถ้วน

และทุกครั้ง เขามักจะบอกว่ามีเพียงชาของฉันเท่านั้นที่ช่วยให้เขาหลับลงได้

“ได้ค่ะ” ฉันตอบกลับไปเบาๆ

นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

ฉันถอนหายใจยาว พลางลุกขึ้นเดินไปยังห้องครัว

ฉันไม่คิดว่าจะเจอเซซิเลียอยู่ที่นั่นด้วย

เมื่อเธอเห็นฉัน รอยยิ้มเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“นาตาเลีย ความอดทนของคุณนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ ฉันนึกว่าคุณจะบุกพรวดพราดเข้าไปฉีกเสื้อผ้าฉันขาดกระจุยซะอีก”

ขณะที่พูด เธอจงใจแอ่นอกโชว์รอยคิสมาร์กสีแดงจัดที่ปรากฏเด่นชัดตรงกระดูกไหปลาร้า

“งั้นเหรอคะ?” ฉันก้มหน้ามองพลางหยิบสมุนไพรออกมาทีละอย่าง “อยากได้สักถ้วยไหมล่ะ? ล็อตนี้เพิ่งมาถึงเลยนะ ราคาปอนด์ละหกพันดอลลาร์เชียวล่ะ”

ความสงบของฉันทำให้เธอเสียอาการ

เธอมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับฉันเป็นตัวประหลาด

“คุณรู้ไหมว่าทำไมคืนนี้เขาถึงต้องดื่มชานั่น?” เซซิเลียพิงเคาน์เตอร์พลางถลกกระโปรงขึ้นสูงกว่าเดิม “ก็เพราะในห้องทำงานนั่นเราจัดหนักกันมากไปหน่อยไงล่ะ เขาบอกว่าคุณไม่เคยเร้าอารมณ์เขาได้ขนาดนี้มาก่อนเลย”

“แล้วคุณอยากรู้เหตุผลจริงๆ ไหมว่าทำไมเขาถึงแต่งงานกับคุณ? มันคือเรื่องเดิมพันน่ะ ระหว่างเขากับฉัน”

มือของฉันหยุดกะทันหัน

“เดิมพันอะไร?” ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเธอ

รอยยิ้มของเซซิเลียกว้างขึ้น “เดิมพันที่ว่า ถ้าเขาแต่งงานกับเจ้าหญิงน้อยผู้โศกเศร้าแห่งตระกูลรอสซี เขาจะสามารถทำให้พวกตาแก่ในตระกูลของคุณยอมยกสิทธิ์การควบคุมท่าเรือให้เขาไงล่ะ”

“แล้วคุณรู้ไหมว่าของรางวัลคืออะไร?” เซซิเลียพูดต่อ “ฉันต้องนอนกับเขาให้ครบสามสิบครั้ง ตราบใดที่คุณยอมแต่งงานกับเขาด้วยความเต็มใจ...”

“เซซิเลีย นี่เธอพูดบ้าอะไรของเธอ!”

ร่างสูงใหญ่ของมัตเตโอยืนตระหง่านอยู่ตรงประตูห้องครัว

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและรู้สึกผิด ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เซซิเลียราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

แต่เซซิเลียไม่สะทกสะท้าน เธอแค่เอื้อมมือไปโอบรอบคอของเขา

“ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ? มัตเตโอ คุณก็รู้ว่าที่คุณตกลงแต่งงานครั้งนี้ก็เพื่อจะชนะเดิมพันเท่านั้น”

สีหน้าของมัตเตโอดูไม่ได้เลย

เขาดูเหมือนอยากจะเถียง แต่ก็ได้แต่อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก

เขาหลบตา ไม่กล้าสบตากับฉัน ความรู้สึกผิดและความสับสนปรากฏชัดเจนบนใบหน้าของเขา

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น คำพูดของเซซิเลียยังคงดังก้องอยู่ในหู

หกปีก่อน พ่อของฉันเสียชีวิต ทิ้งท่าเรือและทรัพย์สมบัติมหาศาลไว้เบื้องหลัง ทุกตระกูลต่างก็อยากได้ส่วนแบ่ง

แต่ฉันเลือกมัตเตโอ

เพราะเขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้ตอนที่เรายังเป็นเด็ก เพราะฉันแอบรักเขามานานถึงสิบปี

ฉันแต่งงานกับเขาอย่างลับๆ โดยขัดต่อความต้องการของคนในตระกูล

วันที่เราจดทะเบียนสมรสกัน ฉันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ

ฉันคิดว่าในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นฉันสักที ฉันคิดว่าตอนที่เขาช่วยชีวิตฉันเมื่อหลายปีก่อนมันมีความหมายบางอย่าง ฉันคิดว่าเขาก็ตกหลุมรักฉันเหมือนกัน

แต่ตอนนี้ ความจริงที่โหดร้ายกลับรู้สึกเหมือนมีดอาบยาพิษ ที่กรีดกระชากทุกความเพ้อฝันที่ฉันเคยมีจนพังทลาย

“นาตาเลีย...” มัตเตโอเริ่มพูด

ฉันคุกเข่าลงและก้มเก็บสมุนไพรที่กระจัดกระจายอยู่อย่างเงียบๆ

“เขาคงไม่ต้องดื่มชาแล้วล่ะค่ะ” ฉันพูดพลางลุกขึ้นยืน น้ำเสียงของฉันราบเรียบจนน่ากลัว “ดูท่าว่าคุณจะทำให้เขาหลับฝันดีได้ในคืนนี้”

เซซิเลียยิ้มเยาะเย้ยอย่างผู้ชนะ มัตเตโอได้แต่ยืนนิ่ง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยพายุแห่งอารมณ์ที่ตีรวนกัน

ฉันหันหลังเตรียมเดินจากไป

“นาตาเลีย เดี๋ยวก่อน...” มัตเตโอเรียกตามหลัง

ฉันไม่หันกลับไป “ยังมีอะไรต้องพูดอีกเหรอคะ? เกี่ยวกับเรื่องเดิมพันนั่นน่ะ?”

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ...”

“แล้วมันคืออะไรล่ะคะ?” ฉันหมุนตัวกลับมาจ้องตาเขาตรงๆ “มัตเตโอ มองหน้าฉันแล้วบอกความจริงมา ตอนที่คุณแต่งงานกับฉัน มีสักเสี้ยววินาทีไหมที่คุณทำไปเพราะคุณห่วงใยฉันจริงๆ?”

เขาอ้าปากจะพูด แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

เซซิเลียหัวเราะคิกคักอยู่ข้างเขา “เห็นไหมล่ะ? เขายอมรับแล้ว”

ฉันแค่พยักหน้าแล้วเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

ต่อมาในคืนนั้น ขณะที่ฉันกำลังเตรียมตัวจะเข้านอน โทรศัพท์ที่เข้ารหัสไว้ของฉันก็ดังขึ้น

เป็นมัตเตโอที่โทรมา

“นาตาเลีย เรื่องที่เซซิเลียพูดเมื่อบ่ายนี้... เธอแค่แต่งเรื่องขึ้นมาเอง อย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลย”

น้ำเสียงของเขาดูร้อนรน ราวกับเขากลัวจับใจว่าฉันจะเชื่อคำพูดของเธอ

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ” ฉันตอบ “ตอนนี้ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว”

“ไม่ คุณไม่เข้าใจ! มันอาจจะเริ่มต้นด้วยเรื่องธุรกิจก็จริง แต่ผมรักคุณเข้าแล้วจริงๆ”

บางทีท่าทางที่สงบนิ่งจนเกินไปของฉันอาจทำให้มัตเตโอรู้สึกกระวนกระวาย เขาจึงพูดออกมาด้วยความวิตก

“ผมสาบานเลยนะ เดือนหน้าผมจะจัดงานแต่งงานที่แท้จริงให้คุณที่ทะเลสาบโคโม”

ฉันหลับตาลง

คำสัญญาเดิมๆ ที่เขาพูดซ้ำไปซ้ำมาตลอดห้าปี

“มัตเตโอ...” ฉันเริ่มพูด

“อะไรเหรอ?”

ฉันกำลังจะบอกความจริงกับเขา “พรุ่งนี้คุณว่างไหมคะ? เรื่องข้อตกลงพันธมิตรและการแต่งงานของเรา...”